ég fór í sund í gær ásamt mínum ektamanni. það er alveg í frásögur færandi vegna þess að við fórum barnlaus og slíkt kemur ekki fyrir oft á þessum síðustu og verstu tímum. þetta var óskaplega kósý sundferð, aðallega stíluð uppá hangs í heitum potti og rólegheit innanum fljótandi hár og húðflögur.
þar sem við sátum þarna í pottinum birtist gamall kunningi. drengur sem ég hef vitað af síðan ég var 9 ára og þekkt síðan ég var 13. enginn besti vinur, en þó lenti ég í ýmsu braski ásamt honum og hans bestu vinum út grunnskólann og langleiðina í gegnum framhaldsskólann. í dag er þessi góði drengur orðinn meðlimur í leikhúselítu landsmanna.
,,nei hæ!" sagði ég.
,,hæ hæ" sagði hann.
,,gaman að sjá þig, hvað segir þú gott?" sagði ég.
,,bara allt gott" sagði hann. ,,ég er að setja upp ***** sýninguna og það er allt á fullu".
,,já alveg rétt, ég las einhverstaðar um það. gengur ekki bara vel?" spurði ég.
,,jú jú, bara rosalega mikið að gera, þetta er mikil vinna" svaraði hann.
,,fjölskyldan hress og allir kátir?" spurði ég.
,,já, allt í góðu bara" svaraði hann.
,,til hamingju með þetta allt saman" sagði ég.
,,takk" sagði hann.
og svo var það búið. ég sat þarna með mitt vinalegasta samræðubros á vörum en datt hreinlega ekkert fleira í hug að segja. makinn minn var að ræða við einhverja túrista og ekki fékk ég aðstoð frá leikhúsmanninum. hann þurfti allt í einu eitthvað voðalega mikið að skoða himininn og umhverfi pottarins og svipurinn á honum bar ekki merki um að nokkur sála sem hann kannaðist við væri á svæðinu. ég ákvað að vera ekkert að trufla manninn með rausi þannig að við urðum bara ókunnugt fólk eftir að samræðunum lauk. nokkrum þagnar-mínútum síðar stóð hann upp og óð af stað uppúr pottinum. ég greip í rassgatið á honum með röddinni:
,,gaman að sjá þig og gangi þér vel með sýninguna!" gólaði ég.
,,takk" muldraði hann og dreif sig uppúr.
eftir þetta fór ég að spögúlera. ég veit ekki hvað það er, en ég reyni að gera aldrei svona, sama við hvern ég er að tala. ég hefði spurt á móti, ,,hvað er svo að frétta af þér og þínum?", ,,hvað ert þú að gera þessa dagana?", allt þetta klassíska tsjitt tsjatt sem við förum í gegnum við þessháttar tækifæri. ég er spurð og ég spyr á móti. ég segi frá og ég bið um frásögn á móti.
en sumt fólk er bara svona. það kallast víst egósentrískt (nema hann sé orðinn svona merkilegur með sig blessaður..hehe).
ég þekki nokkra aðila sem eru egósentrískir. að tala við þau er eins og að vera hvíslari í leikhúsi. ég hvísla inn nokkrum stikkorðum sem aðalleikarinn grípur á lofti og notar til að halda áfram með eigin texta.
ég segi ,,barn"
stjarnan segir ,,já, hann gulli minn var að byrja á leikskóla, hann hefur verið svo veikur í vetur. ég fór með hann til læknis um daginn og ble ble........"
að lokum er bara sagt takk og bless.
eintal með passívan hlustanda.
ég og mér og mig og mínum og minna.
það getur vel verið að sumt fólk hafi hreinlega engan einasta áhuga á að vita nokkurn skapaðan hlut um mig eða mín afdrif. ekkert frekar en að ég sé nokkuð að deyja úr spenningi yfir að vita hver sé að vinna hvar. en stundum lendir fólk samt í kurteisistali um daginn og veginn og það þarf alls ekki að vera leiðinlegur eða neikvæður hlutur. ef rétt er haldið á spöðunum.
ef ég hitti hann aftur í pottinum og hann spyr mig ekki hvað ég segi gott, þá ætla ég bara að fara í kaf og vera þar eins lengi og ég get.
hann getur þá kannski rætt um það við næsta viðmælanda að hann hafi hitt mig og sýnst ég eiginlega vera orðin svolítið skrýtin.

ég er búin að bjóðast til að syngja fyrir samstarfsfólk mitt þannig að allir heyri. það var afþakkað. ég bauðst til þess að dansa fyrir þau á meðan þau eru að vinna. það var afþakkað. nú síðast bauðst ég til þess að lesa upphátt fyrir þau allar kennitölurnar og upphæðirnar sem ég er að skrá niður, jafnóðum og ég skrái. það var líka afþakkað. svo segir fólk að ég sé ekki að reyna að gera lífið skemmtilegra. ég held að það ætti nú bara að líta yfir farinn veg og skoða alla þá fjöldamörgu möguleika sem þeim hafa staðið til boða en hafa verið afþakkaðir (á mis-vinalegan hátt).
stundum syng ég nú bara samt og stundum stíg ég nokkur dansspor og stundum tala ég við tölvuna mína og les upphátt úr því sem ég er að gera.
mér finnst það vera alveg óborgaranlegt og gaman. lífgar uppá daginn og svona. það getur samt vel verið að ég sé gersamlega óþolandi samstarfsfélagi.ég gæti jafnvel farið í taugarnar á sjálfri mér. sem betur fer er ég ekki samstarfsfélagi minn.

nú er ég að hugsa um að kvabba aðeins upphátt yfir því að lyklaborðshlutinn á skrifborðinu mínu er farinn að síga ansi óþægilega niður á lærin á mér og pirrar mig við skriftir. svo ætla ég að hamast svolítið með hausinn undir borði og rassinn út í loftið, við að pota og tosa í allt járndraslið sem heldur borðinu saman og röfla yfir því að það sé orðið laust og þetta borð sé ömurlegt. þegar ég verð búin að því ætla ég fram í geymslu til að finna mér skrúflykil og svoleis dótarí og í framhaldi af því ætla ég að stinga hausnum aftur undir borð (alls ekki þegjandi og hljóðalaust) þar sem ég mun skrúfa og herða allt sem ég kem höndum yfir (eða undir). þegar því verður lokið ætla ég að eyða tíma í að blaðra um hvað ég sé sniðug að hafa bara reddað þessu sjálf, hvað þetta sé allt annað líf og að ég þurfi sko ekki á neinni aðstoð að halda.
svo ætla ég að syngja ,,hvað er svona merkilegt við það að vera karlmaður" (með bakröddum og öllu).
segiði svo ekki að það sé ekkert fjör á skrifstofum!

í gærkvöldi þar sem ég lá undir sæng og rembdist við að sigra koffínvímuna var ég alveg með á hreinu hvað ég ætlaði að blogga um í dag. það kemur sjaldan fyrir að ég fæ góðar svona fyrirfram-blogghugmyndir, en í gær var semsagt eitt af þeim skiptum. nú get ég ómögulega munað hvað það var sem ég ætlaði að skrifa um. ég man að það var ansi hreint sniðugt hjá mér. nú verð ég ekki í rónni fyrr en ég man hvað í fjáranum það var sem ég hafði hugsað mér. það var ekki þetta með forsetaframboðið, því ég er búin að skrifa það. (er samt enn á því að það sé ansi góð hugmynd). það var ekki um skordýr, því ég er búin að skrifa það... hvað var það? arg.. alveg er það óþolandi þegar heilinn á manni fer í tabula-raza ástandið. (sko! nú sló ég um mig með útlenskum frasa og þykir mér hafa tekist bara vel upp með það).
ég man að ég var eitthvað að hugsa um að blogga á útlensku, en fannst það svo vera frekar ósniðug hugmynd. börnin mín hafa ekki gert neitt afspyrnu afbrigðilegt undanfarið, svo varla ætlaði ég að skrifa um þau... nema hvað að síðburðurinn greindist með bronkítis á laugardaginn. pensilín, púst og andvökunætur í koffínvímu eru svona í grófum dráttum úttekt á helginni minni... en ég ætlaði alveg örugglega ekki að skrifa um það heldur.
ég er ekki að fylgjast með fótboltanum, komst þó ekki hjá því að vita að grikkland vann portúgal í gær. ég þykist vera alveg viss um að ég hafi engan veginn ætlað að blogga um það. hvur fjundinn... þetta er ekkert að koma hjá mér. ég er að reyna að beita útilokunaraðferðinni en það er hreinlega ekki að kvikna á neinum perum.
ofninn í stofunni hjá mér er fastur á funheitu þó svo að skrúftakkinn sýni að það sé slökkt á honum. það er benidorm-stemming í stofunni hjá mér og píparinn svarar ekki í símann. ég veit nú samt að það er ekki eitthvað sem ég var að velta fyrir mér í gærkvöldi, enda vissi ég ekki þá að hann myndi ekki svara í símann.
ég er farin að halda að þessi skyndilegi heiladauði sem ég þjáist af hérna á skrifstofunni séu afleiðingar eins alsherjar samsæris. hérna utar á ganginum eru nefnilega tannsmiðir með bækistöðvar. (tannsmiðir og lífeyrissjóður á sama gangi...hljómar frekar gruggugt...), en allaveganna þá slæðist mjög oft hingað inn til mín, og þá sérstaklega til mín þar sem mér var á mjööög dúbíus hátt skipað að flytja mig á skrifborðið í horninu einmitt þar sem dragsúgurinn síast beinast inn, en allavega þá síast semsagt hingað inn alveg svakaleg skrýtin gas-lykt sem er af einhverju sem ,,tannsmiðirnir" nota. ég er nú alveg hætt að trúa því að þetta séu tannsmiðir, enda eintómar ungar myndarlegar stúlkur í hvítum sloppum, mjög ótannsmíðalegar... þær eru eiginlega meira í átt að Bond-stúlkum... sem bendir eindregið til þess að þær séu handbendi yfirvalda, enda ekkert nema fallegt kvenfólk að vinna fyrir yfirvöld... þannig að ég held semsagt að þetta gas sé hæg-heiladrepandi eiturgufa sem er beint vísvitandi í mín vit í þeim tilgangi að halda skilningarvitum mínum daufum og sköpunarkraftinum í lágmarki. enda aldrei að vita til hvers ég væri vís ef ég væri með fullum fimm. ég væri að minnsta kosti mikil ógn við yfirvaldið á ýmsa vegu.
en ég er nú samt alveg viss um að ég hafi ekki ætlað að blogga um það. enda óþarfi að vera að básúna upplýsingum um þau samsæri sem beinast gegn mér svona á opinberum vettvangi. það mun amk ekki hjálpa mér mikið við forsetaframboðið.
spurning hvort síðburðurinn minn sé á mála hjá þeim... andvökunæturnar mætti líka skoða sem beinskeytta pyntingaraðferð sem ýta undir doða minn, og svo er málið afgreitt enn betur af ,,tannsmiðunum". hverjum hefði dottið í hug að það væri tenging þar á milli? það verður fróðlegt að vita hverju ,,stóri bróðir" tekur uppá þegar hann sér að ég er hérna enn...
hvað í skrattanum ætlaði ég eiginlega að blogga um??!

eftir góðar viðtökur pistilsins frá í gær hef ég ákveðið að standa við ákvörðun mína. hananú.
nema hvað, fyrir utan það alltsaman þá er bara allt gott að frétta. ég er búin að útbúa forsendur nýrrar reiknivélar, þ.e.a.s. lista yfir þær forsendur sem þurfa að vera til staðar þegar tryggingastærðfræðingurinn tekur við, nýtt eyðublað sem var sameining tveggja eldri eyðublaða, úrdrátt úr samþykktum, ítarefni og góðan og fínan bunka af skilagreinum. næsta mál á dagskrá verður að skrá þær í réttindakerfið. hljómar líf mitt spennandi? mikið er ég hræddum að svo sé ekki.
ég fékk að vita í gær að gaurinn sem sjúkdómsgreindi bílinn minn hafi að öllum líkindum verið óttalegur kjáni. það er ekkert að kúplingunni. þetta er kertavandamál og kannski vantar smá vökva á kúplinguna.(eða í hana?). nema hvað, þar með hef ég sparað mér tugi þúsunda sem ég átti ekki til og er það mér mikið gleðiefni.
hér flæða spennandi málefni dagsins yfir allt og út úr hverju skúmaskoti. inni í eldhúsi lekur vatn úr krana (hér í vinnunni sko), en það er til þess að vatnið nái að kólna því þetta er óskaplega volgt lengi vel. svo set ég kalt vatnið í tvær 2ja lítra flöskur og geymi í ísskápnum, þaðan sem ég tek það svo aftur af og til í þeim tilgangi að fylla á glasið mitt sem ég hef hér fyrir framan mig, á milli mín og tölvuskjásins, án þess þó að það sé fyrir mér. hérna á ganginum fyrir aftan mig er vatnsdúnkur. svona kæli/hitaapparat með krönum og stórum vatnshlunki á hvolfi. það er vatn frá hafnarfirði. það eru ekki fordómar út í hafnfirðinga þegar ég segi það sem mér þykir, en mér finnst einfaldlega gamla góða gvendarbrunnar hreinlega betra. það er eitthvað bölvað járnbragð af hinu.
en jæja... þetta var semsagt gúrka dagsins.
góða helgi.

