mér var boðið á gusgus tónleika í gær. fínn félagsskapur og ágætis ástæða til að bregða undir mig betri fætinum og bregða á mig betri snyrtivörunum og bregða útaf vananum og bregða mér á ball og bregða þar með þeim sem höfðu efasemdir um félagsfærni mína.
fékk mér bjór. fékk mér annan. fékk mér nokkra í viðbót. það mætti segja að ég hafi verið komin í ansi gott skap þegar ég þjappaði mér í röð og þjappaðist að lokum inn. ég er ekki frá því að þetta hafi verið í fyrsta skipti í mínu lífi sem ég fer í víæpí röð sem er semsagt styttri en sú lengri. hafði sú staðreynd eitthvað með fjölskyldutengsl á gera. ekki mín fjölskyldutengsl heldur tengsl annars fólks við hvort annað sem ég fékk að njóta ávaxta af. semsagt í þessari styttri röð.
nema hvað, ég komst semsagt inn í heilu lagi og óskrámuð.
við fundum okkur fínan stað með góðu útsýni og ágætis persónulegu rými á mann. ég skaust á barinn til að bæta á bjórforðann en á leiðinni á barinn hitti ég nemanda mína. spjallaði aðeins við hana og allt gott með það. nú þar sem ég mjakaðist nær barnum rakst ég á tvær fyrrverandi nemendur mínar. spjallaði aðeins við þær og allt gott með það. loksins kom röðin að mér á barnum en þegar ég leit upp til að yrða á barþjóninn var þá ekki þar kominn einn nemandi minn. spjallaði sama og ekkert við hann, enda upptekinn drengur, og allt gott með það. svo fór ég aftur til míns fólks og dillaði mér með bjór í hönd.
eftir að hafa komið bjórnum á sinn stað var kominn tími á að skila síðasta bjór út og ég rölti í átt að klósettinu. þar var röð. fyrir framan mig í röðinni var fyrrverandi nemandi mín. fyrir aftan mig í röðina bættist önnur fyrrverandi nemandi mín. spjallaði aðeins við þær og allt gott með það. á leiðinni tilbaka rakst ég á enn eina fyrrverandi nemanda mína og ég verð að segja að það voru farnar að renna á mig tvær grímur á þessum tímapunkti. þrátt fyrir grímurnar tvær var ég óttalega hress, enda með nokkra bjóra innanborðs, en svei mér þá ef það er hreinlega hægt að fara út að skemmta sér í þessum litla bæ, enda nemendur á hverju strái.
ég hélt þó alveg stílnum og hef litlar áhyggjur.
ætli það verði samt ekki glott á barþjóninum þegar ég byrja að kenna honum í fyrramálið...

ókey það eru svona hlutir sem fá mig til að gráta. úr hlátri.

þetta er rassinn á dóttur minni sumarið sem við bjuggum á hverfisgötu.
ég vil fá svona veður aftur takk.
mig langar að hafa svona veður í 8-9 mánuði á ári. hina mánuðina má falla hlussulegur jólasnjór sem hægt er að hnoða í snjókall. ég þarf ekkert þar á milli. bara gott veður hlýtt eða gott veður kalt. vindur er óþarfi. rigning líka. ég þarf ekki mikið frost eða haglél. slabb er ónauðsynlegt með öllu. gola er fín, hún má vera.
er ekki einhvernvegin hægt að stilla mengunina og útblásturinn og hvað þetta allt heitir nú þannig að veðrið verði drullupasslegt allt árið? þarf alltaf allt að vera of eða van? í hæl eða hnakka? á tá og hæl? í sleggju og stein? í eyra eða ökkla? í fugl né fisk?
maður bara spyr sig...
ég væri svo hamingjusöm við svona fullkomnar veðuraðstæður vegna þess að ég lít alltaf mikið betur út í réttu veðri. þegar það er gott veður en snjór er ég voða krúttíleg svona í snjóbuxunum mínum fjólubláu sem ég fékk þegar ég var í kringum fermingu og í úlpu og með prjónahúfu og trefil og vettlinga og rautt nef og rauðar kinnar sem stingast út á milli húfunnar og trefilsins. hraustleg og glöð og útitekin.
þegar það er gott veður og sól fer ég í ljósu pilsin mín eða kálfasíðu buxurnar mínar og léttar rómantískar sumarblússur ef blússur má kalla. svo fer ég berfætt í opna sandala og tek hárið upp í tagl og verð örlítið brún eða bleik á húðina og þá njóta litir sín svo vel. hraustleg og glöð og útitekin.
við þessar aðstæður er ég uppá mitt besta þar sem ég spranga hamingjusöm um fröken reykjavík og sýg í mig fegurð um leið og ég dreifi hamingju minni um stræti og torg.

alla hina dagana, sem eru um 360 á ári fer ég bara í eitthvað af því að veðrið er bara einhvernvegin og ekkert er krúttílegt við neitt þar sem ég strunsa með andlitið ofaní brjósti til að reyna að forðast vindinn/haglið/rigninguna/frostið á leiðinni úr húsi í bíl eða bíl í hús. ekki hraustleg, ekki glöð og svo sannarlega ekki útitekin.

taaaa ram tam tam taaaa ram tam tam gúllí gúllí gúllí gúllí gúllí ram tam tam. -II-
hér er ég, hér er ég, gúllí gúllí gúllí gúllí gúllí ramtamtam. -II-

aní kúní sjáání. aní kúní sjáání. ajaja beggjanasjæna, ajaja beggjanasjæna. íání, bísíbí. íání, bísíbí...

attíkattínóa, attíkattínóa, emissa demissa dollaramissa dei. setrakollamissa radó. setrakollamissa radó. attíkattínóa, attíkattínóa, emissa demissa dollaramissa dei.

dúakí dúakí dúakí dúakí dúakí dúakí domm domm domm domm, dúakí dúakí dúakí dúakí dúakí dúakí domm domm domm domm, dúakí dúakí dúakí dúakí dúakí dúakí domm domm domm domm dúakí dúakí dúakí dúakí domm, olei!

ginn gann gúllí gúllí gúllí gúllí vasha gingangú gingangú, ginn gann gúllí gúllí gúllí gúllí vasha gingangú gingangú. heila og heila seila og heila seila heila húúúú, heila og heila seila og heila seila heila hú. shalli valli shalli valli úmba úmba úmba...

simsalabimbambassaladússaladimm

inkepinke palevú palevú palevú

í dag var ég á aldeilis fínu og stóru bernhöftsniðjamóti. semsagt fullt af afkomendum bakara frá danmörku sem komu saman og átu bakkelsi, hvað annað?
búist var víst við einum tvöhundruð manns sem urðu nær þrjúhundruð þegar allt kom til alls. einhver snirlingurinn hafði pantað ljósmyndara fyrir hópmyndatöku og hafist var handa við að troða þrjúhundruð manns saman á 10 fermetra, á stólum, pöllum og stólum á pöllum. plássið var fullt áður en helmingur fólksins var kominn á sinn stað. þjappið ykkur aðeins meira sagði ljósmyndarinn og ég fann hvernig naflinn á konunni fyrir aftan mig var í laginu þar sem hún þrýstist inní bakið á mér. og það varð heitt. og það varð heitara. og við þjöppuðum okkur betur saman.
að lokum á einhvern óútskýranlegan máta tókst okkur öllum að koma okkur fyrir, ég stóð á einni löpp með mjöðmina í kleinu og konu í bakinu. ég er ekki ennþá viss hvort það hafi verið svitinn af mér eða svitinn af henni sem bleytti á mér hrygginn. vonandi var það bara minn.
eftir að liðið var orðið svo þétt að sardínur hefðu vorkennt okkur fór ljósmyndarinn að vera fyndinn. auðvelt að vera fyndinn þegar maður stendur laus og liðugur með nóg pláss. jújú. við systurnar komumst í nöldurstuð þar sem við þrýstumst saman og muldruðum bölv og ragn ofaní hárið á manninum í næstu röð fyrir neðan. en svo brostum við öll og eftir einar sjö mínútur í helvíti var ljósmyndatökunni lokið og hópurinn sprakk í sundur eins og graftarbóla sem sleppur undan húð..... hahahahaha... graftarbóla...hahaha.....
úff, ég held að ég hafi orðið fyrir súrefnisskorti í dag. eða kannski frekar sykurlosti af kökuáti. eða kannski bara blöndu af bæði. fjúff... stórhættulegar þessar ljósmyndatökur og fjölskylduveislur.

ég var að komast að því að ég á forföður sem hét samson samsonsson.
svona hlutir gerast þegar gramsað er í bók þeirri er kennd er við íslendinga.
eini gallinn er að ég virðist vera skyld öllum. flestum þó fjar.

jasso. ég er að fatta að til eru risastór bloggsamfélög.
já hnussið bara og sveiið yfir því hversu sein ég er til. mér er alveg sama.
ég hef heyrt útundan mér að fólk talar um moggablogg og svo er víst eitthvaðannaðblogg og það er víst svolítið eins og að vera í mr eða versló, svona bloggrígur...eða eitthvað. kannski er ég bara að misskilja. en þetta er semsagt til. ég komst að því í eigin persónu núna bara rétt í þessu þegar ég valt inná síður sem voru kyrfilega merktar mbl.is. svo sá ég líka að fólk þarna inni er með rosalega langa lista yfir bloggvini og mynd af þeim flestum og allt.
þetta er svona svolítið eins og að hellingur af fólki hafi breyst í lítið fréttafólk þar sem liðið bloggar þvert og endilangt um málefni líðandi stundar. frumvörp, klámráðstefnur, smáralindarbæklinga, stjórnmálafólk og kvóta. og ekki vantar skoðanirnar svei mér þá.
kannski hef ég bara verið að misskilja þetta allan tímann og hinn raunverulegi tilgangur bloggs sé að vera fréttatúlkunarmiðill. ég hef bara verið að lesa síður hjá öðru fólki sem er líka að misskilja og þess vegna hef ég ekkert fattað villu míns vegar. en mér finnst bara einhvernvegin miklu skemmtilegra að lesa ruglumbull og venjulegheit sem eru oft óvenjuleg. mér þykir tildæmis sérstaklega skemmtilegt að dýfa mér inní hugarheim minnar kæru systur (bróður lúí) sem er með eindemum geðsjúk á geði og hnyttin.
ég er að hugsa um að vera ekki fréttakona, enda nóg af liði um hinar háværu umræður.
pant vera gaurinn sem fær að skrifa um ekki neitt.
ps. það eru líka til megrunarbloggsamfélög. þetta er ég allt að fatta núna. í dag.

hér eru semsagt niðurstöður úr mjög vísindalegu netprófi sem ég tók:
You are the Gender Abolitionist type of feminist. This means that you feel the best way to destroy patriarchal oppression is to rid ourselves of misguided gender roles, and instead live in a society that does not make such marked assumptions about gender differences. The Gender Abolitionist is culturally radical, but rather conservative when it comes to sexual liberation and politics. You have a strong sense of human rights for all. In fact, you are actually a very moral person. You don't see people in terms of gender and are thus very philosophical in order to perceive the world in such a manner. You think people shouldn't identify others in terms of gender. When most people see a person, the first thing they think is "That person is a woman" or "That person is a man", but they do NOT think "That person is a short-fingernail". Most make someone's gender their IDENTITY, but fingernail length would never be considered part of their identity. A gender abolitionist would claim gender should be like fingernail length--it shouldn't be part of someone's identity. By making gender a part of identity, difference is emphasized and oppression is often justified. Thus, gender shouldn't be regarded to such a large extent by society. You are mostly concerned with seeing women become fully equalized with men by eliminating gender roles, as these roles oppress women.

eitthvað kom þetta furðulega inná síðuna...

ég er búin að vera með verk í jaxli og kjálka síðan ég fór til tannlækis síðasta þriðjudag. í morgun gafst ég upp á hörkutólastælum, fór að gráta og hringdi í áðurnefndan lækni sem bað mig vinsamlegast að drífa mig bara til sín svo hann gæti kíkt á mig. svo fór ég til hans og settist í stólinn. lýsti mjög nákvæmlega öllum mínum kvölum og höfrungum og gapti svo uppá gátt. hann boraði holu í nýju fyllinguna (reyndar eftir að hafa deyft mig) og fór svo að stinga prjónum eða nálum eða pinnum eða einhverju dóti lengst ofaní gatið og núa svo í hringi eins og handvirkur bor ofaní tannrótina mína. deyfing virkar ekki í rótinni bara svona ef einhver var ekki með það á hreinu. ég fékk pot ofaní fyrirfram auma tannrót svo nísti í öllum mínum beinum, innyflum og hársrótum. nú og svo var það rót númer tvö og að lokum rót númer þrjú. hann sagði að ef ég hefði verið komin með rótarbólgu hefði sársaukinn verið mun meiri. best að fá aldrei rótarbólgu. öll mín samúð er hér með tileinkuð fólki með rótarbólgu og konum sem fæða börn. og fleirum svosem en það yrði kannski langur listi að telja allt upp, en þetta er svona það sem mér dettur fyrst í hug... nema hvað... svo fyllti hann götin af einhverju gúmmulaði og lokaði fyrir. nú er ég semsagt með dauða tönn. það skrýtnasta er samt að mér er ennþá illt. ekki jafn, en er sársauki í dauðri tönn ekki svipað og að vera illt í hárinu? frekar ómögulegt?

fyrir fólk sem er að velta fyrir sér ástæðu þess að ég sé með svona ónýta tönn þá er hún sú að hún fæddist gölluð. það segir tannlæknirinn minn og hann er bestur og veit allt. þetta hefur ekkert með kókdrykkju að gera, enda drekk ég kók bara með einni tönn. ég bursta alltaf rosa vel, nota tannþráð og munnskol. þetta er bara fæðingargalli. bara svo þið vitið það.... og ég bursta á mér tunguna líka. og hananú.

endemis ólukkans nöldur
fer innum mín fínu sjáöldur
á skápunum hef ég svo höldur
en nóttin er ekkert svo köld-ur

ég verð ekki með neinar refjar
í morgunmat borða ég trefjar
hér er vefur um vef til vefjar
(nú finn ég ekki fjórða orðið...)

að ríma er gaman á stundum
furðuleg orð oft við fundum
ég er ekki hrifin af hundum
og versla mjög sjaldan í pundum

mig undrar hve margir mig lesa
hér finn ég ekk'einn lúðablesa
á spænsku er jarðaber fresa
og náttúr'er naturaleza

nú ellefu orðin er klukkan
ég finn hvernig fjarar út lukkan
engin þó brotnaði krukkan
á andlit mitt bættist ein hrukkan

