eitthvað var ég óvenju fersk í morgun þar sem ég vippaði mér í sokkabuxur og kjól. vappaði svo létt í spori úr húsi og í bíl og úr bíl í hús. vipp, vapp og vupp.
hér á vinnustaðnum flaksaðist kjólfaldurinn þar sem ég spígsporaði um langa ganga og mér þótti ég svaka sumarleg og fín.
það var samt alltaf eitthvað að naga mig. ég gat engan veginn áttað mig á hvað það var en það var eitthvað.... einhver óskýranlegur ferskleiki. frelsi. ég var eitthvað svo náttúruleg.
þangað til ég fattaði hvað það var. ég gleymdi brjóstahaldaranum á rúminu heima. það hlaut eitthvað að vera. og nú er ég svo hrikalega meðvituð að ég þori varla að hreyfa mig.
kannski væri bara hollt að venja sig af þessu. vera stundum au natural. og vera skít sama. sumum er sama. ekki mér. bölvaðri menningunni hefur tekist að troða brjóstaþvingunartólum sínum uppá mig og ég er hreint ekki eins frjáls og ég þykist vera.
svo hlógu dönskukennararnir að mér... ég tala nefnilega stundum of mikið og það sem hefði getað verið algerlega ósýnilegt er nú á allra vitorði. ég er nefnilega gaurinn sem kemur inná kennarastofu og segir ,,vitiði hvað kom fyrir mig?..."

eitthvað er skammtímaminnið farið að stríða mér. um daginn hringdi ég í systur mína til að segja henni eitthvað sem mig hafði langað að spjalla við hana um en loksins þegar ég náði í hana gat ég ekki fyrir mitt litla líf munað hvað það var sem ég ætlaði að segja. og núna rétt áðan opnaði ég blorgsíðuna mína til að segja frá einhverju gasalega skemmtilegu, svo ákvað ég fyrst að klára að semja prófið sem ég var að gera. og núna man ég engan veginn hvað var svona merkilegt.
reynum að rifja upp... það var örugglega ekki um að tvo daga í röð höfum við mæðgur þurft að veiða risavaxnar randaflugur í stofunni okkar og skutla þeim út um gluggann. það var ekki heldur um að ég er alveg að verða komin í sumarfrí. ekki ætlaði ég að skrifa um konuna sem fór á veitingastaðinn um daginn og þakkaði makanum fyrir að opna þennan stað þar sem hann hefði sál og að hún sjálf sæi lengra en annað fólk. hvað sem það þýðir nú. ég þykist alveg viss um að ég ætlaði ekkert að rausa um viljastyrksleysi mitt sem gerir mér lífsins ómögulegt að hætta að sulla í nammi og gosi þó að skynsemi mín segi mér að stunda heilsusamlegt líferni. ég hefði kannski ætlað að nefna að amma mín átti afmæli í gær, en það var samt ekki aðalmálið.
a jú, nú man ég það. það var brunalyktin...
semsagt... í morgun, eldsnemma, svo snemma að barnatíminn var ekki einu sinni byrjaður, vakti dóttir mín mig. þar sem ég staulaðist úfin og óskýr fram fann ég ógeðslega kúkalega brunalykt sem lá yfir öllu. ég opnaði glugga í stað þess að verða stressuð, hlaupa út og vekja alla. sem er sennilega það sem skynsamt fólk veit að það á að gera þegar það finnur megna brunalykt.
nema hvað... svo fór ég bara aftur að sofa enda ansi úfin og óskýr.
einhverju síðar þegar ég vaknaði fyrir alvöru fann ég að lyktin lá enn yfir öllu og opnu gluggarnir höfðu ekki skipt miklu máli. fjúff sagði ég og opnaði svaladyrnar.
svo fórum við bara í sund og höfðum það fínt.
nokkru löngu síðar komum við heim og viti menn. þarna var súra brunafýlan og í stigaganginum var hún sérstaklega slæm. og við bönkuðum á dyr sem engar opnuðust.
þá datt okkur í hug að bjalla í hundraðogtólf til að fá að vita hvað væri best að gera í stöðunni.
núnú, stuttu síðar birtist lögreglan sem bankaði uppá hjá undarlega einfaranum á neðri hæðinni. hann opnaði og þegar hann var spurður hvort hann vissi um upptök fýlunnar viðurkenndi hann kæruleysislega að hafa brennt hafragrautinn sinn.
jedúddamía segi ég. hvusslags eiginlega hafragrautur. hvusslags eiginlega bruni hvusslags eiginlega tími til að vera að sjóða hafragraut fyrir klukkan sjö á sunnudagsmorgni. hvusslags eiginlega vitleysisgangur erðetta?