ég ætla að bjóða mig fram til forseta í næstu kosningum. ég er ekki pólitísk. ég á ekki eins marga óvini og ólafur, ég er ekki eins skrýtin og umdeild og ástþór, ég á örugglega séns í baldur og það er kominn tími á aðra konu á bessastöðum. svo á ég maka frá útlöndum (sem virðist vera orðið skilyrði) og ég tala nokkur tungumál. ég get talað mjög fína íslensku, alveg hreint til sóma fyrir land og þjóð, ég lít ekkert illa út í glæsilegum síðkjólum og ég er voðalega góð í að spjalla við fólk í formlegum boðum. ég á auðvelt með að slá á létta strengi (án þess þó að missa stílinn), ég get sett mig inn í alvarleg og flókin málefni, ég er ekkert tengd inn í baug, norðurljós, sjálfstæðisflokkinn eða frímúrararegluna, ég er scandal-free og ég ætti ábyggilega auðvelt með að nota þokka minn og útgeislun í þágu lands og þjóðar þar sem ég spásseraði á háum hælum meðal þjóðhöfðingja heimsins og sannfærði þá um að öll dýrin í skóginum ættu að vera vinir. ég myndi beita mér fyrir heimsfriði (á ó-geðveikislegan hátt) og hafa óskaplega réttláta sýn á öll þau málefni sem fyrir mig yrðu borin. undirritun laga myndi ég að sjálfsögðu íhuga vel í hvert sinn, sama hversu stór eða smá málin myndu virðast því að í réttlátu lýðræði skiptir hver og einn máli. ég er ekki af ríku fólki komin og ég á engan pening. af þeim sökum mun kosningabarátta mín hvorki verða bruðl með fé né mafíósaskapur með peningagjöfum. ég mun láta fólkið í landinu um að breiða út orðið auk þess sem ég mun þakka hverjum þeim fjölmiðli er sæi sér fært að leyfa mér að láta ljós mitt skína.
vinsamlegast styðjið málstaðinn og safnið undirskriftum.

mér finnst mjög ósmekklegt af forríkum fyrirtækjum og stofnunum að vera að senda fátæku fólki reikninga um hver mánaðarmót. þá ætti amk að vera til happdrætti hjá þeim þar sem í hverjum mánuði myndu 100 manns sem eru með undir einhverjum mörkum í heildartekjur fjölskyldu, fá strokaðar út skuldir sínar þann mánuðinn. þetta ríka lið munar ekkert um svoleiðis smápening. ég væri hins vegar alveg til í að sleppa við eina og eina skuld endrum og eins. nú skulda ég td. bankanum, lánasjóðnum, íbúðarlánasjóði og mömmu. svo þarf að borga rafmagnið og hitann, símann,fótboltaæfingar frumburðarins, dagmömmuna, visakortið, tryggingarnar og leikjanámskeiðin. í ofanálag er dreginn af mér skattur sem má þá teljast til enn eins kostnaðarliðarins. sem minnir mig á það...bíllinn minn er í viðgerð...það kostar líka.
ég hreinlega næ ekki utanum þetta alltsaman.
mánaðarmót eru grimm.

ég hata flugurnar með löngu mjóu leggina. þessar sem eru eins og fiðrildis-flugu-kóngulær. fljúga allar einhvernvegin í flækju fyrir sjálfum sér og þvælast inn til mín í tíma og ótíma. óþolandi helvíti. þær eru jafnvel enn verri en feitu svörtu fiskiflugurnar sem eru svo heimskar að þær eru stanslaust að fljúga á gluggana og svo heyrist svona zzzzþúmpzzzzzþúmpzzzz út í eitt. svo þoli ég ekki skordýr sem stinga, sérstaklega ekki ef þau fljúga og stinga. mér er illa við kóngulær í návígi. þær sem hafa vit á því að gera vefinn utaná glugganum sleppa. þær sem voga sér inn eru skrímsli (ý?).
mér finnst ánamaðkar vera slepjulegir og sniglar valda mér gæsahúð. samt á ég einhverra hluta vegna óskaplega erfitt með að kála þessum skröttum. ég klessi reyndar miskunarlaust mosquito-flugur sem vilja blóð úr mér eða mínum, en öðrum skordýrum geri ég yfirleitt ekki mein. ég veiði geitunga og aðrar hlussur í glas og sleppi þeim úti. ég ýti kóngulóm pent þangað sem þær angra mig ekki, ég hristi snigla aftur í grasið og ég tek ánamaðka upp með priki þegar þeir eru að þorna upp á gangstéttum eftir rigningardaga. svo skutla ég þeim aftur út í mold. ég stíg heldur ekki á ánamaðka nema ég sé alveg viss um að þeir séu ekki með lífsmarki.
ég veiddi einu sinni marhnút á bryggjunni á Hólmavík. mér var sagt að sparka í hann og drepa hann, en þegar ég ætlaði að sparka var eins og æðra afl hefði gripið í fótinn á mér og stöðvað hann. marhnútnum var sleppt aftur hressum og kátum út í atlantshafið.
í fyrra var ég á gangi ásamt frumburðinum heim úr skólanum í höfuðborg þeirra mexíkana þegar ég sá lítinn fuglsunga. hann var ógeðslegur að sjá, greinilega nýskriðinn úr egginu, fjaðralaus og bleikur með útstæð svört augu. þarna lá þetta litla kríli steindautt og hafði greinilega dottið ofan úr hreiðrinu sem ég sá glitta í lengst uppi í tré. frumburðurinn hafði ekki tekið eftir unganum og við héldum áfram göngunni. einum 30 skrefum síðar sá samviska mín sér ekki annað fært en að snúa við. ég sýndi drengnum fuglinn og við ákváðum að grafa hann við rætur trésins. sem betur fer var örlítill moldarblettur sem ekki hafði verið malbikað yfir og þar grófum við holu. þar sem hvorugt okkar gat hugsað sér að snerta stykkið fundum við okkur lítið prik sem við notuðum til að ýta honum ofaní holuna og svo mokuðum við yfir. þetta sama prik brutum við í tvennt og með litlu bandi (það er ýmislegt að finna á gangstéttum í mexíkó), bundum við prikin í kross. þessum pínulitla krossi var svo stungið við leiðið og við signuðum hann og héldum svo göngunni áfram. mikið var ég fegin að hafa snúið við. þarna liggur hann svo vonandi ennþá í litlu gröfinni sinni við götuna Huasteca í norðurhluta borgarinnar. í friði.
ó mæ god hvað ég hlýt að vera búin að safna mér fínu karma...ha!

hananú. ég toppaði allt draslið um helgina. það hlaut eitthvað að vera. bölvaðar hormónasveiflur.
frumburðurinn er nýskriðinn í hús eftir eyjaferðina miklu. ég er ekki búin að hitta hann, en get ímyndað mér svitastorknu fótboltasokkana og annað sem ég á eftir að draga uppúr töskunni hans. ég sá nefnilega á myndum frá mótinu að blessaðir drengirnir voru í sama gallanum alla ferðina. (vissi að ég hefði ekki þurft að pakka svona miklu niður)
annars er það að frétta að við makinn sátum inni alla helgina yfir síðburðinum sem fékk sér hita og einhverja bölvaða vellu. þá var um lítið annað að ræða en vídeó og nammi á allt heila klabbið. svo var lítið sofið vegna þess að þessi kríli eru einhverra hluta vegna alltaf verst þegar ég hef mesta þörf fyrir ró og frið. í dag er ég þessvegna með fagurbláa bauga undir augum og frekar slappt augnaráð. er samt í assgoti fínu skapi. gæti haft með það að gera hvað það er ágætt að sleppa útúr húsi eftir svona veikindatarnir.
nema hvað, í gær var mótmælaganga í mexíkó. gengið var um allt land, en í höfuðborginni mættu víst vel ríflega 2 milljónir og allir hvítklæddir. Þetta var borgaraleg hreyfing sem er að mótmæla aumingjaskap yfirvalda í baráttunni gegn mannránum, morðum og almennu óöryggi landsmanna. það er vonandi að eitthvað verði gert.

ef ég ætti 10 óskir myndi ég óska mér eftirfarandi:

1. að ég og makinn gætum unnið við það sem okkur þykir skemmtilegt að gera og haft ágætlega uppúr því.

2. að glæpum myndi fækka og engin óöryggistilfinning fylgdi því að vera í öðrum löndum.

3. að flugmiðar yrðu muuun ódýrari.

4. að enginn sem ég þekki (including myself) verði nokkurntíman veikur eða þyrfti að deyja.

5. að ég ynni í víkingalottó.

6. að ég gæti lært ein 10 tungumál í viðbót.

7. að ég dytti allt í einu í ofsalega gott líkamlegt form (alveg áreynslulaust) og festist þannig það sem eftir er.

8. að ég fengi tilboð um að skrifa kvikmyndahandrit, bók eða handrit að sápuóperu, og gæti gert það vandkvæðalaust með góðum árangri.

9. að bíllinn minn væri sjálfskiptur að því leyti að hann skipti sjálfur um allt sem hann vantaði. bensín, olíu, dekk, kúplingu...osfrv.

10. að bandaríkin og allt sem þeim fylgir myndu læra hógværð og hættu að bossast með okkur hin.

ef þessar óskir rætast, allar, sumar eða jafnvel bara ein, verð ég með kátari manneskjum allra tíma.

óskir óskast...

drengurinn er búinn að vinna 3 leiki, jafna 1 og tapa 2. það er fjör í eyjum.
annað en hér. engin föstudagsstemming. fólk er svartklætt, eins og í jarðarför. það er hálf jarðarfararlegt úti. sumarið er dáið. pollýanna myndi vera fegin að vera ekki í garðavinnu núna, en pollýanna er slöpp í dag. mánaðarmótin nálgast. þau verða líka jarðarfararleg hjá mér í þetta sinn eins og svo oft undanfarið. ég er eiginlega hálf pirruð á þessu öllu saman í augnablikinu. nú vantar mig bara að toppa allt draslið og byrja á túr. það væri nú.
ég á samt yfirleitt erfitt með að vera fúl lengi. spurning hvort það sé einhver genetískur galli. fjölskyldan mín er yfirleitt mjög fljót að afgreiða pirring. við erum hálfgerðir fýluleysingjar. ég er oftast óvart farin að hoppa og dansa aftur áður en ég veit af. sem er sosum ágætt ef út í það er farið. ég nenni samt ekki að dansa í dag. amk. ekki í augnablikinu. kannski á eftir.
hversdagsleikinn ætlar mig lifandi að drepa. ég er ekki á leið í sumarfrí á næstunni svo ég hef fá tilhlökkunarefni. ég er bara að skrá kennitölur og iðgjöld í vinnunni þessa dagana, ekki mikill spenningur þar. hjólið er komið aftur í geymsluna þar sem það bíður betra veðurs. garðurinn minn er blautur og drullukenndur. reikningarnir eru vafðir utanum hálsinn á mér og skítalabbinn sem ætlaði að leigja okkur plássið á laugarvegi sveik okkur. bíllinn minn er í hassi einu fríhelgi sumarsins hjá makanum og heima hjá mér er einfalt gler.
ég er þó búin að taka til og það er vissulega kostur. hreint hús er þægilegra og síður þunglyndisvaldandi en skítugt hús. spurning hvort það sé nóg...
ég held að ég sé ekki skemmtileg í dag.

jæja þá er barasta kominn vetur aftur. til hamingju með það. frekar fúlt hvernig okkur eru send sýnishorn af góðu veðri til að gera okkur spennt, en svo er fólk ekki fyrr búið að rífa upp sumarfötin (og farið að hjóla í þeim) en þetta er orðið lopapeysuveður aftur. skrambinn.
en ég kom ekki hingað til að tala um veðrið.
nú er það að frétta að bíllinn minn sem ég skírði chachy (tsjatsí) fór að hikksta í gær. í morgun tjáði ljóshærður ungur maður í bláum samfestingi mér að kúplingin væri að klárast. klárast kúplingar? merkilegt hvað svona fjölhæf manneskja eins og ég sjálf er mikill óviti þegar kemur að bílum. en semsagt, eitt stykki kúpling í bíl kostar um 50.000 krónur íslenskar. þá er eins gott að herða sultarólina enn frekar (ég er reyndar komin í síðasta gat), og sleppa því að fara í útilegu um helgina. svo er sosum spáð leiðinlegu veðri, en ég er semsagt ekki hérna til að tala um það...
alveg er það merkilegt hvernig óvæntur kostnaður og nýir reikningar hlaðast á mann þegar fjármálin eru tæpari en ella. ég fer að hallast að hugmyndinni um samsæri. samsæri gegn afkomendum kommúnista? samsæri gegn fólki með mannfræðipróf? samsæri gegn mökum útlendinga? samsæri gegn anti-sportistum? samsæri gegn fyrrv. blokkarbörnum úr breiðholtinu? samsæri gegn bókaormum? samsæri gegn fólki sem á ekki gasgrill? samsæri gegn fólki á ryðguðum toyotum? samsæri gegn fólki með beyglaðar tær?
spurning um að taka einhvern þráðinn upp og rekja, það gæti orðið forvitnilegt að sjá hvert það leiðir.
en það er eitthvað í gangi....

er að fara með frumburðinn á bsí til að fara á shell mót í eyjum. það er forgangur í dag.
ps. veit einhver um ódýrt lítið verslunarhúsnæði á laugarvegi eða skólavörðustíg?

ég lenti í smá dilemmu í morgun. að sjálfsögðu er ég enn fír og flamme í hjólabransanum, bruna til og frá vinnu á bláa tryllitækinu með hnakkinn í rassinum. en. í dag er svo svaaakalega gott veður að mig langaði óneitanlega til að dusta rykið af sumarfötunum mínum sem hafa ekki fengið að líta dagsins ljós síðan ég var síðast í Acapulco (lööng saga fyrir þá sem ekki þekkja til lífs míns). nema hvað, sumarfötin mín eru voða létt og lítil. ég átti óskaplega erfitt með þetta alltsaman, enda ekki auðvelt að púsla saman flaksandi sólarlandafatnaði og hjólreiðatúrum. ég valdi að lokum blátt hnésítt pils, svona vafið um mig, hvíta blússu með bláum útsaumuðum blómum, ljósar nælonsokkabuxur, rosa stuttar stuttbuxur undir pilsið (til að losna við vandræðagang með hnakkinn og vindinn), og sandala. þetta virkaði allt voða sumarlegt og sætt þegar ég lagði af stað úr húsi með bleikan gloss, bros á vör og bláa tryllitækið í klofinu.
vandræðin hófust þegar ég hraðinn fór að mynda vind og pilsið var eiginlega frekar orðin lítil blá mittisskykkja. þá prísaði ég mig sæla fyrir að hafa verið nógu klók til að hafa látið mér detta stuttbuxurnar í hug. allt í góðu með það. þegar ég var komin langleiðina að nordica hótelinu voru nælonsokkabuxurnar og sandalarnir farin að pirra mig all svakalega með sleipleika sínum, það var einhvernvegin ekkert stamt á milli þeirra.
þar sem ég hossast niður af kanti og tek framúr tveimur miðaldra þýskum túristum tókst mér einhvernvegin að missa annan sandalann af mér og það sem hefði annars verið voða graceful framúrtaka hjá mér var nú orðinn klaufalegur þumbaragangur og hökt á einum fæti með hjólið á milli læranna og allt í hring til að veiða sandaladjöfulinn aftur. það tókst að lokum og ég brosti kjánalega og sagði guten tag..ehe... eða eitthvað svoleiðis. svo hjólaði ég áfram. fyrir framan hótelið stóð hellingur af japönum. ég hafði heitið mér að halda stílnum það sem eftir væri ferðarinnar en það tókst nú ekki betur en svo að ég krækti hælnum í eitthvað drasl á hjólinu og fékk lykkjufall frá hæl og upp. beint fyrir framan japanina. held samt ekki að þeir hafi verið nógu fljótir að munda myndavélina til að ná skoti.
þegar þarna var komið sögu voru glæsileikinn og sexapíllinn minn orðnir ískyggilega sorgmæddir. en ég djöflaðist áfram með bláu skykkjuna, lykkjufallið og sleipu sandalana út um allt. restin af leiðinni gekk þó áfallalaust fyrir sig þangað til ég var komin beint fyrir utan bygginguna þar sem ég vinn. lokatrukkið í hjólreiðaferðinni er pínkulítil brekka sem ég hjóla upp til þess að komast að innganginum þar sem ég geymi hjólið.
um leið og ég lagði af stað upp brekkuskrattann birtist óvenju glæsilegur ungur maður í jakkafötum, voða fínn og straujaður og sætur. ég sá mér að sjálfsögðu ekki annað fært en að reyna að djöflast upp brekkuna á eins áreynslulausan hátt og eins tignarlega og mér var mögulega unnt.
ég veit ekki hvað er að gírunum en þeir eiga stundum til að skipta sér sjálfir án þess að spyrja drottningu né prestsfrú. um leið og ég spyrnti í til að komast á smá fallegan skrið upp brekkuna ákvað hjólið mitt að skella sér í 1. gír og poing, ég skall niður með fótinn, skutlaði sandalanum lengst niður eftir bílastæði og skakklappaðist útaf hjólinu. svo hugsaði ég ,,djöfulsins andskotans helvítis", en sagði bara ,,jesús minn!" því ég var enn að reyna að líta ekki út eins og algjör fáviti og brussa dauðans í augum jakkafatans. þegar ég hugsa þetta þó í retrospectiv þá er mér sosem drullusama hvað hann hugsaði. ég er samt hætt að hjóla í sumarfötum.

