til er fólk sem er duglegt við að rækta sinn innri mann (gefandi okkur að konur séu líka menn eins og þar stendur).
svo er til fólk sem eru duglegt við að rækta sinn ytri mann.
á íslandi þekki ég góðan slatta af fólki sem er duglegt við bæði. hérna þekki ég líka þannig fólk en þó aðallega fólk sem ræktar sinn ytri mann eða hvorugt.
við hliðina á okkur býr t.d. fjögurra manna fjölskylda sem stolt segir okkur frá því að enginn meðlimur hennar lyftir nokkurntíman bók. hafa ekki áhuga. til hvers að hafa fyrir því þegar það er hægt að sjá myndina?
ég hef ekki enn heyrt samræður um annað en það sem þessi sagði við þessa eftir að hinn sagði hitt útaf því að einhver annar gerði eitthvað voðalega asnalegt/vitlaust/fyndið. konurnar hérna í húsunum eru allar heimavinnandi og lifa ansi passívu lífi. þær eru margar hættar að klæðast öðru en jogginggöllum og sjást gífurlega sjaldan tilhafðar. kannski þegar einhver á afmæli. engin þeirra sem ég þekki stundar nokkurskonar hreyfingu aðra en að ýta kerrum um verslanir. reyndar eru þær langflestar duglegar við að mæta í laser-tímana sína þar sem hárvextinum á fótleggjum, bikinísvæði, handakrikum og yfirvaraskeggi er eytt endanlega. og svo fara þær í jogginggallana yfir hárleysið. karlarnir eru að heiman frá 9-9 því þeir þurfa að vinna svo mikið til að halda herlegheitunum á floti. svo eru þeir í stanslausu stressi yfir því að halda vinnunni því að það eru svo margir um hituna í svona fjölmennu landi.
þetta er millistéttin.

hérna í mexíkó er rosalega mikil stéttskipting. á botninum eru indíánarnir. hér ríkir eiginlega reglan, ,,því meiri mexíkani, því lægri í þjóðfélagsstiganum". indíánarnir vinna flestir frá barnæsku við líkamlegu störfin, að búa til og bera múrsteina, sjá um uppskeru á ökrum og hirða rusl. næst fyrir ofan indíánana eru þeir sem mexíkanar kalla ,,nacos" (nakos). Það er fólk sem býr í borgum, á eitthvað af pening, oft fyrir að keyra leigubíla, strætóa, selja ósmekklegt dót eða ólöglega geisladiska. s.k. nacos hafa litla sem enga menntun, hrikalega klunnalegan smekk (sbr. gaurinn sem ég sá við sundlaug íklæddan níðþröngri bleikri hlébarða sundskýlu). Þeir eru líka subbur sem henda rusli útum bílgluggann og eru alltaf til í að rífast af því að þeir eru í stöðugri vörn gegn öllu og öllum.
svo kemur millistéttin. fólk flest með menntun, margar konur heimavinnandi eftir að börnin fæðast og enda í jogginggöllum. karlarnir vinna mikið. flestir hafa ferðast eitthvað og börnin fara í einkaskóla.
einhverstaðar þarna í kringum millistéttina er ákveðinn hópur fólks sem eru bóhemarnir. fólk sem gefur lítið fyrir efnisleg gæði, les mikið og skapar list. reykir gras og ræðir heimspekileg málefni.
annar hópur fólks sem er ágætlega statt efnahagslega, sennilega efri millistétt, eru svokölluð jarðarber (fresas). það er fólk sem finnst það vera yfir restina hafið, fer í dýrustu skólana, á flottustu bílana og fer bara á staði fyrir fólk sem er ,,nice" eða ,,de la high". þau sletta mikið á ensku því þau eru næstum því of fín til að vera mexíkanar. klæða þjónustustúlkurnar á heimilinu í einkennisbúning og jarðarberjakvenfólkið lætur aldrei sjá sig öðruvísi en óaðfinnanlegar. margir úr þessum hópi vinna við sjónvarp og popptónlist og þessháttar. mikið um brjóstaígræðslur og annarskonar lýtaaðgerðir.
svo er það ríka fólkið. það skiptist í nýríka sem eru yfirleitt nacos sem hafa verið heppnir í viðskiptum, og ríkar fjölskyldur sem muna varla eftir öðru en að vera ríkar, eigendur stórra fyrirtækja eða pólitíkusar. það er fólk sem lítur út eins og frakkar, spánverjar eða eitthvað frá evrópu. jafnvel gyðingar eða frá líbanon. en þau líta ekki út einsog orgínal mexíkanar.
stíllinn í húsum þeirra nýríku er mjög ólíkur stíl þeirra gamalríku.
og svo eru það þeir langríkustu. það eru eiturlyfjabarónarnir. þeir eru ósýnilegir.

hún á ammælí dag
hún á ammælí dag
hún á ammælún mamma mín
hún á ammælí dag
húrra húrra húrra húrra!

mamma mín, afmælisbarnið, hefur þann sið að syngja fyrir afmælisbörn. hún syngur þetta lag sem allir syngja, en gerir það við annað lag, öllu háfleygara. ef hún hittir ekki viðkomandi afmælisbarn syngur hún í símann. ef ekki í símann finnur hún leið, það eitt er víst að hún syngur.
ég ætla að syngja fyrir hana í símann. bara venjulega lagið samt. held ég.

fyrst ætla ég að fara að sofa.

stundum langar mig að vera endalaust á ferðinni. eiga ekkert merkilegt annað en það nauðsynlegasta og þvælast um laus við skuldbindingar. gera bara það sem mig langar að gera. skulda engum neitt.
stundum langar mig að eiga lítið sætt hús með góðum og fínum húsgögnum, fallegu eldhúsi sætum barnaherbergjum og grónum garði. vinna á góðum vinnustað (veit þegar um einn sem hentar mér fullkomlega), og ferðast þegar ég á frí.
yfirleitt er ég einhverstaðar mitt á milli og það getur verið ruglandi.
en vegir liggja til allra átta um leið og hver vegur að heiman er vegurinn heim, enda ekkert fegurra en vorkvöld í reykjavík. og tilvera okkar er undarlegt ferðalag þar sem einn dag úti regnið grætur og næsta dag sól sól skín á mig.
hvað er að þér nú
þig vantar alla trú
ertu eitthvað sár
það streyma niður tár
þett´er ekki neitt
þú getur þessu breytt
æ og skammastu þín nú.
(syngist)

á föstudagskvöldið gerðist eitthvað. kannski keyrði einhver á staur. kannski var staurinn fúinn í gegn. kannski var hann étinn af termítum. kannski laust hann elding. hvað svo sem gerðist er málið að símastaur hérna rétt fyrir utan hrundi niður á föstudagskvöldið. og við vorum síma- og internetlaus alla helgina og þangað til í gærkveld. sem frústreraði mig örlítið og vakti þar með eigin grunsemdir um internetfíkn, en annars hafði ég það bara fínt. við familían fórum á rúntinn um höfuðborgina og ég tók myndir og við átum góðan mat og ís og alltmuligt.
og svosem ekkert merkilegt með það...

hér í hverfinu eru samskiptamynstrin farin að þróast úr upphafsæsingnum yfir í eðlilegra magn samskipta. kerlurnar halda áfram að púsla heima hjá hver annarri, karlarnir halda áfram að vinna allan daginn og börnin halda áfram að leika og rífast til skiptis. ég er hinsvegar búin að finna minn passlega skammt sem felst í því að kíkja af og til á púslarana en eyða annars tíma mínum í aðra hluti, s.s. eins og að undirbúa mig fyrir próf og svona.

ég var bara að enda við að átta mig á muninum á því að hafa rafmagn og síma neðanjarðar eða hangandi yfir höfðinu á þér. aldeilis munur.

hvað segir þú annars gott?

svosem ekki merkileg tannlæknaferð. frumburðurinn fékk gúlann fylltan af málmi og aðstoðarkonan var klædd eins og hún væri á leiðinni í partý. ég er einhvernvegin ekki vön því að aðstoðarkonur á tannlæknastofum séu uppstrílaðar.
javier var hress og gott ef ég sá hann ekki blikka þá stuttu sem brosti blítt á móti.
en það var meira spennandi í fyrra skiptið.

núna eru þrumur og eldingar úti og himnarnir eru að hrynja yfir okkur. á til að gerast seinnipartinn þessa dagana.
ég er farin að keyra um bæinn eins og ég fái borgað fyrir og núna rata ég á amk. 4 staði. og er stolt af.

ég er að hugsa um að slaka á yfir helgina.
sjáumst á mánudaginn ef mér dettur ekkert fleira í hug...

það er ennþá fimmtudagur hjá mér. þess vegna er ég ekki enn búin að fara til tannréttingalæknisins. það er á morgun. mañana, eins og þeir segja.

hvað er annars að frétta? allt gott?
jú jú, svosem, allt í besta lagi bara...

erum að hugsa um að skreppa úr bænum um helgina. breyta um umhverfi. vandamálið er bara hver á að gefa skjaldbökunum að eta. týri fær úr sjálfskammtandi matarílátunum.
það minnir mig á brandarann um sjálfvirka skeinarann sem pabbi sagði mér þegar ég var lítil. hehe... sjálfvirkur skeinari.
nágrannakonurnar mínar voru um daginn að tala um skeiningar. kom þá ekki uppúr kafinu að þær kíkja aldrei á klósettpappírinn þegar þær skeina sér. segja að þeim verði óglatt við tilhugsunina. ég spurði í sakleysi mínu hvernig þær vissu þá að þær væru búnar að skeina sér almennilega. þær segjast finna það á áferðinni.
hmmm.... áferðin blekkir stundum hugsaði ég með sjálfri mér en sagði ekkert upphátt til að stressa þær ekki. en ég þykist viss um að þær séu stundum rauðar á rassinum ef þær treysta alltaf bara á áferðina. það er nauðsynlegt að kíkja. alveg óþarfi að vera svona pen í einrúmi á klósettinu.
tengdamóðir mín kúgast ef einhver minnist á hor. hor er bannorð heima hjá henni. og auðvitað kúkur og piss og allt það líka. en hún er voðalega viðkvæm fyrir hor. þess vegna hef ég ákveðið að vera ekkert að segja henni að ég borðaði hor með bestu lyst alla mína barnæsku og sá ekkert athugavert við athæfið. man meira að segja eftir því að hafa tengt horið beint úr nefinu niður í munn og sogið....ha ha ha ha..... bernskuminningar. ef ég segði tengdamóður minni frá þessu myndi hún sennilega bara gubba um leið. óttaleg viðkvæmni er þetta... reyndar grunar mig að mexíkanar almennt séu haldnir ákveðinni hor-fóbíu. hérna sé ég t.d. aldrei eins og heima á íslandi karla sem sitja í bílunum sínum á rauðu ljósi og bora í nefið eins og þeir fái borgað fyrir það. ég held, svei mér þá, að ég hafi aldrei séð mexíkana eldri en 2ja ára stinga fingri í nös.

skiptir svosem ekki máli.... eða hvað?

fór með frumburðinn til tannréttingalæknis áðan til að halda áfram þar sem frá var horfið á snorrabraut. sá heppni heitir javier (borið fram havíer). hann er brúnn á brá og með spegilslétt afturgreitt hárið líktist hann mest suðrænni sápuóperustjörnu. hefði ábyggilega fengið hlutverk flagarans sem elskar allar konurnar og kann aldeilis að hvísla í eyru þeirra því sem þær vilja heyra svo að þær kikna í hnjáliðunum.
aðstoðarkonan hans javier er lágvaxin en þó í góðum hlutföllum. hlutföllin atarna mátti vel greina í gegnum níðþröngan gulan stuttermabolinn með glimmerstöfunum yfir barminn og álíka þröngum, ef ekki þrengri brúnar mittisbuxurnar sem sáu til þess að ekki færi framhjá neinum að innanundir þeim væru oggulitlar tannþráðarnærbuxur (kannski við hæfi á tannlæknastofu...).
ég er yfirleitt voða ónæm á strauma í kringum mig. en inni á litlu tannlæknastofunni var eitthvað í loftinu. eitthvað næstum áþreifanlegt.
ég leiddi hugann svosem lítið að því í upphafi, enda upptekin við að horfa uppí frumburðinn minn, en svo var það eitt augnablik að ég sá hvað var í gangi. ég sá hvernig javier laumaðist til að mæla rassinn á aðstoðarstúlkunni út þar sem hún beygði sig fram til að útbúa drulluna sem er notuð til að taka mót af gómum. hún snéri sér við og javier horfði lostafullu augnaráði á glitrandi gulan barminn. tannlæknastofan ilmaði öll af framhjáhaldi tannlæknisins með aðstoðarstúlkunni. einhverstaðar á þessu augnabliki sem það tók fyrir þau að daðra þegjandi og mig að kveikja á perunni leit hún í augun á mér. svipurinn á henni sagði ,,úps!". eftir það passaði hún sig að halda sig frá honum svo að þetta yrði ekki vandræðalegra en það var þegar orðið. ég passaði mig bara að halda augnaráðinu föstu við jaxla sonarins þangað til allt var yfirstaðið.
einhverra hluta vegna leit hún aldrei upp á meðan hún rukkaði mig og gaf mér tíma á föstudaginn.
framhald á föstudaginn...

þar fór helgin... afspyrnu róleg ef útí það er farið. setti einhverjar myndir af henni inná myndasíðuna mína.... hmmm... jújú... oseisei... jæja.....
annars er ég bara að skrifa ritgerð og lesa slúðurblöð frá því í mars til skiptis. áðan kom haglél úti. hlussuhagl var það heillin. ég er viss um að það er ekki hagl á íslandi núna. aldeilis ekki.

ég er í nágrannafríi. smá pása. það getur verið geðveiluvaldandi að vera alltaf að gera ekkert með fólki. sérstaklega fólki sem er stanslaust að tala um eitthvað sem þú annað hvort veist ekkert um, hefur engan áhuga á eða hefur heyrt áður. sérstaklega fólki sem er talandi allan daginn. sérstaklega fólki sem þú átt hérumbil ekkert sameiginlegt með. sérstaklega fólki sem nennir að eyða heilu eftirmiðdegi í að tala um fjólubláan kúst sem sópar og skúrar á sama tíma og auglýsinguna þar sem kústurinn birtist.
þannig að nú er ég semsagt í pásu. brosi fallega og afþakka pent þegar mér er boðið með í leiðangur í fatahreinsunina og til saumakonunnar sem er að laga skólabúningana.
þær halda að ég sé í fýlu af því að ég nenni ekki öllu. skilja það ekki. fatta ekki persónulegt rými. hérna sýnist mér mottóið vera ,,einu sinni vinkona, alltaf saman vinkona". eða eitthvað svoleiðis.
ég er meira svona kaffihús á fimmtudögum, hagkaup í hádeginu og stundum meira stuð vinkona.
en það skiptir svosem ekki miklu. ég er alltaf á frípassa útaf því að ég er útlendingur. þessir útlendingar eru stundum svo skrýtnir...