hugmyndir að menningarnæturviðburði á sólpalli söntu maríu óskast.

í gær skrifaði ég langan pistil og þann pólitískasta sem ég hef nokkurntíman gert. svo strokaðist hann óvart út. í pistlinum atarna sagðist ég vera algerlega á móti því að nemendur hafi aðgang að internetinu á meðan þau eru í kennslustundum. þeir sem eru ósammála mér segja að netið gagnist við verkefnavinnu og að unglingar hafi alltaf verið latir og utanviðsig hvort eð er. ég get alveg kvittað undir það að einhverju leyti en mér er samt skít sama. ég held að núna fari ástandið bara versnandi og margir sem annars hefðu hlustað og amk gert eitthvað í kennslustundum eru núna fastir á myspace, msn, facebook og í tölvuleikjum. ég hef horft uppá heilan bekk þar sem ein manneskja var að hlusta á kennsluna og hinir voru staddir í öðrum heimsálfum - andlega. ég hef horft uppá krakka falla í fögum og úr skóla af því að þeir áttu einfaldlega ekkert í aðdráttarafl netheima þar sem allir eru geggt kúl og ógsla spennó. ég hef horft uppá krakka verða brjálæðislega fúla yfir að mega ekki vera á netinu í kennslustundum þegar engin þörf var fyrir netið í tengslum við efni tímans. ég hef horft uppá kennara eyða ómældum tíma í að berjast við að allir loki tölvunum í tímum hjá þeim. ég hef horft uppá krakkana nota netið til að redda sér í gegnum fög án þess að læra eða skilja hvað þeir eru að gera (sbr. þýðingarvélar þar sem öllu er skutlað inn á ensku og svo er útkomunni skilað og hún er oftar en ekki tóm steypa). ég hef horft uppá ritgerðir sem eru stolnar í heilu og hálfu lagi og verkefni þar sem ekkert er gert nema koppí peista.
ég veit að svindl í skóla hefur verið til áður og verður alltaf til. ég er bara að segja að það virðist hafa aukist.
semsagt. á þeim fjórum vetrum sem ég hef kennt í framhaldsskóla hef ég komist að þeirri niðurstöðu að krakkarnir ættu ekki að hafa netaðgang í kennslustundum. fyrirgefðu stína en þetta finnst mér bara. framtíðin minn rass. hormónahlaðnir áttavillingar hafa ekki sjálfsaga í að nota þetta rétt og netið er að mínu mati bara að skemma námsárangurinn fyrir of mörgum.
og hananú.

vinnueftirlitið, ráðningarsamningar, skattkort, lífeyrissjóðsgreiðslur, staðgreiðsla skatta, rekstrarleyfi, dvalar- og atvinnuleyfi, virðisaukaskattur og launaseðlar.
þetta var skemmtilestur dagsins.

annars er bara allt í gúddí. skólaárið brátt á enda og tilheyrandi próf, verkefnaskil og gætirðu reddað mér fyrir horn - gráturinn, í fullu fjöri. sumarið nálgast og ég farin að þora að hætta mér út úr húsi meira að segja stundum á peysunni. ekki þó einni fata, en úlpulaus og trefilslaus og húfulaus og vettlingalaus. stundum jafnvel vitlaus. ekkert er fegurra en vorkvöld í reykjavík.
svífur ýmislegt yfir esjunni og gott ef akrafjall og skarðsheiðin eru ekki eins og fjólubláir draumar.
svei mér þá.