ég er ekki alveg að nenna
að teygja mig, tosa og glenna
mér líður sem róttæk boðflenna
er þjálfarar líkamsrækt kenna

hér finnur enginn höfuðstafi
í slíku var góður minn afi
nú er ekki víst hvort hann hafi
komist mjög heill úr því kafi

hér lokið læt mínum leirburði
og vona að engan mann furði
enginn mun end'útí skurði
ég þekki víst konuna urði

þú merkja mátt við ef þú lest
því hryssan hún gleðst nú við flest
bros verður á andlit mitt klesst
svo þarf ég að ráðgast við prest

el liston de tu pelo er gott lag. er með það í eyrunum eins og við tölum (as we speak sko) og er að hlusta í fyrsta skipti. mæli meððí.

hvað er annars að frétta....hmmm... látum okkur nú sjá.... tja.... mmmm..... puff. ekkert. nóg að gera bara...ha... jújú... bara próf og svona....

best að vera ekkert að þessu nöldri.
yfir og út.

eyddi fimmtudegi til laugardags við nám. eyddi laugardegi til sunnudags í veikt barn. mun eyða mánudegi í vinnu og veikt barn. veik börn eru vinna. veika barnið vinnur mig alltaf í spilum.
ég er þreytt á geði eftir þessa daga. ég get ekki annað en hlakkað til frískleika barnsins míns og þess að klára verkefnaskil og kennsluundirbúning næstu daga. við skulum bara segja að ég hlakki til í næstu viku. eða kannski bara hlakka ég til næsta fimmtudags. það er nær.
kannski hlakka ég bara til næstu nætur sem ég mun geta sofið í heilu lagi. hún kemur vonandi fljótlega. vonandi. kannski samt ekki fyrr en um næstu helgi. kannski ekki.
ég hlakka eiginlega bara til að fá að vera ein. í smá stund. það er nauðsynlegt að vera stundum ein. bara smá. það er lýjandi að hlusta á fólk allan daginn. alltaf.
kannski hlakka ég bara til þess að allir fari að sofa nema ég og líka þegar slökkt verður á sjónvarpinu. þá verður þögn. ég hlakka til þagnarinnar.
ég hlakka til þess að fá reglu aftur á dagana mína. regla er góð. stundum ekki. mig langar í bakpokaferð í kringum heiminn. ég hlakka til þegar ég kemst í svoleiðis ferð. ég hlakka til að hætta að skulda peninga. það veitir líka ákveðna ró. inní sálinni. það er óþægilegt að skulda. skuldir setjast í undirmeðvitundina og skapa óróa, svona seyðandi ósýnilegt stress. það er kannski þess vegna sem fólk verður þunglynt og allskonar skrýtið. nema þeir sem eiga allt og skulda ekkert. það eru fáir. verst fyrir þá að hafa ekkert til að hlakka til.

ég fór á árshátíð á laugardaginn. ég sagði eiganda nýsis ömurlegan brandara. nú er ég fegin að hafa hvorki kynnt mig né sagt honum hvar ég vinn. hjúkket.
ég dansaði líka þangað til iljarnar á mér sprungu og er enn í dag að jafna mig í kálfunum. það var gaman. að dansa sko. ekki að vakna með fótaverki.
svo andaði ég að mér stærðfræðiprumpi. það lyktaði illa. að lokum endaði ég á efri hæðinni á dubliners ásamt konu stærðfræðiprumparans.
efri hæðin á dubliners. það er saga útafyrir sig. meira helvítis skíta fyllibyttu dópista subbu rusla draslara ógeðs sora viðbjóðs ólukkans rudda drullupleisið maður.
ég var ekki fyrr sest niður en maður að nafni sveinn settist á vinstra lærið á mér. svo mjakaði hann sér niður af því og tók utanum mig. ,,rooosalea ertu migikrúdd... eiumiða fara heimtil mín ea þín?" bara hvorugt sagði ég en sveinn gafst ekkert upp. ,, áhkuru vildeggi láta elskaðig? þúeis a ér sædasti gaurinnéddninni og þú ert algjör krúsídúla, vildeggi soví örmunum á mér?" nei takk sagði ég bara. en ég held að sveini hafi heyrst ég segja ,,bíddu aðeins, þú skalt fyrst reyna við mig með lúalegum pikköpp línum í einsog klukkutíma í viðbót og halda utanum mig eins og ég væri konan þín áður en við förum heim til mín að ríða". allavega hegðaði hann sér eins og ég hefði sagt það.
nú og svo horfði ég uppá ógeðslega fulla konu yfir fertugu láta lítinn sköllóttann rudda sleikja á sér hálsinn á meðan hún horfði þokukennd í augu annars skíthærðs manns sem gat varla beðið eftir að negla hana. svo fann ég 3500 kall í vöðli á gólfinu og það hjálpaði mér vissulega til að komast yfir mesta menningarsjokkið. þetta er einmitt staður þar sem fólk hættir frekar til að missa peningana á gólfið án þess að taka eftir því. sem er gott mál fyrir þá sem finna...jújú sosum.
þegar ég losnaði út af staðnum var það fyrsta sem ég sá fyrir utan lögreglubíll, þessi stóra týpa, og hálf innum bílgluggan á spjalli við lögguna var kvenmaður á óræðum aldri, klædd eins og væri hún nýstigin af einhverri alræmdri vændiskvennagötu í stórborg (alls ekki eftir veðri). þvílíkt og annað eins hef ég aldrei áður séð á íslandi. dyravörðurinn sá á mér undrunarsvipinn þegar ég steig út og hann hnippti í mig og sagði ,,hún er alltaf að vinna hér í kring...þú ímyndar þér ábyggilega við hvað"... jasso. gott ef mér duttu ekki bara nokkrar dauðar lýs úr höfði.
mikið hef ég alltaf verið græn.

þessa hlakka ég til að sjá
http://www.jesuscampthemovie.com/

ég er eitthvað geðveik.
ég skrifaði epli með tveimur péum!
reyndar afsaka ég mig með því að það virkar alveg lógískt fyrir fólk sem er ekki að hugsa sérstaklega um stafsetningu við skriftir en veit í undirmeðvitundinni að sama blásna hljóð og er í epli er td. í heppinn, hnappur og toppur þó svo að ekki séu fleiri pé þar á ferð. hinsvegar á þetta eina eplapé fátt sameiginlegt einu péi í orðum eins og tapa, sápa, plús eða kapall. reyndar má finna blásna hljóðið í kaplaskjólum en þar er hvort eð er enginn að leita.

það er nú aldeilis margt skemmtilegt og fræðandi í kýrhausnum. seisei

nú er ég alveg makalaus. hann flaug til stóra epplisins í gær. ég hringdi í hann á hótelið í gærkveld/nótt svo að hann yrði glaður og ekki einmana.
þetta var víst ansi krömmí flugvallarhótel og dónalegt starfsfólk. sem hann mátti ekki alveg við eftir að hafa verið yfirheyrður á flugvellinum.
svo virðist sem hann eigi nafna sem er eitthvað að gera af sér. minn maður flaug semsagt í gær með maga- og bakverki yfir hafið. svo stóð hann í röð í langan langan tíma til að komast í gegnum vegabréfaeftirlit. þegar röðin kom loksins að honum var honum vippað inn í herbergi þar sem tveir ljótir og pirraðir og dónalegir kallar spurðu hann hranalega hvort hann hefði setið í fangelsi, hvort hann hefði selt dóp, hvurn andskotann hann væri að gera með íslenskt vegabréf verandi mexíkani, hvað hann hefði eiginlega verið að gera til palestínu árið 2002 og næstum því hvort hann hyggðist drepa einhvern, sprengja eitthvað eða selja dóp á þessum hva, 10 klukkustundum sem hann ætlaði að eyða í nágrenni flugvallarins áður en hann ætti næsta flug til föðurlands síns.
makanum mínum var ekkert of vel við bandarísk yfirvöld áður en hann lagði af stað. núna hatar hann þau eftir að hafa upplifað flugvallarhroka, að mega ekki spyrja án þess að þaggað væri niður í honum og að talað væri niður til hans. hann upplifði sig greinilega sekan uns sakleysi væri sannað. það er hættulegt viðhorf.
nú og svo að lokum þegar ekkert fannst í dótinu hans eða í höfðinu hans prumpaði einhver mjög ótrúverðugum afsökunarbeiðnum að honum áður en honum var hleypt skjálfandi á beinunum út af skrifstofunni.
þetta er í annað sinn sem hann lendir í yfirheyrslum. hitt skiptið var þegar ísraelsmenn vildu ekki hleypa honum útúr landinu sínu með vídeó sem hann hafði tekið af palestínskum börnum á spítala, hrundum húsum og þjáningu.
sem betur fer hafði hann sent mér spólurnar í pósti...hehe...
það er nú svo og svo er nú það.

nú verð ég hér með ljóð og læti
ætl'að ljá mér meiri tíma
síðan kannski fá mér sæti
og sýna að ég kunn'að ríma
eða ekki...

þetta hugsaði ég óvart í gærkveld þegar ég gat ekki sofnað... (vona að ég valdi ekki aulahrolli)

í banka hún vann við að skúr'ann
og kallinn fékk djobb við að múr'ann
en fyrir þau störf
fannst engum nein þörf
að bjóða þeim á Duran Duran.

nú vil ég ei framar ljóð semja
því siggi hann fór bar'að emja
það kom mér í koll
hann fékk aulahroll
og fíflið svo vildi mig lemja.

jæja nú er ég alveg til í að fara að verða milljarðafræðingur. nei ég meina mæringur. ekkert vit í því að vera milljarðafræðingur, enda eflaust láglaunastarf. en ég er byrjuð að plana að verða milljarðamæringur og þá ætla ég að gera svo margt skemmtilegt.
ég ætla að byrja á því að kaupa mér sætt og fínt hús sem er með herbergi fyrir alla, klósett á þægilegum stað (ekki tveimur hæðum fyrir neðan svefnherbergið tildæmis), garð sem snýr í átt að sólinni og eigið bílastæði. svo ætla ég að kaupa mér annað eins hús í le mexique og kannski sæta íbúð í parís. þá ætla ég að innrétta allt heila klabbið þannig að það verði þægilegt og kósí. þarnæst langar mig að kaupa risastórt hús í mexíkóborg og ráða þangað fólk til að passa og kenna og vera góð við öll börnin sem búa á götunni og/eða eru munaðarlaus. ætli ég myndi ekki reyna að láta þau búa til fyrirtæki þannig að þau lærðu að skapa verðmæti sjálf fyrir sig sjálf. og þar sem þetta verkefni mun ganga með ólíkindum vel ætla ég í framhaldi að búa til fleiri svoleiðis hús annarstaðar. ekki svona breiðuvíkurhús heldur góð hús. svo myndi ég fara í allsherjar heimsreisu og heimsækja öll lönd í heimi (nema þar sem er hættulegt að vera)
nú eftir það myndi ég kaupa mér kokk og einkaþjálfara og útlitshönnuð og nuddara og svo myndi ég biðja tomma tannlækni um að laga leiðinlega jaxlinn í eitt skipti fyrir öll. já og svo myndi ég láta eyða endanlega öllum líkamshárum sem þvælast fyrir mér. kannski myndi ég líka ráða einhvern til að skjóta runna bandaríkjaforseta.
en þetta er bara það sem ég myndi gera fyrir mig. þá er óupptalið það sem ég myndi gera fyrir fólkið mitt, en ég get ekki talið það upp því ég veit ekki hvað þau vilja.
ég spyr þau bara þegar að því kemur...

mamma mamma mamma mamma sjáðu sjáðu mig mamma sjáðu mig ha sjáðu mamma ég er í keppni viltu koma í keppni þetta er keppni ha mamma sjáðu þetta er keppni mamma ha.
rapptónlist, þulur lýsir körfuboltaleik og áhorfendur klappa í playstation.
bla bla bla bla....tónlist.... bla bla...á ensku á discovery.
mamma komdu sjáðu mamma mamma mamma mamma.

er von að ég nái ekki að einbeita mér?

í gær kom ég heim eftir að hafa eytt nótt í skíðaskála þar sem ég var fullorðni gaurinn innanum góðan slatta af unglingum og nokkrum um og yfir tvítugt.
liðið var ælandi á gólfið, ríðandi í geymslum og hendandi poppi um allt á milli þess sem þau duttu upp og niður stiga í ölvun sinni.
djók
þetta var mjög gaman og allir voða góðir og fínir. spilað á gítar og spil og ég vann ekki í trivial í þetta sinn. stóð mig samt vel. einhverjir sungu þrátt fyrir að singstar tækið hefði verið látið liggja ónotað allan tímann. sumir spiluðu ólsen, aðrir slúðruðu úti í horni og kannsi hefur einhver reynt við einhvern, ég er samt ekki viss því ég sá það ekki. nú og svo voru stundaðar heimspekilegar vangaveltur um nám, bókmenntir og tilveruna almennt og svo fóru allir að sofa. frekar seint en á einhverjum tímapunkti þykist ég viss um að enginn hafi verið vakandi.
ég veit ekki betur en að allir hafi komist heilir á húfi heim og þeim sem lesa þetta af þeim sem fóru vil ég bara þakka fyrir skemmtilega ferð. hinum sem lesa vil ég segja að við þurfum voða litlar áhyggjur að hafa af unglingum í dag. þetta er drullufínt lið.

hún á afmælí dag
hún á afmælí dag
hún á afmælún litla systir mín sem ég kalla stundum brother louie
hún á afmælí dag

hipp hipp húrra (4x)

obbosí. nú er ég óvart pakksödd og er á leið í matarboð.
það er svona svolítið eins og að þurfa að pissa um leið og maður stígur uppí klósettlausa rútu á leið í langferð.
eða eins og að mæta loðinn í sund og fatta að maður gleymdi rakvélinni.
eða eins og að standa upp í fermingarveislu og vita ekkert hvað maður á að segja.
eða eins og að mæta í jólainnkaupin í kringluna og fatta að maður er í skónum sem valda hælsæri.
eða eins og að byrja að segja langan brandara og verða smám saman meðvitaður um að þú hefur sagt þessu sama fólki þennan sama brandara.
eða eins og að mæta í voða fínt boð og fatta að þú ert í ómögulegum fötum sem passa ekki á þig.
eða eins og að tja.... vera búin að drulla uppá bak.

einhvernvegin svoleiðis líður mér núna....