í gærkveld fór ég út að borða með þremur aðþrengdum eiginkonum. ein átti afmæli. við fórum voða fínar á ítalskan veitingastað og fengum okkur góðan mat og aðeins neðaníði. ég held að við höfum verið voða sætar því þjónarnir komu í hópum með tælandi glott á vörum og hálf partinn rifust um að þjóna okkur. eða kannski var það bara af því að það var ekkert annað að gera hjá þeim...
nema hvað
engin kerlanna sem ég var með er ólétt og engin þeirra á nýfætt barn. samt eyddu þær öllum tímanum í að tala um og rifja upp fæðingar og óléttur. mig var farið að gruna að einhver væri ólétt, en svo reyndist semsagt ekki vera. eftir matinn fórum við heim til einnar þeirra að fá okkur aðeins meira neðaníði og þá til allrar hamingju breyttist umræðuefnið. það fór úr óléttum og fæðingum yfir í fjarverandi og furðulega feður. ég gat svosem ekkert sagt um pabba minn þar sem hann stakk ekki af þegar ég var lítil, er ekki með skrýtna sjúkdóma, á ekki börn með öðrum konum sem ég kynntist á fullorðinsaldri (amk. ekki að því er ég veit :), er mér ekki ókunnugur og er ekki ekki alvöru pabbi minn (ég held amk ekki því við erum svo fjári lík).
þannig að ég bara drakk og hlustaði og brosti.

í dag þreif ég húsið mitt til tilbreytingar, eða ekki. og svo henti ég unglingnum óþolandi öfugum út. það þarf mikið til að ég snappi en honum tekst einhvernvegin að vera stanslaust á mörkunum mínum. og í dag fór hann yfir þau. og fór út. og ég meira að segja öskraði á hann. það eru fáir til í þessum heimi sem hafa heyrt mig öskra. og það reiða.
ó já.

ég skil ekki hvernig konurnar hérna nenna að vera svona mikið heima hjá sér. þær eru hér um bil alltaf heima. nema þegar þær fara einstaka sinnum saman að borða morgunmat á kaffihúsi. eða fara saman í innkaupaleiðangur. eða fara saman að sækja börnin í skólann eða á sumarnámskeiðin. núna eru öll börnin á sumarnámskeiðum því að þær nenna ekki að hafa þau heima í fríinu. ekki af því að þær eru ekki heima. þær eru víst heima, bara uppteknar við að láta þrífa húsin fyrir sig og púsla og reykja. eftir að ég kom hingað og þær heyrðu allt um hvað ég er vön því að vinna byrjuðu þær að tala voða mikið um að fara nú að gera eitthvað annað. breyta til.
fyrst ætluðu þær að vera brúðkaupsskipuleggjendur. svo sögðu þær að það væri of mikið vesen. svo ætluðu þær að búa til tímarit. það datt uppfyrir. síðast ætluðu þær að verða innanhúshönnuðir. ég held að þær séu búnar að gleyma því líka. þær gleymdu sér nefnilega þegar tvö risastór púsluspil blönduðust saman. núna er aðal stemmingin í því að reyna að skilja þau sundur, fatta hvaða púsl eiga heima hvoru megin. og til þess þarf næði.
þær fáu sem hafa lært eitthvað umfram grunnskóla/framhaldsskóla eru löngu búnar að gleyma því sem þær lærðu. orðnar staðnaðar.
eins gott að passa sig.

ég hef átt heima við margar götur. ég ætla að reyna að rifja þær upp í réttri röð.
baldursgata, álftamýri, lundur, þrastarhólar 10, loma alta, laufásvegur 54, dúfnahólar 2, hraunteigur 17, huasteca 311, nönnugata 8(minnir mig), laugavegur, rue de paris 64, la continental, laufásvegur 14, hverfisgata 53, njálsgata 17, klapparstígur 37, avenida tecnológico 798. er ég að gleyma einhverju...?
en þú?

ég held að mig langi til að flytja til frakklands. í litla borg sunnarlega. þar sem ég get sagt bon jour við nágrannana og ávaxtasalann og svona. og ég ætla að verða rosa góð í frönsku. og búa í lítilli íbúð. verst að mér þykir rauðvín vont.

í metepec gengur lífið sinn vanagang. það er hálf þreytandi að vera í fríi. ég hef alltaf verið meira fyrir hina dagana. nema að vakna snemma. ég er b-manneskja. fúnkera best á kvöldin.

ég er að verða hugmyndalaus.... um hvað á ég að skrifa?

sú fráskilda er víst búin að fá drengina sína aftur. en eiginmaðurinn er búinn að henda henni út úr húsinu hérna og heim til móður sinnar. dóttir mín saknar vinanna sinna.
áðan var hún að vaska upp fyrir mig (í mexíkó tíðkast barnaþrælkun nefnilega í sumum sveitum og þar sem ég er í sveit...). skyndilega heyrði ég læti og skruðninga og þá hafði sú stutta dottið niður á gólf. blóð úr haus og ég fékk gæsahúð. makinn í vinnunni til tilbreytingar svo ég hóaði í svilkonuna sem er líka ein heima eftir að mágurinn fór að sækja óþolandi soninn tveimur vikum of snemma til bandaríkjanna. hann á aldrei eftir að ala þennan skratta upp... bölvaður vitleysingur... en það er önnur saga... innan skamms fylltist húsið mitt af ráðleggjandi nágrönnum, sumir ennþá á náttfötunum með stírur í augum en aðrir baðaðir og fínir. en allir mættir. blóðugt höfuð dótturinnar miðpunktur allrar athygli og hver og einn kom með sínar ráðleggingar um hvað væri best að gera. að lokum tókst okkur að þrífa sárið og kom þá í ljós að það var minna en blóðmagnið sagði til um. svo kom önnur sem klippti plástra niður í eitthvað skrýtið form, sárið var klemmt saman og voilá. dóttirin eins og ný, allir nágrannarnir sáttir og ég þakklát.
og nú erum við öll að fara saman í bíó með börnin að sjá ratatuille eða hvað hún heitir þarna.
ég er hjörð.

sú fráskilda fór úr húsi í gær til að forðast rifrildi við eiginmanninn á meðan hann kæmi að heimsækja synina tvo. skildi þá eftir með magos sem er konan sem hefur búið heima hjá henni til að þrífa, elda og sjá um strákana. þegar hún kom heim í gærkveld hafði eiginmaðurinn farið með strákana og magos og nú hefur hún ekki hugmynd hvar þeir eru niðurkomnir. þetta er samt allt eitthvað gruggugt. hún er amk farin með fötin sín heim til móður sinnar og hér stendur húsið autt. fullt af dóti, en autt. það sem hún segir stemmir samt ekki alltaf svo að það verður að passa að skoða allar hliðar málsins.
eiginmaðurinn hélt framhjá en varð svo fúll þegar hún kom heim með kærasta viku eftir að hann fór. hún hefur verið svo upptekin af kærastanum að þjónustustúlkan er næstum búin að sjá um þá ein undanfarið. pabbinn er búinn að vera pirraður og erfiður, en við erum að sjálfsögðu bara búin að fá hennar hlið málsins.
þessi mun að öllum líkindum vinna verðlaunin sem safaríkasta kjaftasaga ársins í þessu hverfi...
en nú er ég að fara á nágrannafund. ætla að sjá hvort mér tekst að ná myndum af einhverjum af söguhetjunum.

ég þarf að kaupa batterí.
þegar ég verð búin að gera það mun ég tengja myndavélina mína við tölvuna og bregða á leik. ég er sko búin að fá mér síðu þar sem ljósmyndirnar mínar verða til sýnis þeim sem hafa áhuga. núna er ég bara búin að setja 3 inn af því að mig vantar batterí. svo ætla ég að vera dugleg að taka og setja inn. ég ætla að taka myndir af fjölskyldunni minni fyrir þá sem hafa áhuga á að sjá hana, af nágrönnunum fyrir þá sem hafa áhuga á að sjá þá og af umhverfinu og því sem ég sé á förnum vegi fyrir þá sem hafa áhuga á því. þeir sem hafa ekki áhuga á neinu af áðurnefndu geta bara gert eitthvað annað.
http://www.flickr.com/photos/hryssa/

áðan settist ég á hvítan plaststól. það væri varla í frásögur færandi ef ekki væri fyrir þá staðreynd að hann brotnaði undan mér. brotnir stólar eru satt best að segja ekki þægilegir. en það er í lagi með mig, þetta var mjúk lending...

ef þú ert að hugsa að hún hafi verið mjúk af því að ég er með stóran rass þá er það hinn mesti misskilningur. þú getur bara sjálf-ur verið með stóran rass. típískt þú að hugsa eitthvað svona... rassinn á mér er bara mjög fínn þakka þér fyrir. sinnir sínu hlutverki fullkomlega. og það er mun þægilegra að vera með smá rass heldur en að þurfa að sitja á beinunum. og lendingin var mjúk af því að stóllinn bognaði hægt og rólega niður í gólf. og nei, það var ekki af því að ég er svo þung. ertu að segja að ég sé þung? og feit? ha? stólandskotinn var brotinn fyrir. og þetta var bara drasl-stóll. ég er ekkert feit. ég er stórbeinótt. og sterkleg.
hver var að biðja þig um álit hvort eð er?

andskotans vitleysa...
ps. láttu svo ekki eins og þú sért ekki þarna, ég sé þig vel.

týri litli er farinn að aðlagast heimilinu. hann varð reyndar svolítið hissa í dag þegar síðburðurinn kom heim úr sólar- og sundferð með ömmu, afa og litlu frænkunum. þau höfðu nefnilega aldrei hist og hann bjóst sennilega ekki við því að þurfa að vera leikfang líka. en mér sýnist þeim koma vel saman.
í gær var hann horfinn meirihluta dags. ég heyrði ekki múkk og var farin að halda að hann hefði á óútskýranlegan hátt gufað upp úr læstu húsi. svo fann ég hann í gati á undir eldavélinni og asnabárðurinn komst ekki út. ég kallaði út björgunarsveitina og við vorum hér fimm nágrannakonur á hnjánum og maganum í langan tíma að bauka við að fá litla loðna fáráðlinginn undan eldavélinni. rori maður veronicu kom líka og tók næstum alla eldavélina í sundur. sem reyndist svo óþarfi svo að hann varð að setja hana saman aftur.... en ég var honum þakklát því hann er drullu hræddur við ketti. hann höndlar hvaða dýr sem er nema ketti. hinar kerlurnar voru endalaust að klóra í kálfana á honum því þeim þótti svo fyndið að sjá hann hoppa og góla.
rorí er svolítið fyndinn. hann talar alltaf við mann eins og lítið barn. svona gússí gússí. um daginn eftir nokkra áfengisdropa fór ég óvart að herma eftir honum. að honum fjarstöddum. loreto sofnaði úr hlátri og núna í hvert sinn sem rorí heilsar okkur byrja kerlur að tísta úr niðurbældum hlátri.

óþolandi unglingurinn fór í gær til júessei í herskólann sem reyndist eftir allt bara vera sumarbúðir með kajakferðum, hestum og sundi. hann er svo mikil frekja og klikkhaus að núna, á fyrsta degi, er honum að takast að sannfæra pabba sinn um að fara aftur heim á morgun.
við sem vorum farin að hlakka svo til að hvíla okkur á kauða.

til hamingju með daginn hraðbrautarfólk!

sniff og sokkur.

naggrísinn er farinn til annars eiganda. ég held að ég sé með ofnæmi fyrir honum. naggrísir eru svosem ekkert spennandi dýr. gera ekki annað en éta og kúka og hlaupa svo í burtu ef maður vill snerta þá.

en dýrasagan er ekki öll úti enn. í gær átti ég leið framhjá subbulegri gæludýrabúð í subbulegri götu. þar var afgreiðslukonan með búr. í búrinu sat lítill grár kettlingur sem horfði á mig svona eins og stígvélaði kötturinn í shrek gerir. ég stoppaði að forvitnast og komst þá að því að sá litli var búinn að vera í búðinni í nokkurn tíma ásamt systkinum sínum sem öll höfðu verið gefin. hann var sá síðasti og virtist ekkert ætla að ganga út. hún nennti honum ekki lengur og ætlaði að láta svæfa hann.
og ég kom heim með kettling.
núna er bara spurning hvort ég sé líka með ofnæmi fyrir honum... kemur í ljós.
hann heitir týri :) og er voða sætur. bara pínulítið vælinn.

eftir smá stund hittast samstarfsfólk mitt og nemendur í síðustu kvöldmáltíðinni. mér þykir súrt að vera fjarri góðu gamni. það er svo gaman að vera með þessu fólki.
ég verð amk á lækjarbrekku í anda.

í dag er svona afturfótadagur. allt gengur á þeim.
í gærkveld setti ég naggrísinn hana krúsí í risastórt búr til að gleðja hana. í morgun þegar ég vaknaði var hún búin að sparka mat og sagi útum allt gólf. og ég þreif. svo bjó ég mér til svona eggjabrauð sem varð allt ónýtt. einhver setti kókómalt í glasi í ísskápinn. einhver hellti því niður í ísskápnum. og ég þreif. svo ætlaði ég að gera egg fyrir frumburðinn... missti egg í gólfið. og þreif.
á meðan sat litla dóttir veronicu þögul uppi á baði. þegar ég kom upp var baðherbergið á floti. sú litla líka. og búin að pissa í sig. og ég þreif.
ég veit ekki hvort ég þori að gera neitt fleira í dag, þetta lítur ekki vel út með heppnina og svona...

ps. hvað þýðir mala suerte?

ég er að horfa á fréttir með öðru auganu.

uppi í sveit hrundi fjallshlíðin yfir rútu. nú þarf að grafa fólkið upp til að geta grafið það. dapurlegt.

annarstaðar uppi í sveit var herinn að eyða mörgum hekturum af maríjúanaekrum.

heima hjá kínverja í mexíkóborg fundust 268 milljón dollarar í hundraðdollaraseðlum. í sama herbergi voru 50 milljón evrur, 200 og eitthvað þúsund pesosar og einhver slatti af jenum. mig grunar að peningarnir hafi verið of óhreinir til að fara í bankann. þeir voru allavega of margir til að passa undir dýnuna.

púsluspilið er búið. það vantar 14 púsl. arg.