hana. nú dettur mér ekkert fleira í hug. ég sem ætlaði að slá um mig með hnyttnum frásögnum, einstakri orðheppni og fádæma skemmtilegheitum. en varð svo bara alveg pass. einn tveir þrír fjórir fimm dimmalimm. hollí hú. bimbamm bimbamm bimbirimbirimbamm. vínk vínk. eitur í flösku. sto. yfir. eina króna. brennó. stórfiskaleikur. teigjó. snúsnú. löggu og bófa. sannleikann eða kontor.
eigum við að koma út að leika?

ég skal nú bara segja ykkur það. þjóðernunum fjölgar eins og óð fluga á söntu maríu. í dag eru þarna fyrir utan brasilísku systurnar, kólumbíumanninn, mexíkanann, litháensku stelpuna og þá bandarísku, spænsk stúlka, ítalskur strákur, pólsk stelpa, ein frá uganda sem er að prófa í dag og annar frá guatemala sem ætlar að prófa eftir helgi. nú og svo auðvitað hún ég. einn kúbanskur vann í smá tíma, gekk reyndar ekki alveg upp, og tyrkneska konan treysti sér ekki í hamaganginn í eldhúsinu frekar en sú sænska í vinnutímann.
ég er búin að koma mér upp svona einkabrandara sem ég stunda þarna á staðnum. hann er sko þannig að ég hleyp inn eða niður í eldhús alvarleg á svip og helst með roð í kinnum og öskra: útlendingaeftirlitið, löggan er að koma! svo hlæ ég alveg ógurlega og slæ mér á lær þar sem ég fylgist með liðinu hlaupa og fela sig undir borðum og inní skápum. svo segi ég: djók men, æm djöst djóking....hahahaha.... good on you gæjs...hahaha...jú þot ðe pólís vos komming end jor feis vos só fönní ......... hahahaha.......... æm prótekting jú fromm ðe pólís es long es jú pei mí ðe próteksjon monní. nó vörrís men.
og þá róast liðið og svo hlæja þau með mér því þau vita hvað ég er mikill djókari.
rosa gaman að þessum útlendingum maður.

stundum þegar ég hitti sumar gerðir af fólki fæ ég á tilfinninguna að ég sé að gera eitthvað vitlaust. þá finnst mér ég fara alltof sjaldan á hárgreiðslustofu (fer að meðaltali einu sinni á ári), eiga alltof gömul föt (á t.d. blússu sem lillý frænka gaf mér þegar ég var 12 ára) og fara alltof sjaldan í utanlandsferðir með vinnunni eða í skvísu-verslunarferðir (hef reyndar farið í hvorugt). mér finnst ég líka lifa alltof óheilbrigðu lífi, borða of mikið og of óhollt og í þokkabót finnst mér ég vera algjör eymingi og letingi. í ofanálag upplifi ég mig sem kærulausa móður, lúða í heimilishaldi og matargerð og algjöran fávita þegar kemur að innanhúshönnun. já og svo held ég að heimilið mitt sé kaotískur ruslahaugur. ekki má gleyma að ég veit voða lítið hverjir eru hverjir sem voru hvar og fer afar sjaldan á skemmtistaði bæjarins.
í panikkkasti eftir smá sjálfsálitshrap um daginn rauk ég á hárgreiðslustofu á föstudaginn og lét sparsla í gráu hárin og gera mig aðeins gellulegri um hausinn. í gær tók ég til heima hjá mér og í dag rölti ég svo um kringluna og gerðist svo djörf að splæsa í rauða skó og eitthvað annað smotterí. keypti reyndar eins og alltaf föt sem bera vinstrisinnun mína utaná sér, held ég. ég myndi amk sennilega ekki fá vinnu í fjárfestingafyrirtæki svona klædd. ekki það að ég sé nokkuð að leita að vinnu í fjárfestingafyrirtæki...
nema hvað.... það er fokdýrt að vera að bera sig svona saman við rangan hóp.