við hlið mér liggur svoooona stór bunki af ritgerðum, verkefnamöppum, dagbókum og fleira dótaríi sem ég þarf að fara yfir. með rauðum penna. rauðir pennar eru fallegir. bunkinn stækkar eins og óð fluga því á sinn einstaklega krúsídúllulega hátt tekst mörgum nemendum að vera að skila langt framyfir síðustu stundu. og bunkinn stækkar.
ætli ég eigi þetta ekki skilið fyrir að láta þau læra heima blessuð. vissulega væri allt mun rólegra bæði fyrir mig og þau ef við létum alla svona skriffinsku vera, en ætli ég væri þá nokkuð á réttri hillu í lífinu... það myndi menntamálaráðuneytinu allavega ekki þykja. og fleirum. og eiginlega bara mér sjálfri... svo er líka bara gaman að skrifa. fólk virðist samt því miður oft ekki fatta þá staðreynd fyrr en eftir að það er komið útúr skólum. það hefur sennilega eitthvað með það að gera að fólki finnst því vera þröngvað til að skrifa þegar það er í skóla. jújú ég þröngva sosum, en bara af góðmennsku og væntumþykju, enda langar mig til að sjá sem flesta uppfylla þau skilyrði sem uppfylla þarf til að fá hvítu húfuna við ferðalok. og í raun býst ég við því að þau vilji sjálf útskrifast, enda tilgangurinn með skólasetu. þau fatta það bara stundum ekki í amstri hversdagsins þessi sykurpúðarassgöt... mússí mússí.
ef það væri ekki ég þá væri bara einhver annar að segja þeim sömu hlutina. enda liggja pólitískar ákvarðanir að baki en ekki geðþótti minn.
bara ef einhver hefur áhuga á að vita hvað mér finnst.........

svolítið gaman að vera komin hérnamegin við borðið í skólamálum. nú lít ég gömlu kennarana mína öðrum augum. (reyndar ekki alveg alla...en flesta þó)

skemmtilegt að fá svona margar athugasemdir í athugasemdakerfið vegna síðustu skrifa minna. sýnir bara að það eru fleiri sem lesa en ég hélt. slíkt er alltaf skemmtilegt. það er eins og sum umræðuefni hreyfi frekar við fólki og fái það til að segja skoðun sína. yfirleitt virðist ég þó skrifa um hluti sem fær þá sem lesa bara til að hugsa umhm... og halda svo áfram lífinu án þess að finna knýjandi þörf fyrir að gera athugasemdir. ég ætla ekkert að greina þau viðbrögð nánar, enda gæti ég bara komist að niðurstöðum í samræmi við skap mitt og sjálfsmynd einmitt þessa stundina.

nema hvað... tölvan er í viðgerð. það er verið að losa mig við rjúpuna. mikið er ég annars háð blessuðu tækinu hérna á vinnustað. ég er sem handa og fótalaus væri.

fátt að frétta sosum. líður að lokum vinnulotu og þá er alltaf mest að gera. blessuð börnin dæla í mig verkefnum, sem ég hef reyndar kallað yfir mig sjálf, og þá er fátt annað að gera en lesa og gefa einkunnir og lesa aðeins meira og gefa aðeins fleiri einkunnir. ætli ég neyðist ekki til að kaupa mér kók og nammi til þess að komast í gegnum allar ritgerðirnar og prófin sem þarfnast yfirferðar. hver sagði svo að það væri auðvelt að kenna? puh... ekki var það hún ég.
sem minnir mig á það... af hverju er kennaratyggjó svona dýrt?

sem minnir mig á það... rosalega er dýrt að láta laga tölvur.
sem minnir mig á það... mig langar í sól og hita.
sem minnir mig á það... ég er að fara í rauðvínsklúbb í kvöld en mér þykir rauðvín vont.
sem minnir mig á það... ég kann hvorki að sauma né prjóna.
sem minnir mig á það... ég er orðin svöng og ég fór ekki í sturtu í morgun og verð því að fara í sturtu ís turtu íst urtu ístu rtu ístur tu ísturt u í kvöld ík völd íkv öld íkvö ld íkvöl d. þetta er svokallað bloggstam. stamar þú?
ég stama ekki en ég ruglast stundum. ég skrifa oft aðra stafi en þá sem ég hugsa á töfluna. svo segi ég svona förum til amma og öfu. uppáhaldið mitt sagði ég samt þegar ég var unglingur og lá á bakinu við hliðina á fyrstu ástinni með plötuumslagið af plötu með bubba og megasi (nú skrifaði ég óvart bugga áður en ég leiðrétti...hehe), nú og ég horfði á umslagið og spurði vininn svo hvernig honum litist á nýju plötuna með muggasi og beba... hahahahahaha...... það var ógeðslega fyndið. samt held ég að það hefði verið fyndnara fyrir þig ef þú hefðir verið á staðnum og heyrt þetta sko....hahahaha.... en þá hefðir þú þurft að vera heima hjá mér á réttri stundu á árinu 1989... en kannski varstu ekki einu sinni til þá... ef þú ert nemandi minn allavega....hahahaha....

nú er ég hætt.

stundum þegar ég á erfitt með að sofna fer ég í huganum nákvæma yfirferð yfir hvert einasta skúmaskot í íbúðinni á efstu hæð til hægri í þrastarhólum tíu. ég byrja niðri í sameign og fer upp stigana. einhverra hluta vegna byrja ég alltaf á íbúðinni innst í þvottaherberginu þar sem frystikistan var, straubrettið og grindurnar þar sem við hengdum þvottinn áður en við fengum þurrkara. í dyrunum var hengi. í eldhúsinu var innrétting sem ég man í smáatriðum. gæti jafnvel talið upp innihald ruslaskúffunnar. ég ferðast í gegnum stofuna og aukaherbergið (skrifstofuna), framhjá fataskápunum sem voru líka veggir og spegill, kíki inná bað, inn til mömmu og pabba og systur minnar, rek nefið fyrir hornið í sjónvarpsskotið (get samt ómögulega munað hvaða sófi var þar...), og enda svo við innganginn þar sem mitt herbergi var. þangað fer ég inn og loka á eftir mér. þá er ég komin inn í eggið mitt.
ég sæki einhverja öryggistilfinningu í minninguna um þennan stað. mér líður vel að vera þar í huganum en á sama tíma sakna ég einhvers sem var. ætli það sé ekki tengt öryggi æskunnar. þegar mér hefur liðið illa langar mig aftur ,,heim" í herbergið mitt sem ég átti frá fimm til tuttugu ára. litla konungsríkið mitt.
núna líður mér vel. ég er samt að hugsa um að skreppa í göngutúr um gamla hverfið fljótlega.
nostalgía....mmmmm.....

hananú. þegar ég kveikti á tölvunni minni í morgun var dauð rjúpa á skjánum.
einhvur andskotinn hefur komið fyrir og núna er hann brotinn upp í furðulega liti og þvert yfir hann þveran og endilangan hornanna á milli og út um allt er hvít rjúpulaga klessa með svartan gogg. ætli ég þurfi ekki að fá nýjan skerm, ég meina skjá... skrattinn.
annars er ég bara með mjög pirrandi ósýnilegt augnhár í auganu, bólur á milli augabrúnanna eftir svilkonuna með vaxandskotann og ósamstæða lengd á nöglunum. ekki það að það trufli mig reyndar....
lífið dúllast áfram í sínum litlu rútínum. reyndar er makinn frá heita landinu farinn að örvænta aðeins yfir kuldakastinu og vill helst synda til kanaríeyja ekki seinna en strax. ég bíð bara þangað til sú löngun hverfur, enda vopnuð eins og áður hefur komið fram, óendanlegu jafnaðargeði og þolinmæði. stundum er reyndar ekki gott að vera of þolinmóður og rólegur því þá á fólk til að vaða. ég kötta á fólk sem veður þó gott sé veður fái ég veður af slíku.
cucurrucucu paloma......

hér er falleg síða frá fallegum manni...
http://web.mac.com/machetento

ó já....

ég var að enda við að horfa á 3ja þátta bbc seríu sem heitir the power of nightmares. ég vil leyfa mér að mæla með henni við alla sem hafa ekki séð hana og mér þætti gaman að heyra hugsanir ykkar um innihaldið. (hún er sko ekki um svona drauma-martraðir heldur pólitískt ástand heimsins)
http://www.informationclearinghouse.info/video1037.htm

í morgun lá innihald hanskahólfsins eins og hráviði um bílinn eftir einhvern aparass sem hefur fattað að makinn gleymdi að læsa hurðinni í gærkveld.
barnabílstóllin, útvarpið, regnföt og ónotaðir vegglampar voru á sínum stað. semsagt efnisleg verðmæti voru skilin eftir.
annað hvort hefur þjófurinn verið frá spænskumælandi landi, verið blindur eða verið fífl því það eina sem hann tók voru geisladiskarnir mínir sem ég dunda mér við að syngja með í bílnum. eða gerði amk. þar til nú.
mexico en la piel með luis miguel, más með alejandro sanz, brenndur diskur með salsatónlist og annar með kúbanskri sveitatónlist var innihald míns litla fjársjóðar.
ekki beint það sem ég býst við að dóparar eða fávitar í undirheimum reykjavíkur séu að hlusta á dags daglega. það gæti þó reyndar alveg verið...svona tæknilega....
einhverra hluta vegna grunar mig þó að diskarnir mínir séu komnir í ruslafötu einhverstaðar.
mikið er ég svekkt.

nú er ég aldeilis ekki búin að vera dugleg að tjá mig, enda nóg að gera.
snúa sólarhringnum við eftir frítíðina, koma skipulagi á nemendurnar, gerast nemönd sjálf og tékka mig aftur inn í raunveruleikann.

annars er gaman frá því að segja að nýja skólanum mínum er skrambi fínt. ég er semsagt lögð af stað í fjarnám í káháí en þar er fólk að kenna mér að kenna fólki. sem er gott, enda má ávalt á sig blómum bæta og að gráðum gæta og vitið væta og kollinn kæta og markmiðum mæta og takmörk tæta og skoðun sæta og það heldur betur allt í senn nema hvort tvegga sé ef vera skyldi bæði og hérumbil og hananú.

það er margt fólk og mismunandi lagt af stað í sama námi og ég. allir sem ég hef eitthvað átt saman við að sælda hafa reynst hið fínasta fólk, nema leiðinlega konan í hvítu úlpunni. en það er ekkert að marka hana því mér hefur þótt hún leiðinleg síðan 1995. samt þekki ég hana ekki. bara ein af fáum týpum sem stinga mig í taugarnar án alls samneytis. og við samneyti hvursu smávægilegt sem það er. og þarf mikið til. svei mér þá ef það er ekki bara einhver undirliggjandi beiskja og óhamingja og ótrúverðug ytri semi-almennilegheit hennar sem eru að stuða mig. ... eitthvað við þetta augnalausa bros...

nema hvað. heimilið er að komast í samt lag eftir brottför útlendinganna minna og matvælin í ísskápnum aftur aðlöguð að einföldum neysluvenjum okkar heimilismeðlima. ég á bara eftir að losa mig einhvernvegin við fullan poka af sellerí (sem mér finnst mjöööög vont), þrjár radísur, poka af basilíku, nokkra allskonar skrýtna lauka, gula papriku, tómatdjús og helling af lime sem þau keyptu og skildu eftir en ég kann ekkert að nota. ég losaði mig við laxahrognin og laxapatéið til foreldranna en gleymdi að troða fjárans selleríinu uppá móður mína sem étur slíkan ófögnuð.

hvar er annars systir mín?

hana. gleðilegt árið.
enn eitt ár byrjað og það ansi kúl... 007. í ár verður gaman að fæða börn þann sjöunda júlí. sérstaklega fyrir fólk með kennitölueinhverfusyndróm eins og mig.
leitt að ég skuli ekki vera ólétt og komin eina 2 mánuði á leið. það verður víst ekki á allt kosið.
annars voru áramótin fín. haldin í fyrsta sinn heima hjá mér sem fullvaxta dömu. foreldrarnir komu í mat (sem makinn eldaði reyndar) en fóru svo heim til að hegða sér eins og íslendingar yfir skaupinu. ég og útlendingarnir spændum í perluna til að geta gónað í hringi á meðan á uppskotunum stóð. þau þarna að utan voru voða glöð, leið víst eins og í disneylandi, en makinn sprengdi og brenndi og endaði uppákomuna með því að brenna af sér hálfa augabrúnina og framanaf augnhárunum eftir að einhver api í nágrenni við okkur tendraði kolbeyglaðan flugeld sem fór beinustu leið inní mannfjöldann.
það vantar aldrei vitleysuna sosum. ég er þó fegin að ekki hafi farið verr.
nú og eftir eldaáhorf keyrðum við aftur niður í bæ þar sem börnunum var skilað í pössun og svo röltum við ein 15 skref að barnum svokallaða þar sem við drukkum öl og brostum framaní tannlausan englending á amfetamíni til um klukkan fjögur. þá var mér allri lokinni og svo svaf ég eins og grjót vel framyfir hádegi.
nú liggur mér á að snúa sólarhringnum við eftir allt þetta jólafrísframeftirvökumorgunhangsfyllerí. það verður hægara sagt en gert.
fyrsta skref verður að endurheimta mjúka rúmið mitt á miðvikudaginn þegar mágurinn og svilkonan fljúga 6 klukkutíma aftur í tímann.

en nú er ég semsagt farin að sofa.
góðar stundir.

nú er ég semsagt stödd á milli jóla og nýárs.
þetta hefur allt gengið skrambi vel. pakkaflóðið kæfði börnin á aðfangadag og til að bæta bleiku ofaná rautt mætti mexíkanski jólasveinninn með pakka á aðfaranótt jóladags. börnin mín heppin að græða eitt stykki jólasvein bara af því að ég valdi mér svoleiðis maka. sem er gott og blessað.
við erum búin að fara með gestina okkar í nokkrar sundlaugar og í augnablikinu eru þau í sinni annari ferð í lónið bláa sem þeim þykir svo unaðslegt og æði. ég sjálf er ekki eins hrifin, enda enn að reyna að lagfæra á mér hárið eftir síðustu ferð.
nú og við bökuðum og skreyttum piparkökur og eyddum um sex klukkustundum í smáralind og öðru eins í kringlunni og á laugavegi. mig langar ekki aftur í smáralind í heilt ár eftir þennan skammt.
venjulega þegar ég hef átt leið í verslunarklasa þesskonar hef ég einbeitt mér að því að klára þau verkefni sem ég hef einsett mér að leysa í þeim búðum sem ég þykist þurfa að heimsækja. svo er ég farin heim. tekur yfirleitt ekki meira en rúman klukkutíma í mesta lagi.
sagan er önnur þegar ferðast er með kaupóðri lítilli útlendingu sem þykir allt æðislegt og frábært og spennandi og fallegt sem hægt er að kaupa, enda hvíld frá þreyttu búðunum heima í mexíkó. þegar þessi litla kona er á landinu drattast ég inní búðir sem ég hef aldrei á ævinni heimsótt og skoða hluti sem ég hefði annars aldrei séð, enda fullt af tíma til að drepa á meðan beðið er eftir kaupakonunni. það var ekki fyrr en undanfarna daga sem ég hef í raun séð allt það sem verslunarmiðstöðvarnar og laugavegurinn hafa uppá að bjóða. og þá meina ég allt.
hún er hörku búst fyrir efnahag þjóðarinnar, sérstaklega þar sem hún gleymir stundum að fá tax-free miðann eða hefur týnt kvittununum áður en hún dregur mig með sér aftur í búðirnar til að fá endurgreiðslumiða sem hún gleymdi.
maðurinn hennar og mágur minn ætti skilið þolinmæðiverðlaun nóbels.
það góða við þetta alltsamant er þó skemmtilegur félagsskapur og það hvað hún er fjári gjafmild...hehehe.... börnin mín og við höfum verið að eignast hluti sem ég persónulega hefði aldrei tímt að kaupa, en ég er eins og skrooge gamli við hliðina á blessaðri stúlkunni. samt er ég bara hagsýn að eigin mati, ekki nízk. (með zetu)
eins gott að hún les ekki íslensku....muahahahahahaha......

gleðilegos jólos!

jæja þá.
það er farið að sjást í endann á ,,að gera" listanum. nú á ég bara eftir að kaupa jólagjafir, pakka þeim inn, skrifa og senda jólakort, klára að gera fínt, taka á móti útlendingunum og halda jól. já og fara að horfa á fm belfast.
kökusneið.