ég fór í bæinn aðfaranótt sunnudags sem er vissulega í frásögur færandi.
ég var í gæsapartýi ásamt fjölmörgum vinkonum og ákvað að vera nú ekki partípúper og fara með á djammið eftir partý. nokkuð sem ég geri svotil aldrei. það var einróma álit viðstaddra að "staðurinn" væri mojito eða mojitos eða það þarna uppi á lofti fyrir ofan apótek. allar í okkar fínasta pússi stilltum við okkur upp fram nú allar í röð og lentum eiginlega alveg fremst. ég gat nú ekki ímyndað mér að við yrðum að bíða lengi þegar röðin var ekki lengri en þetta. svo bættist og bættist aftaní hana og enn vorum við með þeim fremstu. en enginn inn. hinumegin við dyraverðina safnaðist líka fólk. það voru sko celebin sem þar voru á ferðinni og runnu smurt inn og út eins og þeim sýndist. á meðan húktum við almúginn í röðinni og trömpuðum hvert annað niður í hvert sinn sem dyravarðaraulinn skipaði okkur að bakka um eitt skref (við vorum víst að verða of plássfrek fyrir þessa elsku). svo leið og beið og inn fór eiður smári ásamt fylgiliði, hin ýmsu andlit úr fréttatímum landsmanna, popp-tíví gúrú og fleiri. kjánatilfinningin sem bærðist innra með mér fór stigvaxandi þar sem ég stóð með laust munnbeinið sökum drykkju og úthúðaði þessum smáborgaralega skrýl sem vælir yfir mannréttindum og lýðræði í frétta- og umræðuþáttum en misnotar svo aðstöðu sína til að vaða yfir okkur plebeyjana á skítugum skónum þegar slökkt er á kamerunni.(ég var sko búin með nokkuð marga bjóra og orðin mun pólitískari en ella). eftir tæpan klukkutíma í troðningi og traðki varð ég að spyrja mig hvort þessi staður væri þess virði að fórna stolti mínu og sjálfsvirðingu. ég kaus mig, smeygði mér útúr raðarandskotanum og rölti heim með bros á vör, ánægð yfir því að hafa tekið afstöðu. svo er aftur annað mál hvort einhverjum sé ekki alveg sama og hvort sú staðreynd að ég hafi heitið mér að fara aldrei inn á þennan blessaða skemmtistað muni hafa áhrif á rekstur og gengi staðarins. mmm... það getur sosum allt gerst... en ég er hætt í skemmtistaðaröðum. mér finnast þær vera vandræðalegar og sérstaklega kjánalegar þegar fólk fær að vaða framfyrir þær endalaust. ég hef heldur ekki enn fundið stað sem er virkilega þess virði að eyða klukkutíma í bið til að komast inn. má ég þá frekar biðja um kók, súkkulaði og vídeóspólu. og smá snefil af stolti.

jújú það var þjóðhátíð í gær. ég er nú farin að verða minna og minna spennt fyrir henni eftir því sem árin færast yfir mig. enda varð ég fegin að sleppa í vöfflur og pan au chocolat til mömmu. frumburðurinn 8 ára sagði mér í gær að hann skildi ekki alveg tilganginn með því að ráfa um bæinn, skítkaldur, til þess að sjá fólk. það eru greinilega fleiri gamlar sálir í minni fjölskyldu en ég sjálf. reyndar var hann mun spenntari fyrir tónleikunum um kvöldið. þar var kúl að vera. fullt af unglingum og frægir söngvarar og soleis. við foreldrarnir létum okkur hafa birgittu og kalla bjarna til að viðhalda barnslegri gleði og spenningi á þjóðhátíðardeginum. það er sama hvað ég er orðin afhuga þessari stemmingu, mér finnst að hann verði nú aðeins að upplifa múgæsinginn og fiðringinn sem fylgir svona dögum. ég er reyndar mun meira fyrir menningarnóttina. enda menningarleg mjög. ehemm... (eru flugeldar ekki menning?)
nema hvað, tvær ókeypis blöðrur. ein flaug og hin sprakk. entust allt í allt í einar 25 mínútur. eitt kandífloss til styrktar íþróttafélaginu val (vali? valur? vals? was??)
og pulsa.
vöfflurnar og franska brauðið voru best.
ég var meira að segja til í að horfa á fótbolta til þess að fá að vera áfram inni. þá er mikið sagt.

nú er ég búin að halda hádegisfund. hádegis-matarfund meira að segja. ég fékk mat frá shalimar í austurstræti og get svei mér þá mælt með honum. hafði aldrei smakkað en var mjög ánægð og allir viðstaddir sömuleiðis. það var svolítið gaman að sjá karlana þegar þeir byrjuðu að svitna á skallanum því þetta er nett spicy, eins og slíkur matur á að vera. gott mál.
ég labbaði í vinnuna í dag. gerði mér grein fyrir því um leið og hann keyrði útúr innkeyrslunni að makinn var með báða lyklana að hjólageymslunni. ég rauk af stað á eftir honum æpandi og gólandi en hann hélt bara áfram. svo varð hann stopp á rauðu ljósi á næsta horni og ég gaf allt í botn á hlaupunum og vinkaði eins og ég ætti lífið að leysa. þegar ég var alveg að ná honum kom grænt og minn lullaði sér af stað eins og ekkert hefði í skorist og ég neyddist til þess að labba bölvandi og ragnandi alla leið. mætti nottlega of seint, en það var víst óumflýjanlegt miðað við aðstæður. svo var ég ekki einu sinni með klink í vasanum til að fara í strætó. aldrei á ég klink þegar ég þarf á því að halda.
ef einhver sá dökkhærða stúlku í svörtu vesti vera að hlaupa öskrandi og baðandi út öllum öngum á hverfisgötunni snemma í morgun, þá var það ég.
svo er hann alltaf að minna mig á að nota baksýnisspegilinn...

attí kattí nóa
attí kattí nóa
emissa demissa dollaramissa dei
setra kolla missa rató
setra kolla missa rató
attí kattí nóa
attí kattí nóa
emissa demissa dollaramissa dei

hver samdi þetta rugl eiginlega? eða er þetta kannski einhver gamall miskilningur?

ég bara spyr...

fór í 125 ára afmæli um helgina. tvö 30 og eitt 65. get varla opnað augun úr þreytu í dag enda alveg komin úr þjálfun í að drekka mikið, kjafta mikið, syngja og dansa mikið og vaka lengi. svo hjólaði ég heim. guð hjálpi mér.
svaf framyfir hádegi í gær, nokkuð sem ég hef heldur ekki gert síðan ég veit ekki hvenær. svo fór ég snemma að sofa aðfaranótt dagsins í dag, en það virðist ekki hafa verið nóg. kerfið er allt komið úr sambandi og ég er andlega og líkamlega í tómu rugli. samt skemmti ég mér hrottalega vel. ég uppgötvaði á laugardagskvöldið að tónlistarsmekkurinn minn er yfir höfuð ekki vel liðinn hjá íslendingum. ég spilaði lag eftir lag af eintómum perlum og reyndi mikið að velja ekkert nema það auðmeltanlegasta og skemmtilegasta, en þrátt fyrir allt var ég púuð niður og yfirgnæfð með trompetlausum lögum á ensku. þegar rapp á dönsku var tekið framyfir mariachi vargas de tenochtitlan, var mér allri lokið. ég segi hér með af mér sem partý-plötusnúður. ef einvher vogar sér að segja gott skal sá aðili látinn dúsa með mér í stuði yfir geisladiskasafninu mínu í heila helgi.
enska sprenska...puh.... þetta lið kann ekki gott að meta, fúlsuðu við pedrito fernandez og pedro infante. ég rétt svo fékk að klára heilt lag með carlos vives...
vitleysingar.

í gær fékk ég bara error þegar ég ætlaði að komast hingað inn á mína kæru bloggsíðu. varð semsagt ekkert mikið úr því.

nema hvað... í dag er jú föstudagur. skýin draga örlítið úr fúttinu og gera þetta allt mánudagslegra, en þó einhverstaðar inni við bein veit mín litla sál að það er að koma helgi. helgar eru góðar.

ég tek aldrei neitt sérstaklega eftir fólki sem er úti að hjóla. ég sé það kannski í fjarska svona rétt til að átta mig á hvert það stefnir svo að ekki verði árekstur, en það er allt og sumt. samt þegar ég er að hjóla hef ég á einhvern gersamlega fáránlegan hátt á tilfinningunni að allir sjái mig svo vel og skýrt. ég hef áhyggjur af því hvort það sé ekki fáránlegt að vera með hnakkinn svona á kafi í rassgatinu á sér, hvort buxnaskálmin í sokknum sé ekki fíflaleg og hvort ég sé með hor í nefinu. þegar ég svo sest niður og hugsa málið til enda geri ég mér grein fyrir því að enginn, og þá meina ég enginn, hefur tekið heftir ofantöldu, og þó svo væri að einhver hefði leitt hugann að samruna hnakksins og rassssins á mér hefur sá hinn sami verið búinn að gleyma því á sama augnabliki og hugsunin fór í gegn. þannig að í rauninni eru þessar vangaveltur mínar tímasóun, orkusóun og bull. það er alveg hrikalegt hvað við getum verið gagnrýnin á okkur sjálf. sérstaklega við kvenfólkið. talandi um að sjá flísina í auga náungans en ekki bjálkann í sínu eigin, þá mætti eiginlega segja að útlitslega séð væru konur oft duglegar við að sjá flísar í augum annarra, en það er þá kannski frekar til að losna við að hugsa um regnskóginn sem við sjáum stanslaust í eigin augum. báðum.
eftir þessar pælingar er kominn tími til að stinga batanga.com í vinstra eyra, slökkva á heilanum, skrá kennitölur og bíða eftir því að það verði komin helgi.
góða slíka.

ég er svei mér ekki frá því að rassinn á mér sé að lyftast upp eftir að ég fór að hjóla. reyndar er ég bara búin að hjóla tvisvar þannig að þetta er kannski tálsýn og draumsýn og óskhyggja, en ég ætla samt að halda mig við hina jákvæðu niðurstöðu. rassinn á mér er að lyftast upp. nú verð ég bara að passa að hann haldi ekki áfram að lyftast og lyftast og lyftast þangað til ég verð eins og igor.
það sem af er degi hef ég setið hér á nákvæmlega sama stað og pikkað inn kennitölur og iðgjöld. með stóran bunka af blöðum á vinstri hönd, reglustiku til að fylgjast með í hvaða línu ég er stödd, hægri hönd á lyklaborði og svo skrái ég eina línu, færi reglustikuna niður, aðra línu, niður.. osfrv. þangað til blaðið er búið, þá prenta ég út fylgiskjalið og skrái fylgiskjalsnúmerið á blaðið. svo vippa ég því yfir og það fer á hvolf í bunka á hægri hönd. þetta var það sem ég gerði í dag og mun gera í uþb klukkutíma í viðbót. af þeim sökum hefur hugarflug mitt og andleg náðargáfa verið kæfð í mollu og drullu og ég get ómögulega látið mér detta nokkur einasti skemmtilegur hlutur í hug. hinsvegar var ég ansi góð í að útskýra húsnæðisfjármögnun í gestabókinni minni. guess it comes with the territory....ég er öll á þessháttar bylgjulengd eftir veru mína hér í talnaheimum.
nú skil ég hvernig persónu jack nicholson leið undir lokin í who flew over the coocoo´s nest (hvernig skrifar maður annars kúkú?)

ég þekki persónu sem talar og talar og talar og talar og talar og segir svo eitt orð að lokum. einfaldar spurningar verða að flóknustu svörum og löngum fyrirlestrum og er engin leið að stöðva flóðið þegar tappinn hefur verið tekinn úr. ég hef gert tilraunir þar sem ég hef prufað að spyrja spurninga sem í hugum flestra ættu aðeins að bjóða uppá já eða nei svar. þessi manneskja hefur þó aldrei klikkað á því að breyta jái eða neii í amk. hálftíma upplýsingaflæði. upplýsingarnar eru reyndar mis-merkilegar mjög.
þetta þykir mér merkilegur en jafnframt óæskilegur hæfileiki. ég hef staðið sjálfa mig að því að rausa lengi um lítið og hætta ekki fyrr en allt of seint. en ég þykist þó vita hvenær ég á bara að segja já eða nei.
já og svo er ég farin að hjóla í vinnuna. er að bíða eftir að fá sigg á rassinn til þess að það hætti að vera sársaukafullt þarna í neðra, en ég finn sosum kannski ekkert svo svakalega fyrir því þegar harðsperrurnar í lærunum yfirgnæfa sársaukann. svo er ég líka eitthvað skrýtin í bakinu. ég segi það og skrifa, íþróttir eru óhollar.
það versta er að ég vinn við að sitja. aðal verkfærið mitt er bilað, getur fólk fengið veikindapening út á auman rass?