drífur nú ýmislegt á drifhvíta daga mína. dreif ég mig heim úr vinnu í gær og hugðist drífa upp brekku þá er leiðir ökufólk af kópavogsbraut uppá bústaðaveg. dreifði þá eitthvað athygli minni eitt stundarkorn þar til gerði ég mér grein fyrir þeim ósköpum að bifreið sú er fyrir framan mig var reyndist kyrrstæð fyrir aftan bilaðan bíl sem var verið að laga en hún gerði á engan hátt grein fyrir stöðu sinni sem slík. ég sá ekki merkingar bilaða bílsins vegna þess að hinn var fyrir. dreif ég mig þá að hemla og náði því í tæka tíð áður en framendi bifreiðar minnar rækist á afturenda kyrrstæðu konunnar. vildi þó ekki betur en svo en konan er að baki mér ók reyndist síður hröð í hemlunarhreifingum sínum og krumpaðist þá litli yarisinn saman á afturendanum á mexíkönsku hondunni minni. sá bíll hefur greinilega verið smíðaður til að þola álag. annað en hálsliðirnir á mér sem eru hálf krambúleraðir eftir höggið.
fylgja má sögunni að kyrrstæða konan hvarf á braut í skyndi er hún sá slysið og sýndist mér hún hálf flóttaleg til augnanna. sú er á afturenda minn rakst reyndist aka um á bílaleigubíl sem hún var einmitt á leiðinni að skila er hún krumpaði hann saman á mexíkönsku hondunni.
svona fór nú um bílferð þá.
ég spyr: hver er hin seka? sú sem var á kyrrstæða bílnum á miðri kópavogsbraut? ég sem kom á ferð og stoppaði skyndilega? eða sú sem náði ekki að stoppa og klessti á?
einhverra hluta vegna veldur þessi spurning mér vissu hugarangri...

jasso. er ekki hún svilkona að beina fólki hingað inn. hananú.
eitthvað grunar gvend að þeir fáu sem rambi hingað inn af síðunni hennar eigi eftir að verða fyrir vonbrigðum eftir lofið og prísið hinumegin. en hvað um það....
kannski er hugmynd að byrja að koma athugasemdakerfinu á flug með því að fjalla um femínisma á jákvæðum nótum, kannski efnahagsástandið, nú eða bubba morthens. en æi, mí nó nenn itt. ég er of sjálfhverf fyrir þjóðfélagsumfjallanir.
sem minnir mig á það... í litla raðhúsahverfinu þar sem við familían bjuggum í le mexique er nú allt í volli ala sápuópera. ákveðinn aðili elti semsagt ákveðinn aðila (sem tengist eldri frásögnum mínum um púsluspil), í laumi á mótel þar sem ákveðinn aðili mætti líka og svo fóru þau saman upp á herbergi. ákveðinn aðili hringdi þá í ákveðinn aðila sem laug því að hann væri í innkaupaferð áður en ákveðinn aðili sagðist vita að símasvarandinn væri á móteli að gera ósiðsamlega hluti með ákveðnum aðila (sem tengist eldri frásögnum mínum um púsluspil í gegnum eiginkonu sína). endaði málið með því að ákveðinn aðili lamdi hinn aðilann, eiginkona hins barða lamdi púslarann og fylginautinn og fyrstnefndi ákveðni aðilinn lamdi bíla ákveðins aðila í spað með hafnarboltakylfu. það voru audi og hummer sem lentu í spaðinu á barðinu.
eins og gefur að skilja eru ákveðnir aðilar að skilja og ákveðnir aðilar skilja ekki hvað ákveðnum aðilum gekk til með framhjáhaldinu. sérstaklega af því að allt voru þetta miklir og góðir vinir fram að þessum degi.
já, og femínistar eru kúl.

