það sem mér þykir fyndið:
prump, alltaf klassísk og skemmtileg. geta þó verið hvimleið þegar fýlan er viðvarandi og ókunnug. eins og til dæmis um daginn þegar mér var boðið uppá aðra hæð í landsbankanum niðri í miðbæ, en um leið og ég lagði af stað upp tröppurnar skokkaði uþb 200 kílóa maður niður á móti mér og mannhelvítið skildi eftir sig slæðu af súrri skítafýlu sem ég þurfti að brjótast í gegnum til að komast upp á efri hæðina. það var ekki fyndið prump. samt gerir prumpið aðstæðurnar kómískar.
hiksti. Það er mjög fyndið að fylgjast með fólki með hiksta eða fá sjálfur hiksta. reyndar verð ég leið á honum eftir 5 mínútur og vil fara að losna við hann, en mér þykir alltaf gaman og fyndið að fá hiksta. pabbi minn fær líka eina fyndnustu hiksta í heimi en hann hljómar eins og froskur með tourette.
illa þýddar bíómyndir eða sjónvarpsþættir. einhverntíman skrifaði ég smáræði um það fyrirbæri hér á mínum grænu síðum, en ég get velt mér lengi vel uppúr misskilningi þýðenda og hlegið dátt.
börnin mín að dansa. þau eru kostuleg bæði tvö hvort á sinn hátt sitt á hvorum palli. frumburðurinn er meistaralega hannað vélmenni þegar hann setur sig í breik-gírinn og síðburðurinn dillar pínulitlum mjöðmum eins og vasaútgáfa af hawaii-dansara. en það er svona "þið verðið að sjá það til að fatta það" fyndið.
orðaleikir og illa skrifaður texti. endalaus uppspretta hláturtára og gleðihasspera í andliti voru.
makinn að klippa á sér hárið eða í öðrum fegurðaraðgerðum. alltaf tekst honum að raka á sig skallablett eða gera einhverja aðgerð sem hann sér eftir í nokkrar vikur á eftir. og ég skemmti mér konunglega við að fylgjast með.
pétur vinur hans sveppa.

það sem mér þykir ekki fyndið:
spaugstofan.
bjössi bolla.
laddi.
grettur. (þykja þær eiginlega meira athyglisverðar en fyndnar)
brandarar.

gerðist svo góð að rífa í spaðann á ingó á föstudaginn þar sem ég birtist í mýflugumynd sem einkabílstjóri systur minnar. ég fékk vel þeginn bjór með mér í nesti heim eftir að hafa heilsað kauða og svo leystist ég upp eins og hologram... (kvót, lóa..hehehe) svo tróð ég mér í nælonið og málaði samkomusal í salahverfi rauðan. árshátíðin var sem hér segir: skálað hjá stjóranum, snittur fastar í tönnum, rúta í salahverfi, ræður haldnar af ókunnugum, fullur stærðfræðikennari, sölt humarsúpa, fín steik, skál og meira á ýmsum tungumálum, enda margir tungumálakennarar á svæðinu, vandræðaleg skemmtiatriði, hinir og þessir komu út úr skápnum sem reykingamenn og dönskukennarinn datt á rassinn.
allt í allt hin ágætasta skemmtun, séð frá mannfræðilegu sjónarhorni.

hinsvegar er ég ennþá eitthvað hálf dösuð sem er ótrúlegt miðað við að hafa drukkið 4 bjóra, 1 hvítvínsglas og farið að sofa fyrir kl.2.
það er af sem áður var þegar ég gat drukkið vodka og gin og landa og southern comfort í djús inni í tjaldi og út um alla þórsmörk í heila fjóra daga!
nú þarf ég bara að sjá flösku af southern comfort og mig fer að svima.

svei mér þá.

hvílíkur unaður er. að eiga stund með sjálfri mér. elska hund með mjálm og gler. hvílíkur unaður er. það er margt sem minnir á. hasselblad kem inní tá.
hvílíkur unaður er.

í dag er vendredi och moi er at hugse about at være a little creativa i dag. aber das is meget complicado að tænke every dag noget interesante pour mine amigos.
so will jag bara go aus mon house und hætta at skreve estupideces like un idiote.
arrivaderchi och have dig eine magnifique weekenden.

hasta la pasta

getur einhver sagt mér hvað má gera við börn sem eru að drepast úr kláða vegna hlaupabólna?

You Have A Type B+ Personality

B+ You're a pro at going with the flow You love to kick back and take in everything life has to offer A total joy to be around, people crave your stability. While you're totally laid back, you can have bouts of hyperactivity. Get into a project you love, and you won't stop until it's done You're passionate - just selective about your passions

Do You Have a Type A Personality?