ég ætlaði að skrifa á föstudaginn. ég hefði skrifað á föstudaginn. en þá kom andrés önd, með hjálparhönd.
sko...
rauðhærður maður (það að ég skuli taka fram að hann hafi verið rauðhærður er ekki merki um fordóma gagnvart rauðhærðum, heldur er þetta gert í því skyni að gera frásögnina myndrænni og skýrari fyrir lesendur), en semsagt...rauðhærður maður á óræðum aldri var ráðinn af húsfélagi suðurlandsbrautar nr. eitthvað, til þess að klæða veggjarstubb uppi á þaki (á erfitt með að lýsa á þennan sama myndræna hátt þakaskipan suðurlandsbrautar) en allavega þá var þessi maður þarna fenginn til að ganga frá og klæða einhvern skrattans vegg sem þarf að klifra uppá þak á húsinu fyrir aftan til að komast að, og þarna var manngufan að djöflast með heyrnartól á höfðinu í bláum galla á föstudagsmorgni. á sama svæði og þakrenna þaksins fyrir ofan vegginn sem hann stóð á hinu þakinu til að laga, lá mjó og grá óræð snúra. snúran virtist liggja útum einhvern glugga þarna á næsta húsi við og niður um þakið á lyftuhúsinu á þakinu við hliðina á þakinu sem maðurinn stóð á til að laga vegginn undir þakinu sem snýr að suðurlandsbraut. allavega var snúran að þvælast fyrir honum. eitthvað var tilvera blessaðrar snúrunnar að trufla þennan rauðhærða mann, og hann sá ekki betur en að hún væri trosnuð og tók í framhaldi af því þá ákvörðun með sjálfum sér að snúrudruslan hefði sennilega hvort eð er engum sérstökum tilgangi að þjóna. hvað er ein snúra til eða frá...?
nema hvað, tók þá kauði sig til með öllu sínu rauða hári og klippti barasta snúrukvikindið í sundur og rúllaði endunum pent í hönk eins fjarri veggskrattanum sem hann var að laga og hann mögulega gat. þetta gerðist kl. 9:27 á föstudagsmorgni. frá og með þeirri stundu var heil hæð í húsinu við hliðina á þakinu sem hann stóð á til að laga vegginn undir þakinu á húsinu fyrir framan, sambandslaus við umheiminn, nema í síma, sem kom að litlu gagni þegar engar voru upplýsingarnar fáanlegar í tölvunni til að þjóna þeim sem hringdu.
ég var á sandölum og í pilsi í vinnunni þennan dag. mín voða hress og kát og sumarleg svona á fallegum föstudegi. en þegar mér var kippt úr sambandi stóð mér ekki á sama og ég gat ekki hugsað mér annað en að láta aulabárðinn vita af því sem hann hafði gert. nú og svo klifraði ég í allri minni lofthræðslu upp á helvítis þakið sem maðurinn stóð á til þess að benda honum á mjög kurteisislegan hátt á hvað hann væri mikill endemis blábjáni. og það gerði ég án þess þó að særa blygðunarkennd eins né neins. gott ef hann gerði sér nokkuð grein fyrir því að hann hafi verið skammaður á annað borð... hmmm... oh, ég er of kurteis... arg...
nema hvað. stuttu síðar kom önnur persóna upp á þakið, en það var gaurinn frá tölvufyrirtækinu sem hafði verið kallaður til að reyna að bjarga málinu. hann kom og skammaði rauðhaus líka á kurteisislegan hátt og skoðaði snúruna (sem voru nú orðnar tvær). svo ætluðum við niður en þegar hann var um það bil að fara að klöngrast af stað gólaði ég "pant fyrst því ég er í pilsi!". hann tók því að vísu ekki illa þó svo að ég hafi síðar grunað hann um að hafa viljandi ætlað niður á undan til að geta séð svörtu lukkunærbuxurnar mínar... en það tókst honum ekki því ég er pen og vel upp alin stúlka.
nema hvað. ekkert varð sambandið þangað til í morgun þegar tölvugaurinn, sem ég kýs nú að kalla bubba í höfuðið á bubba sem byggir vegna galla-smekkbuxnanna sem hann klæddist í dag, datt í hug að fá rafvirkja á staðinn, sem hann og gerði. rafvirkinn var lægri og enn þjappaðri en bubbi, sem þó leit út fyrir að vera duglegur í ræktinni, og þar sem ég horfði hugfangin á tvo samanrekna vöðvastælta ljóshærða strípaða bláeygða menn og annan í smekkbuxum, gat ég ekki annað en rekið upp bros.
netið er komið í lag.
halelúja.

ég er að fara að vinna vinna vinna á nýjum stað stað stað ligga lái lái lái það er svo gaman gaman gaman að ég sprella sprella sprella niðrí hné hné hné og hann sté sté sté sér til höfuðs höfuðs höfuðs en þá kom einn einn einn lítill api api api í góðu skapi skapi skapi og það var satt satt satt. þetta er gleðilagið mitt sem ég samdi í tilefni dagsins.
það verður reyndar nett fúlt að yfirgefa hið afslappaða og þægilega andrúmsloft sem ríkir hér á vinnustað mínum núverandi, en það kemur þá bara vonandi eitthvað annað gott í staðin. þetta býður þó amk uppá að ég taki höfuðið útúr rassgatinu á mér og fari að stunda sjálfstæða hugsun og öðlist smá ábyrgðartilfinningu. heilanum mínum er óhollt að liggja í leti tímunum saman og dögunum saman og vikunum saman og mánuðunum saman. á endanum fer ég bara að skrifa setningar eins og þá sem fer á undan þessari, og það er ekki gott mál heldur ansi léleg íslenska.
svo er ég að fara að láta taka myndir af eldri borgurum með skrípalæti á eftir. vonandi verður það eins gaman og það hljómar, svei mér þá.
ps. ef einhver var að velta því fyrir sér þá er ég á mjög báðum áttum (mjög báðar sko) um ákvörðun ólafs ragnars grímssonar forsetissonar dorritssonar bessastaðasonar. þetta er mál sem þarfnast analíseringar við á mannfræðilegan hátt og lágt í alla staði og víðs vegar, sem er dregið af víðum vegi. málið er hreinlega ekki alveg svart og hvítt og hvað þá síður svart-hvítt. fjölmiðlar og almenningsálit... stohórhættuleg blanda, frímúrararar og völd... önnur svipuð blanda. tvær hættulegar blöndur saman í glasi, flæðir uppúr. ekki spurning.

ársfundur hinn síðasti yfirstaðinn og önd mín verpir léttar. ég er sár á sinni yfir rigningu og vesæld, en er þó fegin fyrir hönd grasfræjanna minna sem eru eflaust hin ánægðustu að verða blaut, því vatn er jú líf. reyndar er sólin það líka og áður en yfir lýkur mun ég hefja upp raust mína og kvarta út í bláinn (eða gráinn í þessu skýjafari) yfir sólarleysi. þangað til geri ég fátt gáfulegra en að teygja úr mér á bláa skrifborðsstólnum, snúa höfðinu í hringi, láta braka í öxlum og hálsliðum og kreista sólargeislana útúr suðrænum tónum í litlu heyrnartóli sem er tengt á einhvern hátt sem ég kann ekki skýringar á, við útvarpsstöðina www.batanga.com, sem ég hef auglýst áður sælla minninga, hér á síðunni. þetta var eitt helvíti af langri setningu, svo ég þýði nú bara beint uppúr enskunni.
þá sem lifa í þeim misskilningi að latino-tónlist sé ekki skemmtileg vil ég biðja um að bíta í tungurnar á sér og leyfa tónunum að tæla holdið í dunandi dans.
he he he... ég er nú meira fíflið í dag. svona geta ársfundir farið með fólk.
weeepa!!.....

í gær hljóp ég í hringi á meðan frumburðurinn synti um, eiginmaðurinn réðst á girðingu og síðburðurinn át bílastæði. á sama tíma var faðir minn mállaus, móðir mín lystarlaus og afi minn tannlaus. systir mín eignaðist skipulagðan hest og amma stakk af á svipuðum tíma og nágranninn talaði, píparinn varð batteríslaus og snakkið brann. sem minnir mig á að ég þarf að tékka á reikskynjurunum því þeir gáfu ekki frá sér eitt einasta píp.

ef ofangreindir atburðir eru settir í annað samhengi má sjá að ég er að reyna að notfæra mér orð í þeim tilgangi að láta gærdaginn hljóma meira spennandi en hann myndi hljóma á annars venjulegu frásagnarmáli. skoðum muninn:

í gær fór frumburðurinn í sund með sigga vini sínum. nágranninn bað makann um að hjálpa sér að rífa niður grindverkið sem er á milli húsanna, og var það gert með kúbeini. síðburðurinn, sem er á ansi erfiðum aldri rottaðist um bílastæðið í þeim tilgangi að troða munninn á sér fullan af steinum, en ég hafði ekki undan við að elta hana og tæma á henni túlann.
pabbi er í grikklandi og talar ekki grísku. hann ætti þó að bjarga sér á enskunni. svo talar hann sænsku ef í hart fer. mömmu var boðið í mat en hún var ekkert alltof spennt fyrir því. afi svaf vært með góminn í glasi þar sem hann jafnaði sig eftir veikindi. systir mín keypti sér skipulagningarbók með mynd af hesti (geri ég ráð fyrir) sem hún er mjög ánægð með, og amma er á leið til útlanda. nágranninn hefur verið eitthvað úrillur undanfarið, en í gær heilsaði hann og spjallaði aðeins um orkuveituna og annað spennandi. ég hafði beðið vin okkar sem er pípulagningamaður um að koma við og kíkja á ofn sem er að stríða okkur, en hann komst því miður ekki og um leið og hann tilkynnti mér það varð gemsinn hans batteríslaus. makinn ákvað eftir girðingarniðurrifið að gæða sér á einhverju nýju snakki sem honum hafði verið gefið, hann last 3 mínútúr á pakkanum (þetta er sko örbylgjusnakk) og skellti því inn. svo fór minn og pissaði, skellti sér í náttbuxur og settist inn í stofu til mín að spjalla. eftir einhverja stund sagði hann ,,hefurðu tekið eftir því hvað 3 mínútur eru lengi að líða?". eftir nokkrar heimspekilegar vangaveltur um upplifun hans á tímanum heyrðist bíp í örbylgjuofninum. hann rölti rólegur inn í eldhús en svo heyrðist hóst og púff og öhh og ðaahhh og úbb og æ. mikill reykmökkur breiddist um íbúðina en við rukum til og opnuðum alla glugga og dyr til að lofta út. reykskynjaraskrattinn sagði ekki múkk.
að dramanu loknu (og eftir að makinn fór og sótti snakkpokann sem hann hafði hent í örvinglan út um gluggann og datt næstum því á hausinn á nágrannanum sem er rétt nýhættur að vera í fýlu útí okkur), þá tók ég mig til og las leiðbeiningarnar á pakkanum. þar stóð:
unaðslegt snakk á innan við 3 mínútum!! stingið pokanum í örbylgjuofn og stillið tímann (svo kom listi yfir nauðsynlegan tíma miðað við styrk ofnsins). takið pokann út, hristið hann, snúið honum við og stingið aftur inn í jafn langan tíma.
makinn las ...bla bla bla... 3 mínútur!!!... bla bla...

þetta snakk á ekki eftir að slá í gegn.

já, og þar sem ég kann greinilega ekki alveg að gera linka, þá þarf sko að fara undir lyrics, some b-side & non album tracks og þar er caravan of love efst. það er sko það sem ég átti við

hey vá! nú þegar ég fór að gramsa fann ég þessa síðu og hér er textinn frekar klikk. tíhíhí... (þetta er reyndar aðeins fyndið fyrir þá sem kunna textann og hafa svipaðan málvísindanördalegan áhuga á svona og ég) aðrir geta bara skippað þessari færslu.

kominn föstudagur eina ferðina enn. þegar slíkt gerist á ég til að syngja ,,gracias a dios es viernes", man ekki hvort ég var búin að segja frá því fyrr. það er sosum lítið í frásögur færandi ef ekki væri fyrir það að ég kann ekki neitt meira í laginu. ég kann ofsalega mikið af svoleiðis lögum, sem ég get bara sungið eina setningu úr og svo ekki söguna meir. hér koma nokkur dæmi sem mér detta í hug: tralalalalalalalalalala, tralalalalalalallalalala, tralalalalalalalalalala vornóttin löng. ave maria, gratzia plena. sail away sail away sail away. oh what a beautiful morning, oh what a beautiful day, I´ve got a wonderful feeling, everything´s going my way. ég fer á puttanum, ég fer á puttanum, nanalaladaradadadeeeee ég fer á puttanum.
eins og glöggir geta eflaust séð mætti halda á þessu lagavali mínu að ég væri komin vel yfir fimmtugt. sú er þó ekki raunin, en ég er alveg farin að gútera að ég er gömul sál svona tónlistarlega séð. á það tildæmis til að söngla ,,það er draumur að vera með dáta og dansa fram á nótt", en það lag hefur ekki verið á vinsældalistum þjóðarinnar síðan löngu áður en ég fæddist. þegar ég var 13 ára safnaði ég plötum (og svo geisladiskum stuttu síðar þegar þeir bárust til landsins), með kónginum elvis presley. hélt því áhugamáli þó nokkuð útafyrir mig til þess að verða ekki strítt eða lögð í einelti (sem var ekki til þá svo að í raun hafði ég engar áhyggjur af því). þess vegna eru þau fá elvis-lögin sem ég get ekki sungið með af fullum krafti, og kann gott ef ekki heljarins slatta af textanum. ,,number 47 said to number 3, you´re the cutes jailbird I ever did see, sure would be delighted with your company, so come and do the jailhouse rock with me, let´s rock..." eee??? (með spænskum montrassahreim).
svo var ég voða stolt þegar ég loksins skildi textann í laginu með housemartins sem honum bþ enskukennara hafði ekki tekist að fatta þegar við báðum hann um að hlusta og þýða þennan hluta fyrir okkur fyrir hæfileikakeppni hólabrekkuskóla 1988. ,,the place in which we were born, so neglected and torn apart..." þegar við skrifuðum textann niður sjálfar eftir að hafa gefist upp á enskukennaranum, leit hann einhvernvegin svona út:,,the place en which we were born, zona glectica torn apart".
svo sungum við það bara svona og sigruðum hæfileikakeppnina ef ég man rétt (vorum amk í 2. eða 3. sæti, en minningin vill segja mér að það ég hafi einhverntíman unnið eitthvað).
hey hey wait a minute mister postman...weieieieit mister postman... (kann ekki meir)
góða langa helgi.