ég las flugdrekahlauparann um daginn. mér þykir hún góð.
ég er samt ekki nærri því eins dugleg við að lesa og ég vildi vera.
ég er ekki nærri því eins dugleg við margt og ég vildi vera. hmmm.....
ég er ekki nógu dugleg við að læra að elda mat og nota uppskriftir til að fá smá fjölbreytni í matseðilinn.
ég er ekki nógu dugleg við að fara í leikhús.
ég er ekki nógu dugleg við að skrifa og lesa.
ég er ekki nógu dugleg við að vera uppfinningasöm og skemmtileg mamma.
ég er ekki nógu dugleg við að skipuleggja draslið í kringum mig.
ég er ekki nógu dugleg við að sýna ást og umhyggju.
ég er ekki nógu dugleg við að hringja í fólk.
ég er ekki nógu dugleg við að bjóða fólki í heimsókn eða mat.
ég er ekki nógu dugleg við að fylgjast með fréttunum og hafa skoðun.
ég er ekki nógu dugleg við að læra nýja hluti.
ég er ekki nógu dugleg við að fara í líkamsrækt eða sund.
ég er ekki nógu dugleg við að heimsækja ömmu mína.
ég er ekki nógu dugleg við að skrifa fólki bréf eða tölvupóst.
ég er ekki nógu dugleg við að borða ávexti eða drekka vatn.
ég er ekki nógu dugleg við að nota krem og dunda mér við líkamlega umhirðu.
ég er ekki nógu dugleg við að taka ákvarðanir og fylgja eigin sannfæringu.
ég er ekki nógu dugleg við að vera sannfærð um eitt né neitt.
ég er ekki nógu dugleg við að reyna að vera skapandi.
ég er ekki nógu dugleg við að fara snemma að sofa og snemma á fætur.

hinsvegar er ég dugleg við að finna allt það sem ég er ekki dugleg við.
svo er ég dugleg við að tja..... sofa, borða, reyna að kenna fólki og vera í góðu skapi.
það hlýtur að gilda eitthvað...
ég er líka rosalega góð í að bakka í stæði og keyra almennt. já...og
ég er góð í að bulla og blaðra.
ég er góð í að hitta vinkonu mína samkvæmt stundaskrá.
ég er góð í að velja nammi í bónus og bragðaref í ísbúðinni.
ég er góð í að synda og gera magaæfingar.
ég er góð í að horfa á bíómyndir.
ég er góð í að sjá jákvæðu hliðarnar á ýmsu.
ég er góð í að nudda.

jújú svei mér þá...þetta er allt í lagi. (nú skrifaði ég óvart legi áður en ég fattaði það og leiðrétti þetta fraudian slip)

einhverra hluta vegna leitar hugur minn alltaf innávið þessa dagana þegar ég sest niður og reyni að hugsa. einhverskonar þreifingar í gegnum svona sjálfsmyndarkrísu sem sest í andlitið á mér þar sem ég ligg afvelta af sjónvarpsglápi, nammiáti og kókdrykkju. svipuð tilfinning og ég fæ eftir að lesa bækur eða blogg eftir fólk sem mér þykir óhemju hugmyndaríkt, fyndið, klárt og spennandi í sínu áhugaverða lífi.
ætli ég fái ekki andlegu komplexana eftir það. hina líkamlegu eftir að horfa á fallegt fólk í imbakassanum.

ég er haldin andlegri anorexíu.

sökum önnu er hálfgerð bloggpása. ég mun blaðra einhverja vitleysu í hvert sinn sem ég hef tíma til að setjast niður og hangsa aðeins í tölvunni...en þess á milli mun ég laga íbúð, fara á bekkjarkvöld í 6.bekk, baka piparkökur, taka á móti útlendingum, hafa ofanaf fyrir útlendingum, fara á tónleika með uppáhalds hljómsveitinni minni fm belfast, kenna kennurum spænsku, hjálpa múttu að velja jólagjafir, fara á jómfrúnna með vinkvonum og þeirra mökum og sennilega reyna að sofa, borða og fara á klósettið einhverstaðar þarna inní líka.
en semsagt...þangað til ég sest niður aftur,
hasta la vista og feliz navidad

hvusslags. bara kominn desember og ég enn með höfuð í rassi. vanrækjandi síðuna mína fínu eins og ég veit ekki hvað.
hvað er annars að frétta.... tja, prófavika og soleis. ég eyddi 4 klukkustundum í fyrradag í risastóra gula og bláa gámnum í garðabæ. borðaði salta aspassúpu einhverstaðar á leiðinni því ég varð svöng á að ráfa á milli þykistunniíbúða og herbergja. en okkur tókst að eyða góðum slatta af mánaðarlaunum þarna inni, enda að innrétta íbúð í flýti áður en mágurinn og svilkonan lenda á klakanum frá le mexique. nú á ég amk í bili þvottaherbergi með stæl, svona líka fallegt baðherbergi og gardínur til að draga fyrir herlegheitin. já og stóran pott undir jólasaltfiskinn.
deginum í gær eyddi ég svo í að skrúfa saman dót úr flötum pakkningum og raða hlutum á hillurnar sem ég hengdi á vegginn í áðurnefndu þvottaherbergi/geymslu.
í dag kláraði ég svo að semja próf og fara yfir verkefni, er á leið í að elda kvöldmat, svo þarf að ganga frá börnum og heimili og að lokum mun ég enda daginn á kaffihúsi ásamt príorítetsvinkonunni einu sönnu.
það er ástæða fyrir því að ég er ekki að eyða tíma í að blogga.....

mér leiðist remba. remba á heima á klósettinu. það er hannað fyrir rembing og útkomu hans.
mér leiðist þegar fólk rökstyður skoðanir sínar illa eða ekki.
mér leiðist þegar fólk setur heilu kynin, þjóðirnar, heimsálfurnar og/eða trúarhópana í einn lítinn pakka, njörvar niður og stimplar eins og pósthússtarfsmaður djöfulsins.
mér leiðist þegar fólk þykist vita allt um það sem það veit ekki neitt nema það sem sjónvarpið og aðrir miðlar hafa stappað saman, maukað og hrært og matað ofaní það.
mér leiðist þegar fólk heldur að það sé merkilegt umfram það sem hver og ein mannvera er merkilegt fyrirbæri.
mér leiðist þegar fólki þykir það með tilveru sinni hafa unnið sér inn einhver meiri mannréttindi en aðrir.
mér leiðist þegar fólk fattar ekki að það er eintóm heppni að hafa fæðst inní svona samfélag eins og við eigum í dag. það var aldrei valmöguleiki.
mér leiðist þegar fólk fattar ekki að sú staðreynd að þau urðu að manneskjum í líkama karls eða konu en ekki sáðfruman við hliðina á því í sundinu mikla er algjör tilviljun.
mér leiðist þegar höfuð fólks eru lok lok og læs og allt í stáli fyrir því að ræða, skoða, velta fyrir sér og kanna nýja og ólíka möguleika á skoðunum og afstöðu.
mér leiðist þegar fólk hefur skoðun af því að það heldur að hún sé flott.
samt er ég alveg í góðu skapi

af hverju hafa konur óbeit á líkamshárum sínum? hvaðan kom þetta með að við séum fallegri hárminni á líkama en hárprúðar á höfuðleðri? ekki þykir fallegt þegar konur eru hálfsköllóttar á höfðinu (nema í undantekningartilfellum eins og sjinned ó konnor). en þó erum við vinsamlegast beðnar um að vera sköllóttar í handakrikunum, á leggjunum og vel tilhafðar á þríhyrningnum.
ég viðurkenni alveg að ég tek þátt í þessum hárafasisma og líður helst til druslulega og subbulega ef langur tími líður á milli snyrtinga.
þetta getur alveg farið út í öfgar og valdið konum sálarkvölum og þjáningu. fyrir utan þjáninguna sem fylgir kláða og inngrónum hárum.
bölvuð endalaus tískuvesöld

ég er allskonar samsull af genum og áhrifum úr umhverfi mínu. ég er eiginlega hálfgerð klessa. þversagnakennd klessa.
ég hef augnlit frá föðurömmu minni í gegnum pabba. beyglaða næstminnstutá frá langömmu minni í gegnum afa og pabba. ég á bágt með að segja nei eins og móðuramma mín. mér þykir óþægilegt að láta hrósa mér en ég þrífst á hrósi. ég vil ekki láta fara mikið fyrir mér en ég vil láta taka eftir mér. ég vil ekki láta hafa fyrir mér en ég elska þegar haft er fyrir mér. mér finnst ég vera drusluleg en samt er ég eigilega bara fín. mig langar að vera listræn og skáldleg og ég trúi því að ég geti það, samt trúi ég því varla að ég geti það eða muni nokkurn tíman framkvæma eitthvað listrænt og skáldlegt. ég vil geta verið ströng og skoðanaföst en ég skil alltaf sjónarmið allra svo vel að ég skipti um skoðun auðveldlega. svo er ég ekki ströng því mér hefur aldrei verið vel við fólk sem hefur verið strangt við mig. svo vil ég að öllum líki vel við mig og fer einhverra hluta vegna í tilfinningalega steik þegar mig svo mikið sem grunar að einhverjum þyki ég ekki ágæt. en samt veit ég að það er óþarfi.
það er ekki auðvelt að vera þversagnakennd klessa.

ég fór út í búð í hádeginu ásamt samstarfsfólki. svosem ekki í frásögur færandi enda fer ég yfirleitt með sama samstarfsfólkinu í sömu búð að kaupa sama hádegismatinn fimm daga vikunnar.
í dag gekk ég að salatbarnum og greip bakka en fékk svo letikast og skilaði bakkanum og bakkaði að samlokukælinum. þar nældi ég mér í samloku með raftaskinku og salati sem leit óskaplega vel út, hét meira að segja deli, og létta kókflösku til að skola herlegheitunum niður.
svo röltum við samstarfsfólkið saman heim í vinnu. á bílastæðinu fann ég farsíma ofaní snjónum sem reyndist tilheyra afar þakklátum nemanda sem hefur semsagt fengið símann aftur og hann virkaði og allt. það var góðverk dagsins.
sem minnir mig á að um daginn fór ég á framboðsfund guðrúnar ögmunds (sem gekk því miður ekki nógu vel í prófkjörinu). á leið minni út af fundinum fann ég stútfullt seðlaveski liggjandi í lækjargötu. ég hringdi í eigandann sem reyndist vera kona og skutlaði veskinu til hennar og hún var yfir sig þakklát og hringdi í mig daginn eftir til að fá að borga mér fundarlaun, sem ég og afþakkaði pent með þeim orðum að ég hafi bara verið að gera öðrum það sem ég vil að aðrir gjöri mér.
kristilegt siðferði langömmu minnar sem lét mig biðja heilu runurnar af bænum hefur greinilega skilað sér.
nema hvað, svo fór ég semsagt áðan upp á kennarastofu þar sem við settumst að snæðingi og spjalli eins og okkur er tamt samstarfsfólkinu, enda öll voða skemmtileg og sniðug og svöng.
samlokan mín var skorin í tvo þríhyrninga. öðrum þríhyrningnum tróð ég í andlitið á mér og smakkaðist hann hreint út sagt ansi vel.
svo var komið að seinni helmingnum sem ég tók úr boxinu og einhverra hluta vegna snéri ég honum við. hefur sennilega eitthvað með það að gera að mér þykir eðlilegra að borða samloku þar sem skinkan er neðst og salatið ofaná en ekki öfugt. (smá vottur af matareinhverfu).
nema hvað, þar sem ég snéri samlokunni við blasti við mér utaná brauðsneiðinni grár ormur sem lá þar í makindum sínum ábyggilega saddur eftir salatát.
síðan þá hef ég ekki haft matarlyst.
núnú, ég rölti aftur í búðina og sagði við afgreiðslustúlkuna: ,,góðan dag, það er ormur á samlokunni minni". þrjú ungmenni sem stóðu fyrir aftan mig og gæddu sér á salati urðu skrýtin í framan og fóru að rannsaka matinn sinn. ætli ég hafi ekki óvart skemmt aðeins matartímann fyrir þeim, sem er miður.
en nú bíð ég eftir símhringingu frá samlokufyrirtækinu sem mun áræðanlega bjóða mér ársskamt af samlokum sem ég hef ekki lyst á.
ég vorkenni eiginlega bara orminum sem hefði getað lifað góðu lífi á samlokunni sinni ef hann fengi að vera þar í friði. honum verður væntanlega fargað greyinu, eins og þetta væri honum að kenna.
auminginn...

sökum veikinda hef ég 2 miða á sykurmolana sem eru falir fyrir einhverja peninga :)
síminn minn er 8497826

ég á afmælí dag
ég á afmælí dag
ég á afmæli sjahálf
ég á afmælí dag.
húrra!

skítakuldi ef útí það er farið... mér er þó hlýtt að innan.
fékk rooooosalega fallega skó frá makanum og burðunum. þarf samt stærra númer en það er allt í lagi.