ég held að við séum búin að fatta trikkið. ástæðan fyrir trikkleitinni var sú að við virtumst ekki ráða við fullan veitingastað. eldhúsið er svo lítið að það fór allt í steik (afsakið pönnið) þegar staðurinn fylltist. og sumir þurftu að bíða lengi. og sumir fóru í fýlu af því að þeir þurftu að bíða lengi. og ég verð svakalega stressuð þegar fólk verður fúlt. var farin að fela mig á bakvið barinn og þykjast vera að raða í ísskápana niðri við gólf.
á laugardaginn prófuðum við að fækka borðum. hafa bara slatta færra fólk, láta þá sem komu vita sirka hversu lengi þyrfti að bíða eftir mat og svoleis og þetta gekk bara svona þrusuvel. í lokin var annar þjónninn farinn að spila á gítar og gestirnir að syngja og stemmingin skrambi fín. og allir brostu.
þannig að.... þetta er allt að koma krakkar mínir. allt að koma....

tengdamóðirin farin. leitt er það og ógagnlegt. nú verður enginn búinn að búa um rúmið mitt og þvo þvottinn og ryksuga þegar ég kem heim....hehe... mikið hljóma ég dekruð þarna. auðvitað hefur nærvera hennar verið okkur öllum mikill yndisauki og gleði og ekkert smá hjálpleg líka. fjarvera hennar sparkar þó rassinum á mér heim í meira magni að sinna börnum og buru í stað þess að hanga eins og rotta á veitingahúsinu. mér þykir erfitt að slíta mig þaðan, enda skemmtilegur staður. fyrir utan hvað nískuna í mér svíður yfir því að vera ekki að vinna sjálf til að spara launakostnað. laun eru dýr. dýri sé laun. í maí reddast þetta þegar ég tek morgunvaktirnar sjálf eftir að framhaldskólakennarasumarfríið skellur á. þá verður sko sparað.
já og svo er ég alveg sammála bróður mínum honum louie. áfram vörubílstjórar. við eigum að gera miklu meira af þessu. rífum okkur upp á rassgatinu og kvörtum. það má alveg vera leiðinlegi gaurinn sem setur útá hluti. ég er kannski ekki best til þess að segja þetta enda mjög léleg í að kvarta, en ég þarf að þjálfa mig í því. og það þurfa fleiri að gera. ég væri til dæmis alveg til í allsherjar bojkött á okrara. prentum út okursíðuna hans dr. gunna og bojköttum. verum reið. það er víst hollt.
allir á santa maría. þar er sko ekki okrað....hehe....

sem minnir mig á það. mér sýnist hraðbrautarpósturinn minn vera látinn. sem er skítt. þannig að ég er núna emm há att emm ká punktur is. eða gamli hottmeilinn minn. ef einhver hefur áhuga.....

fyrsti útborgunardagurinn minn sem vinnuveitandi. það er hausverkur. og svo er ég að verða orðin góð í litháensku. laba diena. keip du giveni. seisei...
hurrðu já og svo allt í sápuóperu í mexíkó maður. tengdamóðirin hér að fara heim á fimmtudaginn grunlaus um allt það havarí sem þar hefur gengið á. havaríið atarna felur í sér tvo hjónaskilnaði, framhjáhald, brotna bíla, vatnslaus hús og vinaslit.
eins gott að ég bý ekki þar lengur.

loksins er mín orðin fræg. komin í fréttablaðið og allt. mér sýnist margir lesa það blað vegna þess að það hefur varla verið auður stóll á veitingastaðnum síðan greinin birtist. sem er gott og gaman. við urðum reyndar örlítið ringluð við að fá allt þetta fólk og misstum aðeins tökin en mér sýndust þó flestir fara sáttir út. við hættum allavega ekki að brosa og reyna.
á morgun verður lokað. vegna matarskorts og úrvindu.
svo brettum við upp ermarnar og hananú...
sem minnir mig á það. gekk upp laugaveginn í dag og þar sáum við tengdamóðirin forsetahjónin á leið inná sólon. rauk þá ekki tengdamóðirin á eftir þeim og bað um að fá að taka mynd af sér með þeim. á spænsku. þau spurðu hvaðan hún væri og hún sagðist vera frá mexíkó, sem hún er, og það þótti þeim greinilega gleðitíðindi. greip þá frú forsetafrú myndavélina mína og smellti af mynd af tengdamóðurinni og forsetanum. það hefði nú ekki verið verra að hafa hana með á myndinni. síðast þegar hún kom fékk hún klinton til að skrifa nafnið sitt á peysuna hennar. hún er öll í forsetunum.
en jæja, núna er klukkan að verða þrjú um nótt, kókkoffínið á leið úr blóðrásinni og ég er orðin stjörf af þreytu. vona bara að fæturnir beri mig alla leið í rúmið...

