merkilegt hvað hárgreiðsla og litur getur breytt fésinu á fólki. mér var hrint inná hárgreiðslustofu fyrir helgina og þar réðust á mig stílistar og klipparar og litarar og plokkarar og annað hryðjuverkafólk sem hafði greinilega gaman af að upplifa eigin ekstrím meikóver á manneskju sem hefur ekki farið inn á slíka stofu í slatta mörg ár, með ólitað hár og fölt íslenskt vetrarandlit nýskriðið undan snjónum.
nema hvað, ég var hárreytt, lamin og barin en þegar mér loksins tókst að rífa mig lausa úr skærakrumlum þeirra leit ég hreint ansi vel út skal ég bara segja þér. og geri enn.
gott ef ég fékk ekki bara augnaráð á laugardagskvöldið þegar ég saup öl ásamt systur minni kærkominni á litlu samkomuhúsi í miðbæ höfuðborgarinnar.
reyndar er ég farin að fá örlitla bakþanka...þegar liturinn dofnar í burtu og stytturnar síkka á braut... hvað þá? er ég föst í vítahring fegurðarbransans?
úff hvað það er erfitt að vera fórnarlamb...

ein ég spítá sæma, inner fyllt í rúsín, engill kemur af spáni, nema litla dúxinn, hoppaðu uppí, lof hvað er aurunum, bent hann var hestur, bent fór í klaustur, bent hann á mann sem að mér þykir klesstur.

ég skrifaði einusinni lista yfir nöfn sem ég fann í þjóðskránni sem mér þóttu undarlega merkileg nema hvoru tveggja bæri og hvort um sig. sá listi er í einhverjum buxnavasa mínum og bíður þess að verða skráður hér niður eða þess að lenda óvart í þvottavélinni ásamt buxunum er hann umlykja. það sem er þó í frásögur færandi er eitt nafnanna á listanum sem er ógurlega sjaldgæft, svakalega skrýtið og undrunarvert. það sem gerir nafnið merkilegra en önnur í mínum kokkabókum er sú staðreynd að síðan ég hætti að vinna á staðnum þar sem ég eyddi dýrmætum tíma í að skrá niður skrýtin nöfn, er ég farin að vinna á nýjum stað og hver er að vinna með mér hérna önnur en ein tveggja kvenda á landinu sem heita þessu annars rólega nafni (þarna er ég að gefa mjög óskýrt hint en nafnið felur rólegheit í sér)
allavega... eitt nafnanna var engill og það þykir mér heldur magnað líka þó svo að það tengist samstarfskonu minni ekki nokkurn skapaðan hátt.

makinn minn elskulegur er heima að gera fínt fyrir mig svo að ég geti skriðið beint upp í hreint rúm á hreinu heimili eftir vinnu. hann veit nefnilega um lækningamátt hreinleikans, eða kannski frekar um veikindatilfinningarmátt óhreinleikans. hvað sem það nú er sem hann veit um, þá er hann heima að gera fínt svo að mér líði betur við að koma heim. ég er nefnilega lasin í vinnunni og hef það yfir höfuð ansi skítt.
vöðvabólga í hægra herðablaði aftan, höfuðverkur í báðum heilahvelum ofan, beinverkir í beinum efra og neðra og slím og verkur í báðum lungum innri. það er hreint ekki sjón að sjá mig eða heyrn að hlusta á mig.
ástæðan fyrir veru minni hér á vinnustað er sú að ég vinn í hálfgerðu béskotans akkorði alltafhreint og nú er komið að loka viku þriðja síðasta akkorðs og verkefnin mega ekki við upphrönnun. að auki þarf ég að troða framtíð (reglulegum sögnum í framtíð ef ég á að vera nákvæmari), í sauðina þrátt fyrir að sjá takmarkaðan tilgang með troðslunni þar sem skrímsli eiga enga framtíð. það má þó reyna.
en nú er ég bara að vera neikvæð. auðvitað eiga þessar blessaðar rassgatsdúllur fullt af framtíð. það er ég, þessi sem þau kalla miðaldra, sem er á grafarbakkanum.
ég ætti kannski bara að tala í þátíð. allavega þegar ég notast við fyrstu persónu eintölu.

parasetamól hér ég kem.