ég sé skilaboð um að ég eigi að færa mig yfir í nýrri versjón af bloggernum. því þori ég ekki, enda ekki nýjungagjörn manneskja í svona málum. svo stendur líka að ég eigi þá að nota google leyniorðið mitt sem ég á ekki svo að ég er hrædd um að týna öllu klabbinu. má ég ekki bara halda áfram svona? ætli einhver tölvugaur þarna úti eigi eftir að breyta öllu kerfinu svo að ég lendi í vandræðum og rugli? mikið vona ég ekki.
nema hvað. græna fólkið er alveg að hverfa af fótleggnum á mér, enda lá ég í sundi í klukkutíma í morgun í von um að það strokaðist út. ég held að græna fólkið sem gægðist uppúr peysunni minni í borgarleikhúsinu á föstudaginn sé amk alveg farið. mikið hló ég annars þegar ég sá bakið á mér í speglinum eftir að hafa verið voða fín í leikhúsi með grænt fólk á bakinu. (peysan er semsagt þannig að það sést í bak).
annars er það eitt að frétta að ég vaknaði eftir mjög annasama nótt við hlið andvaka síðburðar, algerlega pikkföst frá hálsi og niður með vinstra herðablaði. nuddpotturinn í laugardalnum mýkti mig aðeins upp en stíf er ég þó enn. ég væri alveg til í að láta klóna fyrir mig nýtt bak. fer það ekki að verða möguleiki fljótlega?

sem minnir mig á það.... hver haldiði að eigi ammæli á miðvikudaginn??!!
í dag er semsagt fyrsti í afmælisviku 2006. uppáhalds vikan mín.

þegar ég sofna sofna ég fast. ég er yfirleitt gaurinn sem vaknar ekki við neitt, amk er ég ávallt betur sofin en makinn sem er aðeins stressaðri týpa en ég og grynnri í honum svefninn.
ég vakna samt alveg við vekjarasímann minn, klöngrast fram og vek frumburðinn og sofna svo vært aftur eftir að hafa fullvissað mig um að hann sé nægilega vaknaður til að koma sér í skólann á réttum tíma (og smyrja handa honum samloku í nesti).
um það leyti sem frumburðurinn lokar útidyrunum á eftir sér er yfirleitt kominn tími á síðburðinn að rumska. hún rumskar samt voða lítið. er meira svona..opna augun...komin í stuð. ég hinsvegar er oft mjög þreytt á milli vekjaraklukku og brottfarartíma eigins. þá verð ég að finna leiðir til að láta síðburðinn dunda sér í einsog hálftíma. það virkar yfirleitt með litum og blöðum, barnatíma um helgar. undanfarið hefur hún fengið leyfi til að myndskreyta veggi svefnherbergis okkar, enda verður það tekið í gegn og málað fljótlega. við það hefur sú litla skemmt sér marga blundina mína.
í morgun fór allt af stað eins og venjulega, ég hnoðaði frumburðinn til meðvitundar og smurði brauð. kvaddi hann og skreið upp í rúm. opnaði aftur augun við síðburðinn sem sat með tússlit á koddanum mínum og teiknaði kalla á vegginn. mig minnir að ég hafi brosað til hennar og að henni áður en ég datt aftur út.
einhverjum hálftímanum síðar rankaði ég aftur við mér til þess að hefja daginn loksins. sat þá sú litla til fóta. mér var kalt á hægri fótlegg sem stóð undan sænginni. ég stakk honum undir til að hlýja mér aðeins áður en ég fór framúr. svo fór ég framúr. þá sá ég afrakstur síðasta hálftíma.
fótleggurinn á mér frá læri og niður að tám er þakinn grænu fólki, grænum sólum og blómum og utanum allt er risastór ílangur hringur með geislum, svona eins og sól.
ég hætti við að fara í líkamsrækt í morgun og fór í þykkustu sokkabuxurnar mínar. þetta sést samt í gegn og fer ekki auðveldlega af.
fórnarkostnaður morgunsvefnsins.

ég þekki marga útlendinga á íslandi.
allir þeirra sem ég hef rætt við eru sammála því að takmarka verði streymi útlendinga til landsins. þeir eru smeykir við þróunina.
magnaður skítur.

mér er sama hvaðan fólk er. við verðum bara öll að kunna að hegða okkur í mannlegu samfélagi þar sem áhersla er lögð á virðingu fyrir náunganum.
það fer í taugarnar á mér þegar fólk talar um jújú...evrópubúar..blabla... austantjaldslöndin...allir þurfa að læra íslensku...gott starfsfólk...bla... en þessir múslimar. já, þar skulum við sko passa okkur. það lið vill ekkert nema grafa undan vestrænum samfélögum og byggja moskur og sprengja sig í loft upp.
bölvað fordómaþvaður.

núna langar mig að prófa hvort ég geti sett inn tónlist hingað inn og kannski gert eitthvað skemmtilegt í framhaldi af því. ef það tekst.
tónlist?

neibb, það tókst ekki. ég gat bara gert link á útvarpssíðu. djöh.
veit einhver hvernig ég get sett inn tónlistarfæla hingað?

bueller?

Hér er góður pistill sem ég mæli með að þið lesið (ef það er einhver þarna úti)
PISTILL

ps: ég er að reyna að gera svona tengil í fyrsta skipti...vonandi tekst það

ég finn hvernig bölið læðist aftanað mér. eða frekar innanúr mér. þessi óhroði sem ég fékk í arf frá foreldrum mínum. af og til sýnir þessi óværa á sér klærnar, sérstaklega þegar ég má minnst við því. þegar ég er veik fyrir og viðkvæm. þá kemur hún. ég finn hitan sem hún sendir frá sér, kitlandi straumar sem minna á tilveru hennar. svo hlær hún beint uppí opið geðið á mér. í andlitið á mér. á vörina á mér. helvítis frunsuandskoti.
ætli þessir plástrar virki eitthvað?

makinn minn er útlenskur orðinn íslenskur þó svo að honum líði voða lítið íslenskum blessuðum. hann hefur verið hérna meira og minna síðan áður en það varð algengt að hitta útlendinga á íslandi sem voru ekki í sumarfríi og á leið út á land að hjóla.
síðan hann kom hafa margir komið sem er fínt og flott og gott fyrir landann og landið og eigum við slatta af vinum og kunningjum héðan og þaðan hérna.
ég get samt ekki að því gert að verða pirruð þegar ég stend sjálfa mig að því að vera smeyk við að ganga um miðbæinn á kvöldin eftir að hafa lesið um bandbrjálaða kynlífssvelta erlendinga sem bókstaflega taka konur og taka þær. það er ekki stemming sem ég vil hafa í samfélaginu þegar börnin mín stækka og þroskast. þá er einmitt búið að skemma þennan gamla kósí sjávarplássfíling sem ég hef alltaf verið svo hrifin og stolt af hér í litlu höfuðborginni. sérstaklega í miðbænum.
má panta að fá bara inn útlendinga með maka?

ég eyddi síðari hluta föstudags og fram að síðari hluta laugardags í félagskap tuttuguogeitthvað unglinga. einn var víst orðinn tvítugur og sá sem á eftir mér kom sem aldursforseti er tuttuguogfimm. hitt liðið var á milli fimmtán og sautján-átján.
skólaferð semsagt.
á tímabili hafði ég áhyggjur, verður að segjast eins og er. ég vissi frá upphafi að einhverjir hefðu í huga að koma með áfengi með sér og það stressaði mig nokkuð.
síðar átti eftir að koma í ljós hvurslags ljós eru í þessum skóla. sumir stundum svolítið stærri að utan en að innan, en í heildina blessaðir öðlingar.
semsagt, allt fór vel fram. eitthvað var um að hormónin næðu yfirhöndinni og sumir áttu víst erfitt með að hemja kynkvötina. lítill hvítur hundur sást á sveimi í félagsheimilinu, en ég var of upptekin við að sigra trivial til að láta hann pirra mig. annars hafa mér alltaf þótt litlir hvítir hundar hvimleiðir. sérstaklega poodle.
nema hvað, ég sigraði trivial á aldri. vil ég meina. þetta var afmælisútgáfan sem virðist hafa verið miðuð við árið 1985, en amk heyrði ég ekki mikið um spurningar þar sem eitthvað átti að hafa gerst fyrir þann tíma. af þeim sökum bar ég höfuð og herðar yfir aðra keppendur, enda megnið af þeim fætt í kringum 1990 og gátu ekki með neinu móti munað eitthvað sem gerðist á milli 1987 og 1995. muahahahaha.... (ég lendi reyndar í vandræðum með spurningar um eminem og tölvuforrit einhverskonar..ehe). einn guttinn reyndi að vera flottur á því að minna mig á hvurslags eiginlega forngripur ég væri, en hann fékk það í bakið blessaður daginn eftir þegar honum féll í skaut að þrífa karlaklósettin. vonandi kennir það honum að vera ekki dónalegur við ungar konur.
eitt sem vakti athygli mína innanum þessa krakka var hversu tæknivædd þau eru. sumir voru með fartölvur, góður slatti með ipod (með 30gb minni og bíómyndaskjá!), einhver var með lítinn ferðadvdspilara og allir sem ég sá voru með síma með ljósmynda og vídeóupptökuvél. minn var sá eini sem náði ekki sambandi við umheiminn, enda gamall, ódýr og aumingjalegur innanum allan þennan lúxustæknivarning.
mér taldist til að sumir væru að minnsta kosti með kvartmilljón í vösunum af tækni. og afþreyingin glumdi langt frameftir nóttu þar til slökknaði á fólkinu og græjunum í morgunsárið.
ég er enn að reyna að jafna mig á svefnleysi næturinnar, enda orðin gömul í hettunni..hehe... eða ekki.
já og við fórum á laugardaginn að sjá hval vera skorinn. magnaður skratti. mikið af keti sem ég skil ekki alveg hver ætlar að eta. ekki ég aðminnstakosti.

mikið ógurlegt ansans hugmyndaleysi hrjáir mig. þegar ég sest fyrir framan tölvuna og hugsa mér til skrifings kemur einhvernvegin ekkert upp á yfirborðið. allt þetta sniðuga sem mér dettur í hug þegar ég ligg og reyni að sofna er einhverstaðar gleymt og grafið í djúpum sálarfylgsnum, eða jafnvel ekki. kannski bara gufað upp í veður og vind. nóg er svosem af veðrum og vindi í þessu landi, oseisei.
mér dettur ekkert í hug til að segja frá úr daglega lífinu. það rúllar bara og ég er alltaf að skána í matargerðarlistum. hef amk orðið lyst á því sem ég elda þó það séu engin listaverk, kannski lystarverk.
mér dettur heldur ekkert í hug til að kvarta yfir úr þjóðlífinu. nóg er um kvartanir út um allt svo ég sé ekki að bæta í þann pytt.
ég var að enda við að lesa rokland hans hallgríms. skemmtileg bók og skemmtileg aðalpersóna sem kvartar yfir því sama og fólk kvartar amk einu sinni í hverju dagblaði sem ég les. hann gerir það bara í þriðjaveldi.
ætli það sé eitthvað til í því að neysla lélegs sjónvarpsefnis hafi sljóvgandi áhrif á heilann?
ég sat tildæmis í aulahrolli mínum og horfði á tyru banks og fyrirsæturnar í gærkveldi. ætli það séu þær sem hafa strokað hugmyndir mínar út í dag? ég spyr mig...
best að passa sig á sjónvarpinu í kvöld og sjá svo hvort ég verð eitthvað gáfulegri á morgun.

nú lentum við í pípurum.
eins og sumir vita búum við í tveimur litlum íbúðum (löng saga) en þannig var mál með vexti að í annarri þeirra voru allir ofnar ískaldir. þá hringdi ég í pípara sem mætti á réttum tíma og allt, en stóð sig ekki betur en svo að hann vissi ekkert hvað hann ætti að gera. minn vinur hringir í félaga sinn, eitthvað hærra settan í fyrirtækinu og við biðum. og biðum. loksins kom hann, skrúfaði eitthvað í einum ofni í íbúðinni sem var ekki köld og þvældist svo um húsið í leit að vitleysunni. að lokum komust þeir að þeirri niðurstöðu að þeir skildu kerfið ekki og ráðlögðu okkur að finna pípara sem hefði eitthvað meira vit á þessu skrýtna húsi.
núnú, og við gerðum það. hann mætti blessaður og þvældist hér upp og niður þangað til hann fann útúr vandamálinu sem hann hafði í raun ekki meira vit á en hinir í upphafi, og lagaði allt. fyrir það rukkaði hann okkur tæpan tíuþúsundkall.
nokkrum dögum síðar fékk ég reikning frá fyrirtækinu með ringluðu píparana uppá rúmar átjánþúsundkrónur. að sjálfsögðu gleypti ég bara loft og munnvatn og fékk hálfgerðan svima yfir upphæðinni sem mér var gert að greiða fyrir nákvæmlega ekki neitt. svo hringdi ég í fyrirtækið og spurði en þeir sögðu mér þar að hann hefði víst skrúfað í einn ofn og að þetta hefði verið unninn tími. ég tjáði honum að mestur tíminn hefði reyndar farið í að sitja og bíða eftir öðrum þeirra sökum lítils sjálfstrausts hins fyrri, og svo í að heyra frá þeim að þetta væri ómögulegt, að við þyrftum sennilega að láta skipta um allt kerfi í húsinu sem myndi kosta hátt í milljón.
bla bla bla sögðu þeir og það var ekki fyrr en makinn minn spjallaði við yfirmann fyrirtækisins og skammaði hann að þeir beygðu sig og ,,leyfðu" okkur að borga bara rúmar tólfþúsund krónur. sem ég og gerði til að losna við hausverkinn.
ég get þó ekki að því gert að mér þykir þetta hafa verið ansi blóðugur peningur og hefði glöð viljað eyða honum í eitthvað allt annað.
hér með mæli ég ekki með fyrirtæki sem heitir faglagnir.
þó svo að það sé rétt að kerfið í húsinu sé ruglað og píparinn sem setti upp mælana hafi greinilega verið óttalegur þöngulhaus, þá sýndi þolinmóði píparinn sem á eftir kom að það var hreint ekki ómögulegt að komast til botns í vandanum og leysa hann.
hann heitir guðmundur og er héðanífrá sá sem ég mun alltaf hringja í.