ég er ekki enn búin að finna mig í neinni sápuóperu. samt eru ábyggilega um 15 í gangi. þær heita allar mjög mögnuðum nöfnum. listin að elska. tvær konur, einn vegur. faðmaðu mig fast. stjúpmóðirin. svikakvendið. ég elska juan querendón. villihjarta. ást í ræktun.... þetta hljómar allt einhvernvegin væmnara á spænsku.

mér er illt í ónýta jaxlinum. mig langar til tomma tannlæknis. ég treysti einhvernvegin ekki mexíkönskum tannlæknum eftir að bifvélavirkinn dró úr mér endajaxlinn hérna um árið. makinn minn var aðstoðarmaður hans. martröð.

væri einhver til í að stofna söfnunarreikning undir nafninu ,,tannlækninn út"? og svo sendið þið mér vinsamlegast hann tomma hingað út svo að hann geti lagað mig. ég yrði óendanlega þakklát.

hérna er oftast sól á daginn. hitinn fer yfirleitt hærra en á íslandi. samt er sumarið á íslandi einhvernvegin meira spennandi. þegar ég sé að það er hlýtt heima langar mig í sund og að kaupa ís og grilla. hérna koma stundum karlar að slá grasið og þá fyllist ég sumarstemmingu. það er eitthvað við hljóðið í slátturvél.
ég hlusta á bylgjuna í gegnum netið og það heyrist á fólki að það er sumar. alltaf verið að tala um veðrið og svo er fólk voða mikið að óska manni gleðilegs sumars. hérna óskar aldrei neinn gleðilegs sumars og enginn talar neitt sérstaklega um sólina.
mig vantar meira svona sumar sumar.

gleðilegt sumar

mikið félagslíf átti sér stað um helgina. í dag þjáist ég af þreytu af þeim sökum.
á föstudaginn fóru karlarnir á nágrannafundinn mikla sem endaði víst bara ósköp rólega. reiðin runnin af öllum og þeir hegðuðu sér víst næstum því eins og mestu sjentílmenni. á meðan þeir voru á fundinum sátum við, aðþrengdu eiginkonurnar, með romm í glösum og biðum spenntar eftir fréttum. fréttirnar urðu fáar, en rommglösin urðu mörg því við vorum svo hrikalega spenntar. og það var hlegið og blaðrað og sungið. á laugardeginum hittust allir makabræðurnir með svilkonunum og frændsystkini makans ásamt eigin mökum, á veitingastað/bar í borginni. tilefnið var tilvonandi afmæli næstyngsta mágsins. staðurinn var á mörgum hæðum og stíllinn var svona sumarhús á grikklandi eitthvað... allt hvítt og eiginlega bara rosa flott. verðið var í samræmi við flottheitin. á grikklandi var drukkið og hlegið og spjallað og hlegið meira. vinirnir og vandamennirnir urðu vel slompuð og svo fórum við heim.
í morgun (núna er sunnudagskveld) þurftum við svo að mæta snemma í morgunmat/fermingu hjá vini elsta mágsins sem bauð okkur öllum. það var verið að kaþólikkaferma börnin hans tvö. og við átum og átum og átum aðeins meira undir tónlist sem hefði frekar átt heima í brúðkaupsveislupartýi um kvöld. ekki alveg það sem mig langaði að heyra svona á sunnudagsmorgni eftir ,,erfiða" nótt.
núna er ég að deyja úr þreytu.

litla raðhúsahverfið er rauðglóandi. fólk hvíslar sín á milli með froðu í munnvikunum og ráfar eins og uppvakningar með reytt hár á milli húsa. það er einhver rauð glóð í augunum á þeim öllum í dag.
forsaga reiðinnar er sú að gabríel í húsi 7 er að ljúka tímabili sínu sem umsjónarmaður. umsjónarmaður er sá sem rukkar alla og sér um garðyrkjufólkið, hliðlögguna, ruslakallana og svona. hann er víst ekki búinn að standa sig vel. og svo svindlar hann og segist vera búinn að breyta allskonar reglum eftir að hafa látið kjósa um það og fengið meirihluta húsanna með sér í lið. eftir nánari rannsókn kom uppúr kafinu og þessar ,,kosningar" hans voru bölvað svindl og svínarí og fátt af því sem hann hefur gert á sér löglegar forsendur. karlarnir eru núna saman heima hjá einum þeirra að spila dómínó og plotta einhverja svakalega starfsemi fyrir fundinn sem á samkvæmt löglegum kosningum að vera haldinn á morgun. ivonne konan hans gabríels er að fara að synda á laugardaginn svo að hún vill ekki láta halda fundinn á morgun (föstudag - það er ekki enn komið miðnætti hjá mér). þess vegna segir gabríel nei. en flestir hinir já.
svona er allskonar bull og vitleysa búið að hrærast í hausnum á körlunum sem eru sjóðandi bullandi brjálaðir og kerlur þeirra annað eins, enda góðar í slúðrinu og í því að láta smæstu sögur hljóma löðrandi safaríkar.
aumingja gabríel er víst orðinn hálf smeykur og vill helst sleppa við fundinn. láta loreto og fefu bara hafa umsjónarmennskuna undir borðið og þurfa ekkert að horfa framaní reiða lýðinn. það gerir lýðinn ennþá reiðari.
merkilegt hvað svona lítið samfélag getur orðið flókið.
við litla fjölskyldan í númer átta höldum hlutleysi okkar, enda utanríkismál. hús númer átta stendur nefnilega á íslenskri jörðu. við erum sendiráð. samkvæmt mér.
við erum líka alveg græn í þessu öllu, enda nýkomin. og satt best að segja gæti mér ekki verið meira sama.

dæmi um smámunasemi fólks í hverfinu: veronica setti málningardós ofaní aðra dós og í ruslið. ruslakarlarnir hrifsuðu dósirnar og smá hvít málning sullaðist á milli tunnanna. hún vill ekki segja neinum af því (nema mér því ég er sendiráð), því að hún skammast sín svo mikið. dularfulla málningarsullið er búið að vera á vörum kvennanna alla vikuna. hvernig stendur á því að löggan sá ekkert? gætu það hafa verið börnin í boltaleik? en þau voru hrein! löggan segist hafa fylgst með ruslaköllunum og ekkert séð. gæti hann verið að ljúga?

hann var útsmoginn og snar, enginn vissi hver hann var.....

netið með stæla í dag. kemst ekki inn nema með því að stela þráðlausu tengingunni hjá nágrannanum. hún er leiðinleg. það tekur víst allt að 3 daga fyrir rassgötin að laga tenginguna mína.
vonandi lagast hún fyrr.
þangað til verð ég takmörkuð.

ps. hvað þýðir culo?

litlu rassgötin synir fráskildu konunnar stálu nokkrum af púslunum mínum. konan sem passar þá henti þeim í ruslið. og ég er svekkt.
ég er að hugsa um að banna dóttur minni að vera kærastan þeirra. í hefndarskyni.

móðir mín og faðir prófuðu messenger í fyrsta sinn í dag. þau voru alveg hissa hvað þetta er sniðugt fyrirbæri. fyrsti fjölskyldufundurinn á netinu var haldinn áðan. það var gaman. við erum nefnilega svo sniðug fjölskylda, þó ég segi sjálf frá.

í dag eldaði ég. aldrei þessu vant. og maturinn var góður. aldrei þessu vant. svona getur maður nú komið sér á óvart. ég sá að fólk var hálf hrætt við að prófa, af fenginni reynslu, en þau urðu jafn hissa og ég.
í fyrradag fór ég að kaupa í matinn allt dótaríið sem ég þurfti fyrir hina svakalegu grænmetisrétti sem ég eldaði í dag. í uppskriftinni stóð að ég þyrfti að nota kókosmjólk. ég fór og keypti eitthvað sem heitir crema de coco. 4 dósir því að ég ætla aldeilis að vera dugleg í eldhúsmálunum á næstunni. þegar ég opnaði fyrstu dósina í dag gerði ég mér grein fyrir því að þetta var svona sætt sull til að nota í piña colada, lyktaði eins og sólarvörn. ég rauk útí búð, enda með fullan pott af sætum kartöflum, lauk og graskeri, og bað um kókosmjólk. búðargaurinn fór með mig beint að hillunni þar sem piña colada-mixið var. ég sagðist nú aldeilis ekki ætla að gera sömu mistökin tvisvar, en hann kannaðist ekkert við kókos- mjólk. bíddu hægur, sagði ég og stakk nefinu inní allar hillur búðarinnar, svona eins og sherlock holmes myndi gera. mig vantaði bara stækkunarglerið og hatt. að lokum kom ég að hillunni þar sem asíski maturinn var. sushi dót og svona. þar stóðu þær, rauðar og glansandi og á þeim stóð ,,leche de coco importada" og svo eitthvað á kínversku. hróðug staflaði ég fjórum dósum í fangið og ráfaði með montsvip um búðina þangað til ég fann gaurinn aftur. sjáðu, sagði ég. þetta er kókós MJÓLK... ekki notuð í kokteila heldur til matargerðar. hann varð hissa og sagðist aldrei hafa séð þetta áður.
mig grunar sterklega að grænmetisréttatrendið sé ekki enn komið hingað til lands.
og ég get ekki fyrir mitt litla líf fundið túrmerik.

var að bæta stínu við tenglalistann minn. ég held amk að þetta sé sú stína sem ég held. annars var ég bara að bæta einhverri stínu við... en það skiptir sosum ekki miklu.

í dag fór ég snemma með svilkonunni og yngri syni hennar, þessum óþolandi, börnunum mínum, loreto í næsta húsi og sonum hennar inní borg. við byrjuðum á því að fara með óþolandi krakkann til læknis. svo eyddum við deginum í verslunarklasa, á veitingastað og í bíó og enduðum með því að fara með nýrnaveika drenginn til læknis.
ég kom heim með hausverk eftir að hafa haft óþolandi drenginn fyrir aftan eyrað á mér alla leiðina heim. hann talar og talar og talar og talar. og ef hann er beðinn um að hætta að tala þá talar hann meira. og þessi rödd..... ó þessi rödd... ég gæti dáið. hún nístir merg og bein. nýrnaveiki drengurinn sat við hliðina á mér og andaði vondri lykt. enda nýbúinn að missa hálskirtlana.
hausverkurinn var samblanda af hávaðamengun og andfýlu.
mikið líður mér vel að vera komin heim.

í dag var hellt úr fötu. frumur og geldingar. síðburðurinn vakti lukku í pollagalla og stígvélum á meðan innfædd börn hlupu úr skjóli í skjól með beyglaðar regnhlífar. börn í mexíkó eru ekki vön að leika sér í rigningu. þvert á móti eru þau skömmuð fyrir að hætta sér út í bleytuna. þau gætu orðið veik. hérna trúir fólk því að það muni veikjast af öllum skrattanum. ekki vera berfætt, þú gætir orðið veik. ekki vera á stuttermabol í rigningu, þú gætir orðið veik. ekki láta vindinn blása á þig, þú gætir orðið veik.... ekki nema von að þetta lið verði veikt af öllu ef það er alltaf að passa sig.

í dag fór ég og keypti í matinn. keypti fullt af allskonar dóti sem ég hef aldrei keypt áður vegna þess að á morgun ætla ég að elda! það er í raun í frásögur færandi. ég ætla meira að segja að búa til rétti uppúr hagkaupsuppskriftabókinni sem ég keypti mér í bjartsýniskasti einhverju áður en ég yfirgaf klakann. það verður spennandi að sjá hvað kemur útúr eldamennskunni atarna. ég er eiginlega spenntust sjálf.

vonandi verður betra veður á morgun.

ps. hvað þýðir paraguas?

í morgun flaug lítill fugl inní stofu til mín þar sem ég sat og lærði. ég stökk upp af sófanum og hljóp í hringi um stofuna á meðan ég reyndi að ná mér saman í andlitinu og ákveða hvaða aðgerða ég ætti að grípa til. fyrst datt mér í hug að fá hjálp svo ég bankaði hjá nágrannanum. enginn svaraði. makinn minn sem sér yfirleitt um að leysa svona krísur var farinn að vinna og ég semsagt ein og hjálparlaus. þegar engin fékkst hjálpin fór ég að reyna að hugsa skýrt. ég gat ekki hugsað mér að koma nálægt þessum andskota svo að ég hljóp í andstæða átt við þá sem hann flaug. hér í stofunni eru tveir stórir gluggar/rennihurðir útí frímerkið sem við köllum garð. önnur hurðin var aðeins opin. fuglinn var að öllum líkindum jafn stressaður yfir uppákomunni og ég því hann gerði í því að reyna að komast út. fíflið sá bara ekki muninn á gleri og útgangi svo að hann flaug meðfram hurðunum sem gerði mér enn erfiðara fyrir að fara og opna fyrir honum. þarna þvældumst við, ég og fuglskrattinn fram og tilbaka um stofuna, hann með reyttar fjaðrir og ég með reytt hár og reyndum að koma ekki nálægt hvoru öðru. fyrir kraftaverk tókst mér að vippa hurðunum opnum og vitleysingurinn atarna slapp út. í þakklætisskyni skildi skíthællinn eftir kúk á gólfinu. eins og það hafi verið mér að kenna að hann hafi verið nógu vitlaus að fljúga inní hús. huh.

svo tapaði mexíkó fyrir bandaríkjunum í úrslitaameríkukeppninni þarna. af þeim sökum ríkir þjóðarþunglyndi, enda fátt jafn særandi fyrir mexíkanska þjóðarstoltið og að tapa fyrir erkifjendunum í norðri. en þeir voru bara betri. sorrí.
ekki það að ég hafi sosum áhuga á fótbolta...

aaaa.... og svo var ég að fá mér skype. eitthvað voða sniðugt svona tala saman ókeypis á netinu eitthvað. ef einhver hefur áhuga þá heiti ég majahjalmtys inní þessu apparati.
lóa... nú getum við sko spjallað.. vúhú!

púslið er alveg að verða búið. bara erfiðustu bitarnir eftir.