úff. það er svo yndislegt þegar snjóa leysir og ruslið kemur aftur í ljós eftir snjóinn og slabbið. ég fékk hreinlega gæsahroll þar sem ég stóð úti í garði í gærkveld og andaði að mér laufléttum úðanum. svei mér þá ef ég kemst ekki í rómantískan fíling í úða og þoku. sérstaklega úða. en samt líka þoku. eiginlega bæði. samt...
eftir að hafa lesið um sýkta fingurinn á ingó og sýkta tannholdið í lóu hef ég verið að velta eigin heilsu fyrir mér og er skemmst frá því að segja að ég er eld-hress (sjö,níu,þrettán). nema auðvitað ef ég einbeiti mér að því að finna eitthvað þá gæti ég svosem minnst á bóluna sem er að angra mig í hársverði neðri í vestri, eða semsagt til vinstri á hnakkanum. svo er ég með bölvaðan kláða á olnboganum auk þess sem gamla meðgöngu grindareymslið hefur verið að minna á sig undanfarna daga. mig grunar sterklega líkamsræktarfjandann. í raun er sama í hvaða átt líf mitt stefnir, það kemur alltaf að einum og sama niðurstöðupunktinum. íþróttir eru hættulegar. heyrðu já og svo er ég með brotna fyllingu í jaxli en verð víst að bíða í eina 37 daga í viðbót eftir að komast að í hvíta stólnum. truflar mig svosem ekkert. annars finnst mér gaman að fara til tannlæknis. það er nokkuð sem ég hlakka alltaf til. svo fer ég annað hvort keyrandi eða í strætó (með stolt á vör) upp í mjódd þar sem kauði er til húsa. eiginlega á ég mér svona sérstakan tannlæknasvip, en í honum felst stolt, mont, ánægja, tilhlökkun og örlítið háð til handa þeim sem eru ekki eins heppnir og ég að vera á leiðinni til tannlæknis. svo þegar ég er á leiðinni heim (helst sem deyfðust því það er skemmtilegast), þá er svipurinn margfaldur. eiginlega hálfgert glott. ég vona alltaf að það sjáist utaná mér að ég sé lömuð í hálfu andlitinu (ég þarf mikla deyfingu), en því miður gerist það sjaldan að aðrir sjái ástandið utaná mér. tannlæknasvipurinn minn hugsa ég að sé svolítið eins og afmælissvipurinn minn, en hann nota ég í heilan dag aðeins einu sinni á ári auk þess sem ég svekki mig á því að vera ekki spurð um kennitöluna mína nema af daufheilum sem kveikja ekki á perunni og óska mér til hamingju. nema hvað...
hárgreiðslustofusvipurinn minn er ekki eins. hann er meira svona ,,hvað ertað horfa svona alltaf á mig? er ég skrýtin ha? ha?"
ég fer nefnilega svo sjaldan á hárgreiðslustofur að ég kem alltaf út í hálfgerðu menningarsjokki. ekkert stolt þar á ferð. svei mér þá ef ég hef nokkurn tíman gengið út af slíkum stað með ánægjutilfinningu í iðrunum.
nú sá ég valdimar flygering henda rusli í svörtu ruslafötuna fyrir utan regnbogann og ganga í burtu. en það kemur málinu sosum lítið við fyrir utan að staðfesta hversu skemmtilegt útsýnið er héðan af hverfisgötunni.
annars er ég að fara að flytja næstu vikurnar.
við skulum ekkert vera að minnast á það ógrátandi.
ég ætla að hringja í tannlækninn minn og reyna að fá tímanum flýtt til að hafa amk eitthvað til að hlakka til á næstunni.
já og svo er að koma vor.

hvernig fer ég að því að fá fólk til að borga mér leigu sem átti að greiðast þann 1. janúar síðastliðinn? hvernig á ég að koma fram við fólk sem er búið að halda mér í ,,á morgun" og ,,þetta er að reddast" og ,,þetta er að koma" í heilan mánuð? hvernig tala ég við manneskjur sem eru krónísk fórnarlömb aðstæðna, sem bera enga ábyrgð á eigin veseni heldur er allt erfitt vegna þess að kerfið, félagsþjónustan, tryggingastofnun, bankinn, konan á skrifstofunni út í bæ, veika amman, fólkið sem sér um ömmuna, veiku börnin og læknarnir þeirra, vinnuveitandinn og strætóbílstjórinn eru að reyna að gera þeim lífið erfitt?
mig er farið að langa til að slá ákveðna aðila utanundir.