hana, nú sannfærði ég prestinn um að feng shui og hugleiðsla trufli samband hennar og guðs ekki nokkurn skapaðan hlut. spurning hvað gnarr eða aðrir strangtrúaðir segðu við því.
pjuff, alveg er ég ekki að kaupa trúarbrögð per sei. trúi ekki á trúarbrögð enda ber orðið með sér brögð og þá á ég ekki við brögð sem finnast af bragðskyninu í munninum heldur þarf að nota bragðaskynið í heilanum til að sjá við svona brögðum.
brögð... skrýtið orð.
talandi um brögð, ég nenni ekki að hafa háværar skoðanir á páfanum. segjum bara sem svo að ég sé jafn fegin að vera ekki kaþólikki og ég er fegin að vera ekki frá júessei.
en nú nenni ég ekki að bölsótast, það er að rembast við að koma sumar og ég þarf að hafa mig alla við til þess að drukkna ekki í vinnuþreytu.
nú fer ég í pollýönnugírinn.
glettilegt summar.

mig er farið að gruna samsæri.
þannig er nefnilega mál með vöxtum að alltaf þegar ég hugsa um, kem nálægt eða notfæri mér tannlækna, fer allt í skrall í munninum á mér.
mér sýnist sem svo að ég hafi verið brottnumin af geðveikum tannlæknavísindaglæpamönnum í frumbernsku, þeir hafa skipt á heilbrigða tannsettinu mínu og rusli sem þeir gætu grúskað í og lagað að eigin vild, og án þess að foreldrar mínir gerðu sér grein fyrir atvikinu hafi mér verið skilað aftur í vögguna með gómana útlítandi eins og þeir væru bara þarna berir að bíða eftir fyrstu tönninni upp á yfirborðið.
fyrsta merkið um að eitthvað væri að kom þegar ég missti mína fyrstu tönn við eplaát á leikskólanum. börnin sem sátu á móti mér bentu mér á að mig vantaði tönn. því trúði ég ekki fyrr en ég var dregin fyrir framan spegil og mér sýnt gatið. ég hef alla tíð staðið í þeirri meiningu að ég hafi gleypt tönnina, en nú þegar ég er loksins komin með þroska til að leggja saman tvo og tvo geri ég mér grein fyrir að tönnin var að sjálfsögðu brottnumin sem rannsóknargagn fyrir áframhaldandi tilraunastarfsemi í gómum mér.
nema hvað, líður svo og bíður og fátt gerist tíðindavert þar til ég fæ skíðalyftu í andlitið á fjallstoppi í austurríki, aðeins tólf ára að aldri. atvikið leit út sem óheppilegt slys væri, en aftur hef ég tengt saman punktana og séð heildarmyndina. í ferðahópnum okkar var tannlæknir (útsendari eða eftirlitsmaður), og hann róaði foreldra mína með því að brotna tönnin og sú lausa mættu bíða rólegar í rúma viku, eða þar til ég kæmist heim í hendur míns eigins tannlæknis (sem er að sjálfsögðu einn af höfuðpaurunum).
þegar ég komst í hans hendur var tönnin náttúrulega orðin bölvað drasl og ofanáhana var hlaðið meira drasli og foreldrar mínir rukkaðir. allt í samræmi við samsærið.
núnú, svo liðu árin einhvernvegin og hinsegin og ég var svosem ekkert meðvituð um tanntengda atburði þar til ég náði þeim stað í lífinu þar sem börn foreldra sinna þurfa að greiða eigin tannlæknareikninga og sjá sjálf um að koma sér til viðkomandi tannpersónu. þá fyrst fór ég að sjá mynstur það sem hefur staðfest sjálft sig fyrir mér á undanförnum dögum.
þannig er nefnilega mál með vexti að ég veit ekkert hvað ég er með margar fyllingar, en mig er farið að gruna að þær séu sárafáar, nema að þær eru fylltar með einhverju efni sem endist svo stutt að ég þarf endalaust að láta endurnýja þær (fyrir fullt af peningum). í ofanálag eru jaxlar mínir fylltir fjarstýrðu efni (sem tengist móðurstöðinni sem fjarstýrir tanngörðum framleiddum af þeim sjálfum), en fjarstýringin lýsir sér þannig að í hvert sinn sem mér verður hugsað til tannlæknis míns, fer ákveðið ferli í gang og ég missi fyllingu.
í síðustu viku ákvað ég endanlega að sannreyna samsæriskenninguna og hringdi í tanna til að panta tíma. og viti fólk!, samdægurs át ég brauð, var viss um að ég væri með fræ fast í tönninni, kroppaði í það og fékk fyllinguna með. þeir hafa nefnilega séð fyrir því að hafa alltaf nóg af verkefnum í hvert sinn sem ég fer svo að fjárhagur minn flytjist í heilu lagi yfir á fjárhag þeirra.
ef ég hugsa nógu lengi gæti ég jafnvel komist að því að tannlæknar og bakarar séu saman í plotti...