tabula raza, ergo og status quo. orð sem hafa alltaf þvælst fyrir mér og ég hef ekki enn náð að graspa almennilega. ég veit hvað þau þýða, en finnst þau samt ennþá asnaleg. það er eitthvað kjánalegt við latínu (eða er þetta ekki annars latína?). ég var einu sinni með asnalegan latínukennara og hef í raun aldrei borið þess bætur. það gæti verið ástæðan fyrir ónota-kjánatilfinningunni sem ég upplifi þegar fólk slær um sig með svona orðum. ég tel latínu vera fyrirbæri sem einhverra sagnfræðihluta vegna er snobbað fyrir og uppskrúfað, og ég er með fóbíu fyrir uppskrúfun. ég er eiginlega frekar niðurskrúfari. ég á afskaplega erfitt með að höndla formlegheit, sbr. tungumál háttvirtra fundarmanna oþh. ég fæ hláturskast í kirkjum (eins og áður hefur komið fram) og get engan veginn skilið þau alvarlegheit sem grípa fólk við formfastar seremóníur. úff hvað ég yrði lélegur forseti. ég yrði þó kannski ágæt í stjórnmálum í bendewrikjen (lesist með gringo-hreim). þar þarf fólk greinilega ekki að hafa margt á milli eyrnanna til að komast langt. hmmm... nú var ég að fá hugmynd.
vote mawria chialmties

nú er ég spennt. segi ykkur eftir helgi af hverju ég er spennt. þá verð ég annað hvort kát eða græt. annað hvort eða, já eða nei, af eða á, of eða van (sem er reyndar aðeins annað) en þið fattið hvað ég á við, skiljið hvað ég meina, sjáið hvað ég er að fara, grípið um skaftið á mér og semsagt... já. mín öll í samheitaorðabókinni í dag. svei mér þá.
jebbelí.
svolítið fúlt þegar það er gaman hjá einum og ekki eins gaman hjá hinum. sérstaklega þegar einn býr með hinum og hinum gengur ekki eins vel og einum og hinn er ekki alveg jafn heppinn og einn. þannig er ástandið núna hjá mér, en ég er einn. hinn hefur fullt af orku og löngun til að gera alla skapaða hluti en einhvernvegin er erfitt að fóta sig á markaði og verða eftirsóttur. svo er lýjandi að vera fátækur, ég er nett lýjuð en ber meira jafnaðargeð, enda jafnaðargeðug mjög. hinn er ekki alveg jafn ligeglad, minni pollýönnublóð í æðum og sýnin aðeins dekkri en mín bjarta. það hefur allt áhrif.
en semsagt, ef einhver hefur uppástungur um starf, vinnu, verkefni og fleira fyrir alltmuligtmann með ljósmyndavél að vopni, endilega sendið mér línu á bleikar síður gestabókar minnar.
hjálpum atvinnuhungruðum.

ég sé ekkert blogg í dag. blogspot kerfið er eitthvað að klikka. djöh.
en hvað um það.
ég fór með síðburðinn á bókasafnið í gær. hún er sko rúmlega eins og hálfs og mikill traktor. ég var voða pen mamma og sagði uss, við skulum hvísla núna, sjáðu bókina! viltu setjast niður og skoða bókina? vaaaá hvað þetta er flott kisa í bókinni... sestu hérna elskan, sittu kyrr, usss... hvísla. en nei nei, hún hafði eirð í sér til að skoða hverja bók í uþb. 11 sekúndur og þegar ég gafst upp á að dæla í hana bókum fór hún að rölta um. entist aðeins við að skoða sig í spegli, en ég dró hana í burtu eftir að ég fékk frekar áberandi augnaráð frá starfskonu þarna (væntanlega þeirri sem sér um að pússa speglana). þá ákvað ég að prófa að leyfa dótturinni bara að ráfa um og sjá til hvort hún yrði ekki róleg við það. ég snéri mér aðeins að bókunum, en augnabliki síðar sá ég hana þar sem hún kom brunandi á móti mér með kerru í eigu safnsins. hún var voða stolt með kerruna, en manninum í afgreiðslunni fannst þetta greinilega ekkert fyndið eða krúttílegt svo ég reyndi hvíslandi að sannfæra hana um að kerran væri ekki spennandi. keððan keððan! æpti hún og ég dreif mig með hana að einhverskonar ljósmyndasýningu á vegg þar sem var mynd af litlu barni. sjáðu litla barnið! hvíslaði ég og hún gleymdi kerrunni. svo þegar allt virtist vera fallið í ljúfa löð og hún farin að einbeita sér að því að endurraða bæklingum frá tryggingastofnun sem lágu þarna í rekka, snéri ég mér við og reyndi að einbeita mér að bókunum sem voru ástæða þess að ég var stödd á bókasafni á annað borð. mér telst svo til að friðurinn hafi enst í tæpa mínútu, en þá heyrði ég litla (en kraftmikla) rödd sem undirmeðvitund mín þekkti svo vel þrátt fyrir tilraun meðvitundarinnar til afneitunar. þessi rödd var greinilega að prófa sig áfram með bergmál borgarbókasafnsins við tryggvagötu, en þá gafst ég upp. ég greip hana með öðrum handleggnum og dró kerruna hennar á eftir mér beinustu leið út á götu. öskrin í henni yfir því að vera rifin svona út af þessum skemmtilega stað lokuðust loksins úti þegar rennihurðin small saman fyrir aftan mig. ég var orðin sveitt.ég sá ekki betur en að öðrum gestum safnsins hefði létt við skyndilega brottför okkar mæðgna.
við sumar aðstæður er ég eina manneskjan sem þykir barnið mitt vera fyndið og krúttlegt.
og ég hef ekkert að lesa....

ég biðst innilegrar afsökunar. þetta var allt mér að kenna. ég fann ástæðuna í gærmorgun í garðinum mínum og var ekki lengi að bjarga því sem bjargað varð. það slapp fyrir horn eins og sjá má í dag. ég vil þó enn og aftur biðjast fyrirgefningar og vona að þetta hafi ekki valdið ykkur of miklum óþægindum. ég veit að sjálf blótaði ég í sand og ösku áður en ég gerði mér grein fyrir því að ég gæti sjálfri mér um kennt og hefði engan annan til að skella skuldinni á. ég hreinlega blygðast mín og skammast fyrir að hafa ekki tekið eftir þessu fyrr en þá hefði ég getað lagað málið strax og það hefði sparað ýmsum pirring og vonbrigði. ég vona bara að ég hafi ekki alveg rústað helginni fyrir ykkur. mikið þætti mér leiðinlegt ef ég hefði gert það, ég lofa að passa mig á því að svona lagað komi ekki fyrir aftur, amk. ekki heima hjá mér. kannski og vonandi hafa einhver ykkar getað gert gott úr öllu saman og haft það gott þrátt fyrir allt, ég veit að mörgum börnum fannst þetta bara fínt, en ef mér hefur tekist með þessari ófyrirgefanlegu yfirsjón að skemma ferðaplön og veisluhöld, þá á ég mér engar málsbætur.
en nú er ég sem betur fer búin að snúa skrattans hrífunni við og það er hætt að rigna.
afsakið

ársfundur nr.1 var haldinn í morgun. þangað mættu stjórnin, nokkrir starfsmenn sjóðsins og einn fulltrúi aðildarfélaga. nokkuð sorglegt miðað við að ég var búin að búa til heljarinar helling af fundargögnum, stóð sveitt við ljósritunarvélina alla vikuna og raðaði þangað til að enginn rúmmillimeter á lófum mínum var bréfaskurðarlaus. þetta ber bara vott um vanhæfni mannskepnunnar til að læra af reynslunni. ég hugsa að samanlagðir gestir á slíka ársfundi síðastliðin 5 ár, fyrir utan stjórn og starfsfólk, séu teljandi á fingrum annarar handar. samt bý ég alltaf til tugi af möppum uppfull bjartsýni um að Í ÁR verði allt breytt, áhugasamir sjóðfélagar muni standa í röðum og bíða eftir að fá að komast að. ég er meira að segja svo bjartsýn að ég tók með mér sérstakt eintak til þess að ljósrita eftir ef ekki væri til nóg. dios mio.
eina manneskjan sem er greinilega farin að leggja saman tvo og tvo er sú sem sér um veitingarnar. í fyrra var víst svakalegt hlaðborð sem ekkert sást á eftir hinn fámenna fund. í ár voru nokkrir bananar skornir niður og epla- og appelsínubátar. svona eins og í leikskólunum. á þeim bænum er attitudið komið úr miklum metnaði yfir í "ó crap, það mætir hvort eð er enginn, skellum bara ávöxtunum sem myndu annars skemmast um helgina í skál fyrir þetta lið...".
mér tókst að halda mér vakandi í gegnum upplestur ársskýrslu, tryggingafræðilegrar athugunar og fjárfestingastefnu. er ég væri spurð myndi ég þó eflaust fáu geta svarað öðru en því að öryrkjum hefur vissulega fjölgað því nú eru andlegir kvillar taldir með.
sem er raunar hin áhugaverðasta stúdía ef út í það er farið.
annað sem ég væri til í að stúdera er pósan sem fólk snappar inní þegar það er orðið að háttvirtum fundarmönnum. hvað er málið með þetta málfar? ég hef bókstaflega horft uppá fólk sem hefur verið hlægjandi og flissandi með sígó úti á svölum, umturnast og breytast í spítukalla með pókerfés sem tala hálfgerða klingónsku.
"...ef mér leyfist með leyfi fundarstjóra að yrða á viðstadda aðila með tilvísun í 3. málsgrein áðurnefndra skjala sem undirrituð hafa verið með gefnu samþykki meðlima stjórnarinnar, og í framhaldi af því væri við hæfi að koma á framfæri þakklæti og velvild í garð títt ræddra nálgana."
gesundheit.
jæja nú er bréfasulta í prentaranum... tíhíhí... alltaf góður þessi.
besta að hrista af sér fundarslenið og fara að leita að hinu krumpaða blaði sem veldur óvelkomnum töfum í útprentunum nauðsynlegra fylgiskjala. ef ÞETTA er ekki spennandi þá skal ég hundur heita.

góða helgi
hundur

I AM 36% TORTURED ARTIST! I have some artistic ability, but it is probably a hobby and doesn't drive my life into a dark abysmal hole were I am alone and against the world. Take the TORTURED ARTIST test at Fuali.com

frumburðurinn hringdi í mig í gær og tilkynnti mér að hann þyrfti ekki að mæta í fleiri tíma í tónfræði. ,,nú, hvernig veistu það?" spurði ég. ,,ég fór bara í tónlistarskólann og spurði hana þarna konuna sem veit allt og hún sagði mér það."
ég er að hugsa um að láta hann kynna mig fyrir konunni sem veit allt. hún mun þurfa að svara ansi mörgum spurningum, ó já. skrýtið að enginn skuli hafa auglýst þetta fyrirbæri áður, hún gæti orðið forrík blessuð konan. ,,spyrjið konuna sem veit allt, aðeins 1000 krónur spurningin!!"
Ég myndi amk. splæsa á einar þrjár. Reyndar þyrfti ég að hugsa þær ofsalega vel áður til þess að nýta þær sem best og fá sem mest útúr svörunum. Það krefst útsjónarsemi.

annars er allt gott að frétta. fundargögn fyrir ársfundi 1 og 2 eru tilbúin, blaðabunkinn á vinstri hönd hefur minnkað, gulu miðunum á tölvunni hefur fækkað og það eru glæný hefti í heftaranum. merkilegur assgoti hvað mánuðurinn hefur annars liðið hratt miðað við að ég hef sosum ekki gert neitt merkilegt (ef bílþjófnaður er ekki talinn með).
síðburðurinn er að losna við hóstann, horið og eyrnabólguna og frumburðurinn fer fljótlega í sumarfrí. úff, enn eitt sumarið til að púsla saman. einhvernvegin bögglast þetta nú samt alltaf allt. eða eins og argentínumaðurinn sagði á hard rock í london: úr einhverju rassgati mun koma blóð.

mæ ó mæ hvað þessi dagur leið hratt. ég sem lá í gærkvöldi gersamlega upptjúnnuð af kókakóla og hugsaði allskonar ruglumbull sem ég ætlaði svo samviskusamlega að skrifa niður hérna. og nú hef ég hvorki tíma né get munað hvað í skrattanum það var sem ég ætlaði að skrifa. það var samt örugglega skemmtilegt.
ætli það segi ekki ýmislegt um mig og mitt líf að ég skuli virkilega liggja og reyna að láta mér detta í hug hlutir til að skrifa um á blogginu mínu... he he..
en jæja, gefst upp á að þykjast vera eitthvað töff týpa.
ég hef verið að pæla svolítið í því hvernig ég er í samanburði við fólk (þá skoðað útfrá því hvernig aðrir skrifa á sambærilegum síðum). niðurstöður þeirra pælinga eru eftirfarandi: ég er ekki súrrealísk, hlaðin ótrúlegu ímyndunarafli, orðheppin og hnyttin með eindemum. ég er ekki pólitísk, uppfull af skoðunum um menn og málefni, drífandi eða fræg. ég er ekki vinamörg og hvorki svo óheppin né heppin að vera endalaust að lenda í skrýtnum og skemmtilegum uppákomum. ég er hvorki ráðagóð, rómantísk né krúttíleg og ég kann ómögulega að ljúga.
ja hérna.... mikið er frískandi að pilla svona utanaf sér það sem ég hélt/vildi/reyndi vera en er eftir alltsamant bara ekki neitt. ding! nýju þroskastigi er náð hér með í beinni á blogginu.
ég er bara svona og það er fjandans nóg fyrir mig. engin minnimáttarkennd hér. take it or leave it.

já og það er i í skilst. ég biðst afsökunar á þessum gersamlega óviðunandi mistökum.