ég hjálpaði við vöruskráningu í litlu gæludýrabúðinni í dag. skjaldbökur eru ógeðslega fyndin dýr. síðburðurinn sprangaði um búðina með græna eðlu á hausnum. ég er ekki viss hvort eðlunni hafi verið jafn skemmt. eðlur eru friðsemdardýr. samt ekkert tengd blessuninni henni friðsemd.
á bakvið búðina fann ég lítinn garð fullan af trjám. þegar ég skoðaði betur í kringum mig sá ég að þetta voru ávaxtatré. á þeim uxu lime, ferskjur, plómur og ýmislegt fleira sem ég kann ekki að nefna. þarna voru líka brómber. síðburðurinn lagðist á beit enda mikil ávaxtamanneskja. sem er gott.

frakkland, semsagt konan sem heitir frakkland (francia) kom í heimsókn og heimtaði að búa til stjörnukort fyrir mig. ég er ekki mikil stjörnuspekimanneskja en hún heimtaði. og ég settist og hlustaði...enda hlýðin. í kortinu kom fram að ég er voða einföld. ekki heimsk einföld heldur bara svona ,,what you see is what you get". svo sagði hún mér að ég væri gáfuð. það vissi ég svosem... enda gáfuð...hehehe....
stjörnuspeki já. ég þekki strák sem les alltaf stjörnuspána sína og lifir eftir henni. hann er yfirmáta trúaður og vinstrisinnaður í hjarta sínu. hann hefur gaman af miðilsfundum, tarotspilum og lófalestri. það fyndnasta við þetta allt er að hann er stærðfræðikennari. stundum kallaður siggi stæ. ég sem hélt að raungreinafólk væri ekki svona andlega sinnað...

góða helgi amigos.

ps. getraun dagsins. hvað þýðir rompecabezas?

þetta er svolítið ruglingslegt með tímann. hjá mér er ennþá fimmtudagskveld en hún er að ganga föstudagur hjá ykkur. svo að dagsetningarnar hérna hjá mér eru aðeins skakkar. en það ætti svosem ekki að rugla aðra en þá sem eru tæpir á tímagreindinni.
nema hvað. rólegur fimmtudagur semsagt að kveldi kominn.
í dag púslaði ég eins og moððer og á bara eftir hvít púsl sem eru að gera mig geðveika. ég þarf greinilega að fara að finna mér eitthvað gáfulegra að gera á daginn.

ég var að fá hugmynd. mér datt semsagt í hug að reyna að gera eitthvað gagn á meðan ég er að nöldra þetta og þá fannst mér góð hugmynd að á hverjum degi myndi ég kenna ykkur sem kunnið ekki eitthvað smá í spænsku, segjum 10 orð. þetta litla hafið þið svo á heilanum þangað til þið komið aftur (ef þið komið aftur) og lærið næsta skammt.
hvernig líst ykkur á? (ég lofa að vera samt ekki með endalaust tungumálaþvaður)

ef fólk fer að kvarta, nú þá hætti ég bara... en til að byrja með ætla ég að byrja. þar sem ég sit í eldhúsinu verður fyrsti skammtur um mat:
pan = brauð
leche (borið fram letsje) = mjólk
refresco = gosdrykkur
manzana = epli
platano = banani
queso (borið fram keso) = ostur
jamón (borið fram hamon) = skinka
huevos (h er aldrei borið fram í spænsku) = egg
carne = kjöt
pollo (tvöfalt l er alltaf borið fram sem j eða pojo) = kjúklingur

úff...þetta er leiðinlegt. ég er hætt.

tölum frekar um eitthvað skemmtilegra...

naggrís kominn í hús. hún heitir krúsí og var skírð af síðburðinum. stundum heitir hún dúlla sæta. yfirleitt krúsí.
skjaldbökurnar eru orðnar þrjár. terroristarnir synir fráskildu konunnar áttu eina sem átti víst í vök að verjast enda mikið fjör á því heimili. hún var ættleidd í dag af frumburði mínum sem er gífurlega samviskusamur skjaldbökufaðir.

púsluspilið gengur ágætlega. ég er farin að venjast því að þurfa að borða með diskinn á borðbrúninni því að hann kemst ekki fyrir á stóra eldhúsborðinu vegna fjölda púsla. það er þó farið að taka á sig mynd með mikilli aðstoð nágrannakvennanna sem hafa eytt hér mörgum klukkustundum við púsl. þær eru hinar áhugasömustu um aðgerðina og hafa sannarlega fleytt mér vel áfram, en ég er sú eina úr fjölskyldunni sem er ekki búin að gefast upp. enda þrjósk.

tengdamóðirin kom í heimsókn í dag. hún er gæðablóð. eini gallinn við hana er smekklausa hjálpsemin. hún er voða upptekin af því að gera heimilislegt hjá okkur og er alltaf að koma færandi hendi með punt og skraut og þessháttar. vandamálið felst í því að flest það sem hún hefur keypt, eins og tildæmis úber-silfruðu kerlingamyndarammarnir sem hún kom með í dag, fellur vægast sagt illa að smekk heimilisfólks. hvað gera bændur þá spyr ég sjálfa mig. nú mun líta skringilega út þegar hún kemur næst í heimsókn að forljótu rammarnir munu hvergi hanga uppi. nema þá helst inni á gestaklósetti þar sem henni hefur hvort eð er tekist að skreyta með undarlegheitum.
þessi elska var næstum því búin að fylla eldhúsið af beljuþema áður en ég kom til landsins. makanum tókst blessunarlega að afstýra því, en núna á ég beljumyndaramma, beljuklukku og beljukrukkur inni í skáp. hún varð svosem ekkert sár, amk ekki sjáanlega. hún sætti sig við að við héldum eldhúsgardínunum með gulu og bláu blómaskreytingunum. ég reyni bara að horfa ekki mikið á þær.

nema hvað... næst á dagskrá er að þýða umsóknarbréf úr spænsku á ensku fyrir svilkonuna sem er að reyna að senda son sinn, hinn óþolandi, á sumarnámskeið í herskóla í bandaríkjunum. hún er líka komin með nóg af honum.

það er mjög mikilvægt að njóta lífsins og alls þess sem það hefur uppá að bjóða.
dönskukennarinn skrifaði mér um daginn að ég hjálpaði við að minna fólk á að taka sig ekki of alvarlega. mér þótti vænt um það. það skiptir nefnilega rosalega miklu máli að festast ekki í því hversdagslega og setja hluti uppá eitthvað plan sem þeir þurfa ekki að vera á. það er líka óhollt að vera reiður. reiði er orkusóun, sérstaklega ef maður bítur hana í sig lengi.
málið er að hafa gaman af lífinu. og lifa því vel.

það er sorglegt þegar fólk deyr ungt. hér í mexíkó hafa margir grátið í kvöld yfir stúlku sem dó ung. hinumegin við hafið.

fólk sem deyr ungt minnir okkur hin því miður á hversu dýrmætt lífið er og minnir okkur á að vera þakklát fyrir það sem við höfum.
ég er þakklát fyrir ykkur öll og mér þykir óskaplega vænt um ykkur og að þið nennið að lesa nöldrið í mér.

grátstafur í kverkunum...

hér sit ég klukkan fjögur um nótt með stírurnar í augunum og er að fara að skila verkefni. þannig er nefnilega mál með vexti að ég er í fjarnámi við khí og í dag, nánar tiltekið núna, sitja samnemendur mínir í hlíðunum og eru að fara að svara sömu spurningu og ég. til þess höfum við 35 mínútur sem eru við það að hefjast.
svo fer ég aftur að sofa.
mér þykir mjög erfitt að vakna svona um miðjar nætur.
annars tókst aðgerðin á diego mjög vel. læknirinn hafði aldrei séð svona stóra hálskirtla áður. hann kemur heim á eftir.

jæja, ég er farin í skólann....

búin að skila. farin að sofa. góða nótt.

mexíkó vann kosta ríka 1-0 í fótbolta í gær. það er einhver ameríkukeppni í gangi. merkilegt hvað það hafa allir mikinn áhuga á fótbolta hérna.
ég lét mér nægja að borða pizzu á meðan karlarnir öskruðu og góluðu í sætunum sínum.

í dag er verið að skera diego litla upp. taka úr honum hálskirtla og fleira dót sem er eitthvað að trufla. hann er fjórtán ára en lítur út fyrir að vera í mesta lagi tíu. nýrun í honum skemmdust útaf læknamistökum þegar hann fæddist. hann fékk nýra þegar hann var tveggja ára. það átti að endast í tíu ár. hann fer samt ekki á biðlista eftir nýju fyrr en hann hafnar þessu. samt er vitað að hann þarf nýtt. í dag fór hann í aðgerð númer tuttugu. hann er svo viðkvæmur að allar aðgerðir eru hættulegar fyrir hann. hann tekur þeim samt með jafnaðargeði. þegar hann fæddist var foreldrum hans sagt að hann myndi sennilega ekki endast lengi. hann er samt eins og energizer kanínan. endist og endist og endist og mun halda áfram að endast.
en hann er lítill. litli bróðir hans er stærri en hann. sonur minn er eins og ljósastaur í þríeykinu. en þeir eru góðir saman.
núna er ég að passa litla bróður diego, soninn og bróðurson makans, þennan óþolandi og þeir gera ekki annað en að rífast.
ég held ég verði að fá mér tequila.

ég hef aldrei haldið trúarbrögðum neitt sérstaklega að börnunum mínum. eitthvað hefur þó verið um að ömmurnar stundi slíka iðju.
rétt áðan lá ég við hlið 4 ára síðburðarins sem átti að loka augunum og munninum og fara að sofa. allt í einu og aldrei þessu vant spennti sú litla greipar og horfði uppí loft. svo byrjaði hún að tala...
,,elsku guð. þakka þér fyrir að passa lóu og járna og ömmu og afa og auðun og valborgu og langömmu og alla hina sem ég þekki á íslandi. þakka þér líka fyrir að passa dótið mitt og alla hina hlutina í skúrnum. viltu passa að enginn steli bílnum okkar. og viltu finna hús þar sem bara fullorðnir hafa átt heima svo að barnaherbergið verði mitt herbergi. viltu líka passa alla á barónsborg (öll nöfn kvenna og barna talin upp). viltu svo passa að langamma mín deyi ekki fyrr en ég er á íslandi. ég vil bara að hún deyi aldrei því hún er svo góð. hún gefur mér alltaf nammi. mér finnst leiðinlegt að langamma maja og langafar mínir eru dánir. ég myndi vilja að þau væru ung svona eins og mamma og pabbi og emil. segðu lóu að hún eigi að flýta sér að koma hingað til mín og járni líka og hrafnhildur og hulli og allir sem eiga heima með lóu. og amma og afi því þau eru svo góð. ég veit að guð hlustar á mann á næturnar og daginn og alltaf og hann hlustar á hjartað manns. þar eru karlar sem eru í hjartanu og maganum og búa til piss og kúk og svona og þeir vita alveg hvað maður vill svo guð má hlusta á hjartað mitt. góði guð. bæ. að eilífu amen. bæ."

besta bæn í bænum.

gleymdi mér í gær. hringdi þó í hana beggu vinkonu og óskaði henni til hamingju með að vera orðin eldri en ég :)
í dag tók ég til. svitnaði við að skúra. mér finnst ömurlegt að skúra. bölvuðu ljósu gólfflísar og bölvaðir krakkar með drullu á skónum. bölvaðir mexíkanar að hafa ekki enn fattað uppá því að láta fólk fara úr skónum þegar það kemur inní hús.
á mánudaginn kemur snjór og hún mun skúra betur og þrífa klósettin. ég þarf amk ekki að gera það, en það er ekkert smáræði þegar fjögur baðherbergi eru til staðar. djöfuls bruðl.
frumburðurinn eignaðist tvær litlar skjaldbökur áðan. síðburðurinn mun fá lítinn naggrís á morgun. eins og ég skrifaði föður mínum kærum áðan og einhverntíman líka hér inni þá þoli ég ekki gæludýr. afkvæmin og makinn munu fá að sjá um þau algerlega án minnar aðstoðar. enda er ég upptekin við að skúra fjárans flísarnar.

jorge sonur fráskildu konunnar er fjögurra ára eins og síðburður minn. þau kyssast mikið og segjast vera par. nema stundum þegar hún nennir því ekki lengur því að hann grætur svo mikið. þá vill hún frekar vera kærasta átján ára frænda síns. hann grætur ekki. hún vill greinilega ekki eiga tilfinninganæman mann. eða amk ekki grenjuskjóðu.
minnir mig á myndina þarna með brendan þarna gaur þar sem djöfullinn breytti honum í tilfinninganæmasta mann í heimi. það var fyndið.

á morgun ætla ég á shrek 3 með afkvæmin og nágrönnunum og nágrannaafkvæmunum. fólk í mexíkó er mikið fyrir að gera hluti í hjörðum. systir mín kær fékk að kenna á því eitt sinn þegar við fórum um 15 saman í verslunarklasa. bara það að fara upp og niður í rúllustiganum er tímafrekt þegar alltaf þarf að bíða eftir að hjörðin hópi sig saman. einn fer að skoða skó og hinir bíða. sumir vilja borða þetta og aðrir hitt. bíðið aðeins, ég þarf að pissa.... tíminn sem fer í bið er óneitanlega mikill og langur.
það er hægara sagt en gert að hreyfa sig í hrönnum.

í gær áttu sumir afmæli. í dag eiga sumir afmæli. á morgun eiga sumir aðrir afmæli. ég ætla að hringja í suma á morgun og syngja afmælissönginn. á íslensku.

núverandi dagur er langur og tíðindalaus dagur. eða hvað...
ég fékk gaur með yfirvaraskegg heim til mín og hann lagaði internetið. kom í ljós að símainnstungan sem ég hafði verið að tengja módemið við var tóm að innan. þar var bara ein lítil könguló sem var ekki tengd við alnetið og gat þar af leiðandi ekkert hjálpað til.
svo kom annar gaur með yfirvaraskegg sem tengdi sjónvarpið mitt. nú er ég með sjónvarp. ég er samt of upptekin af púslinu til að geta horft á það.
núna er gaur með yfirvaraskegg úti að tæma ruslatunnurnar.
bráðum kemur mágur minn með yfirvaraskeggið sitt heim úr vinnunni.
hvað er málið með öll þessi yfirvaraskegg?
erik hinn hollenski í húsi eitt er búinn að vera hérna of lengi. það sést á því að hann er með stórt ljóst yfirvaraskegg.
makinn minn er búinn að vera nógu lengi á íslandi til að vera yfirvaraskeggslaus.

á meðan ég man.... ef þú ert nemandi í menntaskólanum hraðbraut þá sæki ég hér með um að fá senda útskriftarbók takk. og á næsta ári líka. takk.

heimilisfang tengdamóður minnar (sem er betur staðsett en ég uppá póst að gera) er:
maría hjálmtýsdóttir c/dolores alvarez de ortiz
huasteca 311. col. industrial
cp. 07800 zp. 14
mexico df
mexico

svilkonan var í fjóra klukkutíma með tannlækni uppí sér í gær að grafa eftir endajaxli. í dag er hún með fyndna kinn sem henni finnst ekkert svo fyndin.
ég er heima að læra með rólegar kinnar.

lífið rúllar sinn vanagang. börnin úti í boltaleik. makinn að vinna. ég fór með kerlunum að borða morgunmat á kaffihús. ekki alveg minn stíll en ég fór samt. þær spjölluðu um mis-áhugaverða hluti en ég geri bara það sama og venjulega. brosi og kinka kolli.
sólin skín, fuglarnir syngja og ísskápurinn rymur. bróðursonur makans er að æfa sig á trommur og álkulegir unglingsfélagar hans með rytjulegt hár spila með á gítar og bassa. það heyrist um allt hverfið. móður hans er ekki skemmt enda hún ábyggilega með trommuslátt í tannholdinu.