hananú, nú hafði ég á tilfinningunni að ég hefði verið rosa dugleg að blogga í morgun og væri með þessa fínu færslu á síðu vorri. en þá mundi ég að ég hafði bara skrifað hana í tölvupóstsbréfi. skrambakornið.

sem minnir mig á það að ég er all hrottalega stífluð í hægri nös. makinn tjáði mér í gærkvöldi að legðist ég á vinstri vanga myndi stíflan jafnast út sökum þyngdarafls og þar af leiðandi yrði hún mér til helmingi minni ama. eyddi ég nóttu síðastliðinni á vinstri vanga í von um horstíflujöfnun. vaknaði ég í morgun með sömu stíflu sömu megin í sömu nös sömuleiðis. nú er ég með rauða nös eftir klósettpappírsnudd (því ekki er mjúka pappírnum fyrir að fara hér á vinnustað), og hef nýlokið við tvær klukkustundir við snýtingar rauðu nasarinnar fyrir framan 10 ungmenna hóp. eftir tíu mínútur mun ég hefja aðra tveggja tíma lotu en í þetta skiptið fyrir framan umþaðbil tuttuguogátta ungmenna hóp. sá hópur er all-krítískari og þyngri í vöfum, góður til að létta lund svona rétt undir helgina, og get ég því eigi beðið óspennt eftir að verða þess heiðurs aðnjótandi að reyna að halda horinu inní andlitinu á mér í heila tvo tíma. eða ég gæti náttúrulega snýtt mér í þeirri veiku von að sviðinn hverfi og nefið á mér rifni ekki af í sársauka og húðþurrki af bréfþurrki.

helbítis.
sniff...

dagarnir fljúga hjá án þess að ég geti reist við rönd og einhverra hluta vegna situr bloggið mitt sætt og fínt endalaust á hakanum. slík seta getur varla verið annað en sársaukafull og af þeirri ástæðu er ég komin hingað inn til þess að auðvelda síðunni minni tilveruna. fátt er jú sorglegra en staðnaðar bloggsíður...hehe...
nema hvað. undanfarna morgna hef ég verið dugleg við að fara með makanum í laugardalslaugina. besti tími dagsins, eftir að hafa skilað börnunum af sér og áður en almenningur fer að troða sér í laugina. það er fátt annað en yndislegt að vera þarna svona snemma innanum eldri borgarana.
sundhettuflóran er dásamleg og svo virðist sem ekki einn einasti dropi nái innfyrir þær þar sem fljóðin koma uppúr með skrauf-þurrt hár eins og nýkomið úr lagningu.
ég hef verið dugleg við að synda en það má eiginlega segja að ég stundi svigsund þar sem eldri borgarar fljóta lóðréttir á víð og dreif í lauginni og hraðskreiðari aðilar verða að gera ýmiskonar ráðstafanir til þess að komast bakka á milli án þess að stíma á eða sparka í sundhettudrottningu eða spídókóng. en það er bara gaman að hafa hindranir á leiðinni, eykur spennuna.
nema hvað, ég neyðist víst til þess að standa mig í vinnunni og til þess þarf ég að eyða tíma í hitt og þetta. hvort ætti ég nú að byrja á hinu eða þessu?

uppglenningur, ég man þig enn...