fór á loftöldurnar í gær. á ekki armband en fékk mig keypta inn á pravda uppúr klukkan tíu í þeim tilgangi einum að berja augum einu manneskjuna sem er búin til nákvæmlega úr sömu genablöndu og ég. samt þykir fæstum við mjög líkar, sem sýnir bara hvursu margt sniðugt getur komið útúr því þegar pabba mínum og mömmu er blandað saman.
nema hvað, hún systir mín og aríaprinsinn hennar, semsagt mágur minn, voru að leika listir sínar undir nafninu fm belfast. drullu var það gaman og drullu eru þau klár.
ég stóð á palli ásamt svilkonu minni og eldri systur mágsins, sem er í óspurðum fréttum að bjóða sig fram í samfylkingunni (og það segir mér fleira gott um hana en margt annað), og horfði stolt á.
frétti síðar að einn af fullu útlendingunum sem voru beint uppvið sviðið var með kynfæri sín hangandi úti allan tímann og þótti nett stressaðri söngkonu það ekki afstressandi en henni tókst með glæsibrag að láta ekki á neinu bera útaf þessum bera, amk. tók ég ekki eftir neinu þar sem ég dillaði mér með bros á milli eyrnanna.

jebb.... það var nú svo og svo var nú það

næst á dagskrá er extreme makeover mental edition. ég hef ákveðið að reyna að minnka froðuna á milli eyrna minna með því að hætta að eyða öllum föstudags og laugardagskveldum fyrir framan fólk að eiga líf í hollívúd á meðan ég sit og soðna í heilanum með tár í augunum yfir þeirra vandamálum og sorgum sem eru ekki einu sinni alvöru.
mig minnir nú að ég hafi kvabbað yfir þessu áður, en aldrei er einu kvabbi ofaukið í ofanálag umfram allt líka.
nú er ég á leið með síðburðinn í göngutúr til að kaupa spilastokk og teninga. svo þarf ég að gramsa eftir dómínókassanum í geymslunni því dómínó er virkilega skemmtilegt spjel.
svo ætla ég að hætta að eyða umframtímanum mínum í að kvarta yfir að gera ekkert og ætla frekar að nota hann í að gera allt þetta sem ég kveinka mér andlega yfir að vera ekki að gera þar sem ég ligg andvaka af kókdrykkju og hugsunum.
já og ég ætla líka að fara að drekka minna kók. (þetta kemur allt í smá bútum)
sem minnir mig á eina málsháttinn (eða orðatiltækið, get einhvernvegin aldrei verið viss um hvað er hvað stundum og yfirleitt eða allavega oft) sem ég hef tekið eftir og tekið mér að leiðarljósi eða mottói eða svoleiðis.
hvert ferðalag hefst á einu skrefi.

fyrsta skref: horfa ekki á sjónvarp í kveld (og er það laugardagskveld)

mikið er ég fegin að eiga ekki 16 börn

hvað er málið með brjóstaskorur? hvenær eru þær viðeigandi? eða eru þær alltaf viðeigandi?
af hverju er fólk alltaf að minna mig á nærfötin sín með því sem þau klæðast? síðan hvenær þykir eðlilegt að sjá í nærbuxurnar hjá fólki á förnum vegi? eða brjóstahaldara? á mánudagsmorgni?
er þetta ekki skemmtilegt? að hver einasta setning sé spurning? eða hvað?
erekki allir í stuði?

hananú. nú fæ ég krabbamein af því að drekka kók læt. svo fæ ég offitu af því að drekka kók ólæt. best að reyna bara að sleppa svörtum drykkjum yfir höfuð sýnist mér. er þó erfiðara en það hljómar.
skrattakornið að þurfa að sleppa svona mörgum skemmtilegum hlutum úr tilverunni bara til að vera heilbrigður.
fly on the wings of love hljómar nú í eyrum mér og ég er að dunda mér við að skipuleggja morgundaginn vinnulega séð. svo er ég líka að hugsa hvað í skrattanum ég eigi eiginlega að hafa í matinn í kveld. á sama tíma er ég að ákveða hvað ég eigi að kenna námskeiðsfólkinu mínu á eftir. ég þarf að muna að hringja í píparann. ætli arkítektinn eigi eftir að hringja í mig í dag eins og hann sagði? ég þarf að minna son minn á að læra heima og æfa sig á trompetinn. úff, það verður að þrífa heima hjá mér fljótlega og ég verð að muna að stinga í þvottavél á eftir. já og svo tók ég að mér að finna verð á hliði fyrir húsfélagið. muna líka að rukka þá sem skulda mér. og finna tíma til að fara í ræktina. hvað ætli hafi orðið um sunddót sonar míns? hann á að mæta fljótlega til tannlæknis, verð að muna það. sem minnir mig á það, ég þyrfti sjálf að fara að panta tíma. gott ef það þarf ekki að fara að smyrja bílinn hvað úr hverju, best að minna makann á það. já og fara yfir prófin.

magnað hvað heilinn rúmar mikið af drasli...

nýjast er það að frétta af fasteignaviðskiptum mínum að eigandi íbúðarinnar hringdi í mig áðan. blessaður drengurinn sagði mér frá því að þau hjónakorn væru að hugsa um að gefast upp á að búa erlendis og vildu helst hætta við að selja íbúðina sína svo að heimkoman verði sem þægilegust og vandræðalausust. hafði kauði hringt í herra slepju til að upplýsa hann um bakþanka þeirra hjóna en þá hótaði hann þeim því að við gætum lögsótt þau fyrir vanefndir á samningnum fyrrnefnda.
nákvæmlega það sama og hann sagði við mig þegar ég vildi bakka.
nú vilja báðir aðilar bara gleyma því að nokkur hafi skrifað undir neitt og halda lífinu áfram, en á milli okkar trónir gráspengdur slepjuþurs sem hótar öllum lögsóknum hægri vinstri.
seljandaljúfmennið var hinn kátasti þegar ég tjáði honum að ég hefði engan vegin í hyggju að kæra hann og sömuleiðis var þungu fargi af mér létt þegar ég fékk sömu fréttir á móti.
eina mögulega vandamálið í stöðunni er fasteignaskrímslið sem hengir sig nú í að hann eigi heimtingu á sölulaunum og væntanlega yrði honum skemmt að sjá seljandann lögsækja mig í þeim tilgangi að láta mig greiða þau fyrir að hafa aulast til að bjóða í kofann.
en nú er alveg eins þeim að kenna að hafa samþykkt tilboðið...ehe...

svei mér þá ef hlandið er ekki að hverfa frá hjartanu mínu.

já einhver er nú lægðin í fingrum mínum þessa dagana. heilastarfsemin er ekki eins virk og hún mætti vera, en hún á það til að grána í þoku hversdagsleikans.

nú sit ég semsagt og sinni starfi yfirsetukonu. starf yfirsetukonu felst í því að sitja yfir. gengt mér eru litlu nemendadvergarnir mínir sem ég er reyndar ekki að kenna þessa dagana því nú er ég spænskukennari og það er ekki sama hvenær hver kennir hverjum hvað. oseisei.

annars er það að frétta að ég skrifaði undir kauptilboð eins og fífl á föstudaginn og vil nú út eftir að eigendafíflin sáu sér ekki fært að neita tilboðinu. út vil ek sökum gífulegra magnaðrar vaxtapressu sem bankabáknið vill skella á herðar mér en ek vil eigi.
eftir að ég tilkynnti löggilta fasteignasalanum með gráa hárið og smeðjulega brosið um aðstæður mínar lét hann mig vita í óspurðum fréttum að þá væri hægt að lögsækja mig.
kemur þá uppúr krafsinu maðkurinn í mysunni eins og skrattinn úr sauðaleggnum í dauðans ofboði. mannandskotinn sleppti því að hafa fyrirvara um fjármögnun í samningnum ,,því að við litum að hans mati út fyrir að vera svo örugg með okkur". og ég eins og fífl og fáviti (sem ég get stundum verið, ekki oft en stundum), las ekki út og inn samningshelvítið vegna þess að ég hef lesið svona samninga svo oft og þeir hafa alltaf verið eins MEÐ FYRIRVARA UM FJÁRMÖGNUN. mér hefur meira að segja verið sagt af fasteignasala að fyrirvarinn atarna sé fastur og óhagganlegur liður í svona samningum. en nei. ekki í þessu tilfelli.
og hér sit ég með hjartað í buxunum, köggulinn í hálsinum, lífið í lúkunum, hland fyrir hjartanu (sem er í buxunum) og tárin í augunum og vonast eftir því að verða ekki lögsótt af slímkenndum smjörlegnum fasteignasala með álímt smeðjubros sem nær engan vegin til augnanna.

ég hef aldrei farið nálægt kárahnjúkum. var að kenna í gærkveld þegar fólk elti ómar niður laugaveginn. samviska mín þjáðist einhverra hluta vegna. einvhernvegin getur mér ekki verið alveg sama þó svo að sökkt verði stað sem ég myndi hvort eð er sennilega aldrei sjá. aldrei að vita þó. héðanaf verður amk lítið úr því að ég fái að sjá hann í framtíðinni. þegar ég verð stór og þroskuð og dugleg að kynnast landinu mínu. stjórnvaldafyrirbærið pirrar mig. af hverju hefur mannskepnan valið þetta samfélagsform yfir sig? getum við ekki breytt því héðanaf? ef eitthvað er rótgróið er það þá staðfesting á því að það sé best og að ekkert annað gáfulegt sé til? hvernig er hægt að breyta þessu ástandi þannig að við andlitslausi fjöldinn getum losað okkur undan duttlungum fárra valdamikilla aðila sem hafa of mikið að segja um líf okkar allra í heiminum?
svona hlutir pirra mig og láta mér líða sem máttvana skræfu. máttleysi, það er orðið.

makinn er sá sem hefur lag á að láta mat smakkast vel á þessu heimili. hann er svo góður í því að ég er eiginlega farin að verða fyrir vonbrigðum á veitingastöðum eftir að fá trekk í trekk mun betri mat heima hjá mér.
eftir 13 ár af eldamennsku fékk hann skyndilega þá flugu í höfuðið að fara í verkfall í eldhúsinu í óákveðinn tíma og afhenti mér þar með lyklavöldin að því herbergi heimilisins sem ég hef hve minnsta þekkingu á. jújú, ég veit sosum hvar allt er og svoleiðis en hef lítið vit þar fyrir utan. svo ekki sé minnst á gífurlega takmarkað matvælalegt hugmyndaflug.
í vinnunni er fólk farið að vorkenna mér og lauma að mér uppskriftum, en það sem mig vantar eiginlega umfram það er tilfinning fyrir matargerð. ég skil ekkert í kryddum og man sjaldnast eftir að nota slíkt og ég hef eins og ég segi ekkert hugmyndaflug. í bónus snýst ég í hringi og reyni að láta mér detta eitthvað nýtt í hug, en gengur lítið.
hér með mæli ég með því að fólk reyni að veita börnum sínum einhvern grunn að matargerðarviti áður en þau leggja af stað út í heiminn. guð má vita að ég hefði haft gott af því að læra að gera fleira en spagettí og kjötbollur.

ég er ástfangin af íbúð.
getur einhver lánað mér 6 milljónir?

bloggdoði dauðans.

hvað er mikið félagslíf eðlilegt félagslíf fyrir fólk með heimili, tvö börn, maka og vinnu? hversu mikið er fólk að gera annað en vinna og vera fjölskylda?
er fólk almennt að heiman tvö til þrjú kveld í viku?

aðeins að reyna að staðsetja mig...

nú sit ég hér og glápi á súpernóva. veit reyndar ekki alveg af hverju. ætli ég hafi ekki bara látið sópast með í múgæsingnum. þó má ég eiga það að ég hef ekki vakað frameftir í eitt einasta skipti vegna þess að ég sé hreinlega ekki tilganginn með því að eyða mínum dýrmæta svefntíma í svona sjónvarpsefni. ég hef fylgst með endursýningunum svona hva... síðustu 3 skipti og viðurkenni alveg að ég hef gaman af. ég byrjaði að sjá þessa þætti auglýsta og sá brot og brot þar sem ég var stödd í mexíkó í sumar, en hafði lítinn áhuga þangað til ég var farin að upplifa mig eins og geimveru á vinnustað þar sem fólk mætir ótrautt til vinnu eftir þriggja tíma svefn sökum áhorfs og kosninga. ætli ég myndi ekki gera það sama væri ég eiginkona, vinkona, frænka, systir, móðir eða dóttir þessa blessaða magna, en þar sem ég er bara gaur úr breiðholti sem hefur aldrei hlustað á síðan skein skítamórall á sál sólarinnar eða hvað hún nú heitir hljómsveitin hans, finn ég fyrir óskaplega litlum tengslum við drenginn. óska honum þó velgengni og allt það... þjóðernis eitthvað...
vonandi verður netið komið í vinnuna á morgun.

svei mér þá ef ég hef ekki nælt mér í anorexíu í síðustu viku þegar ég dröslaðist aftur í litla líkamsræktarsalinn minn. þar steig ég á vigt og fann hvernig himnarnir hrundu yfir mig, sem aftur hjálpaði ekkert til þar sem það er ákveðin þyngd í himnunum. samt er ég ekkert mikið þyngri en ég var í vor. ég er bara aðeins meira biluð en ég var í vor. og nú þjáist ég af geðveilu á háu stigi sem felst í stanslausri löngun til að borða drasl og hreyfa mig til að losna við kílóin atarna og borða hollan mat og liggja eins og klessa, allt á sama tíma. kannast einhver við sindrómið?

nema hvað. nýju nemendurnar mínar eru eintómir snillingar. stórskemmtilegt fólk og ekki skemmir að þau eru drullusniðug upp til hópa. mig er reyndar farið að gruna að nokkur þeirra séu komin í beinan ættlegg af bibbu á brávallagötunni, enda flæða gullmolarnir uppúr þeim eins og þau fái borgað fyrir, sem er ekki.
ein tilkynnti okkur tildæmis um daginn að sessunautur hennar væri hræddur við loft. skömmu síðar kom í ljós að drengurinn var lofthræddur.
ég er farin að stelast til að skrifa hjá mér svona ,,best-of" lista...hér er byrjunin á honum:
tvær óstjórnlausar lestir rákust saman og mikil skelfing tók um sig. smátt saman róaðist þó fólkið en lögreglan talaði við lestarstjórana og svipti af þeim ökuleyfinu.
ég versla áfengið mitt í vínvörubúðinni.
kæru ræðugestir...
vinkona mín var með bólimíu...
stundum getur það hentað sér vel að prufureyna hlutina.
hér er ég með lykil sem ég man ekki hvað gengur að...en ég er búin að einka mér skáp.
nú og þá tók ég bara mál með vexti og reddaði hlutunum.