ég hef mikið velt því fyrir mér hvort ég ætti að blogga um júróvisjón. nenni því eiginlega ekki lengur. ég er með helv...djö...andsk... gríska viðlagið svo fast á heilanum á mér að ég er alvarlega farin að íhuga að verða mér úti um hamar og nagla til að negla einhverju í hausinn á mér í von um að lagið hætti. þetta er ekki einu sinni gott lag for crying out loud. og ég ætla ekki að gera sykurpopparanum það til geðs að eyða bloggplássi dagsins í hann. reyndar var hann óttalegt augnakonfekt. mér sýndist þó ekki betur en að hann væri með skarð í vör (eða hefði verið með við fæðingu) þegar hann var sýndur í close-up úr græna herberginu (sem ég sá ekkert grænt við).
en nóg um það... bölvað nöldur alltaf hreint í manni...
þá held ég að það verði skömminni skárra að lesa mig ef ég færi að skrifa um eitthvað sem skiptir máli. svo er það að skipta máli auðvitað afstætt eins og svo margt annað... hættu nú alveg.
eftir doltla hugsun síðan ég setti punktinn aftan við síðustu setningu á undan þessari hef ég komist að þeirri niðurstöðu að mér dettur ekkert annað í hug til að skrifa um í dag en júróvisjón og sjónvarpið. best að leyfa vindum hins takmarkaða hugflæðis að fjúka þá bara örlítið.... (með þessu áframhaldi mun ég aldrei geta skrifað bók)
eníhú
ég horfði á kveðjuþátt kynlífs og borgarinnar fyrir helgi. bölvaður kaninn, alltaf þarf þetta lið að skrúfa frá slómóinu, fiðlunum og tárunum til að fá mann til að tárast. ég hef ekki einu sinni fylgst með þessum þáttum nema endrum og eins þegar ekkert annað er í kassanum, en samt sat ég og táraðist með þessum ungu konum sem áttu svo bágt með að hætta í vinnunni. ég myndi reyndar verða svekkt yfir því að þurfa að hætta í djobbi þar sem ég fengi sprillföld launin mín í dag, en það er nú ekki eins og þær þurfi að gerast ræstitæknar eftir að þáttunum lauk.
svo tárast ég stundum yfir ópru, hversu leim er ég eiginlega??! mig grunar sterklega að ég sé enn með nettan hormónakokteil í blóðinu eftir meðgöngu nr 2. svo gæti þetta líka verið ættgengt. mér skylst að konur úr föðurætt minni gráti mikið. þegar það er gaman á fjölskyldusamkundum er hlegið svo hátt að rúður bresta, en þegar komið er saman td. við jarðarfarir, þá er eins gott að hafa vatnsheldan maskara, heila klósettrúllu og sólgleraugun tiltæk.
ég er ættgeng grenjuskjóða.
góð leið til að hefja nýja viku.....

You are Barbamama. You spend most of your time
alone, developing your subtle talents. No one
really knows you.


Which Barbapapa Personality Are You?
brought to you by Quizilla

Ég hef verið að prófarkalesa ritgerðir undanfarið. Nú fer að verða hægt að sannfæra mig um að íslenskan sé tungumál í útrýmingarhættu. Hún er að minnsta kosti í mikilli breytingarhættu. Reyndar er fólk misjafnt, en þegar á heildina er litið má segja að ótrúlega stór hluti hálf-fullorðins fólks sem er að skríða útúr háskólum, sé íslensku-fatlað að einhverju leyti. Stafsetningafötlunin er reyndar ekki sú versta, þó eru n og y að þvælast fyrir mörgum (það er svosem bara klassík), en verst þykir mér sú staðreynd að fólk er að skrifa lokaritgerðir sínar á talmáli. Oftar en ekki eru setningar greinilega íslenskufærðar enskuslettur sem er mjög auðvelt að sjá í gegnum og fæstir virðast hafa vald á því að skrifa bókmenntamál (reyndar hef ég ekki lesið yfir fyrir neinn úr íslensku- eða bókmenntadeild, og geri ráð fyrir því að það fólk hífi þetta upp á annað plan). og já, ég er sko dóttir föður míns (fyrir þá sem skilja)
(glöggir lesendur taka kannski eftir því að ég notast við hástafi og lágstafi í þessum pistli í þeim tilgangi að sýna framá eigið skriftarvit ehemm...)
en yfir í aðra sálma... júróvisjón á morgun. ruslana... algjör snilld. ég horfði reyndar á keppnina í fyrra þar sem ég var stödd í mexíkóborg. mexíkanska sjónvarpið sýnir hana þó ekki (sem er sosum ekkert skrýtið ef út í það er farið). en semsagt var ég í húsi þar sem television española var í boði, en það er sko spænska ríkissjónvarpið. spánverjarnir klikkuðu auðvitað ekki á júró og ég eyddi heilum eftirmiðdegi í herlegheitin (tímamismunurinn gerði það að verkum að þetta var ekki kvöldstund). úti var um 30 stiga hiti og ég var með opna glugga og sjónvarpið í botni. á neðri hæðinni var fjölskyldusamkunda tengdafjölskyldunnar en mér hafði ekki tekist að fá þau með mér í gott júróvisjón-partý, sem var reyndar synd því þetta er hresst fólk og skemmtilegt og þau voru þar að auki að staupa sig og svona... en well, ekki verður á allt kosið. þarna var ég semsagt ein dansandi og voða hress við opinn gluggann þegar ég tók eftir því að samkundan á neðri hæðinni var þögnuð. skvaldur og hlátur og latino-tónlistin voru þögnuð. hvað kom fyrir? hugsaði ég þar sem ég ýtti á mute-takkann á fjarstýringunni og lagði við hlustir. þá datt mér í hug að líta út um gluggann og niður á neðri hæðina (get eiginlega ekki alveg útskýrt arkítektúrinn í þessu húsi í stuttu máli), en allavega... þar stóð öll stórfjölskyldan í hnapp, grafalvarleg, horfðu upp til mín, og þegar ég setti upp andlit sem var eitt spurningarmerki þá hristi Leonardo frændi hausinn og spurði fyrir hönd hópsins HVURN ANDSKOTANN ÉG VÆRI EIGINLEGA AÐ HLUSTA Á!
þá höfðu þau staðið þarna niðri í svolítinn tíma og fylgst með mér dilla mjöðmunum yfir einhverju júrópoppi frá fyrrverandi sovétríkjunum og áttu ekki til orð yfir því hvað þetta væri hræðileg sjón og heyrn. síðan þá hefur mannorð mitt ekki orðið samt, en þau eru öll sannfærð um að ég hafi ömurlegasta tónlistarsmekk í heimi.
ætli þetta sé ekki spurning um að vera alinn upp við það að þetta sé skemmtileg keppni...
svo var spænski gísli-marteinninn nottlega frábær þar sem hann gólaði AY AY AY...! þegar þeir fengu ekki stig og svo OLÉ!! þegar þeir fengu stig.
legg hér með til að gísli öskri ÓLI þegar ísland fær stig á morgun.
Leonardo og félagar hafa ekki hugmynd um hverju þau eru að missa af...

ég er að fara í fyrsta þrítugsafmælið í vinkonuhópnum í kvöld. ég er ekki í krýsu fyrir hönd annarra þannig að mér finnst eiginlega barasta ekkert mál að hún skuli vera orðin. sé enga breytingu. það er samt eitthvað við að verða það sjálf... get ekki útskýrt.
nú glotta sennilega þeir (ef það eru einhverjir) sem lesa þetta og eru komnir yfir í að vera þrjátíuogeitthvað eða meira. þetta verður ábyggilega ekki nokkur skapaður hlutur eftir alltsamant þegar að því kemur. mér verður örugglega slétt sama, skiptir engu máli og ég yngist upp ef eitthvað er (af því að hætta að hafa áhyggjur af því að verða þrítug). en svona verður fólk stundum að fá að velta sér uppúr ómerkilegum hlutum, blása þá svolítið upp fyrir sjálfum sér, gera þá merkilega og hafa fyrir því að hafa áhyggjur af rugli. ég tek svoleiðis syrpur af og til, finn mér bitastætt áhyggjuefni sem ég get bitið í mig og þjáðst yfir í svolítinn tíma. reyndar ætti þetta svo að stigmagnast þangað til allt springur og heimurinn verður ekki samur á eftir, en í raunveruleikanum líður tíminn bara og jafnvel hinar stærstu áhyggjur dofna, rofna og sofna (rím sko), þangað til ekkert verður eftir. hlutirnir leysast bara, ef þeir leysast ekki þá gleymast þeir, ef þeir gleymast ekki þá hætta þeir að skipta máli.
ergo: áhyggjur eru tímasóun.
annars finnst mér best að konan þarna í júróvisjón heiti ruslana.

dóttirin veik. ég farin heim snemma. sorrí gæjs.

vúff. mikið að gera. gott og blessað sosum.
nú dettur mér ekkert í hug. heilinn búinn í dag.
best að vera ekkert að rembast enda mun það þá bara hljóma eins og eitthvað nöldur og bull og ekki ætla ég nú að fara að vera leiðinleg á blogginu mínu. ég ætla alltaf að vera skemmtileg, hnyttin og hugmyndarík á blogginu mínu. ekkert að kvarta eða nöldra. þess vegna er best að halda sér bara saman á svona dögum eins og í dag þegar ekkert er á seyði í skallanum og það eina sem mér dettur í hug að skrifa um væri þá helst hvað ég er hugmyndasnauð. það er ekkert skemmtilegt lesefni fyrir aðra og kemur hvorki að gagni né hefur skemmtanagildi. þess vegna hef ég ákveðið að sleppa þessu bara í dag og vera ekkert að eyða orku minni né þeirra sem gætu mögulega farið að eyða tíma sínum um að líta yfir þetta krot mitt í vitleysu. oft er betur heima setið en af stað farið segi ég nú bara og það á við hér og nú um þessa ákvörðun mína. þannig verður þá með daginn í dag, hann verður vita blogglaus af minni hálfu og verður ekkert hægt að ræða það neitt nánar. ég hef svosem áður sleppt því að blogga og ég gat ekki séð að það skipti neinn máli, þannig að ég býst ekki við því að það muni valda mikilli sorg hjá neinum. engin þjóðarsorg vegna þess að hún maja var of þreytt til að blogga. enginn að velta því neitt fyrir sér af hverju ég er svona þreytt eða hugmyndalaus. og þar sem enginn mun spyrja mig, nú þá kemst fólk ekki heldur að því að ég svaf andskotann ekkert í nótt. enginn hefur áhuga á því að vita að annað afkvæmið vaknaði á klukkutíma fresti, og hvað þá síður hefur fólk áhuga á því að vita að makinn át einhverja fjandans svefnpillu og hraut svo svakalega að mér tókst ekki að sofna í þessar fáu mínútur sem liðu á milli þess sem afkvæmið vaknaði. og þar sem enginn mun spyrja mig útí þetta og þá ekki komast að ástæðum þreytu minnar, verður sennilega enginn sem samhryggist mér, segist skilja mig eða minnist amk á að það hafi verið leitt að ég hafi verið of þreytt til að blogga.
en ég verð bara að lifa með því.
svona er þetta oft þegar fólk er þreytt og dettur hreinlega ekkert í hug. þá er óþarfi að vera að velta sér uppúr því og best bara að sleppa því að skrifa nokkuð yfir höfuð.
það er það sem ég ætla að gera í dag.
ekkert blogg.

það er nú bara aldeilis mikið að gera þessa dagana með alla þessa ársfundi yfirvofandi. tíminn líður á undraverðum hraða og slíkt gleður mitt litla hjarta. auk þess eru sumarlyktin, fuglasöngurinn og allir skrilljón íslendingarnir sem poppa upp og hrúgast í miðbæinn þegar sólin skín, ákveðnir gleðigjafar sem fá mig til að brosa. það þarf lítið til að gleðja mig.
ég er búin að komast að því að ég á ósköp erfitt með að hætta að brosa. ég geri slatta af því á dag. svo koma reyndar nokkrir dagar í mánuði, í kringum mánaðarmót, sem ég á erfiðara með að brosa. þá fæ ég áhyggjur af peningum, finnst allt ómögulegt, frussa yfir laununum mínum og get ekki sofið. svo einhvernvegin beyglast þetta allt í gegn, reikningarnir hverfa einn af öðrum og ég get byrjað að brosa aftur. það er stundum svekkjandi að vera meðaljóna. ég hef gaman af að skrifa, en hef aldrei getað drullast til að klára eitt né neitt. ég hef ágætis menntun, en hún er samt aldrei nóg eða rétt fyrir það sem ég vil. ég hef ýmiskonar reynslu, en aldrei á réttu sviði. ég get alveg hugsað mér að taka þátt í þjóðmálum, en hef ekki alveg nógu mikinn áhuga til að fara að djöflast í pólitík. ég hef mikinn áhuga á ýmsum starfsgreinum, en kemst ekki að vegna reynsluleysis og fæ ekki reynslu vegna starfsleysis. arg spark og barf. meðalkvennskan í hámarki.
en einhverra hluta vegna er ég samt aftur farin að brosa eftir síðustu mánaðarmót svo þetta getur hreinlega ekki verið svo slæmt... eða hvað? er ég búin að gefast upp? á ég ekki betra skilið?
(best að hætta núna og draga sig aftur inn í glerkúluna þar sem allt er gott og fínt)
bros

ég varð vitni að klassík í gærkvöldi þar sem ég stóð í röð í 10-11 á hverfisgötunni. klassíkin átti sér stað á milli unga mannsins sem var verið að afgreiða og ungu konunnar sem stóð fyrir framan mig í röðinni.
hún: nei hæ!
hann: já, hæ!
hún: hvað segir hann?
hann: allt gott bara en þú?
hún: bara allt fínt, langt síðan maður hefur séððig.
hann: já sömuleiðis
(smá þögn)
hún: hvað er annars að frétta?
hann: bara allt fínt svona, ert þú ekki bara hress alltaf?
hún: jújú, alltaf í stuði (hlær aðeins of stutt til að vera trúverðug í hlátri)
hann: býrðu hérna nálægt?
hún: já bara hérna beint á móti á barónsstígnum, en þú, býrðu nálægt?
hann: já, bara hérna uppi á grettisgötunni
(smá þögn)
hún: minn bara alltaf í búðinni og svona...
hann: jújú maður er að versla fyrir konuna bara
hún: já hvað er að frétta?
hann: bara allt fínt, en þú, hvað er að frétta af ****?
hún: svaka hress, var að spila um helgina og svona
hann: núúú, gengur ekki bara vel?
hún: rosalega alveg, en hjá þér?
hann: jújú, maður er bara alltaf í sama gamla
hún: einmitt, sama hér
(smá þögn)
hann: jæja best að drífa sig, konan að bíða og svona
hún: heyrðu ég labba meððér yfir götuna
hann: gott mál
(þau gengu af stað út úr búðinni)
hún: hvað er annars að frétta?........

og eftir stóð ég í röðinni og glotti.

góða helgi

það eru ársfundir á næstunni. því fylgir mikil ljósritun, heftun, bréfaklemmun, innbinding í möppur og plastvasa, röðun og flokkun. fundargögn verða afhent viðstöddum á fundarstað.
ég get þó ekki neitað því að ljósritunarvélin er tilbreyting frá tölvunni og kennitölubunkanum mínum. mér þykir líka spennandi að fylgjast með hvaða stærð af bréfaklemmu kemur upp þegar ég sting vísi- og þumalfingri saman ofaní bréfaklemmuboxið. stundum eru þær of stórar en svo kemur fyrir að ég fæ þessar minnstu sem ná ekki utanum nema þunna bunka og þá verð ég að gera aftur. ég fæ að telja svartar möppur og ef ég er heppin eru þær ekki nógu margar og ég fæ að fara alla leið út í pennann. þá hoppar litla skrifstofuhjartað mitt af gleði og ég skokka hýr og kát út í hallarmúla.
ljósritunarvélin á til að flækja blöðin, þá segi ég ,,bréfasulta" og brosi í milljónasta skipti að þessum annars frábæra orðaleik. svo finnst mér gaman að reyna að komast að því hvort blaðið er flækt í hólfi A, B, C eða D. eða jafnvel E, en ég hef ekki enn getað fundið út hvar það er. (sem er spennandi útafyrir sig)
nú einnig þarf að ljósrita í lit með haus. alveg er það merkilegt hvað hægt er að skemmta sér yfir því hvernig bréfsefnið á að snúa í skúffunni til að textinn lendi á réttum stað.
já, það er gaman að vinna í lífeyrissjóði. ég skil hreinlega ekki hvað ég hef verið að hugsa undanfarið þegar ég hef verið að sækja um vinnu og nám út um hvippinn og hvappinn.
vanþakkláta ég.