í gærkveld byrjuðum við litla fjölskyldan á 1500 eininga púsluspili. ramminn er að byrja að smella saman. þetta er mjög spennandi afþreying.
framhald á púsluspilasögunni ógurlegu síðar...

nieves þýðir snjór í fleirtölu. nieves er nafn konunnar sem þrífur fyrir mig. hún er lágvaxin, breiðvaxin og brosmild indíánakona á óræðum aldri. hún á fimm ára strák sem heitir mauricio. henni finnst fyndið hvað ég er mikill heimilishaldsauli. það hafa fleiri hlegið að því.

í dag sátu loreto og veronica hér í stofunni minni og töluðu tímunum saman um hinar kerlurnar. þær eru yfir sig hneykslaðar á ivonne (sem býr í húsi 7) vegna þess að hún fór og sagði þeirri fráskildu að hinar tvær og svilkonan hefðu verið að tala illa um hana. sem þær gerðu ekki beint. þær voru meira að gagnrýna kærastann fyrir að vera frekur við hana. veronica fór að gráta yfir því að kerlurnar í hinum húsunum virðast vera búnar að safna liði gegn litla vinkonuhópnum þeirra (sem ég telst víst hluti af) og eru leiðinlegar.
sú fráskilda kom svo og sagði okkur að henni væri skítsama og að hún væri áfram með okkur í liði. nú er ég semsagt óafvitandi komin í lið.
merkilegt samfélag atarna.

mig langar í sund.

afmæliskvöldmaturinn tókst vel. eiginkonurnar og sú fráskilda voru yfir sig hrifnar af eftirréttunum mínum, sérstaklega ávöxtunum með súkkulaði og marens og þeyttum rjóma. hver yrði svosem ekki hrifinn af slíku gumsi? en fyrir þeim var þetta amk nýjung og ég voða stolt eftirréttagerðarkona.
svo var drukkið og slúðrað og hlegið. einkaþjálfarinn (hann er víst í alvöru einkaþjálfari), kærasti hinnar fráskildu er núna heitasta umræðuefnið. hann drullaði algerlega uppá bak á föstudagskvöldið og kom sér sjálfur í þá stöðu að eiginkonurnar nota hvert tækifæri til að blaðra um hann. hann kom nefnilega rétt fyrir miðnætti þegar við vorum nýkomnar í stuð, til þess að sækja afmælisbarnið því að honum leiddist svo að vera einn. og hún hlýddi og fór úr eigin afmæli. eiginkonurnar urðu svo yfir sig hneykslaðar að þær hafa varla gert annað en að tala illa um kauða síðan. og líka hvað hún sé mikill kjáni að njóta sín ekki í einhvern tíma svona nýskriðin útúr hjónabandi áður en hún fer að láta annan gaur negla sig niður.
nema hvað...
í gær fór ég með nágrannasvilkonunni í heimsókn til kaupóðu svilkonunnar og þar mátaði ég og mátaði og mátaði föt. kom heim með svartan ruslapoka troðfullan af fötum. núna er fataherbergið mitt fullt. eða svona næstumþví. ekki alveg samt.
þrátt fyrir allt það sem ég fór með heim sér ekki á fataskápunum og skúffunum hennar. það er ennþá jafn troðið. en ég er örugglega hundrað þúsund kallinum ríkari í fötum.

munið þið eftir nágrannanum með geirvörturnar fjórar?
ég á annan skrýtinn nágranna. hún loreto sem býr við hliðina á mér er semsagt mamma nýrnaveika drengsins hans diego. hún er þrjátíu og sjö ára og hefur kúkalabbahúmor sem er alveg mér að skapi. okkur kemur mjög vel saman.
nema hvað... hún er með einhverskonar svefnsýki sem lýsir sér í því að í hvert skipti sem hún verður mjög reið eða æst eða fer að hlæja... þá sofnar hún.
hún heldur reyndar alveg meðvitund en líkaminn hennar fer bara að sofa. þess vegna situr hún mikið af því að ef hún fær hláturskast standandi þá dettur hún bara niður eins og klessa.
það er ógeðslega gaman og fyndið að segja henni brandara og hlusta á hana bulla. þegar hlutirnir fara að verða fyndnir leggst hún framá borð eða hnén á sér og sofnar. hlæjandi. svo smám saman lyftist hún upp aftur en yfirleitt svolítið skökk í framan, svona eins og þegar maður er að vakna allur linur.
maðurinn hennar skammast sín því hann segir að hún verði svo ljót í framan þegar hún hættir að hlæja. mér finnst hann vera asni að segja það.

eitt enn áður en ég fer. ég veit ekki hvort þið vissuð það en hér í mexíkóborg er til alvöru ofurhetja. hann heitir super-barrio og er með svona glímukappagrímu, er í rauðum og gulum þröngum galla og með skykkju.
ég er að hugsa um að gera bíómynd um kauða. hann er algerlega magnaður, og það besta er að lágstéttarfólkið sem hann hjálpar (stendur tildæmis fyrir þegar á að bera einhvern út úr húsnæði og svoleiðis), trúir í alvöru á hann. hann er svona hetja fjöldans mætti segja.

en nú er ég farin að borða alvöru tacos.
bið að heilsa heim í heiðardalinn heiðdalinn og heim í hraðbraut.

ég er komin í betra skap. það er ennþá föstudagur hjá mér en komið yfir miðnætti hjá ykkur. á eftir verður afmæliskvöldmatur þeirrar fráskildu og allar kerlurnar í húsunum mæta, nema þær sem vilja ekki tala við hinar. ætli við verðum ekki um 8-9.
í dag eyddi ég öllum deginum í að gera eftirrétti. gulrótarköku og þennan þarna með rjómanum og ávöxtunum. gerði marens sem fór allur í klessu, en það sést ekkert því hann er á botninum. kerlurnar voru hérna að hjálpa mér að rífa gulrætur og svoleiðis og spjalla. þær spjalla um karlana sína og börnin og hinar konurnar og kærasta þeirrar fráskildu (þegar hún er ekki), en hún er jafn gömul og litla systir mín. kaupóða svilkonan kom hingað líka með mági mínum og hún er með í farteskinu gegnsæja verkfæratösku fulla af gerfinaglagræjum. á meðan ég kláraði að gera eftirréttina gekk hún frá öllum hinum konunum með langar plastneglur. nú er ég sú eina sem er með stuttar neglur.
þær töluðu líka um hjálpartæki ástarlífsins, klámblöð og aðlaðandi karlmenn. eiginlega svona aðþrengdar eiginkonur hitta beðmál í borginni. og svo drakk ég bjór eins og elva og lóa stungu svo viturlega uppá.
hér er eiginlega hálfgerð kommúnustemming hjá kvenpeningnum. þær vinna ekki úti og eru með indíánakonur til að þrífa og elda svo að það mætti segja að þær séu í krónísku fríi. á morgnana fara þær saman að fá sér morgunmat á kaffihúsi og slúðra. svo fara þær saman að útrétta, kaupa inn og stússast og slúðra. eftir hádegi fara þær saman að sækja börnin í skólann og slúðra. svo borðar hver í sínu húsi, stundum. stundum borða börnin mín heima hjá einhverjum öðrum og stundum borða ég hér og stundum annarstaðar. á kvöldin safnast þær saman í einhverju eldhúsinu og slúðra.
ég rottast með. samt nenni ég því ekki alltaf þó svo að þær séu ósköp indælar blessaðar. þá þykist ég þurfa að læra. eða fer að læra í alvörunni.

í höfuðborginni eru allir að deyja úr hita. þrjátíu og eitthvað gráður. fólk sefur með viftur í botni til að drukkna ekki í svita.
hérna er svalt og fínt. mæli meððí.

á morgun fer ég heim með kaupóðu svilkonunni, þessari sem á áttatíu og eitthvað gallabuxur, hundrað og eitthvað kjóla og þar frameftir götunum. hún ætlar að gefa mér öll þau föt sem mig langar í. verst að það verða bara efrihlutar því hún er svo lítil. en samt... hún kaupir bara dýr og fín föt svo að á sunnudaginn verð ég örugglega tilbúin til tískusýningar.

ég er farin að fá mér annan bjór.

bakslag

getur einhver nefnt mér eina góða ástæðu fyrir því að ég sé hérna?

var ég búin að skrifa í dag? ég man það ekki. tíminn líður svo hratt.
í gær fór ég með síðburðinn til læknis því hana sveið við að pissa. blöðrubólga hét það á mínu heimili. núna er hana hætt að svíða því hún fékk meðal.
frumburðurinn er búinn að vera í skólanum alla þessa viku til að fá að vita hvernig hann stendur miðað við jafnaldra sína. hann þarf að læra nokkur grunnatriði í spænskri málfræði í sumar og smá slatta úr sögu mexíkó. hann er fínn í stærðfræði og enn betri í ensku. hann er líka voða feginn að þurfa ekki að vera með yngri krökkum í bekk, enda erfitt að missa kúlið þegar maður er að verða 12 ára.
tólf ára... talandi um að tíminn líði hratt...

núna er ég ringluð.

ég er búin að fara út að keyra ein og yfirgefin hér í landi umferðarníðinga andskotans. og ég sem er algerlega áttavitalaus í kollinum komst meira að segja heim án þess að keyra hringinn í kringum bæinn. enginn klessti á mig og ég klessti ekki á neinn. halelúja.
kvefið er á undanhaldi, mér sýnist þau vera hætt við að reyna að drepa mig. í bili.
ekki nema þetta með bandvitlausa kettlinginn sem einhver er alltaf að lauma inn til mín sé hluti af stærra plani. einhverra hluta vegna er ég bara hrifin af dýrum úr fjarska. þegar ég er komin í návígi er ég hreinlega ekki eins hrifin. eiginlega bara hrædd.
einu sinni þegar ég var lítil stelpa í sveitinni á enni bjó þar hundur sem hét lappi. lappi var ljósbrúnn labrador. lappi er eina dýrið sem ég man virkilega eftir að hafi verið vinur minn. svo dó hann.
þegar ég var smábarn, svo ung að ég man ekki eftir því áttum við víst ketti sem allir hétu halldór ólafur. ég er fegin því vegna þess að ef ekki hefði verið fyrir kettina héti ég í dag halldóra ólafía. halldórarnir ólafarnir dóu allir í bílslysum ef ég man rétt.
pabbi minn er kallaður týri. konunum sem unnu með mömmu þegar keyrt var yfir halldór ólaf og honum hent í ruslatunnu fengu sjokk þegar hún sagði þeim frá því í vinnunni. þær höfðu alltaf staðið í þeirri meiningu að halldór ólafur væri eiginmaðurinn og týri kötturinn... eins og gefur að skilja.
ég man ekki eftir neinum halldóri ólafi. bara lappa.

nafnlausi kettlingurinn sem er alltaf að klóra sófann minn þykir mér ekki skemmtilegur.
ég átti einu sinni gúbbífiska. þeir voru fjórir. svo blikkaði ég augunum og þá urðu þeir þúsund. ég var búin að gefa hálfu breiðholti gúbbífiska þegar ég gafst upp. síðan þá fæ ég hálfgerða klígju þegar ég kem nálægt skrautfiskum.
ég er hrædd við hesta og allt sem er stærra en ég. kindur virka flestar grimmar á svipin og hvað þá geitur.
nja... mér dettur ekkert dýr í hug sem ég gæti hugsað mér að halda á og klappa.
ég gæti svosem klappað henni lóu systur minni.... ég er nú eiginlega ekkert góð í því heldur...

ekki skánar kvefdjöfullinn. ég lít út eins og sjórekið lík og líður litlu betur.
flestar nágrannakonurnar eru búnar að koma í heimsókn með bestu kvefmeðulin úr lyfjaskápunum sínum. þær vorkenna mér hrikalega og vilja mér greinilega allar vel. nema auðvitað að þær séu með subbulegt plan í gangi um að eitra fyrir mér með öllum kvefmeðulunm sem eru kannski rottueitur eða þaðanaf verra og svo hyggjast þær taka manninn minn og afkvæmin í gíslingu eftir að ég hrekk uppaf með froðu í munnvikunum. enginn mun leita að mér fyrr en eftir langan tíma því að fjölskyldan mín og vinir eru langt í burtu og fjölskylda makans áræðanlega með í ráðum um að losna við mig.
kannski hafa þau líka borgað jube fyrir að eitra smám saman fyrir mér í gegnum eldamennskuna... ég varð kvefuð eftir að hún eldaði fyrir mig í fyrsta skipti... aha.
þetta er strax farið að tengjast saman. svo er sonur mágsins sendur yfir til að eyða orkunni minni og hrinda mér hraðar yfir grafarbakkann. hann er að verða fjórtán ára strákkvikindið atarna og ég hef þekkt hann síðan hann var bumba á mömmu sinni. hann er eina barnið/ungmennið í heiminum sem ég hef hreinlega aldrei getað haft gaman af.
undirförull og grimmur... kæmi mér ekki á óvart að hann hafi verið að koma einhverju fyrir til að losna við mig áðan þegar ég staulaðist niður í eldhús og fann rassinn á honum standandi útúr eldhússkáp. hann sagðist vera að leita að chili-hnetum til að fá sér. ég sagði honum að honum væri velkomið að spyrja hvort ég ætti og væri til í að gefa honum hnetur ef hann langaði í. honum væri hinsvegar ekki velkomið að róta og gramsa í skápum hjá mér eins og hann ætti þá. hnetur smetur.... lygi. þau eru öll að reyna að drepa mig...

og núna er ég komin með kvef. ekkert venjulegt kvef heldur kjarnorkukvef.
hor í nös og rauð augu.
mig dreymdi vinnuna mína í nótt. svo varð ég döpur yfir að vera hætt.

flugur. ef eldhúsið er ekki fullkomlega hreint koma flugur. venjulegar svartar húsflugur.
ég hef ekki orðið vör við moskítóflugur. ætli það sé ekki vegna veðurfarsins. þær eru svo hamingjusamar í hita og raka.
ég er ekki hamingjusöm í hita og raka. ég er ekki moskítófluga. ég þoli ekki moskítóflugur.

mágurinn og svilkonan flugu í gær til las vegas til að halda uppá fertugsafmæli mágsins. við makinn keyrðum þau inn í borg á flugvöllinn. flugvöllurinn var einu sinni í útjaðri borgarinnar. mexíkóborg er búin að gleypa hann svo að í dag er hann næstum því í miðbænum. góð staðsetning.
í gær voru tólf kröfugöngur víðsvegar um höfuðborgina. tólf kröfugöngur í sex-milljón-bíla-borg virka stíflandi. þyrlur flugu yfir öllu og við hlustuðum á útvarpið segja okkur hvar væri best að fara um og hvar væri ómögulegt að komast áfram. helstu götur borgarinnar voru eins og risavaxin bílastæði. fólk sat sveitt og pirrað undir stýrum sínum og farandsvaladrykkjasalar slógu sölumet inn á milli bílanna.
við lentum sem betur fer ekki inní verstu stíflunum (enda dugleg við að hlýða útvarpinu) svo að ferðin varð ekki eins óbærileg og hún hefði getað orðið.
svo komum við aftur til metepec og svei mér þá ef ég kann ekki enn betur að meta þennan bæ eftir stórborgarheimsóknina í gær. hér er hreinna, hér er himininn blár (ekki brúnn), hér heyrist fuglasöngur, hér eru börnin úti að leika, hér er fólk afslappað og hér eru ekki umferðarstíflur. og hér verður ekki eins heitt og niðri í dal (þar sem mexíkóborg er).

nema hvað, nú er ég í laumi að passa loreto, konuna við hliðina á mér því svilkonan bað mig um að vera dugleg að fylgjast með henni og finna uppá einhverju að gera svo að hún missi sig ekki í áhyggjum. eftir nokkra daga á að gera einhverskonar kirtlaaðgerð á nýrnaveika syninum og hún hefur eðlilega miklar áhyggjur því hann er svo veikburða. við ætlum að spila spil í kvöld og kannski fá okkur eins og eitt stykki bjór með.

ps. leiðrétting á röðun íbúanna í hús...ég er búin að vera að átta mig betur á þessu undanfarið.