stundum velti ég fyrir mér hvort ég er eina manneskjan í stofunni sem virkilega tekur eftir þessu... en mikið assgoti langar mig oft til að skella uppúr. hef þó hemla á mér.

snillingar segi ég...eintómir snillingar...

er að hlusta á eddie skoller syngja what did you learn in school today.
eintóm hreinasta snilld, en ég er ekki alveg að átta mig á því hvað varð um indverjann sem sagði no rice and curry, but lots of peanutbutter and jam. eitthvað soleis.

annars er það að frétta að ég þjáist af bloggleti eins og sjá sosum má undanfarið. ég er hreint ekkert að brillera á ritvellinum. er samt almennt ánægð með lífið og tilveruna. þjáist ekki af þunglyndi né nokkru slíku. er frekar þekkt fyrir léttlyndi ef eitthvað er.

mig langar í dansskóla. ég kann að dansa beisik salsa og er fín í merengue en væri alveg til í að læra meiri hristing og djöfulgang.

nema hvað. þarf víst að vinna...

sá löður til sölu í búð í útlandi. langar til að sjá þá aftur til að kanna hvort þetta séu í raun eins skemmtilegir þættir og þeir eru í minningunni. væri líka til í að kíkja á cosby show, en einhverra hluta vegna grunar mig að þeir myndu valda mér vonbrigðum í dag. það sama held ég um húsið á sléttunni.
mig langar að sjá prúðuleikarana aftur því ég missti af þeim hérna um árið þegar þeir voru að mig minnir endursýndir á einhverri ruglaðri stöð. nú og svo væri gaman að sjá derrick og íslensku þættina þarna um fjölskyldurnar í raðhúsinu. man ekki í augnablikinu hvað þeir hétu. ég hef ekki nennt beverly hills og dallas aftur á undanförnum árum og svo varð ég fyrir heiftarlegum vonbrigðum þegar ég sá aftur áfram-mynd sem mig hafði minnt að væru yfirmáta fyndnar og skemmtilegar. slatta árum síðar þóttu mér þetta hálf aumkunarverðar klám- og karlrembubrandaralegar tilraunir til fyndni. benny hill datt ofaní sama pytt. það er sennilega af hræðslu við það sem ég þori ekki að horfa aftur á bleika pardusmyndirnar. svo er það kannski frekar ég en myndirnar sem er gölluð. ónýt eftir að læra mannfræði og verða ,,fullorðin", húmorslaus og gagnrýnin, get ómögulega haft gaman af ljótum körlum hlaupandi á eftir hálf nöktum skrækjandi stúlkum sem gætu verið barnabörn þeirra. óttalega húmorslaus og beisk eitthvað.
ef ég pæli nánar í því þá þarf alltaf meira og meira til þess að ég hlægi. svona almennilegum ha ha ha ha ha hlátri. svona illt í magann eða tár í augun.
nja, jú, ég hlæ alveg. jújú, hvaða vitleysa.... ég er alveg hress...

komin til landsins og byrjuð að vinna. það er súrt að búa í boxum en ég ætti svosem að vera vön, jújú oseisei. mig langar í sýklalyf því ég þarf endalaust að pissa sviða en það er ekki heiglum hent að fá slíkt við slíku, hvað þá að ná í fjandans lækninn sem hefur valdið yfir lyfseðlunum. hvar þarf ég að panta tíma og hversu lengi þarf ég að bíða og svíða? mig vantar lækna express eða apótek sem getur afgreitt mig um það sem ég þarf þegar ég þarf það án milliliða eða margra klukkustunda þjáninga. já ég veit að það þarf að passa svona dót eins og lyf en mér líður illa og heimilislæknirinn minn er upptekinn þangað til á morgun, læknavaktin opnar ekki fyrr en í kvöld og það er hvergi símatími fyrr en eftir klukkutíma. á meðan sit ég með súran svip og líður hreint ekki vel.

nú er verið að undirbúa heimför. kaupa dótarí og svoleis.
verst að andrés, sá sem lenti í öðru sæti í forsetakosningunum er að gera mér erfitt fyrir.
þannig er nefnilega mál með vöxtm að hann er ekki sáttur við útkomuna og segir kosningarnar hafa verið svindl. fylgjendur hans hafa hlýtt kalli karls og hafa sett upp tjaldbúðir hirst og her um helstu stræti borgarinnar þannig að nú er þessi múltimilljónmannaborg í kaos, enginn kemst neitt, metro að sprengja utanaf sér og við erum ef svo mætti kalla, gíslar á heimilinu. eins gott að gísli kom ekki með.
ég sem ætlaði í miðbæinn í innkaupaferð. þar er nú fólk sofandi á götunum og það sem áður hefur tekið okkur 20 mínútur að keyra tekur nú einn til tvo tíma, og þá verður ekki einusinni hægt að leggja nálægt áfangastað. svona virðist ástandið ætla að verða út vikuna.
bölvaðir vitleysingar. margir eru farnir að sjá eftir að hafa kosið hann. ég sæi eftir því hefði ég getað kosið og hefði ég í því tilfelli kosið hann.

nú er ég farin að henda útrunnum lyfjum úr meðalaskúffu tengdapabbans. svona til að hann fari ekki að drepa sig á þessum andskota blessaður karlinn.

ég er eitthvað voðalega löt og þreytt á að skrifa. skil samt ekki alveg þreytuna því að það er asnalegt að vera þreytt á einhverju sem ég er ekki að gera hvort eð er. hvaðan kemur þreytan? ég er alveg á nippinu með að hætta að ætla að verða rithöfundur þegar ég verð stór. finn það einhvernvegin ekki gerast...

nema hvað, við erum nýskriðin í hús eftir tæpra tveggja vikna ferð um norður-héruð landsins. komum meðal annars við í kirkjugarði í pínulitlu þorpi sem heitir jiquilpan (lesist híkílpan), þar sem við lagfærðum gröf langalangalangafa barnanna minna, en hann kom hingað frá frakklandi fyrir löngu síðan og settist hér að eftir að flýja stríð í evrópu. í gegnum internetkraftaverkið voru franskir ættingjar þessa manns að komast að afdrifum hans í fyrsta skipti síðan hann gufaði upp á tvítugsaldri. fjölskyldan hélt alltaf að hann hefði verið drepinn en veit semsagt fyrst núna að hann skildi eftir sig risastóran ættlegg í mexíkó. magnaður andskoti.

nú og svo borðuðum við mikið af góðum mat og svei mér þá ef ég hef ekki bætt einhverju utaná mig af öllu þessu áti. ég er að hugsa um að skella sökinni á hann fidel. fidel er sko þjónninn sem afgreiddi okkur alltaf í morgunmatnum á hótelinu í guadalajara. svaka duglegur við að dæla í okkur eggjum og tortillum og ávöxtum og djús og kókómalti og chilaquiles (lesist tsjílakíles), sem eru nokkurskonar nachos í rauðri sósu með sýrðum rjóma og rifnum osti og er oft borðað með eggjum í morgunmat hér á bæ. nema hvað... fyrir utan hvað maðurinn var duglegur við að dæla þá má ég til með að skrásetja tilveru hans hér með vegna þess að hann var ein af þessum ókunnugu mannverum í veröldinni sem vekja hjá mér óútskýranlega væntumþykju, ef ekki hálfgerða móðurtilfinningu. (skítt að ég skuli ekki hafa tekið mynd...)
fidel er semsagt maður, tja...á fimmtugsaldri. lágvaxinn og hokinn með stutt sleikt svart hár og við þau tækifæri sem ég sá hann (semsagt í vinnunni), klæddur í svartar buxur, hvíta skyrtu og svart vesti. fidel er með lítil svört gleraugu sem eru ábyggilega 4 sentimetra þykk, enda sýndist mér hann vera hokinn af því að reyna að sjá. hann er alveg eins og teiknimyndamoldvarpa í framan og er haldinn einhverju óræðu en um leið indælu krónísku brosi. það er ekki stórt bros en það glampar á eitthvað í augunum á honum og hann er allt annað en alvarlegur á svip. svona svolítið eins og kotroskin moldvarpa í vesti. mig langaði hreinlega að knúsa hann, stinga honum í vasann og fara með hann heim sem minjagrip.
en allavega, ef þið eigið einhverntíman leið hjá carlton misión hótelinu í guadalajara í mexíkó skulið þið endilega skreppa í morgunmat og setjast innst í salinn. þá munið þið hljóta þann heiður að kynnast einum af okkar yndislegu sam-jarðarbúum, honum fidel.

nu erum vid buin ad vera ad ferdast um internetlausar lendur og skoda hitt og thetta. i augnablikinu erum vid stodd i guadalajara og erum um thad bil ad fara ad leggja af stad i ferd til baejarins tequila thadan sem drykkurinn kemur (eins og gefur ad skilja). svo mun eg tja mig meira um lifid og tilveruna thegar eg kemst aftur i almennilegt lyklabord.
langadi bara til ad senda kvedju svona rett a medan.
hafid thad gott...

jæja, þá er mín aftur komin til mexíkó og sosum allt gott um það að segja. einhverra hluta vegna hefur þó verið skýjað síðan ég kom, svo virðist sem ég hafi komið með skýin með mér. það er samt hlýtt og gott.
það var líka gott að hitta litlu familíuna mína þó svo að það hafi líka verið gott, holt og nauðsynlegt að fá smá frí. ég var hreinlega búin að gleyma því hvernig er að vera ein án þess að þurfa að hugsa um neitt annað fólk. það ætti að vera í lögum að mæður og makar fái amk viku á ári í orlof einhverstaðar þar sem enginn nær til þeirra. svo kemur fólk endurnært og afslappað tilbaka tilbúið til að takast á við meiri skammt af raunveruleika hversdagsins.
jemm... hananú

ókey, ef það er ennþá einhver þarna úti vil ég vinsamlegast biðja ykkur um álit.
semsagt...ég keypti íbúð. henni fylgdi leigjandi með samning til 1.júlí. hún bað um að fá að vera eins lengi og mögulegt væri og ég bauð henni að vera til 1.ágúst. hún hafði greitt tvo mánuði fyrirfram í tryggingu í upphafi sem ég fékk afhenta og við sömdum um að sá peningur færi uppí leigu fyrir júní og júlí.
þann þrítugasta júní hringdi hún í mig og sagðist vera að flytja út og að hún ætlaði að láta mig hafa lyklana eftir helgi. núnú, gott og vel sagði ég og hugsaði mér gott til glóðarinnar með að flytja dótið mitt inn áður en ég fer aftur út núna á laugardaginn... svo líður og bíður.
í dag hringdi ég í hana til að tékka og þá tilkynnti hún mér að íbúðin væri svotil tóm fyrir utan tvo kassa. svo vildi hún fá að vita með endurgreiðsluna á tryggingunni, en hún hefði nú velt fyrir sér að láta mig ekki hafa lyklana fyrr en ég hefði borgað. (sagði að þetta væri ekkert persónulegt en hún gæti varla treyst fólki sem hún þekkir ekki)
ég er nú einhvernvegin þannig karakter að ég fer alltaf í mínus og segi já við öllu þegar ég lendi í ákveðnum týpum af fólki sem gerir mig stressaða. þessi er ein af þeim.
en svo eftir að hafa skellt á fór ég að hugsa... af hverju þarf ég að borga henni til baka þegar hún fer út án uppsagnarfrests? (mér skilst að munnlegur samningur teljist sem ótímabundinn samningur sem þarf amk 3 mán. uppsagnarfrest). af hverju þarf ég að borga henni til baka fyrir mánuð sem hún hafði samþykkt að leigja en ég hefði getað leigt öðrum þennan mánuð ef ég hefði vitað að hún færi? af hverju drífur hún ekki út þessa tvo fjandans kassa svo ég geti fengið íbúðina strax? (ég er búin að segja henni að ég sé að fara út á laugardaginn og þurfi tíma til að athafna mig). af hverju verð ég alltaf eins og aumingjakleina þegar sumt fólk talar við mig og er ákveðið? hvernig get ég aftur gert lífið einfalt og gleðilegt eins og það var áður en hún hringdi í mig? og hvernig get ég leyst þetta án þess að þurfa að hitta hana og líða illa?
(já og hún var semsagt búin um síðustu mánaðarmót að skrá hita og rafmagn af íbúðinni á mig þó svo að tæknilega séð væri hún enn leigjandi og sá kostnaður var ekki hluti af tryggingunni).

hjálp!