ég sá blindan mann ganga á vegg. ég sem hélt að blindir væru svo klókir við einmitt að fatta þegar það eru veggir fyrir framan þá. hann var ennþá með prikið undir handleggnum, sennilega ekki tilbúinn ennþá til að labba af stað, en var samt ekki alveg stopp. ég stóð inni í lyftunni sem hann var nýkominn útúr og fylgdist með honum aftanfrá. sá hann stefna á vegginn en gerði ráð fyrir þessu hindrana-skilningarviti blindra og vildi ekkert vera að móðga manninn með því að góla á hann að hann ætti að beygja til hægri. það hefði sennilega ekki verið móðgun, svona í retrospect, en hann mun sennilega aldrei komast að því hvort ég hafi snúið inn eða út í lyftunni, og þá því hvort ég hafi séð hann eða ekki. hún lokaðist áður en mér gafst ráðrúm til að hugsa, tala eða bregðast við. ég hugsa að ég hafi verið eins og spurningamerki í framan amk upp að 3ju hæð.

semsagt... bílnum hafði verið stolið! maría og makinn ráfuðu út án þess að vita að hverju þau væru að leita. skyndilega sáu þau glitta í eitthvað í mölinni þar sem bíllinn hafði staðið. það var debetkort merkt lilju dís, fæddri þegar maría og makinn voru orðin 9 ára. varla gat hún hafa tengst stuldinum...
maría stakk debetkortinu í vasann og fór aftur inn. hún hringdi í lögregluna og var beðin um að koma á næstu stöð til þess að gefa skýrslu. sem betur fer bjó hún í næsta nágrenni við aðalstöðvar lögreglunnar því að þrátt fyrir að hafa fengið leiðbeiningar um að koma á næstu stöð, komst hún síðan að því að þar sem það var sunnudagur var engin önnur stöð opin nema aðalstöðin.
þegar hún kom á aðalstöðina voru þar fyrir tveir menn, ljóshærðir, rúmlega þrítugir og greinilega ekki enn farnir heim eftir næturskrallið. annar þeirra var greinilega danskur og þar sem maría stóð og hleraði sökum einlægrar forvitni, komst hún að því að hann var danskur sjóari sem hafði ætlað að snúa til baka til skips í morgunsárið, en komst þá að því að þar var ekkert skip. lögreglumaðurinn í afgreiðslunni hringdi nokkur símtöl og tjáði unga dananum í gegnum íslenska túlkinn að þeir hefðu orðið að fara, en hefðu skilið tvo eftir sem hefðu ekki skilað sér. maría komst síðar að því að danska skipið hefði flýtt brottför til að hjálpa báti í neyð. eftir að daninn og fylgisveinninn hurfu af braut var röðin komin að maríu. henni var vísað á bak við í herbergi varðstjóra. þar tók á móti henni miðaldra vinalegur maður í lögreglubúningi. maría var látin lýsa atburðum morgunsins, því sem hafði verið inni í bílnum og fleiru. á meðan á skýrslutöku stóð hringdi síminn. lögregluvarðstjórinn svaraði einhverju í símann og sagði svo ,,hún situr einmitt hérna hjá mér konan". maríu varð hverft við en hún átti það til að verða hissa þegar fólk kallaði hana konu. samkvæmt sjálfri sér var hún nefnilega ennþá stelpa.
þegar lögregluvarðstjórinn hafði lokið sér af í símanum snéri hann sér aftur að maríu og tjáði henni að bíllin væri fundinn. ,,en fúlt" hugsaði maría með sér ,,aldrei geta sakamál orðið spennandi í þessu smáþorpi". en hún var skyndilega rifin útúr þessum hugsunum sínum þegar lögregluvarðstjórinn hélt áfram; ,,hann fannst á innbrotsstað og þú verður að koma með okkur til að gefa skýrslu". úlala, þetta hljómaði betur í eyrum maríu. eftir stutta stund hafði hún lokið við að gefa skýrslu númer 1 og þá birtust í dyrunum tveir ungir svartklæddir lögregluþjónar, þeir voru ekki ómyndarlegir (tvær neitanir gera pósitífu), en alls ekki týpur sem maría gæti hrifist af.
hún fylgdi þeim út á bílastæðið og var vísað í aftursæti hvítfágaðrar lögreglubifreiðar. þar stakk hún upp á því við lögregluþjónana að hún myndi setja á sig bílbelti. það kom fát á drengina og játtu því að það væri sennilega góð hugmynd. maría glotti í aftursætinu þar sem hún smellti á sig beltinu.
þau brunuðu sem leið lá á bjargarstíg 5. þar var enginn á ferð og ekkert sem benti til þess að innbrot hefði verið framið. því síður var bíll maríu fyrir utan. lögregluþjónarnir ungu urðu hálf kjánalegir þegar þeir hringdu aftur niður á stöð til þess að fá að vita að þeir ættu að vera á bjarnarstíg 5. maría glotti enn í aftursætinu. þegar þau komu að bjarnarstíg 5 voru þar lögregluþjónar á stangli ásamt eiganda húsnæðisins. það kom maríu á óvart þegar hann kynnti sig sem fórnarlamb innbrotsins, en hann reyndist vera þjóðþekktur maður sem heitir óskar og er oft kenndur við skrípalæti. maría kynnti sig sem eiganda bílsins. eftir viðkynningar ákvað hún að snúa sér að farartækinu sínu. það fyrsta sem hún sá var risastór svartur einkennisklæddur afturendi sem stóð útúr bílstjóradyrum bílsins. afturendinn bakkaði út og í ljós kom risastór og rauðbirkinn lögreglumaður sem hafði verið að þefa eftir vísbendingum í bílnum. maríu var tjáð að þar hefðu fundist sígarettustubbar og blóðblettir ásamt fleiru sem hún yrði nú að bera kennsl á hvort hún ætti sjálf eða væri komið frá ræningjanum/unum. maría tók strax eftir því að allt var á rúi og stúi í bílnum, hátalararnir úr skottinu komnir frammí, geisladiskarnir hennar lágu eins og hráviði um allt og ýmiskonar rusl var hingað og þangað um bílinn. maría saknaði nokkurra geisladiska og úlpu sem höfðu verið í bílnum, en á meðal þess sem hún kannaðist ekki við var farsími, bleikur með glimmeri, dönskuritgerð með einkuninni 8, merkt sömu stúlku og átti debetkortið sem maría og makinn höfðu fundið á bílastæðinu og svo samviskusamlega afhent lögreglu, bréfsnifsi, boðskort í 21 árs afmæli dönskuritarans, lyklar og fleiri sígarettustubbar. að nánari skýrslutöku lokinni fékk maría að fara heim á bílnum sínum. hún var því fegin, en blótaði þjófnum í sand og ösku þegar hún komst að því að allt bensínið sem hún hafði varla tímt að kaupa deginum áður var uppurið. ,,skítalabbar" muldraði maría í gaupnir sér þar sem hún keyrði heim, þó fegin því að hafa fengið bílinn til baka með barnabílstólnum og kerruvagninum enn innanborðs.
tveimur dögum síðar frétti maría í gegnum utanaðkomandi aðlia að ræningjarnir hefðu náðst og að þeir væru, eins og flesta hafði víst grunað, gamlir góðkunningjar lögreglunnar.
framhald ef framhald verður.

You are Fozzie Bear.
You are caring and love your friends as if they
were family. For only they will put up with
your stupid jokes.

FAVORITE EXPRESSION:
"Wocka! Wocka!"
FAVORITE AUTHOR:
Gags Beasley, comedy writer

HOBBIES:
Telling jokes, dodging tomatoes

QUOTE:
"Why did the chicken cross the road?"

NEVER LEAVES HOME WITHOUT:
His joybuzzer, his whoopee cushion and Clyde, the
rubber chicken.


What Muppet are you?
brought to you by Quizilla

hasar á hverfisgötunni. 1.kafli.
maría vaknaði á sunnudagsmorgni. úff... hugsaði hún, skítlegt að þurfa að fara í vinnuna... en jæja, það gerist svosem ekki oft um helgar... hún lét sig leka undan sænginni niður á kalt gólfið, en stökk svo á ógnar hraða aftur undir sæng þegar bakspikið snerti ískalt plastparketið. snöggar hreyfingarnar komu blóðinu af stað svo hún stóð upp og gerði sig tilbúna til að fara í bað. hún hefði viljað fara í sturtu, en enginn á heimilinu hafði hingað til verið nógu framtakssamur til þess að hengja sturtuhengið upp eða festingu fyrir sturtuhausinn því baðkarið var undir súð og það tók örlítið meira á heilafrumurnar að hengja þetta upp undir slíkum kringumstæðum. á heimili maríu var sjaldan reynt meira á heilann en brýnasta þörf var á.
María var ekki lengi í baði. hún þvoði á sér hárið og húðina, og var ekkert að hafa fyrir því að raka á sér leggina því slíkt pjatt var löngu hætt að skipta hana máli (réttara sagt nennti hún því ekki á meðan hún hafði ekki aðgang að sturtu því henni þótti ekki fýsilegur kostur að baða sig í eigin fótleggjahárastubbum).
Að baðinu loknu setti hún ólívukrem á andlitið, ilmvatn í hálsakotið og greiddi flókana úr síðu hárinu. svo klæddi hún sig í buxur og peysu, óskaplega kasjúalt á annars heimilislegum sunnudegi. þegar hún var tilbúin til þess að leggja af stað í vinnuna varð henni á að líta út um baðherbergisgluggann sem er sá eini í íbúðinni sem snýr út að bílastæðinu og garðinum. á bílastæðinu voru bílar nágrannans en ekki litla ryðgaða toyotan sem hún og makinn höfðu keypt sér fyrir 150.000 kall í fyrra. maría gólaði á makann að hringja strax í þann sem hefði fengið bílinn lánaðan, en makinn kannaðist ekkert við að hafa lánað bílinn. eftir nokkur símtöl komust þau að því að bíllin var hreinlega ekki í láni. honum hafði verið stolið!
(til að fá framhald af þessari sönnu glæpasögu, vinsamlegast skrifið í gestabókina mína að þið hafið áhuga og þá skal ég halda áfram... og þetta kallast gestabókarskrifamútur... he he)

við hjónakornin skruppum í dómkirkjuna í gær að hlusta á KK. mikið er hann ljúfur tónlistarmaður. það eina sem mér fannst erfitt við að horfa á hann í kirkju er það að einhverra hluta vegna fæ ég alltaf hláturskast í kirkjum, það er eitthvað innbyggt í mér. nú og svo er greinilega bannað að hlæja í kirkjum svo að ég hlæ enn meira en ella. það er svona sársaukafullur óstöðvandi djúp-hlátur. voða góður fyrir sálina.
ég byrjaði sko að hlæja þegar ég sá svipinn á mínum þegar hann fattaði að það var tengdamóðir hans sem var að humma með lögunum. annars þarf ég yfirleitt óskaplega lítið til að fara að flissa svona í kirkjum. hrikalegt alveg. í jarðarförum get ég ekki hætt að gráta, það er alveg sama hvern er verið að jarða, ég bara sit og græt út í eitt, við öll önnur tækifæri fæ ég hláturskast. brúðkaup og skírnir... ekki nefna það! hvað ætli það sé við kirkjur sem gerir mig svona óstöðvandi í því sem ég tek mér fyrir hendur, hvort sem það er hlátur eða grátur?
vinsamlegast skráið hugmyndir í gestabók.
svo er bara föstudagur í dag. dúdilíbúbab...
stráði grasfræjum í garðinn minn í gær. mikið assgoti skal hann verða fagur hjá mér. ég er nefnilega óvart þessi týpa sem hefur gaman af að gera fallega garða. eitthvað sem ég festist í þegar ég var verkstjóri í vinnuskólanum og endaði alltaf á að gera mest sjálf. krakkaskrattarnir voru í því að stinga af eða rífa kjaft yfir því að þurfa að vera á staðnum yfir höfuð. vona að það hafi ræst úr þeim.
best að fara að ljósrita... góða helgi

búin að lesa góða gagnrýni á da vinci lykilinn. trúi nú að bókin sé ekki eins góð bók og ég hélt (samt góð) en þó frekar dæmi um brilljant sölumennsku og auglýsinga/sölusálfræði. sbr. leiki og þrautir um þemað á netinu.
bara segi svona...

nú er ég að reyna að skrifa frétt uppúr frétt. hin síðarnefnda er af www.fjarmalaraduneyti.is og snýst um samkomulag ríkissjóðs og Reykjavíkurborgar um lífeyrisskuldbindingar samrekstrarstofnana. ég skil ekkert um hvað fréttin er og get þaðan af síður búið til einfaldaða útgáfu af henni. hvaða tilgangi þjónar það að skrásetja atburði og staðreyndir á svo fornfálegu og uppþembdu tungumáli að fólk verður að notast við latneskar orðabækur til að komast til botns í innihaldinu? þetta er stefna sem ég hreinlega næ ekki utanum. svo er aftur annað mál hvort það segi frekar eitthvað um sjálfa mig eða kerfið... hmmm.....
ég komst ekki inn í fjarnám til kennsluréttinda í KHÍ. svekkjandi. 306 sóttu um, 100 komust inn...þar mættu kalli jóns og gústi læknisins og nonni sæmundar og halli rakarans og fúsi sigurleifs og palli á goðanum og denni í efstabæ... en ekki ég.
svekkjandi að fá svart á hvítu að það séu amk. 100 manns hæfari í nám (sem er ekki einusinni mjög krefjandi), heldur en ég sjálf. ég finn að ég er mun svekktari núna en þegar ég komst ekki inn í flugleiðaskólann. er víst ekki þessi ferðaskrifstofutýpa. ég var um tvítugt þegar ég sótti um þar, sá í hillingum að geta ferðast ókeypis um allan heim og verið á launum við að gista á hótelum. mikið er ég fegin að ég komst ekki í þann skóla.
langar mig að verða kennari??...eða dettur mér kannski bara ekkert skárra í hug og neitunin er merki um að ég eigi að hugsa betur og leita aðeins lengur? ef öll þau neitunarbréf sem mér hafa borist vegna umsókna um störf og nám, eru merki um að ég eigi eitthvað betra skilið, þá verður þess ekki langt að bíða að ég fari að berjast við Ástþór og Óla í forsetakosningum.
ekki það að ég yrði sosum alveg geggjaður fosseti!