1. hollendingurinn erik og fjölsk.
2. mágurinn, svilkonan og synir.
3. lizzy hin fráskilda, synirnir tveir pablo (3ja) og jorge (4ra) og að því er virðist miguel vinurinn líka
4. annette, tómas froskur og jú þau eiga víst son, tómas jr. sem er eins og lítill froskur.
5. corina og luis og nýfædd dóttir. corina er með mikið krullað hár og er voða glaðleg en nú eru allir hættir að tala við hana nema annette eftir að corina sendi nágrönnunum bréf þar sem hún óskaði eftir ,,einungis nágrannalegum samskiptum".
6. ?
7. ivonne einhver og fjölsk. þekki ekki til.
8. moi
9. loreto, fefu, diego og lorenzo (sem eru synirnir)
10. flanders fjölskyldan
11. gaby, maðurinn með geirvörturnar fjórar og litla dóttirin
12. veronica, rori og isabella (dóttirin). veronica er jafn gömul og ég. dóttirin er tæplega 2ja.
13. fabiola, pepe, patricio (sem er spastískur) og ivana sem er fimm ára vinkona dóttur minnar.

gaby er ein af nágrannakonunum. hinar þola hana fæstar, enda er hún snobbuð og hálf fúllynd eitthvað. maðurinn hennar er indæll, lágvaxinn og feitur með svartar krullur. þau eiga tæplega eins árs gamla dóttur sem er alveg eins og pabbinn. lágvaxin, feit og með svartar krullur. ég vona samt að hún sé ekki alveg alveg eins og hann vegna þess að hann er með....... tatararamm.........haldið ykkur nú fast....
FJÓRAR GEIRVÖRTUR!
(hann hefur sýnt þær á fylleríi svo að ég hef vitni)

jube, konan sem eldar fyrir okkur er lágvaxin, dökk og með sítt svart hár. hún hætti í skóla þegar hún var sjö ára og byrjaði að vinna níu ára til að hjálpa mömmu sinni að eiga í og á yngri systkini sín. í dag er hún fertug, fráskilin, fimmbarna móðir sem fer á milli húsa og eldar og þrífur. hún eignaðist fyrsta barnið sitt sautján ára með fyrrverandi manninum sínum sem er leigubílstjóri. leigubílstjórar í þessu landi eru ekki fínn þjóðflokkur. maðurinn hennar jube (borið fram húve), var víst rosalegur macho, úti allan daginn að keyra og haldandi framhjá henni. kom svo heim og heimtaði mat og hrein föt og lamdi konuna sína í buff ef þannig lá á honum.
mér finnst hún kúl að hafa hent honum út. hún sagði að það hafi frekar verið útaf því að hann hélt framhjá henni en af því að hann lamdi hana. indíánakonur eru frekar illa upp aldar í þessum málefnum. en nú er hún glöð. á kærasta sem fær ekki að búa heima hjá henni svo að hann fari ekki að vera leiðinlegur, vinnur sér inn sína peninga (karlinn leyfði henni aldrei að vinna) og hittir uppkomnu börnin sín þegar hún á frí. jube sagði mér að henni þætti gaman að vinna inni hjá fólki því þar fær hún að vera fluga á vegg og hún veit vel hvað er að gerast á hverju heimili. hún segir fátt en hlustar vel. hún talaði reyndar mikið hjá mér því ég var svo forvitin um hana, en yfirleitt er hún bara látin í friði. henni þykir gaman að tala.
mér líka. og nú erum við jube vinkonur. hún hló dátt að vankunnáttu minni í eldhúsinu og ég held að hún líti á mig sem hálfgert hjálparstarf.

síminn er kominn í lag. heimasíminn minn er (0052-722)-344-0301. ég man ekki ennþá gemsanúmerið mitt. þegar síminn hringir ofaní töskunni minni eða vasanum syngur hann ,,hjálpaðu mér upp, ég get það ekki sjálfur. ég er orðinn leiður á að liggja hér...osfrv". ég glotti í hvert sinn sem hann hringir. verst að engin annar skilur brandarann...

vinur fráskildu konunnar lítur út eins og einkaþjálfari. hún er fíngerð, bláeygð með rauðleitt hár og svo hvít að nicole kidman lítur út eins og svertingi í samanburði. hún er sko af spænskum ættum en fædd og uppalin hér. vinurinn er hávaxinn og meðal-dökkur. með stóran brjóstkassa og handleggi sem leggjast ekki alveg niður með hliðunum á honum út af vöðvum. mjög skipulagt rakaða skeggbrodda og gel í hárinu sem krullast aðeins upp í hnakkanum. í gær var minn maður í þröngum gallabuxum og skyrtu. sem er varla í frásögur færandi nema af því að hann var í bláum krókódíla kúrekastígvélum og með belti í stíl. undir fráhnepptri skyrtunni glitti í rakaða bringu og gullhálsfesti.
ég held ég geti dáið.

svo segi ég frá konunni sem eldar fyrir mig síðar... núna er hún að elda. og tala.

í gær átti ég að vera komin með heimasíma. gaurarnir sem tengdu hann tengdu eitthvað í kross þannig að þeir sem ætluðu að hringja heim til tómasar og annettu konunar hans hringdu heim til mín og öfugt. í dag eiga að þeir að koma aftur til að laga mistökin. ef þeir hefðu ekki tengt mig í kross við mann sem vinnur hjá símanum hefði ég þurft að bíða í mánuð eftir því að þeir kæmu. áðan fór ég yfir til að spyrja annettu hver staðan væri og hún byrjaði að tala. og tala. og tala. og ég var að kúka í buxurnar en hélt ró minni með bros á vör. ég hafði aldrei heyrt konuna tala, enda hef ég alltaf hitt hana þegar hún situr þögul undir söng eiginmannsins. en mikið andskoti getur konan talað. úff.
nú svo fór ég heim að kúka.... hehe.... eftir það fóru börnin mín í heimsókn í nýja skólann sinn sem heitir ,,la granjita" sem lauslega þýtt er litli bóndabærinn. þetta er pínulítill skóli, átta krakkar í hóp, og sá eini sem ég fann þar sem þau þurfa ekki að vera í skólabúningi og strákarnir þurfa ekki að vera með knallstutt hár. þar munu þau læra ensku, þýsku, dans, myndmennt, á tölvur og fleira. í hverri viku fara þau svo á hestbak þar sem þau læra að umgangast hestana sem skólinn á. þar eru líka hundar, kettir, kanínur, páfagaukar, skjaldbökur og óeitruð slanga. það sem mér leist best á við skólann atarna er að hugmyndafræðin er svipuð og heima á fróni. mikið er lagt uppúr því að krakkarnir leiki sér, fikti og séu skapandi, lítið er lagt uppúr heimavinnu og heraga. það er lesið fyrir þau, þau syngja og fá að dunda sér á bókasafninu innanum skjaldbökuna og slönguna. afkvæmin mín voru hin kátustu og munu byrja formlega í skólanum í ágúst.

áðan eldaði ég tacos. það að ég hafi eldað er nýlunda í sjálfu sér, en það tókst bara vel þó ég segi sjálf frá. á morgun kemur til okkar indíánakona sem ætlar að elda mat fyrir alla vikuna. fyrir það borga ég henni um 1500 kall. á þriðjudögum mun önnur indíánakona koma að þrífa alla tæpu þrjúhundruð fermetrana okkar. fyrir það mun ég borga henni annan 1500 kall.
fyrst ætlaði ég að vera voða hörð á því að fá engan. mér þykir hálf skrýtið að láta þrífa ofaní mig. en svo fór ég að reyna að halda öllu í horfinu og svei mér þá ef það er ekki óðrar konu æði. sérstaklega þar sem ég þarf líka að vera að læra, hafa ofanaf fyrir börnunum mínum og hinum sem eru hlaupandi hér út og inn og hlusta á nágrannakonurnar slúðra. nóg að gera.

hér í metepec er frekar kalt. við erum í um 3000 metra hæð yfir sjávarmáli og mér skilst að þetta sé eitt af kaldari svæðum landsins. á daginn verður ágætlega heitt, ekkert óþægilegt, en á kvöldin kólnar. ég man ekki af hverju ég var að segja frá því... arg.... jæja, ég segi þá bara það sem ég ætlaði að segja seinna þegar ég man það.

fráskilda unga konan á vin. vinurinn gisti hjá henni í nótt. nágrönnunum þykir hún fara of geyst í sakirnar, enda ekki nema um vika síðan hún henti hinum út.
hún laumaði honum heim til sín í skjóli nætur. nágrannarnir komu heim úr bíó eftir miðnætti og sáu bílinn hans. það er ekkert hægt að fela í svona litlu samfélagi.

nú er ég að fara að skoða skóla fyrir börnin mín. og kaupa númer í gemsann minn.
en fyrst þarf ég að fara í sturtu. mexíkanar fara alltaf allir í sturtu á morgnanna. meira að segja ruslakarlarnir lykta vel í upphafi dags. í neðanjarðarlestinni þegar allir eru á leiðinni í vinnuna eru allir glansandi hreinir og greiddir. og þá er best fyrir mig ruddalegu víkingakonuna að reyna nú að minnsta kosti að vera líka svona hrein. ekki það að ég sé eitthvað skítug að eðlisfari... en hérna er ég extra hrein.

og með það að leiðarljósi er ruddalega stórvaxna víkingakonan farin í sturtu.

á laugardaginn komu karlar til að setja upp hjá okkur símakerfið og internettengingu. á meðan hliðlöggan hljóp til að sækja mig fóru þeir og komu ekki aftur. ég er hvorki komin með síma né internet. nú sit ég í húsi númer níu og skoða netið en á mig horfir rangeygur köttur.
makinn er nýkominn heim eftir að hafa verið alla helgina að ljósmynda einhvern hóp sem heitir high school musical, eitthvað disney eitthvað, en hann tók myndir af þeim frá því að þau komu þangað til tónleikum þeirra lauk í gærkveld. svo fór hann og drakk bjór með shakiru sem hélt víst líka tónleika í gær. á meðan var ég heima að læra um fagmennsku kennara. arg.
einn af nágrönnunum sem ég gleymdi að telja upp vinnur hjá símanum - telmex (obvious nafn). makinn hringdi í hann og símafíflin verða send innan skamms aftur.
nema hvað... nágranni þessi heitir tómas. hann og kona hans sem ég man ekki hvað heitir eru barnlaus en sennilega bæði um 38 ára. tómas er gaur sem öllum finnst fyndinn og skemmtilegur nema mér. hann er eins og froskur í framan með óhemju stóran munn. einhverntíman á lífsleiðinni lærði hann söng og nú er varla hægt að koma saman án þess að ofvaxni froskurinn syngi út í eitt. og hann er ekkert að raula mannandskotinn. hann syngur eins hátt og hann getur, sveiflar og geiflar stóra munninum á sér og passar sig að allir heyri hvað hann syngur vel og hvað hann er klár að kunna öll möguleg lög. aðþrengda eiginkonan hans situr stillt með hendur í kjöltu og svip sem segir mér að hún telji sig varla þess verða að eiga svona flottan og kláran frosk...nei, ég meina mann.

spænski eiginmaður konunnar sem uppgötvaði framhjáhaldið á rauðan hummer. í gær stóð rauði hummerinn í bílastæðinu og ég fylgdist með nágrannakonunum þykjast eiga erindi hver heim til hinnar til þess að geta kíkt laumulega inn um gluggana hjá þeim, enda ekkert vit í öðru en að komast að því hvort hún taki við honum aftur eða ekki. svo hittust þær í einu eldhúsinu og blótuðu honum í sand og ösku og vonuðu heitt að hún myndi ekki gefast upp. þær segja henni samt ekkert um það, brosa bara og heilsa glaðar.

nema hvað... rangeygi kötturinn er búinn að gefast upp á mér, það er farið að rigna og dóttirin orðin svöng. best að gera eitthvað í því.

ps. lóa, við skulum endilega setja upp eitthvað voða dularfullt í kringum komu þína um jólin... og þið hin sem ætlið að heimsækja mig, búið ykkur til spennandi karaktera sem þið getið leikið hérna svo að gellurnar í hverfinu hafi nóg að gera við að njósna um alla undarlegu íslendingana...hehehe