gekk með systur minni um miðbæ reykjavíkur á sunnudagskvöldið síðasta. við vorum sjávarmegin, gengum niður á höfn og svo upp lindargötuna framhjá og á milli nýbygginganna og niðurrifsins. mældum út svæðin sem á að umturna og röltum í kringum húsin sem verða horfin innan einhverra ára eða mánaða.
að auki ræddum við af miklum ákafa mál málanna hjá miðbæjarbúum, og vonandi fleirum, þessa dagana. ég á eiginlega bágt með að trúa því að einhver hópur fólks hafi komist að þeirri niðurstöðu að það væri sniðugast að rífa hálfan laugaveginn ásamt fleiri stórum hlutum gamla miðbæjarins. væri ekki nær að nota peningana í að gera gömlu húsin upp og laga þau nýju svo að þau komist nær þessum gamlamiðbæjarreykjavíkurstíl?
ég finn að ég verð döpur þegar ég hugsa til svona starfsemi. ég get ekki ímyndað mér hvað fer fram á milli eyrnanna á því fólki sem þykir vænlegast að breyta þessu elsta hverfi borgarinnar í ferkantað nútímahverfi. mig minnir einmitt að í öllum þeim borgum sem ég hef heimsótt eða lesið mér til um sé það einmitt miðbærinn þar sem gamli byggingarstíllin fær að njóta sín, þar sem saga borgarinnar skín í gegnum götumyndirnar, þar sem húsin hafa sál. sál...það er einmitt orðið. gömlu húsin í bænum hafa sál. þau eiga sér sögu og þau eru tengiliður okkar við það sem reykjavík var, og er, en það er lítið sjávarpláss á hjara veraldar. rétt er að þau hafa kannski ekki verið byggð af miklum efnum og víst er ýmislegt sem má lagfæra, en það er einmitt það sem peningarnir ættu að fara í. svona eins og frakkarnir eyða pening í að laga notre dame og hreinsa brýrnar sínar og ríki leggja metnað uppúr að viðhalda fegurð hinna sögulegu bæjarhluta, ættum við að vernda okkar. ekki bara að vernda gömlu húsin heldur ættum við að vernda útlit miðbæjarins, gamla stílinn. það segir mér enginn að öll ný hús verði að vera nútímaleg í útliti og að einhverjum finnist fallegt að klambra saman litlum bárujárnshúsum og póstmódernískum lúxusíbúðum. miðbærinn hefur heldur aldrei snúist um lúxus. lúxus tengist fjármálahverfum og það er í borgartúni. endilega skellið upp lúxusháhýsum með 3 lyftum á hvern íbúa í borgartúninu, nóg er plássið í kringum höfða td. þar mætti aldeilis skella upp skýjakljúfum.
ég legg til að svæðið sem nær frá kirkjugarðinum við suðurgötu og upp að klambratúni og frá reykjavíkurflugvelli niður á höfn, verði endurskipulagt og teiknað upp á nýtt með upprunalegan stíl í huga. þá fengju eigendur þessara húsa greiðslur til þess að bæta og lagfæra og gera upp, eða þá gæti borgin keypt upp þau hús sem eru í niðurníðslu, lagfært þau og notað þau annað hvort sem leiguíbúðir eða undir skrifstofur og aðra starfsemi.

ég finn löngun mína til þess að búa í reykjavík fjara út í hvert skipti sem ég sé nýjan steypuklump í miðbænum eða les um fyrirhugaðar framkvæmdir á svæðinu. mig langar voða lítið að búa í borg þar sem unnið er markvisst að því að eyða sálinni.

nú spyr ég.... hvað, ef eitthvað, er hægt að gera til að snúa þessari þróun ?
ætli við samlandarnir getum í eitt einasta skipti sýnt nægilega mikinn samhug í verki til þess að koma í veg fyrir yfirgang nýbyggingamafíunnar?

fór í nostalgíuferð í morgun. synti 200 metra í breiðholtslauginni, keyrði framhjá æskuheimilinu og grunnskólanum og rölti um ganga framhaldsskólans, en þangað átti ég reyndar erindi. skellti hinu bara með í pakka þar sem ég var hvort eð er á leiðinni þarna uppeftir. kemur sjaldan fyrir lengur á þessum síðustu og verstu tímum.
nema hvað.
þarna naut ég mín mjög og mikið á sokkabandsárunum (hvaða ár eru það annars?)
af einhverjum ástæðum myndi ég þó ekki kaupa mér íbúð þarna uppfrá. kann ekki alveg að segja hvers vegna, enda á ég sjálf mest megnis góðar minningar úr hverfinu... en einhverra hluta vegna.....