ég hef verið útlendingur, ég bý með útlendingi, ég hef fætt útlendinga og í fjölskyldunni minni er hellingur af útlendingum. og þegar ég segi útlendingar miða ég við að fólk sé ekki af íslenskum ættum og hvorki fætt né uppalið hér á landi. nú og þegar ég segist hafa verið útlendingur á ég við að hafa verið þar sem ég var hvorki fædd né uppalin. segir sig sjálft...
allt þetta útlendingafjas stefnir að einu marki. því að segja að það að vera fáviti tengist ekki uppruna fólks. fávitar og brjálæðingar eru til allstaðar í sennilega svipað miklu magni. sumir þeirra eru kannski bestu skinn sem einstaklingar en verða snar klikk þegar þeir breytast í hóp. gerist líka á íslandi.
hér á landi er nú lítill hópur sem er snar klikk. hann hefur meðal annars ráðist á lögregluþjóna sem voru við skyldustörf og lamið þá í spað. ég veit ekki í hvaða klikkhausaflokk þeir falla en þeir eru hluti af þessum minnihlutahópi meðal útlendinga sem er alveg snar og ólíklega eitthvað frekar í húsum hæfir í heimalandi sínu en hér.
nema hvað...þeir segjast vera mafía. þeir hringdu í saklausan samlanda sinn til að stæra sig af því að hafa lamið löggur. svo sögðust þeir fyrir dómi ekki hafa gert neitt af sér. og voru sýknaðir. einn þeirra fór svo heim til fyrrverandi kærustu sinnar og lamdi hana og móður hennar áður en hann braut og bramlaði allt sem hönd á festi í íbúðinni. svo sendir hann henni af og til dauðahótanir í sms. sérstaklega þegar hún neitar að gefa honum þrjúhundruðþúsundkall uppúr þurru. hann var víst indæll þessi gaur. þangað til hann breyttist í hóp.
nema hvað... hann veit hvar frændi fyrrverandi kærustunnar býr. í gærkveld datt honum og sam-ákærðum vinum hans frá löggubardaganum í hug að rukka frændann um þrjúhundruðþúsundkallinn. hann sagði nei og þá tóku þeir veskið hans, debet- og kreditkort og sjónvarpið. svo rifbeinsbrutu þeir hann svona rétt áður en þeir kvöddu. frændinn hefur líka fengið dauðahótanir.
mér skilst að löggan hafi sagt fyrrverandi kærustunni að hafa samband ef hann er með eitthvað vesen þessi tappi.
hann sagði henni að hann myndi drepa hana ef hún hringir í lögregluna. og hún er hrædd.
þetta voru fréttir dagsins.....

jahérnajæja. mér er farið að líða eins og ég vinni í alþjóðahúsinu. sem er bara gott og gaman. ég er minnihlutahópur í vinnunni minni, enda eini íslendingurinn. ég er með mexíkanann minn, að sjálfsögðu, og tengdamömmuna. svo er hér stúlka frá litháen, önnur frá bandaríkjunum, tvær frá brasilíu, strákur frá kólumbíu (sem leikur by the way þjóninn manolo í leikritinu sumarferðir þessa dagana), og svo eru tvær að fara að koma til reynslu, önnur frá líbanon og hin frá tyrklandi. þannig að ég verð bráðum sirka bát búin að ná yfir allan heiminn. nú og svo erum við auðvitað á hóteli þannig að alþjóðlegi litli hópurinn minn er að þjóna norðmönnum, dönum, svíum, þjóðverjum, hollendingum og allra þjóða liði. sem er líka bara gaman.