ég hef aldrei horft á þættina um aðþrengdar eiginkonur. einhverra hluta vegna held ég að ég sé flutt þangað.
hér eru þrettán hús í þremur raðhúsalengjum sem eru lokaðar af með stóru hliði. í hverju húsi býr fólk á aldrinum 30-40 með eitt eða tvö börn, einn til tvo bíla og eitt til tvö gæludýr.
í númer eitt býr hollenskur maður ásamt mexíkanskri konu sinni og tveimur unglingum sem eru meiri mexíkanar en hollendingar. hann heitir erik en ég man aldrei hvað konan hans heitir og hef ósköp lítið séð af henni og unglingunum.
í númer tvö býr mágur minn ásamt konu og tveimur unglingum. sá eldri er fótboltastrákur, 18 ára og sá yngri er ansi frekur og leiðinlegur 13 ára. svilkona mín í númer tvö er drottning kjaftasagnanna og veit allt um alla. hún er víst hætt að tala við nokkrar af nágrannakonunum sökum rifrilda og rugls...en það þýðir ekki að hún sé hætt að fylgjast með þeim og þeirra lífi.
í númer þrjú býr 28 ára stelpa með tveimur ungum sonum. hún er víst að skilja við spænska manninn sinn eftir að hafa uppgötvað framhjáhald og umræður um það virðist vera heitasta efnið hjá svilkonunni og þeim sem eru enn vinkonur hennar.
ég veit ekkert um fólkið í fjögur og fimm.
í númer sex búa fabiola og pepe ásamt spastískum syni og fjögurra ára dóttur. fabiola og svilkonan tala ekki saman eins og er en þær voru vinkonur.
í númer sjö búa veronica og luis ásamt lítilli dóttur. veronica og svilkonan eru miklar slúðurvinkonur og áfengisdrykkjufélagar. hinar tala í laumi um að eiginmaðurinn sé of eftirlátssamur við hana þar sem hann svæfir stundum dótturina og lætur hana alveg í friði þegar hún vill fá sér í glas og vaka frameftir.
ég bý í númer átta.
í númer níu búa loreto og fefu (loreto er konan), ásamt tveimur sonum, 12 og 14 ára. sá 14 ára er pínulítill og er að bíða eftir að fá ný nýru en þau sem hann fékk fyrir 12 árum er víst að gefa sig. þeir bræður eru góðir vinir frumburðar míns enda skemmtilegir strákar. loreto og svilkonan eru óaðskiljanlegar og svakalegar í slúðrinu. ég sat með þeim í gærkveldi og hlustaði á konu sem heitir frakkland (francia) lesa stjörnukortin þeirra sem þær úuðu og andvörpuðu yfir. í dag eru þær að reyna að átta sig á því hvernig þær geta lifað eftir spádómunum.
í númer tíu býr trúaða parið með litlu stelpuna. þau eru kölluð flanders fjölskyldan af slúðurkerlingunum.
um restina veit ég ekkert ennþá.
hér eru börnin úti að leika allan liðlangan daginn, hlaupandi úr húsi í hús, karlarnir vinna og konurnar rölta á milli heimila til að skiptast á skoðunum um hvaða ísskáp sé best að kaupa, hvaða fötum sé best að fara í í jógatíma og síðast en ekki síst til að skiptast á upplýsingum um nýjasta slúðrið.

ég er eiginlega of kaldhæðin fyrir svona samskipti... en ég læt mér nægja að glotta innra með mér.

hananú. flugvélin frá njúv jork flutti mig suður yfir landamærin á methraða. flugið kom klukkutíma of snemma í hús sökum einhverra vinda og strauma og vindstrauma svo að ég stóð ein með kerru undir töskufjalli og barn eins og kirsuber ofaná efstu töskunni og beið eftir að vera sótt. svo komu nokkrir mexíkanar hlaupandi að sækja mig, kyssa mig og knúsa mig og þá var ég keyrð í nýja heimið mitt. svo var haldið partý. reyndar var það tvöföld afmælisveisla en ekki velkominpartý.
þar var etið og drukkið og á milli klukkan ellefu og tólf að staðartíma (þegar ég var orðin ansi slompuð úr þreytu og ferðarugli), stóðu 7 stuttir menn með yfirvaraskegg og stóra hatta og spiluðu mariachitónlist fyrir afmælisbörnin. það var þá sem það sló mig.....
ég er komin til mexíkó.

núna er fyrsti heili dagurinn að renna upp (hér erum við sko 5 klukkutímum á eftir íslandi klukkulega séð) og ég er að hugsa um að byrja á því að fara í sturtu, reyna að finna eitthvað af nothæfum fötum í ferðatöskunum, fá mér morgunmat (ef það er eitthvað til í ísskápnum) og horfa í kringum mig.

svo tölum við saman...

jæja. nú ligg ég í stóru rúmi á ramada plaza hotel á jfk flugvelli. ekkert merkilegt hótel svosem, alveg eftir flugvallahótelauppskriftinni bara. ég er að horfa með öðru auga á beina útsendingu frá einhverjum voða idol-tónleikum, sýnist þetta vera lokaþátturinn... hef svosem ekkert fylgst með þessum skratta, en það er ekkert annað í sjónvarpinu hérna, ótrúlegt en satt.
nema hvað... í morgun fór ég að eta súpu ásamt beggu vinkonu og svo fórum við fjölskyldan útá flugvöll. ég fæ alltaf kúkasting úr stressi þegar ég kem að keflavíkurflugvelli. meira að segja þó að ég sé að sækja einhvern. meira samt þegar ég er að fara.
svo fórum við mæðgur, ég enn eina ferðina með tárin í augunum. hrikaleg lenska.
flugferðin gekk vel. síðburðurinn hagaði sér stórkostlega vel, ég horfði á rómantíska gamanmynd með drew barrymore og hugh grant... bara af þeim upplýsingum getur ágætlega þenkjandi fólk gert sér grein fyrir kalíberinu af kvikmynd.
ég fékk kjúkling í einhverju raspi með osta og skinkufyllingu, salat og lítin kökukubb. einhvernvegin finnst mér eins og ég hafi borðað þetta áður í flugvél. nema bara að núna var umgjörðin hálf fátækleg eitthvað. mætti halda að flug-okur group væri að spara.
nú jæja... við lentum í njúv jork og lentum í ótrúlega stuttri bið eftir vegabréfaskoðun, svo hirtum við öll okkar hundrað kíló af farangri og fórum út að leita að gulum leigubíl. þegar röðin kom að okkur í leigubílaröðinni reyndist okkar maður vera að því er mér virtist arabísk-ættaður maður á sjötugsaldri. hann vippaði farangurshaugnum í skottið og við settum okkur afturí þar sem ég lét hann hafa heimilisfangið hér á ramadan. svo keyrði hann af stað. og hann keyrði. og hann keyrði. og hann keyrði í hring eftir hring eftir hring. á endanum var það ég sem sagði honum hvar hann ætti að beygja með því að lesa vegaskiltin. svo skildi maðurinn okkur eftir við innkeyrsluna að hótelinu (ekki í anddyrinu heldur slatta frá því), muldrandi æ, æ, æ... og vildi svo fá tuttugu og fimm dollara fyrir skutlið sem undir eðlilegum kringumstæðum myndi kosta tíu. ég borgaði honum fimmtán og hann fór í burtu í fýlu. töskugaurinn sem kom út að hjálpa okkur með draslið blótaði bílstjóranum í sand og ösku þegar hann sá hvar farangurinn var og heyrði hvað hann hefði keyrt með okkur í langan tíma og hvað hann vildi rukka fyrir.
á morgun fer ég í hótelskutlunni. það var ekki rétt hjá makanum að það væri þægilegra fyrir mig með allan þennan farangur að fara í leigubíl frekar en skutlunni. þeir rata allaveganna.
nú, við mæðgur keyptum okkur smá snarl og hoppuðum svo aðeins í rúminu áður en sú litla datt útaf og nú er ég semsagt hér....að skrifa.

jordan sparks vann american idol í ár. þetta tilkynnti ryan seacrest einmitt á þessu augnabliki og paula abdul er að gráta.
ef þú varst að fylgjast spennt/ur með þáttunum og vildir ekki vita það þá.... heh... sagði ég ekki neitt.

kona á barmi taugaáfalls.
í gær fékk ég leirskál með haus frá samstarfsmanni og konu hans, leirlistakonunni. áðan fékk ég svona leyndóbox og hálsfesti með hvítum steini frá mjög svo krúttlegum nem-öndum.
er von að maður þurfi að hlaupa á klóstið að grenja?
ég veit ekki hvað þetta er, en á einhverjum tímapunkti í lífi mínu skrúfaðist frá einhverri stöð í heilanum á mér sem veldur því að ég á á stundum mjög, ef ekki of, auðvelt með að tárast og hreinlega bresta í grát. stundum brest ég í söng og stundum brest ég í dans en stundum brest ég bara í grát. eins og þegar ég þarf að segja bless við fallegt fólk. ég væri ekki góður kynnir á fegurðarsamkeppnum....
djók... ég á við svona hinsegin fallegt fólk... svona sem mér þykir vænt um.
hananú, nú er ég byrjuð að tárast... assgotinn....

ég tárast stundum yfir auglýsingum, græt oft yfir bíómyndum, grenja stundum úr hlátri en allra verst er ég þegar komið er að kveðjustundum.

úff....

móðir mín hitti naglann á höfuðið þegar hún sagði að ég væri að ofkeyra mig. ég raða of mörgum hlutum á of lítinn tíma. mér finnst mjög gaman að vera upptekin. ég vil helst vera að gera eitthvað allan daginn. en ég á börn. núna á ég til dæmis lasið barn sem þarf bara að ég setjist niður og sé. ég hef oft bara verið. ég er samt betri í því að gera. stundum tóma vitleysu reyndar.
í dag ætlaði ég að gera voða margt og mikið. síðburðurinn sá til þess að ég er heima. þegar ég fór að hringja út upplýsingar um fjarveru mína og leiðbeiningar gerði ég mér grein fyrir því að það að ég færi ekki af stað í dag er bara alls ekkert svo slæmt. fólk bjargar sér alveg fullkomlega án mín og ég hef fullkomlega gott af því að vera heima með litlu lösnu skessuna mína. mamma var meira að segja svo væn að splæsa á mig manneskju til að þrífa íbúðirnar sem ég ætla að skila á morgun.
í gær tæmdi ég þær um leið og ég pakkaði ofaní töskur og gerði rannsóknaráætlun í gegnum fund á netinu. smáhlutir eins og að borða gleymdust í hamaganginum, en þá kom hún móðir mín enn eina ferðina mér til bjargar með samloku í poka.
en núna er ég semsagt heima hjá foreldrum mínum, farangurinn bíður í töskum og íbúðirnar standa tómar. það sem ég á eftir að gera eru salthnetur. (eru peanuts ekki annars salthnetur?)

nema hvað, á laugardagskveld fór ég út að borða með mastersvinkonu minni til að halda uppá að hún er búin að losa sig við risastóra tímamótaritgerð af bakinu. einu stóru fargi létt þar af bæ. við áttum mjög kósí kvöldstund yfir mat og drykk og fórum svo að kíkja á skemmtistaði borgarinnar þar sem okkur leist í grófum dráttum ekki á neitt. við höfum samt gaman af því að vera litlu fýlupúkarnir í horninu og það er gamanið sem gildir.

á föstudagskveld (svo ég fikri mig nú aftur á bak í tíma), fór ég í hið alræmda kveðjupartý/sumarhátíð með samstarfsfólkinu mínu. þar var skræpótt fólk innanum skræpóttar skreytingar til dæmis að húlla. það var mikið sungið og hlegið og talað og hlegið og brosað og hlegið. sumir borðuðu orma úr flöskum og sumir voru ekki eins góðir og sumir með húllahringinn. sumir elduðu ógeðslega góðan mexíkanskan mat sem sumir borðuðu með bestu lyst á meðan sumir drukku áfenga drykki. sumir spiluðu á gítar með hárkollu og sumir spiluðu á píanó en sumir aðrir spiluðu bara á myndavélar.
þegar sumir voru farnir heim að sofa langaði suma að skella sér í pottinn og sumir fylltu hann af vatni á meðan sumir þurftu að sannfæra suma um að koma með útí. sumir töluðu um að fara á spottanum í pottinn en stungu svo af en að lokum enduðu sumir í hálfgerðri súpu ofaní pottinum þangað til sumir fóru uppúr og létu suma aðra vita að klukkan væri orðin fáránlega margt.
svo fóru sumir í leigubíl heim til sumra til að halda aðeins áfram en þegar þangað var komið héldu sumir áfram að spjalla en sumir sofnuðu. svo man ég ekki meir því ég var þessi sem sofnaði. kom heim þegar laugardagur var löngu kominn.

en djöfull eru sumir skemmtilegt fólk!

eins og það er leiðinlegt að hætta að vinna hérna, þá er það líka rosa gaman. ég fékk fullt af blómum og konfekti og stuttermabol og rosalega bleikar nærbuxur sem stendur iceland á rassinum á og hópknús og kveðjupartý. ég ætti kannski að koma alltaf aftur til þess að geta hætt aftur því það eru allir svo góðir við mig. reyndar er einn aðili sem kallar mig föðurlandssvikara, en ég kýs að líta svo á að það sé bara merki um væntumþykju :)

í dag var dimmisjón, og er enn. ef þið hafið séð hvítar kanínur og fígúrur úr winnie pooh teiknimyndunum þá eru það börnin mín.

nú sit ég á skrifstofu skólans og er símadama eða eitthvað svoleiðis... væri rosalega asnalegt ef ég legðist fram á borðið og fengi mér smá blund?

bílskúrinn hennar ömmu er fullur. ferðatöskurnar eru fullar. bensíntankurinn á bílnum er fullur. í dag fór ég með fullri rútu af krökkum í heiðmörk að labba á fullu. á leiðinni heim var rútan full af blautu fólki. þvottavélin mín þvær á fullu fullt af fötum. núna er ég full af súkkulaði. á morgun verð ég full.
fullt að gerast.

samfylkingin og sjálfstæðisflokkurinn....mmm...jújú...kaupi það sosum...gæti virkað.

það sem ég þarf að muna:
kaupa bækur í bóksölu stúdenta
loka símanum
slökkva á orkuveitunni
losa mig við afganginn af húsgögnunum
þrífa íbúðina
fara í mexíkanapartý með fallega samstarfsfólkinu mínu
fara á flandur með fallegu vinkonunni minni
fara í hárgreiðslu
fara til ömmu að borða
brosa og borða súkkulaði

ps. fékk ógeðslega flottan síma frá mömmu minni í gær. verst að það hringir enginn í hann...