blogg dagsins hjá minni kæru systur minnti mig einmitt á fólkið sem keypti íbúðina þar sem við ólumst upp, þegar við fluttum út. þau eru þessar frelsuðu týpur. ég hálf vorkenndi íbúðinni ,,minni". ég vorkenni sérstaklega glugganum í litla skrifstofuherberginu þegar jólin nálgast því þá verður hann að bera upplýstu stafina þar sem stendur ,,jesus loves you".
hálf svona suður-bandaríkjalegt.... eða svo segja allavega fordómarnir mínir mér.

leiðinlegi karlinn með skræku röddina er ennþá á vakt í lauginni. konan í búningsklefanum er líka á sínum stað að prjóna. það er svosem fínt að það fyrirfinnist svona fastir punktar í tilverunni.

djöfull er mikið að gera! ég bara hreinlega má ekki vera að...

vinnufjandinn fríkar út
flest er skjól í fokið
ég er sveitt og súr með stút
seint verður því lokið

ritstíflað er ræksnið mitt
seint í rassinn gripið
krota smá svo verðég kvitt
og kommentin þið hripið

best að farað bögglast í
bókapant í síma
vil ei verða þekkt af því
að falla þar á tíma

hananú

ég er farin að gruna eldri ættingja mína um samsæri gegn minni elskulegu systur. samsærið felst í því að reyna að deyja sem næst afmælinu hennar.

hún átti afmæli á föstudaginn.

afi dó á fimmtudaginn.

best að skreppa í kistulagningu og fara svo í heimsókn að skoða afmælisgjafirnar.
ef eitthvað er súrsætt þá er það núna.

magnaður andskoti. kveki á blogger.com og fæ allt á japönsku... makkar eru merkileg tæki.

prófayfirferð í heimahúsi þessa vikuna og undirbúningur næstu viku. óskaplega kósí að vinna heima.

mig dreymdi um daginn að ég ætti nýja systur sem ég stakk uppá að yrði skírð hildur dagmar. tengdist bróður pabba heitnum sem hét hilmar. hil -dur dag -mar... skiljú. samt ekki falleg samsetning og ansi óþjál. hildur dagmar hjálmtýsdóttir.

annars þykir mér skemmtilegt að tilkynna ykkur að ég verð bráðum móðursystir. lóa er ólétt að tvíburum og hin hamingjusamasta í nýja raðhúsinu ásamt honum kalla sem er hagfræðingur að mennt og vinnur í stjórnarstöðu hjá kb banka. hann var m.a. tilnefndur sem kynþokkafyllsti maður landsins á bóndadaginn síðasta. skolhærður og spengilegur með óskaplega vel mótaða vöðva, enda hefur hann verið í góðu formi síðan hann keppti í herra ísland hér um árið.
gaman að segja ykkur frá því.
svo minni ég vini og vandamenn á brúðkaupið sem verður haldið á þjóðhátíðardaginn í hallgrímskirkju og veislan á eftir á hótel borg þar sem í svörtum fötum munu spila fyrir dansi á samt birgittu haukdal og idol-dómnefndinni.
lóa og kalli (sem kalla sig oft lókal bara í djóki), eru strax búin að setja gjafalista í kosta boda og habitat.
lóa er búin að segja upp störfum og þegar fer að líða á óléttuna ætlar hún að gerast heimavinnandi og þar sem kalli er svo vel launaður hefur hún hugsað sér að dútla sér heima með krökkunum (degi smára og lilju líf) og þegar hún hefur lokið við að innrétta húsið í rómantískum kántrí-stíl ætlar hún að bjóða uppá matreiðslunámskeið í stóra eldhúsinu sínu.