það er alveg á hreinu að sumir eru öðruvísi en aðrir. það að lesa blogg er pínulítið eins og að fá að kíkja inn í hausinn á öðru fólki. mikið óskaplega er sumt fólk með mikið af rusli í hausnum... (nod nod, know what I mean...)
en annars virðast þó flestir sem ég hef lesið hingað til vera fínasta fólk. ég er reyndar ekki víðförull lesandi, en ég hef sosum séð sitt lítið af hverju. ég er fegin að það skuli vera til góður slatti af gáfuðu fólki á íslandi. þá erum við örlítið öruggari að einhverju leiti/leyti? (talandi um gáfur.. ehemm) takk fyrir það gáfaða fólk... gáfur eru reyndar afstæðar. ég sjálf er td. góð í ýmsu en mis-hrikaleg í öðru. ég hef lengi talið mig vera góða í að hafa tilfinningu fyrir fólki. sumt fólk vekur enga þægilega tilfinningu og þá reyni ég svolítið að gefa séns, benefit of a doubt þangað til ég kynnist betur. en stundum er líka barasta ágætt að komast að því að þetta fólk eru hrein og bein fífl og brenglaðir vanvitar. þá fæ ég klapp á öxlina frá sjálfri mér.
fínt þetta að tala bara svona undir rós, rósir eru falleg blóm og klassísk.
það er heldur ekki öllum gefið að skrifa fallegt mál og rétt og svo sannarlega á ekki fyrir öllum að liggja að verða rithöfundar að ævistarfi. en það er nú önnur ella. annars er það merkilegt hvað það eru til margir ,,rithöfundar" á svona litlu landi.

ég segi nú bara pass.
nei-bréfin hafa náð yfirhöndinni og ég gefst upp
það er búið að læsa mig inni á skrifstofu og lyklinum hent í hafið.
ég mun aldrei komast héðan út.

hey krakks. gaman að sjá ykkur aftur. ég er búin að vera í smá lamasessi. vaknaði á sumardaginn fissta pikkföst í bakinu, gat ekki snúið mér í neina átt og þá sagði ég nú bara "gleðilegt sumar maður!" nú svo tók ég ibufen. á föstudaginn var ég lítt skárri, tók veikindadag frá vinnu og fór í sjúkranudd. þar varð ég stór strákur og fékk raflost, en batnaði til muna og er nú í dag bara aum, ekki illt. mætt í vinnuna með ibufen í maganum og er að reyna að stilla skrifborðsstólinn betur. skrifborðsstóll...tvö húsgögn í einu orði.
nema hvað, amma mín varð 80 ára í gær. til hamingju með það. hún virkar samt alveg jafn ung og hún var þegar ég var lítil, ég held að allir séu að eldast nema hún, hún er stödd í tímaleysi. en nema hvað, heyrði hana óvart spjalla við vinkonurnar í gær, voru að tala um utanlandsferð sumarsins (þær eru sko enn á skrallinu), og þá sagði amma: "ætli við verðum ekki bara fáar, þetta er allt að drepast!" og svo hlógu þær eins og unglingsstelpur á leið á framhaldsskólaball. ætli húmorinn minn fari að ná utanum dauðann þegar hann fer að ná í rassgatið á jafnöldrunum? mikið vona ég það nú.
nema hvað, ég fór á bókasafnið um daginn (er að reyna að gera það að vana aftur) og tók nokkrar. meðal annars eina eftir höfund sex and the city, en bókin heitir 4 blondes. áhugi minn á bókinni var eiginlega af rannsóknarlegum toga, en boy o boy, það er sjaldan sem ég skippa heilu köflunum og hætti svo áður en bók lýkur. það gerði ég þó í þessu tilfelli. vúff hvað gildi fólks eru mismunandi og vúff hvað kynlíf er ofmetið fyrirbæri. það er svosem ekki slæmur hlutur per se, en okkur mannfólkinu tekst alltaf að snúa útúr, brengla og skemma. nema hvað, í þessari blessuðu skruddubók nota ljóshærðu brjóstamiklu grönnu og fögru new york stúlkurnar kynlíf óspart til að koma sér á framfæri og fá sínu fram. mennirnir nota það hinsvegar til gamans, skítt með eiginkonur eða aðrar konur, þær eru aukaatriði, kynlífið sjálft er málið. bðach... nenni ekki. nú svo ég lokaði bókinni og kveikti bara á sjónvarpinu. hver blasir við mér þá önnur en stúlkan sem svaf hjá Beckham. jeeizus kræst !! séð og heyrt með bleiku og bláu twilight zone..... hjálpaðu mér upp mér finnst ég verað drukkna...

kláraði da vinci lykilinn í gær. hún hoppaði á hápunktum alla leið, svaka spennó og svo í endann féll allt í dúnalogn. hún varð þannig ekki ein af þessum bókum sem ég hef lesið og finnst skítfúlt þegar kemur að síðustu blaðsíðunni. þessum sem fólk sér eftir að hafa klárað. en góð samt. greinilega mikið rannsakað efnið og grúskað. grúsk er einmitt minn tebolli. ég væri fín í svona antiques roadshow eins og er oft á discovery. leysa þrautir, grúska og finna svör og leysa leyndardóma. og svo málvísindi, tungumál og sögur. sagnfræði er líka góð að vissu leyti. þegar þessu öllu er blandað saman við samskipti við skemmtilegt fólk, frjáslegan vinnutíma, góð laun og plentí frí, þá er draumadjobbið mitt fundið.
Þeir sem fá hugmynd um starf vinsamlegast skrifið í gestabók.
fyrir utan það eru allir hressir bara. fékk sms frá lóu í pulsulandinu í gær. hún spjarar sig blessunin.
ég er hress fyrir utan smá verk í bakinu, þarna efst. þetta er skrifstofustólasetubólgan. krónískur andskoti

er hægt að raska rassgatinu á sér? muehehehe... mín í stuði í dag. er að lesa da vinci lykilinn. mæli með henni fyrir þá sem hafa gaman af leysingum flókinna flækna með sagnfræðilegu og guðfræðilegu ívafi. samt svekkt yfir að hafa horft á þátt á stöð 2 um daginn sem fjallaði um þemað og sagði mér aðeins of mikið. ætti að banna svona þætti sem uppljóstra hlutum úr bókum sem margir eiga eftir að lesa. pakk.
en ég er samt svaka spennt, gæti jafnvel toppað harry potter!
svona langar mig að geta skrifað. bók sem er erfitt að leggja frá sér og dapurlegt að kveðja þegar sögunni lýkur. hvað þarf ég að fá í heilann til að geta það? hvað er það sem mig vantar? hvar liggur svarið? það að geta komið frá sér svona stykki, það myndi uppfylla alla mína stærstu drauma.
en ég hugsa og ég hugsa og það kemur bara prump.

jamm og jæja. dejá-vu, mætt í bláa skrifborðsstólinn fyrir framan hp L1510 skjáinn og dökkbrúna hornborðið. græna gúmmítuðran undir úlnliðnum til að fá ekki sinaskeiðabólgu, annað eins áfast músarmottunni. gulir miðar hirst og her, staflar af blöðum með tölum, gulur heftari, dagatal, reiknivél, svartur lampi, svartur sími með fullt af tökkum og ljósum, grár gatari, skrifblokk, varasalvi, samþykktir sjóðsins, grá gardína, möppur, skæri og ég. draumastaðurinn.
lóa skrifaði í gestabókina hans hulla (sem er í útrýmingarhættu), að hún væri kvíðin. ekki kvíða mín kæra (ef þú skyldir álpast hingað inn). ekkert að kvíða, bara fullt af óráðnu til að hlakka til að komast að, því eitt er víst að alltaf verður ákaflega gaman þá, gaman þá, gaman þá, ákaflega gaaamaaan þá. up up and away... og svo fyrir þá sem skilja hrafl í espanjóli þá kemur hérna smá peppsöngur sem ýmsir frægir spænskumælandi hafa spilað (spænskuspilandi).

oye, abre tus ojos
mira hacia arriba
disfruta las cosas buenas que tiene la vida
abre tus ojos
mira hacia arriba
disfruta las cosas buenas que tiene la la la la la la laaaa la la la la la la laaa...

og fyrir þá sem ekki skildu, þá má nálgast ódýrar spænsk-íslenskar orðabækur í hinum ýmsu bókabúðum heimsins.. he he he... (ég voða sniðug, skrifa eins og einhver fjöldi fólks eigi eftir að sitja og brjóta heilann um þetta.. he he)

við höfum bara gaman af þessu þórður minn.

bið að heilsa maríusi litla

mikið hef ég verið blogglöt undanfarið. en það er helst að frétta að ég er komin í heitan spjallþráð að rökræða ljósmyndara á brudkaup.is en það er fyndin veröld. aldrei datt mér í hug að það væru til tugir eða hundruðir stúlkna sem hafa svona mikið fyrir því að velta sér uppúr brúðkaupsundirbúningi. ég er farin að hafa áhyggjur af því að vera anti-veislu-hátíðar-skreytingavæn. partý eru samt fín. hélt eitt slíkt um daginn þar sem við fengum að sjá rassasöng og breta í röndóttum jakkafötum. það var gaman.
frumburðurinn ennþá með gubbuna og ræpuna. það er ekki gaman.
í gær fékk ég svo bréf frá kristinni konu frá Nígeríu sem er að fara að deyja úr krabbameini og hún ætlar að gefa mér 12,6 milljónir dollara bara svo að eitthvað ókristið fólk komist ekki í fúlgur eiginmannsins heitins. það eina sem ég þarf að gera er að senda lögfræðingi hennar persónuupplýsingarnar mínar og þá á ég risastóran bankareikning!! heldaraséflott!? loksins öll mín vandamál leyst, ég þarf bara að gefa hluta af þessu til kirkjunnar, en það er sosum allt í lagi, af nógu er að taka.
þetta var nú gleðifrétt dagsins.
hvernig er annars best að sitja til að fá ekki illt í bakið af skrifstofustólum?
og góða helgi svo bara

lesandinn kominn aftur í gestabókina, einum fjölskyldumeðlim ríkari og fjölmörgum svefnstundum fátækari.
can´t win them all buster....
hnje hnje
annars er bara allt í fínu hérnamegin. frumburðurinn með upp og niður pestina og mig dreymdi að ég var að vaða í íslensku vatni á milli staða innaní internetinu sem var eiginlega eins og risastór hellagöng full af hlutum sem tengdust þema síðunnar, og ég var að leita að uppruna síðunnar um íslenska vatnið og það svona blandaðist allt saman í útþynntari síður og lélegra vatn. svo var líka einhver útúrdúr um bláa og rauða tískugalla einhverja sem voru úr svona skrýtnu gúmmíi, stutterma og stuttbuxna með oddhvassa geimverulega hettu og grímu og allskonar götum út um allt. þetta hékk á slám svona í útúrdúrum frá fossandi vatninu frammi á gangi.
svo vakti emil mig til að fara að gubba.
draumráðningar anyone??...

ég hef alltaf átt erfitt með að sleppa. til hvers er þessi síða...? hreinlega veit það ekki.

er ég eitthvað andfúl eða hvað?

ég er að bíða eftir að hún lóa litla systir mín sem situr úti í götu láti heyra frá sér.
zo will ich weisser hvordan zie gegangst uber der aus die berliner.
(er að hugsa um að verða tungumálakennari)
ég ætla að vera eilífðarnörd, hengja mig fast í gamla trenda og hleypa engu úr tísku. nú er td greinilega eitthvað að ósvalast að vera að blogga. ég hætti samt ekki neitt, og ekki á ég nú fjölfarna síðu, njah. en ég læt ekki bugast og gefst ekki upp þrátt fyrir fulla hnefana sem standa fram úr ermum þó síður væri og hananú.
das kan ich nicht bestandentolen.

þögn í poka.

nördilí nörd

allir að skoða www.mmedia.is/machete

takk fyrir

halló....alló.... lló....ló...ó...ó.........

ég er nörd.

jæja þá, nú er lesandinn minn barasta kominn í barnseignarfrí. hmmm... og lóan flogin suður á bóginn. hummdilídúda. pallastemming í minni í dag hérna inni á netsíðum. spurning kannski um að fara að hengja upp flyera með www.hryssa.blogspot.com he he he... djók.
svo er líka oft ágætt að spjalla bara aðeins við sjálfa sig. óneitanlega önnur stemming sem fylgir því, en allt í lagi líka.
þarf að færa hurð, sjónvarp, sækja ofn, hellur, hillur og bækur, raða í skáp, mála horn, kaupa ljós, skúra gólf, þvo glugga og vinna milljón. hausverkur.
ef þú skyldir slysast til að lesa þetta ertu einn á móti milljörðum fólks sem mun aldrei lesa þetta. ég er eiginlega bara núna að eyða upp internetplássi, sem hefði svosem bara verið notað í leiðbeiningar fyrir sprengjugerð eða barnaklám, svo það er kannski eins gott.
hjúkk að ég er að skrifa!

jamm og jæja. best að blogga bara ekkert í dag. þú verður bara að lesa eitthvað annað þórður minn.
þykir það leitt, vona að þú hafir ekki verið farinn að hlakka til.. he he he... eins og það sé tilhlökkunarefni að lesa blogg. en það er þó ogguponku spennó þó, þrátt fyrir að þetta sé yfirleitt bölvað röfl í manni, einskinsnýtt röfl og raus og þvæla.
sem minnir mig á það.... ég þarf að gera fínt í stiganum heima hjá mér um helgina.
eigðana góða

sól sól skín á mig ský ský burt með þig (svo hef ég aldrei skilið almennilega restina).
nú er kaupið mitt komið og farið. einu sinni fékk ég kaup og þá átti ég pening. gat keypt mér eitthvað skemmtilegt sem var jafnvel gersamlega gagnlaust drasl bara af því bara. nú fer hver einasti auka aur í bónus eða upp í visareikninginn.
ef ég væri ríhík dararururururararararíruríruramm...
mig langar ekkert að sjá the passion of the christ. manninum mínum fannst nefið á honum vera gerfilegt. slíkt skemmir heilu myndirnar fyrir mér. svo er ég ekkert voða mikil biblíu þjáningar dramatíkurfrík. svona er nú mannfólkið misjafnt.
ef jay leno myndi stoppa mig úti á götu og spyrja hver væri framkvæmdastjóri landssambands lífeyrissjóða, þá gæti ég svarað honum rétt!
hjúkket...