það er víst hvergi hægt að vera óhult. jafnvel ekki hérna í veröld bloggnördismans. nú veit ég fyrir víst að viðskiptavinir mínir í lærdómsítroðslunni eru flestir með eigin bloggsíður og svo hefur mér skilist að lítil ferðalög um lendur skrifenda geta tekið á sig mynd snjóboltans þar til að þeir sem hafa ekkert með að gera að lesa míns eigins síðu gætu fyrir útskýranlega keðjuverkun rambað hingað inn. því er best að nefna engin nöfn.
ég hef svosum sjaldnast nefnt nöfn. jú, ég hef nafngreint hana l-- systur mína og svo þykist ég hafa nafngreint einu sinni hann k------- j-------- óperusöngvara en þar fyrir utan, og án þess að hefja íburðarmiklar uppflettingar, þykist ég sárasaklaus af miklu nafnapoti. svo er aftur annað mál ef fólk kannast við annað fólk af lýsingunni einni saman. en það get ég bara fólki sjálfu um kennt ef það veit nægilega mikið um mig og mína kringumstæðinga til þess að kveikja á perum.
en nóg um það.
ég er þekki nefnilega mann, sem þeir sem þekkja mig af fjölskyldutengslum eða vinatengslum einum saman þekkja ekki, sem er haldinn því versta tilfelli af flösu sem ég hef nokkurn tíman komist í tæri við. ég stóð mig að því í hádeginu að færa mig og ristuðu samlokuna með ítalska kjötréttinum og gulu sósunni smám saman fjær þessum annars indæla aðila. ég hefði ekki gert það ef undirmeðvitund mín og meðvitund hefðu ekki stanslaust minnt mig á blessaðar húðflygsurnar sem minna á nýfallið íslenskt fönn. engin einasta flygsa var í augsýn einmitt þarna og þá, en ég vissi samt af tilveru þeirra og úttroðin af flösufordómum ímyndaði ég mér að þær feyktust í innanhússandvaranum og lentu á samlokunni eða jafnvel ofaní stútnum á gosdrykkjarplastílátinu mínu. ætli þetta sé ekki kallað sóríasis eða eitthvað svoleiðis því ekki er nú nógu mikið af hári eftir á áðurnefndu höfði til þess að þetta sé alltsaman sjampóofnæmi.
maðurinn er hreinlegur og vel tilhafður þannig að ég gæti seint sakað hann um að dreifa skítaflygsum, en það er eitthvað við dettandi húð sem fælir mig frá líkt og þegar móðir mín (ónafngreind) þurrkar af glösum úr uppþvottavél með viskustykki. úff, ég fæ gæsahúð af því einu að hugsa til þessa andskota.
ætli það sé til stuðningshópur fyrir fólk með flösufordóma og uppþvottavélaróþol?
nema hvað... mér er orðið kalt á puttunum. eru timburhús kaldari en steypuhús? er ég auli að kaupa allt þetta timbur í stað þess að verða mér og mínum útum einangraða steinsteypu með hita í gólfi? úúú...hiti í gólfi.... nú heyrði ég tær mínar hvísla sín á milli með litlum helíumröddum ,,hiti í gólfi, heyrðuð þið þetta stelpur!?...og við hérna eins og fífl í ullarsokkum á skítköldu parketti.."
talandi um mínar fögru tær þá get ég með gleði og stolti tilkynnt að ég er haldin ansi öfgafullu fótasindrómi sem lýsir sér í því að þegar mér er kalt á tánum get ég búið til íspinna úr rasskinnum þeim sem þykjast ætla að hlýja mér. þegar mér er heitt hinsvegar er ég nær yfirliði en dauða og minn versti óvinur eru strigaskór og hreyfing. sé heitt í veðri er mér lífsins ómögulegt að líða vel til fóta í lokuðum skóm, hvað þá ef ég þarf að standa upp og ganga í þeim. af sömu orsökum er ég gaurinn í líkamsræktarsalnum sem er alltaf á sokkunum. og af sömu orsökum mun ekkert ykkar nokkurn tíman sjá mig á lífi í eróbikktíma. það eru tærnar sjáiði til.

horfði áðan á ruslatunnuna okkar fjúka um garðinn. er ekki alveg viss hvort ég var fegin eða svekkt yfir því að hún var tóm. ef hún hefði verið full hefði hún annað hvort ekki fokið eða annars hefði ég að öllum líkindum þurft að eyða parti af deginum á morgun við að tína ruslaafrakstur vikunnar saman héðan og þaðan af lóðinni. ætli ég sé ekki fegin að hún hafi verið tóm.

best að fara að ryksuga baðherbergið.

makinn var að sníða höfuðleðrið á frumburðinum og mér sýnist það hafa gengið með ólíkindum vel...nema hvað, ryksugun baráttusvæðisins virðist hafa mistekist all hrapallega.

þar kem ég inn í myndina.

ég er nefnilega haldin hinu eðlislæga kvenlæga ryksugukunnáttugeni.

fjúff hvað það gengur margt á í þessu lífi, sérstaklega eftir að ég hætti að troða skyndibitanum í heilann á mér. það er hreinlega hver einasta heilasella á fullu spani. mér líður svolítið eins og offitusjúklingi sem hefur farið í fitusog, nú get ég sko hreyft mig.
mikið innilega mæli ég með sjónvarpsleysi fyrir gesti og gangandi, kunningja og keyrandi.