úff, það er mikið að gera að vera heima. fullt af skemmtilegu frændfólki sem kenndi mér að segja kæmpe spa á norsku. og drekka bjór. ég kunni það samt fyrir, þau kenndu mér það eiginlega ekki en þau eru samt góð í því.
ég er orðin blogglöt. ekki samt alveg eins og systir mín.
sumt fólk er leiðinlegt þegar það er drukkið. ekki þetta fólk en sumt annað fólk.
ég held að ég sé allt í lagi. annars veit ég það ekki því ég er alltaf of full til að sjá það sjálf. svona svipað og að reyna að sjá sig sofa. ekki hægt því þú ert sofandi.
ég græt hrikalega auðveldlega þegar ég kveð fólk. sérstaklega skemmtilegt fólk. samt fór ég ekki að gráta í gær þegar ég kvaddi. fékk samt smá kökk í magann. sem er fyndið því ég var bara búin að hitta þau um fimm sinnum á þessari viku sem þau voru. það er bara leiðinlegt að kveðja fólk sem gefur þér góða strauma og gleði.
mér þykir líka skrýtið að kveðja krakka sem útskrifast úr vinnunni minni. ég á voða erfitt með svona breytingar, þó svo að ég sé þekkt fyrir stórar breytingar. ætli ég myndi ekki greina mig með endalokafóbíu eða kveðjukvíða. ég fæ kökk þegar góð tímabil líða undir lok á sjáanlegan hátt. svona eins og útskrift og kveðjustund.
leitt að mér skuli þykja skammarlegt að gráta fyrir framan fólk. leitt að fólki skuli þykja óþægilegt að umgangast grátandi manneskjur. það fara allir einhvernvegin í hnút eins og það sé óeðlilegt. stundum samt ekki. fer eftir aðstæðum svolítið. ég hugsa samt að krökkunum myndi þykja skrýtið að sjá kennara gráta við útskrift. þess vegna mun ég hlaða klósettpappír í töskuna mína og vera dugleg við að telja allt í kringum mig á meðan á athöfninni stendur. þannig höndla ég aðstæður betur.
jemm...það er nú svo og svo er nú það...

mikið er ég löt þessa dagana. er þó að kenna og kenni þar engri um nema mér sjálfri kenni ég mér meins. kenni þeim að leita kennileita.
það er annars blessuð blíðan. skýjað og kalt. ætli það væri mikill bransi í því að flytja inn sól og heita vinda? sum lönd hafa offramleiðslu af slíku og við gætum vel skipt á sól og hita fyrir til dæmis vatn. við eigum vatn.
ég á tvo norska frændur sem eru íslenskir. þeir tala litla íslensku en eru þó skemmtilegir mjög. þeir segja bara jedúddamía og setja puttana upp eins og ítalir. bráðum mun ég eiga norskt frændsystkini sem er rétt tæplega íslenskt í gegnum ömmu sína. svo gæti vel farið í framtíð að ég eignaðist rétt tæplega íslenskt mexíkanskt barnabarn fari svo að afkvæmi mín velji sér þarlenda maka. innst inni við beinið vona ég þó að svo verði ekki. það er sjálfselskan í mér. sú hin sama vildi helst að heimurinn snérist í kringum sjálfa mig, en svo er víst ekki.
ég er með sautján armbönd á handleggjunum. mömmu minni þykir þau ekki sparileg. ég fæ einu sinni á ári skrýtna tilfinningu í úlnliðina og þá tek ég þau af mér í tvo daga. þá finnst mér ég vera berrössuð.
nú langar mig mest til að leggja mig en ég verð víst að halda áfram að taka þátt í samfélaginu aðeins lengur.
svo koma norsku frændurnir með óléttu norsku konuna og íslensku frænkuna sem talar eiginlega bara norsku og norska manninn hennar og dótturina sem er sú eina sem talar eitthvað af viti í íslensku í mat til móður minnar í kveld. þar bý ég í augnablikinu svo ég er að fara í mat líka. það er fínt því mamma er góður kokkur og norska liðið er hinn fínasti félagskapur. gott ef ég get ekki skilið líka hrafl í því sem þau segja á norsku. ef þau tala hægt.

rölti í gær niður á gauk á stöng til þess að horfa á mexíkó keppa við portúgal í fótbolta. þar héldu allir með portúgal nema ég sem æpti og gólaði yfir leiknum og var sú eina sem drakk bjór. hinir drukku kaffi og héldu sig á mottunni.
mexíkó tapaði en komst samt áfram í næstu lotu.
ég er ekki mikil fótboltamanneskja en á svona stundum verð ég spennt. mér þykir líka sérstaklega gaman þegar mér líður eins og ég þekki leikmennina persónulega. sú tilfinning kemur til af því að úti í mexíkó snýst öll tilveran um fótbolta þessa dagana og miklar upplýsingar hafa síast inn í minn annars fótboltasnauða heila.
til dæmis veit ég að kvenfólki í mexíkó þykir rafael marquez vera sætastur þó svo að hann hafi orðið óvinsæll í gær eftir að slá hendinni í boltann og verða þar af leiðandi valdur að víti. nú og svo er fonseca kallaður kinkin og er mjög vinsæll svona eins og stórstjarna og hann spilar með liði sem heitir chivas sem er uppáhalds lið allra í minni tengdafjölskyldu. þjálfarinn er frá argentínu og ekki eru allir sáttir við að hann sé útlendingur, hann reykir mikið og hefur verið gagnrýndur af fjölmiðlum fyrir að blóta og vera dónalegur. svo fylgdist ég með tárin í augunum með fréttum þegar faðir markmannsins osvaldo sanchez lést úr hjartaáfalli tveimur dögum fyrir fyrsta leik mexíkó, osvaldo var flogið heim í jarðaför í skyndi og svo aftur út ásamt fullri flugvél af fjölskyldu rétt fyrir fyrsta leikinn. áður en sá leikur hófst færði markmaður íran honum blómvönd og þá fékk öll mexíkanska þjóðin tár í augun.
þá daga sem landsliðið keppir eru allar götur í mexíkóborg fullar af fólki í grænum landsliðsbolum. fánar standa útum glugga á húsum og bílum og þegar liðinu hefur gengið vel heilsast ókunnugir glaðlega og margir bílar flauta til heiðurs landsliðinu. þá er gaman.
þessa dagana snýst eins og áður sagði allt um fótbolta í mexíkó. kókdósir skarta myndum af leikmönnum, þemað í barnaboxum hamborgarastaða er fótbolti, ef þú kaupir brauð eru límmiðar af fótboltakörlum í pakkanum, í töppum á bjórflöskum gætir þú unnið ferð til þýskalands til að sjá liðið keppa, sjampóbrúsar hafa verið framleiddir með fótboltatappa, ef þú kaupir þvottavél gætir þú unnið ferð út, hin ýmsu fyrirtæki auglýsa þjónustu og vörur sínar með tilvitnunum í heimsmeistarakeppnina, símafyrirtæki gefur þér landsliðsboli ef þú kaupir gemsa og forsetaframbjóðendur keppast við að senda leikmönnum velgengniskveðjur.
semsagt, þessir fáu menn sem skipa liðið þurfa að standa undir miklum væntingum.
ekki vildi ég vera þeir.

hananú. þá er ég komin til íslands. lenti í morgun en hoppaði yfir eina nótt og er því enn stödd í gær. ringlið farið að segja ansi vel til sín. samt er ég komin á vinnustað og reyni að halda gáfulegum svip.
þegar vélin tókst á loft yfir mexíkóborg og ég sá hana undir mér sem endaleysu varð mér hugsað til þess að þarna niðri einhverstaðar væru börnin mín. það er skrýtin tilfinning. þó svo að ég sé nú frjáls sem fuglinn í tvær vikur líður mér hálf tómlega, mig vantar öll lætin sem fylgja fjölskyldumeðlimunum mínum. kannski er það líka þreytan sem gerir mig meyra og væmna að innan, en svo er nú bara það. núna er nótt í mexíkó og þau eru sofandi. mig dauðlangar að hringja en vil ekki vekja neinn. úff.... mig langar aftur út....

í öðrum óspurðum fréttum langar mig að nefna hvursu gaman ég hef af því að bíða í löngum röðum í loftlausum sal eftir því að komast í vegabréfaskoðun á joð eff ká flugvelli. þegar ég lenti í gærmorgun var eins og ein vél frá hverju einasta heimshorni hefði lent á sama tíma og þarna stóð ég og svitnaði innanum hin ótrúlegustu sýnishorn af fólki í svona eins og einn klukkutíma. þarna var að sjálfsögðu samferðafólk mitt frá mexíkó, hellingur af gyðingum með lítil pottlok eða stóra hatta og tvær krullur, góður slatti af kínverjum, nokkur sólbrennd evrópuungmenni með dredda og bakpoka, arabískar fjölskyldur með huldar konur, indverskar konur í sari með gimsteina á enninu, afrískar konur í svakalega skrautlegum og miklum kjólum og með höfuðvafning í stíl og börn hangandi í slæðum á bakinu, einhverjir ítalskir gígolóar með opið niðrá bringu og gullkeðju í hárunum og svo auðvitað hún ég.
einhverra hluta vegna tók ég mér það hlutverk að benda öllum fjölskyldum með ungabörn á að láta flugvallarstarfsfólk vita af sér til að sleppa við röðina og svo fylgdist ég stolt með þar sem þau stungu sér framfyrir himinlifandi og fegin. fékk ég svo tilbaka falleg þakklætisbros frá viðkomandi. marokkósku konunni sem stóð fyrir aftan mig í röðinni þótti ég samt ekki skemmtileg og sá ég hvar brún hennar þyngdist í minn garð í hvert sinn sem einhver fór framfyrir okkur öll. en ég var samt stolt. sveitt en stolt.

gleðilegan stelpudag.

um daginn fórum við í verslanaklasa og ég stakk mér inn að kaupa flugmiða. á meðan væflaðist makinn með afkvæmin fyrir utan. mér seinkaði aðeins. þegar ég kom út héldu afkvæmin á plastpokum. í þeim voru tveir litlir fiskar og tvær litlar skjaldbökur. andskotans vitleysa.
fiskarnir voru skírðir kinkin og tómas en skjaldbökurnar taketsi og patricia. guð má vita hvaðan afkvæmin fengu þessi nöfn en svo var nú það.
í gærkveldi fundum við patriciu uppi í litla plastbonzaitrénu sem er í búrinu. makinn tók hana niður en hrökk við þar sem hún hreyfðist ekkert og lá sem dauð. makinn úrræðagóður skutlaði henni í klósettið og sturtaði niður. þar sem vatnið sogaði hana nær gatinu sá hann að .... hún hreyfðist víst!
nú er patricia ein einhverstaðar úti í sjó og við með samviskuna í molum.

í fyrramálið legg ég ein af stað heim í smá frí frá fríinu.

herra r og lýtalæknaða konan

kona mannsins sem við vorum hjá um síðustu helgi er tuttugu og fimm ára. hann er tuttugu árum eldri. hann á skrjálæðislega mikinn pening eftir að hafa verið spillt og háttsett lögga við landamærin þar sem eiturlyfjum er smyglað til kanans.
nema hvað, hann á villu í acapulco (við hliðina á luis miguel sem er uppáhalds söngvarinn hans elfars), penthouse íbúð í höfuðborginni og risastóran búgarð í queretaro þar sem við eyddum einmitt helginni eins og áður hefur komið fram.
hann (við skulum bara kalla hann herra r.)er lágvaxinn, mjög mörgum kílóum of þungur og á engan hátt aðlaðandi í útliti. gott ef hann var ekki smámæltur í ofanálag.
hún er með litað ljóst hár, gerfineglur, uppskorið nef, uppskorin brjóst, uppskorinn rass (hér þykir nefnilega flottara að hafa stóran og lögulegan rass) og grænar linsur. karlmönnum þykir hún yndisfögur og þeim er nett sama hvort útlitið er náttúrulegt eður ei. hið sama get ég ekki sagt, en hún má eiga það að hún er besta skinn. fordómar mínir höfðu stimplað hana fyrirfram sem gálu og vitleysing, en í eftir allt urðum við hinir mestu mátar eða réttar sagt hinar mestu mætur.
nema hvað, á búgarðinum eru ræktaðar paprikur í öllum litum, risastórar og safaríkar, þar eru líka tré í stórum garði. þangað fórum við að tína ferskjur, plómur, epli, perur, appelsínur, mandarínur og lime. unaðurinn einsamall.
svona garð langar mig í.
núnú, á sunnudaginn keyrðum við svo heim en enduðum á miðri leið í metepec þar sem elsti mágurinn býr í óskaplega vinalegu smáhverfi, eða frekar en hverfi eru þetta 13 hús lokuð af með garði og opnu sameiginlegu svæði. nema hvað, mexíkó átti að keppa við íran í heimsmeistarakeppninni og af því tilefni var kastað upp risatjaldi í garðinum, stórt sjónvarp sett upp, allir fengu landsliðsboli og svo var öskrað og gólað í tvisvar sinnum fjörutíu og fimm mínútur á meðan liðið sigraði 3-1.
eftir leikinn var vippað upp grilli og bjór flæddi uppúr kæliboxum. ansi skemmtileg stemming, enda mikill fótboltaáhugi hér á bæ.
í dag heimsóttum við tengdaafann. makinn minn fann hjá honum gamalt fallegt málverk sem afinn málaði þegar móðir hans dó og hengdi í grafhýsinu hennar. tæpum fimmtíu árum síðar fór hann í kirkjugarðinn og sá að allt hafði verið brotið og mörgu stolið og þá tók hann litla málverkið af maríu mey aftur með sér heim.
nú er málverkið í minni vörslu og mun koma til íslands innan skamms þar sem það mun hljóta sérstakan sess í málverkasafni litlu fjölskyldunnar.

ps. læt fylgja með mynd úr tjaldinu í metepec þegar mexíkó komst yfir 2-1.

ég var að enda við að skrifa langan póst um helgina, búgarðinn með ávaxtatrjánum, ríka svindlarann og lýtalæknuðu konuna hans, fótboltann og fótboltaáhuga landsmanna, en svo gerði ég eitthvað vitlaust og hann dó.
nú ér ég í fýlu.

heyri ég bergmál?

þetta er hljómsveitin sem lék undir á nautaatinu (þar sem ekkert naut var drepið eða meitt).

þessi með hattinn er leobardo. blindur á hægra auga. góður knapi og góð sál.

þetta er sólarpýramídinn í teotihuacan, borg hinna dauðu.

við fórum semsagt í fullorðinsferð til huamantla, tlaxcala um helgina. börnin urðu eftir hjá ömmu og afa. tíu pör fóru af stað á föstudagsmorgunn. keyrðum með leiðsögumann á milli gamalla búgarða þar sem við fengum að skoða hvar naut til ata eru alin, við sáum gamla hestvagna frá 18. öld og gengum um herbergi með gömlum málverkum af fyrrum eigendum sem horfðu niður á okkur á frekar draugalegan hátt. draugalegheitin mögnuðust svo með braki í gólffjölum og marri í dyrum. litla myrkfælna ég átti bágt, en ég hélt mér dauðahaldi í makann alla leið.
eftir að heimsækja búgarðana fórum við til huamantla þar sem við gistum á búgarði sem hefur verið breytt í hótel. þar var fyllerí og karókí frameftir nóttu.
á laugardaginn eftir morgunmat var farið í útreiðatúr, sem var stjórnað af leo og hinum knöpunum á efstu myndinni. eftir útreiðatúrinn fórum við í lítinn nautaatshring þar sem hljómsveitin á neðstu myndinni spilaði undir, við drukkum bjór og átum meðlæti og allir sem vildu fengu að spreyta sig sem nautabanar (án þess þó að bana neinum). nautið var lítið en þó nóg til að fá hjartað mitt litla hlustaðu á til að reyna að brjótast útúr brjóstinu þegar ég fór niður í hringinn og horfði í augu á nautinu.
nú og svo fór nautið bara heim og við fórum að borða. svo var fyllerí og ruglumbull framundir sunnudagsmorgun. og í gær komum við aftur heim þreytt og ánægð.
ole!!!!