ég er að fara í klippingu á mánudaginn, ligga ligga lái. ég fer sko að staðaldri ekki oftar en á 3 ára fresti og stundum sjaldnar, á hárgreiðslustofur og læt flikka uppá mig. þess á milli er ég bara í lubbastuði. núna er ég einhverra hluta vegna að verða gráhærð og pjattdjöfullinn sem situr á öxlinni á mér hvíslar að mér að ég verði nú að sparsla uppí gránuna. femínistaengillinn sem situr á hinni öxlinni á mér fussar og sveiar yfir pjattinu, röflar eitthvað um að það sé kúl að vera með gráar strípur því þær séu minnismerki um lífshlaup mitt og reynslu og að það sé vitleysa að eltast við þvingandi fegurðarstaðla.

eníhús... ég er að hugsa um að fá mér topp.

ég horfði á sjálfa mig í bíómynd í gærkveld. hafði ekki séð myndina síðan á frumsýningu í háskólabíói árið...tja... 1994 ef ég man rétt.
mikið assgoti er ég óarga-afdala-illa léleg leikkona. mér leið samt betur eftir að hafa horft á myndina í heild sinni vegna þess að í minningunni var ég eina manneskjan í myndinni sem kunni ekki að leika og leit asnalega út. hinir voru allir hipp, kúl og góðir leikarar. í gær sá ég að þau voru alveg jafn afkáraleg og ég. þrettán ára komplex hefur verið aflétt.

ég er hreinlega ekki frá því að ég líti betur út í dag, enda glæsipía....muahaha

í geðveilu minni er ég viss um og svekkt yfir að við af mér taki fólk sem er klárara, betra og skemmtilegra en ég sem mun sýna framá að ég var ekkert eins ágæt og ég hélt og tókst að telja öðrum trú um. þá á ég við í starfi.

spurning um að redda mér tíma hjá sálfræðingi....

ríkisstjórn sníkisstjórn. sumir eru of hrokafullir og sumir fatta ekki muninn á valdahroka og öryggiskennd. kannski er ég óskýr í hugsun núna en það er ruglandi að reyna að skilja hvað sumir eru að segja þarna í stjórnmálaforingjaþættinum sem er fyrir framan mig núna.
er ekki málið að vera hógvær pólitíkus? ég er hrifin af fólki sem gleymir ekki hvaðan það kemur.

ekkert fútt í júróvisjón, stjórnin heldur velli (skv. þeim tölum sem eru í gangi núna klukkan rúmlega eitt).... óskaplega óspennandi alltsaman.

annars fór ég út á lífið í gær. mamma var svo væn að passa síðburðinn til þess að ég gæti límt mig á systur mína og vini hennar sem eru einstaklega skemmtilegt fólk.
við byrjuðum á því að fara á tónleika á nasa þar sem við drukkum bjór og eitthvað svona. á einum tímapunkti vatt sér upp að mér ung kona og spurði mig hvort ég væri að fara að flytja til mexíkó. ha, jú, sagði ég eða eitthvað svoleiðis og þá kynnti hún sig sem þórdísi. ég fattaði ekki alveg hvernig hún vissi hver ég var, enda þóttist ég aldrei hafa séð hana áður. en á einhvern hátt, sem ég er ekki alveg viss um hver var ennþá, kveikti hún á perunni held ég þegar systir mín sagði óvart hæ við hana fyrir utan nasa en hló svo þegar hún fattaði að þetta var ókunnug kona og afsakaði sig með því að vera ansi nærsýn. sem hún er.
nema hvað, þórdís er semsagt meðlimur hérna í tenglalistanum mínum, meðal annars, og ég verð að segja að það var mjög gaman að hitta manneskjuna á bakvið síðuna. magnað hvernig hægt er að ,,þekkja" fólk í gegnum svona síður án þess þó beint að þekkja það. er hægt að þekkja fólk án þess að hitta það? er hægt að eiga vini sem þú hefur aldrei talað við? mér fannst að minnsta kosti eins og ég þekkti hana þórdísi á einhvern skrýtinn hátt þó svo að andlit hennar væri mér algerlega nýtt.
í gamla daga átti ég helling af pennavinum sem ég hafði aldrei hitt. strákur frá costa rica sendi mér lyklakippu með nafninu mínu, peter frá bandaríkjunum skrifaði mér oft í viku (reyndar hitti ég hann), strákur frá japan sendi mér spólu með tónlist og strákur frá ísrael sendi mér kasettu sem hann talaði sjálfur inná þar sem hann sat í einhverju svona öruggu herbergi ásamt fjölskyldunni sinni á meðan sprengjur féllu fyrir utan húsið.
fyrsta pennavinkona mín var sænsk, litla systir au-pair stelpu frænku minnar sem passaði okkur systur líka stundum. sú sænska skrifaði mér á sænsku (enda vorum við bara 9 ára og óskrifandi á ensku), mamma þýddi bréfin og ég svaraði á íslensku og systir hennar þýddi þeimmegin.
á einhverjum tímapunkti duttu bréfaskriftir uppfyrir, sennilega á einhverju kúlista-unglingatímabili, en ég átti heilan kistil fullan af bréfum þegar best lét.

bloggsíður bloggfélaga minna eru einhverskonar staðgengill gömlu pennavinanna. pennar eru dottnir útúr menginu en skrifin eru til staðar þó svo að þau séu kannski orðin opinber og ætluð öllum.

ókey, á meðan formaður framsóknarflokksins talar ætla ég að slengja fram kenningu. það er undir ykkur komið að sanna hana eða afsanna hér og nú.
kenningin hljómar svona:
Allt fólk sem bloggar átti pennavini sem börn og/eða unglingar.

jújú. ég horfði á júróvisjón. veit eiginlega ekki hvort ég eigi að byrja... ég verð staðfastari á hverju ári í þeirri skoðun minni að þetta sé orðin peningasóun. svo ætla ég bara að þegja.

sem minnir mig á það.... hefur þú reynt að klippa á þér táneglurnar eftir að hafa borið á þig krem á tærnar og hendurnar?
ég gerði það nefnilega í gær. vaxklessurnar eru sko farnar af fótleggjunum svo mér datt í hug að klára fótsnyrtinguna mína þegar ég var nýkomin úr sturtu. fyrst makaði ég á mig andlitskremi, svo líkamskremi og að lokum iljakremi sem gerir allt þetta harða undir fótunum mjúkt. og svo tók ég upp naglaklippurnar.
það er hægara sagt en gert að beita þeim þegar allt er sleipt. og nú er ég með skakkar táneglur.
þetta með fótsnyrtilegheitin er ekki alveg að gera sig hjá mér...

fór áðan og hitti stelpurnar sem ég var einu sinni að vinna með. gegt gaman og omg hvað kökurnar voru góðar. við vorum alveg bara lol eikkað gegt fyndið. veiga var alveg bara jess!!!!! og ég alveg bara sjúúúúklegt!!!! :D en þá var anna sigga eikkað að djóka mriháttar og hinar stelpurnar þvílíkt rofl lol :D :b elín var alveg að fatta djókið og sagði önnu bra hey, feis... hulda nottla héddna gaur!!! lol :Þ
jeg var nottla þokkalega sprungin á marskökunni sem var alveg bra pjúk góð eins og é viti ekki hvað hún er gegt góður kokkur!!!!! bra alveg bra gegt kvöld!!!!! :D á morgun verð ég alveg sjiiiitttt hva ég er búna drekka mikið kók!!!! fookk!!! ekki alveg að fatta hvrnig ég á að sobbna!!!omg!!!

ég er farin að fatta útá hvað mínimalistastíllinn gengur. öll þessi heimili sem hafa verið til sýnis í lífsstílsþáttum og tímaritum þar sem ekkert virðist vera á heimilinu nema örfá húsgögn og innréttingar. auðvitað er þetta til að hjálpa fólki við flutninga. þessi heimili tilheyra fólki sem hefur flutt oft og er komið með ógeð á því að eiga dót. þess vegna þykir þeim best að búa með næstum því ekkert.
ég held að ég eigi eftir að enda á forsíðu lífsstílstímarits einhvern daginn. fyrirsögnin verður ,,kíkt inn hjá maju, mínimalisminn tekinn með trukki".

magnað annars hvað er hægt að eiga mikið skran, samt þóttist ég vera gaur sem er alltaf að losa sig við frekar en að safna. en það safnast nú bara samt.

sem minnir mig á það. ég er að sjóða egg og var næstum því búin að gleyma því. verð að hlaupa....

til sölu:
þriggja sæta ikea sófi, dökkblár. 20 þús.
nýlegur grár stór ísskápur með 3 frystiskúffum. 20 þús.
risastórt amerískt hjónarúm, ógeðslega þægilegt. 30 þús.
ikea bast-ruggustóll 1000 kall.
golf station 98 árgerð með 2 nýjum heilsársdekkjum og nagladekkjum, duglegur bíll, brotið eitt stefnuljós og biluð rúða farþegamegin frammí (bæði sökum klaufaskapar í mér) 100 þús.

anyone?
síminn minn er 8497826

annars er bara allt á fullu að pakka og klára og redda og laga og geyma.
jájá....

ég á svilkonu sem er lítil. hún er töluvert pjattaðri en ég. hún kaupir sér allskonar fegurðargræjur vegna þess að hún er mjög upptekin af því að vera fögur. hún var á íslandi um jólin síðustu og á meðan hún var hér fórum við meðal annars í hagkaup í skeifunni. sem er svosem ekki í frásögur færandi.
í hagkaupum keypti hún sér pakka sem innihélt vaxtúpuhitara, vaxtúpur, rúlluhausa á vaxtúpurnar og einhverskonar pappírsstrimla í poka. þetta hafði hún hugsað sér að nota til að kippa af sér yfirvaraskegginu og öðrum óæskilegum hárum. ferð hennar var of stutt fyrir hana til að ná að koma græjunni í gagnið og sökum óhentugrar rafmagnssnúru (ameríska vs. evrópska kerfið), skildi hún pakkann ásamt innihaldinu eftir á baðherberginu mínu.
þennan pakka hef ég horft margsinnis á og innra með mér hafa bærst blendnar tilfinningar. ég hef einhvernvegin aldrei treyst þessu fyrirbæri sem felur í sér að maka á sig heitu vaxi, klína pappír ofaní það og rykkja svo af. en bikiníklædda konan utaná pakkanum virkaði voða hamingjusöm og broddalaus... svo að ég lét hana plata mig.
í gærkveld þóttist ég vera orðin nógu loðin til að þetta myndi blíva svo ég stakk græjunni í samband og undirbjó umhverfið fyrir kósí pæjustund sem ég ætlaði að nota til þess að fegra mig og vera svolítil dama, svona ,,elskaðu sjálfa þig" móment eins og stendur í öllum kvennablöðum að maður verði að fá sér. kertaljós, ilmolíur og læti. gott ef ég fékk mér ekki súkkulaði líka.
nema hvað, í leiðbeiningunum stóð að ef loftbólur hefðu myndast væri vaxið orðið nógu heitt og jújú, loftbólur og læti. svo ég settist á nærbuxunum á púða miðaði stautnum með rúllunni 45° (eins og stóð í leiðbeiningunum) og rúllaði í átt að hárvexti frá hné niður að ökkla. svo klíndi ég meðfylgjandi blaðsnepli ofaní vaxið, andaði djúpt og kippti.
það var ekki eins vont og ég hafði átt von á. blaðið fylltist af hárum og ég hljóp fram voða stolt að sýna makanum.
svo settist ég aftur niður, enda ekkert vit í því að stoppa með eitt berrassað strik á fótleggnum innanum allt loðið. svo ég byrjaði uppá nýtt, 45° allt eftir uppskriftinni. og líma og kippa.
gekk vel framanaf.
svo fór eitthvað að gerast. vaxstauturinn varð alltaf klístraðri og klístraðri í hvert sinn sem ég tók hann aftur uppúr hitaranum. blaðsneplarnir urðu alltaf klístraðri og klístraðri og eins hendurnar á mér. færri og færri hár festust í blöðunum og blöðin festust alltaf meira og meira við puttana á mér. á endanum sat ég með tárin í augunum, lekandi vaxrúllu, loðin blöð föst við alla puttana á mér sem voru líka fastir hver við annan og blettaskalla á fótleggjunum.
svo fylltist ég réttlátri reiði, klíndi blöðunum í ruslið, reyndi að losna við klísturhelvítið af fingrunum (eftir að hafa klístrað út allan vaskinn, sápustaukinn, handklæðið og sjálfa mig), henti vaxgræjunum eins og þær leggja sig og klifraði upp í rúm.
í morgun vaknaði ég með fáránlegustu hluti límda við kálfana á mér.
ég er ennþá með límklessur víðsvegar um kálfana, en ég finn ekkert fyrir þeim því lóin úr buxunum mínum hefur fjarlægt klísturleikann. nú bíð ég bara eftir því að þetta detti af sjálfkrafa. ég gefst upp.
vax er ekki málið.

þegar ég var lítil var farið með mig í kröfugöngur á fyrsta maí. ég söng ísland úr nato og herinn á brott með rauðan fána í hönd. heima í stofunni var mynd af karli marx í ramma, sem ég hélt lengi vel að væri mynd af sveinka bróður afa. sveinn þessi vissi ég að var eitthvað merkilegur kall sem bjó í austur-berlín þannig að mörkin á milli hans og karls marx voru óskýr í mínum barnshuga.
mamma mín átti plötu sem hét áfram stelpur og ég kunni að syngja ,,já ég þori get og vil" og mig minnir að við höfum átt plötu með bergþóru árnadóttur, kristínu æi þarna með hvíta lokkinn, sænskum þjóðlagasöngvurum, leonard cohen, cat stevens, bob dylan og bítlunum.
mikið um gítartónlist með boðskap. og boney-m.
foreldrar mínir hlusta enn á sænska þjóðlagasöngvara og eiga geisladiska með bítlunum, leonardo cohen og fleirum. uppi á vegg hangir hvorki mynd af sveinka né karli marx og þau vilja frekar eyða verkalýðsdeginum í að spila golf en fara í kröfugöngur. ,,ég er hættur að nenna að krefjast" sagði faðir minn blessaður í dag. þau mega eiga að nóg hafa þau krafist um æfina. kröfur voru hugsjónamál og það var hiti í fólki.
mín kynslóð hefur haft það gott frá upphafi. okkur þykja ýmsir hlutir sjálfsagðir sem ekki væru eins og þeir eru í dag ef ekki hefði verið fyrir kröfur og baráttu hugsjónafólksins. eins og bara það að geta farið með börnin mín á leikskóla á meðan ég fer í vinnuna. og það að eiga rétt á námi á hvaða stigi sem er.
mín kynslóð á íslandi er léleg kröfugöngukynslóð. við fáum aulahroll í kröfugöngum, við sjáum ekki alltaf tilganginn með því að krefjast. við nennum því ekki.
mér finnst foreldrar mínir alveg eiga skilið að spila golf í dag. þau eru búin að krefjast nóg fyrir mína hönd og sína eigin.