ég er búin að vera með línuna ,,fallinn með 4,9 eitt skelfilega skiptið enn..." sönglandi í hausnum á mér undanfarna daga. gæti haft með prófatörnina sem er nú að ljúka að gera. sennilega ekki spennandi fyrir nemendur að hlusta á kennarann muldra þetta lag á meðan þeir læra fyrir próf... muahahaha.... ég sé svita spretta.

nema hvað, lóading týnd og gift tröllum. bölvaðar séu eineltisgelgjur þessa heims. bölvaðar. við munum þó vonandi endurheimta hana þegar hún finnur sér heilbrigðari syllu innan vinnumarkaðarins.

en nú er ég orðin svöng og mun splæsa arði hlutabréfanna í samloku þar sem ég ek heim á bílnum með nýju tímareiminni.

lengi lifi samlokugerðarbransinn, húrra, húrra, húrra!
góða helgi.

jæja þá er ég flutt í lítið gult hús. það var í stíl við páskana en er frá og með deginum í dag hætt að vera í réttum lit. en litir eru sosum ekki aðalmálið...eða?
bráðum kemst lífið aftur í skorður. vinnan er á leiðinni í skorður, börnin á leið í sínar skorður og internetið er komið í skorður. voða mikið af skorðum að fyllast. þegar allt verður komið í sínar skorður neyðist ég sennilega til að skreppa og verða mér úti um fleiri. aldrei nóg af skorðum.
og svo þykir mér gaman frá því að segja að sjónvarpstenging heimilisins er ekki í réttum skorðum enda rifu bandítarnir alla hausa af öllum snúrum útúr öllum veggjum og öll loftnetsmál í ólestri. ég hef þar af leiðandi ekki horft á sjónvarp í heila viku (sjónvarpsleysisafmæli í dag) og satt best að segja líður mér ágætlega. engin fráhvarfseinkenni hafa gert vart við sig og enginn söknuður eftir að vita nákvæma framgöngu survivorliða, amazing racegengisins, hinna örvæntingarfullu húseiginkvenna eða þátttakenda í americas next top model. sakna þeirra ekki neitt.
ég er ekkert að flýta mér að fá einhvern til að laga loftnetstenginguna enda búin að raða bókasafninu mínu pent og fínt í stássskápinn í sjónvarpslausu stofunni minni. og leslampinn á sínum stað. ég er til í tuskið og mun héðan í frá verða kenglesin og menningarleg.
eða ekki...
en þetta er amk í frásögur færandi miðað við aldur og fyrri störf.

hafði ekki hugsað útí að ég væri með holu í kinninni fyrr en mér varð illt íenni. það er sosum svo með svo margt sem er ósýnilegt þangað til það truflar. skyndilega leið mér eins og andlitið á mér væri um það bil að springa af mér og þá varða nú svo að ósköp elskulegur læknagaur skrifaði uppá pensilín við þessum skratta.
andlitið er ennþá á sínum stað til allrar hamingju.
mikið þykir mér óhugnalegt þegar ég sé mig knúna til að ímynda mér hvernig ég lít út að innan...

hvað varð um blogg minnar kæru systur?

erum með málningu út um allt en húsið er að verða fínt. jájá. enginn tími fyrir blogg og þessháttar dótarí. nema hvað, pé-a-ká-ká-i-eð sem leigði húsið áður en við fengum það afhent hélt eftir einum lykli til að ná í sófa sem þau höfðu fengið leyfi okkar til að skilja eftir í tvo daga á meðan þau redduðu geymslu fyrir hann. það var fyrir rúmri viku síðan. sófinn er enn á sínum stað og þau með lykilinn. í morgun þegar ég kom á staðinn og fór á klósettið sá ég að þau hafa komið í heimsókn í fyrrinótt. það sá ég ekki á því að sófinn væri farinn, sem hann er ekki, heldur á því að þau hafa dundað sér við að hirða sturtuhausinn, skrúfa klósettpappírshaldarann af veggnum, handklæðahengið, spegilskápinn sem hékk yfir vaskinum og síðast en ekki síst hafa þau ákveðið að taka með sér ljósaperuna og ljósaperustæðið sem voru í loftinu. já og svo vantaði fleira dót sem ég man ekki einu sinni hvað var, ég er svo pirruð.
ég pissaði næstum því útfyrir af geðshræringu þegar ég gerði mér grein fyrir bíræfni þessara kvikinda. að sjálfsögðu rauk ég beinustu leið niður í brynju þar sem ég keypti nýjan lás í hurðina sem ég svo skrúfaði blýfastann á sinn stað.
ef þau hefðu haft meiri tíma þyrfti ég sennilega að fara og kaupa nýtt baðkar, klósett og vask hið snarasta.
það hættir ekki að koma mér á óvart hvað sumt fólk er mikið fífl.
hugmyndir um hefndir eru vel þegnar, en þær verða að vera lúmskar því mannfjandinn er dópsali, aumingi og vinur allra góðkunningja lögreglunnar, og hann veit hvar ég á heima....