núna er til dæmis drukkin bandarísk kona hér að reyna við mann frá hollandi hér við barinn. hún er búin að segja okkur oftar en fimm sinnum að hún sé 49 ára, um það bil að fara að giftast 60 ára manni sem hún hefur búið með í 8 ár, hún á engin börn en maðurinn hennar tilvonandi á tvo stráka. hún á samt risastóran snáser hund sem hún elskar mikið. núna er hún að segja hollenska manninum frá því í þriðja sinn. já og hún býr á rhode island.
semsagt, gaman í litla alþjóðahúsinu.

arg farg og helv&#&%$/&#( .... nú var ég búin að skrifa um hvað allt gengi vel, börnin frísk og veitingahúsið gengur vel og þakka fyrir alla sem hafa komið og láta vita að við lokum á föstudaginn og sunnudaginn til að anda og borða súkkulaði og svo ýtti ég á publish og þá hvarf allt. andsk#&($/&(/$##YT%#.....
gleðilega páska samt.

nú er hitinn loksins á undanhaldi meðal afkvæma minna og svo virðist sem þau geti snúið til eðlilegs lífernis hvað úr hverju. frumburðinum liggur meira á en síðburðinum að hitta vinina, enda hjörðin mikilvæg á þessum aldri. hann er sko 12 en alveg næstum því 13 að eigin sögn.
núna sit ég með slæðu á höfðinu, bleika kórónu yfir slæðunni, silfurlitaðar tátiljur danglandi framanaf fótunum og röndótta hanska, sem gera mér erfitt fyrir að skrifa. þetta allt til þess að hafa ofanaf fyrir þeirri litlu sem er að verða leið á heimilinu sínu.
og nú er ég líka með pínulítil bleik sólgleraugu.
ætli ég verði ekki að fara að sinna þessari elsku....

lífið gengur sinn vanagang. sem minnir mig á það... í dag þar sem ég keyrði í ikea til að kaupa kerti (miklu ódýrari en allstaðar sem ég hef leitað), var ég að hlusta á útvarpið. nema hvað, einhver var að flytja íþróttafréttir og var að tala um kvennalandsliðið í fótbolta. þær unnu víst einhvern leik og svona gaman. nema hvað, daman sem flutti fréttirnar sagði glöð frá því að einhver stúlka í liðinu hefði skorað mörg mörk og væri þar með markakóngur mótsins. um leið hugsaði ég, ókey, það er víst hægt að færa rök fyrir því að herra þýði sá sem ræður og þar af leiðandi sé hægt að láta það eiga við um bæði konur og karla. en ég hef aldrei vitað af konu sem er kóngur. eru þær ekki drottningar? er asnalegt að vera markadrottning? ef kóngur er fyrir bæði kyn er elísabet þá ekki englandskóngur?
nú bara spyr ég...

hana. þá kom fyrsti óánægði viðskiptavinurinn. ungur maður sem pantaði enchiladas verdes en þegar til kastanna kom leist honum bara ekkert á matinn og eftir einn bita ákvað hann að þetta væri vont. svona er nú smekkur fólks misjafn. en jæja, svosem ekkert við því að gera.
mér finnst hann samt skrýtinn...hehe

nú er mín bara í 200% vinnu. kennsla á morgnanna og santa á kveldin. ef tengdamóðirin myndi ekki vippa fötum í þvottavélina og leirtaui í uppþvottavélina á morgnanna áður en hún hlekkjar sig við eldavélina, væri heimili mitt í algjörri upplausn. en það hefur haldist ótrúlega frambærilegt þrátt fyrir daglegt brjálæði.
afkvæmin örlítið útundan hjá foreldrunum um þessar mundir, en þau fá því meiri athygli ammnanna og afans. ammanna. ömmanna. ömmnanna.
ég hef þó litlar áhyggjur af því að vera að skadda þau með nokkra vikna hamagangi. fólk hefur lifað af annað eins.

en mikið assgoti er orðið erfitt að vakna á morgnanna...