ef doktor love hjálpar fólki í ástarvandræðum, hverjum hjálpar þá doktor pepper?

í laginu sem hljómar: doctor, doctor, can´t you see I´m burning, burning... væri ekki nær að syngja: fireman, fireman, can´t you see I´m burning, burning ?

ef ég er að fara að mála um helgina, kemst ég þá á mála? eða er mikið mál að vera mál að komast á mála sem málamiðlun eða til málamynda. er hægt að mála mynd til málamynda? flytja málflutningsmenn málverk og fá málverk þegar þeir tala of lengi? byrja málaferli á því að grunna? eru mállausir aldrei með vesen? og eru þá vandræðagemlingar málfastir? á málhaltur maður í erfiðleikum með að mæla fjarlægðir, er hann slakur málari eða er hann með bolla á fætinum?
spyr sú sem ekki veit feit eins og geit sem úti skeit en leit út fyrir að vera saklaus.

best að hætta að þefa af terpentínunni...

vinsamlegast athugið að ég er hér með að peista inn upplýsingar sem ég hef alltaf vitað innst inni en hef samt ósköp gaman af að fá staðfestar af vísindalega sannreyndum persónuleikaprófum á veraldarvefnum. og hér eru niðurstöður dagsins:

Your Dominant Intelligence is Linguistic Intelligence

You are excellent with words and language. You explain yourself well. An elegant speaker, you can converse well with anyone on the fly. You are also good at remembering information and convicing someone of your point of view. A master of creative phrasing and unique words, you enjoy expanding your vocabulary. You would make a fantastic poet, journalist, writer, teacher, lawyer, politician, or translator.

What Kind of Intelligence Do You Have?

og nú erum við að fara að flytja aftur. og nú erum við að rífa gamalt veggfóður aftur. og nú erum við að fara að mála panel aftur. og nú erum við að fara að pússa gólf aftur. einhverra hluta vegna er sama spennutilfinningin ekki til staðar og síðast þegar allt var fyrst. einhverntíman er ekki allt fyrst eins og núna. núna er allt annað í annað sinn, annað væri fyrst...og fremst rangfærsla. fyrst ég er ekki þyrst en annað uppi á teningnum.
ég er með rispaða hnúa og handarbök eftir hraunaðan vegg sem þarfnaðist niðurskafs. skóf hraunið með hnúum berum eins og bubbi hinn umdeildi sálnasölumaður. er sá sem selur sálir guð? eða teljast sálir til eigna? hefur einhver selt sálina hans jóns míns? er jón minn þá hjá lúsífer eða belsebúb eða myrkrahöfðingjanum eða andskotanum eða skrattanum eða djöflinum eða fjandanum sjálfum? af hverju heitir hann myrkrahöfðinginn ef hann er umkringdur eldi? eldur veitir birtu og yl. eða var helvíti kalt? nú verður víst helvíti kalt um helgina, eða svo segjaðeir á veðurstofunni. en nema hvað, hraunveggurinn varð panell og handabökin urðu hraun. ef handarbakið er hérna, hvar er þá handarmaginn? og hvar er fótarbakið og höfuðbakið? eða kannski magabakið? væri ekki nær að kalla það sem snýr baki í lófa, þófa, eða sófa, eða rófa, eða hófa? væri það ekki nær eða fer því fjarri? nær eða fjær? ég bara spyr og spyr sú sem ekki veit enda fátt um svör og svarafátt. ef svarið er fátt hver er þá spurningin? þeir sem fá réttu spurninguna svara fátt og verður því eigi svarafátt.
oseisei.

hlaupabólan búin. gubbupestin byrjuð. hversu mikið er hægt að leggja á tveggja ára dverga og foreldra þeirra?
mér er spurn.

þetta var svokallað örblogg í tilefni heiladoða sökum svefnleysis sökum vanlíðunar sökum kúgunarstarfsemi sökum gubbupestar sökum leikskólasóknar sökum útivinnu sökum peningaþarfar sökum gerfiþarfa sökum neysluhyggju sökum kapítalisma sökum marshall aðstoðarinnar sökum bandaríkjanna.
það er alveg sama um hvað er rætt ef það er neikvætt. böndin beinast alltaf að bush.

það sem mér þykir fyndið:
prump, alltaf klassísk og skemmtileg. geta þó verið hvimleið þegar fýlan er viðvarandi og ókunnug. eins og til dæmis um daginn þegar mér var boðið uppá aðra hæð í landsbankanum niðri í miðbæ, en um leið og ég lagði af stað upp tröppurnar skokkaði uþb 200 kílóa maður niður á móti mér og mannhelvítið skildi eftir sig slæðu af súrri skítafýlu sem ég þurfti að brjótast í gegnum til að komast upp á efri hæðina. það var ekki fyndið prump. samt gerir prumpið aðstæðurnar kómískar.
hiksti. Það er mjög fyndið að fylgjast með fólki með hiksta eða fá sjálfur hiksta. reyndar verð ég leið á honum eftir 5 mínútur og vil fara að losna við hann, en mér þykir alltaf gaman og fyndið að fá hiksta. pabbi minn fær líka eina fyndnustu hiksta í heimi en hann hljómar eins og froskur með tourette.
illa þýddar bíómyndir eða sjónvarpsþættir. einhverntíman skrifaði ég smáræði um það fyrirbæri hér á mínum grænu síðum, en ég get velt mér lengi vel uppúr misskilningi þýðenda og hlegið dátt.
börnin mín að dansa. þau eru kostuleg bæði tvö hvort á sinn hátt sitt á hvorum palli. frumburðurinn er meistaralega hannað vélmenni þegar hann setur sig í breik-gírinn og síðburðurinn dillar pínulitlum mjöðmum eins og vasaútgáfa af hawaii-dansara. en það er svona "þið verðið að sjá það til að fatta það" fyndið.
orðaleikir og illa skrifaður texti. endalaus uppspretta hláturtára og gleðihasspera í andliti voru.
makinn að klippa á sér hárið eða í öðrum fegurðaraðgerðum. alltaf tekst honum að raka á sig skallablett eða gera einhverja aðgerð sem hann sér eftir í nokkrar vikur á eftir. og ég skemmti mér konunglega við að fylgjast með.
pétur vinur hans sveppa.

það sem mér þykir ekki fyndið:
spaugstofan.
bjössi bolla.
laddi.
grettur. (þykja þær eiginlega meira athyglisverðar en fyndnar)
brandarar.

gerðist svo góð að rífa í spaðann á ingó á föstudaginn þar sem ég birtist í mýflugumynd sem einkabílstjóri systur minnar. ég fékk vel þeginn bjór með mér í nesti heim eftir að hafa heilsað kauða og svo leystist ég upp eins og hologram... (kvót, lóa..hehehe) svo tróð ég mér í nælonið og málaði samkomusal í salahverfi rauðan. árshátíðin var sem hér segir: skálað hjá stjóranum, snittur fastar í tönnum, rúta í salahverfi, ræður haldnar af ókunnugum, fullur stærðfræðikennari, sölt humarsúpa, fín steik, skál og meira á ýmsum tungumálum, enda margir tungumálakennarar á svæðinu, vandræðaleg skemmtiatriði, hinir og þessir komu út úr skápnum sem reykingamenn og dönskukennarinn datt á rassinn.
allt í allt hin ágætasta skemmtun, séð frá mannfræðilegu sjónarhorni.

hinsvegar er ég ennþá eitthvað hálf dösuð sem er ótrúlegt miðað við að hafa drukkið 4 bjóra, 1 hvítvínsglas og farið að sofa fyrir kl.2.
það er af sem áður var þegar ég gat drukkið vodka og gin og landa og southern comfort í djús inni í tjaldi og út um alla þórsmörk í heila fjóra daga!
nú þarf ég bara að sjá flösku af southern comfort og mig fer að svima.

svei mér þá.