bless á meðan

fór í það sem mér skilst að hafi verið fyrsta algjörlega spænskumælandi brúðkaupið á landinu um helgina. presturinn frá argentínu gifti gumann frá kólumbíu og gumuna frá venezuela. nunnurnar frá mexíkó og argentínu sungu og spiluðu á gítar og gestirnir frá chile, hondúras, kúbu, mexíkó, venezuela, kólombíu, argentínu og breiðholti skemmtu sér vel. engin ræðuhöld eða formlegheit. hvítar blöðrur bundnar á bogna stöng yfir brúðkaupstertunni, svolítið prom-legt lúkk, diskar og kampavínsglös úr plasti, ekkert prjál. það sem skipti máli var að gleðjast saman, borða saman, dansa saman og njóta dagsins. kakan etin fyrst ásamt kampavíni og svo kom kjötið. get ekki sagt annað en að bragðlaukarnir mínir eru vanari sætindunum síðast svo að mér leið eins og mér hefði verið spólað afturábak. en eigi kvarta ég þó, enda ekki yfir neinu að kvarta. góður matur góður bjór gott fólk. mér þykir ekki leiðinlegt að tilkynna mig sem sjálfkrýnda salsadrottningu íslands. vilji einhver skora mig á hólm getur sú hin sama byrjað að svitna í lófunum og skjálfa í hnjánum því ég er ekkert annað en snillingur. þó ég segi sjálf frá. að minnsta kosti gat ég ekki séð betur eftir eina 5 bjóra. hmmm...kannski spurning um að prófa aftur edrú áður en ég kem mér í vandræði...
nema hvað, stórskemmtilegt brúðkaup og þarna rifjaðist upp fyrir mér eina ferðina enn hversu margt og mikið við landarnir getum lært af hreinræktaðri gleði og mannvænlegum glaumi erlendinga á íslandi.
áhugasömum vil ég svo benda á argentísku nunnurnar tvær en þær má sjálfsagt nálgast í gegnum kaþólsku kirkjuna við landakot. þær eru nefnilega alveg brilljant góðar og skemmtilegar við söng og gítarspil og auk spænsku laganna sem börn og fullorðnir geta skemmt sér yfir geta þær sungið frost á fróni svaða-vel og það eftir aðeins 4 mánuði á landinu. og já, þær syngja semsagt ekki bara trúartónlist.þær eru sko trúboðar og vilja ólmar fá að umgangast allt mögulegt fólk í þeim tilgangi að kristna. ég er svosem ekkert ógur-hrifin af því að láta fólk kristna mig, en þær eru bara svo assgoti skemmtilegar að ég mátti til með að leyfa þeim að skjóta.
og já, það er eitthvað krúttílega súrrealískt að djamma með nunnu í fossvoginum.
en hvað um það.... gaman gaman.

í morgun var blátt hús í beinu sjónfæri út um baðherbergisgluggann minn. eiginlega beint á ská til hægri hinumegin við bílastæðið við hliðina á.
núna er þar ekkert hús.
ég bý nefnilega á reitnum sem fjallað hefur verið um lauslega í blöðum undanfarið. þessum sem byggingaframkvæmdamafían er búin að ráðstafa undir verslanamiðstöðvar og fjölbýlishús og lúxusíbúðir fyrir framtíðar uppaíbúa miðbæjarins.
ég er skít grút hund fúl yfir þessum bölvuðu skúrkum sem rífa niður gömlu bárujárnshúsin með þríhyrningsþökunum og byggja ferhyrnd ferlíki í staðin. sjarmi 0%
en ég er líka blönk og þegar miðaldra mafíósar með fulla vasa fjár bjóða í litlu köldu og skökku íbúðina þína meiri pening en þú getur nokkurntíman vonast til að fá fyrir hana, þá er ekki á allra færi að segja nei af prinsíppástæðum. sérstaklega ekki þegar um er að ræða íbúð með of fáum barnaherbergjum, einföldu gleri, ónýtum ofnum, ónýtu þaki, ómálaðri bakhlið og tveggjafermetra eldhúsi undir súð.
það er hægara sagt en gert að vernda gamla bárujárnstimbrið og hægara gert að finna endalausar samviskuróandi réttlætingar á því að hafa leyft þeim að kaupa sig. og hér er ég.
mér til málsbóta minni ég sjálfa mig á að í staðin keypti ég lítið bárujárnshús með þríhyrningsþaki sem ég þarf að vernda gegn nýbyggjandi brjálæðingnum sem er búinn að skella upp einn einu helvítis lúxusboxhúsnæðinu við hliðina á. honum tókst ekki að kaupa mig út. enda þyrfti miklu miklu miklu miklu meira til vegna þess að nýja húsinu fylgir óryðgað þak, tvöfalt gler, virkir ofnar, rifsberjarunnar, róla, sandkassi og meira að segja forláta fánastöng.
en ég seldi samt þessa íbúð sem ég er í núna og í hvert sinn sem ég lít út um baðherbergisgluggann og horfi á vinnuvélarnar tæta í sig ruslið sem var bláa húsið, hugsa ég til þess að næst muni þeir taka gula húsið og svo framvegis þangað til þeir rusla niður húsinu mínu. svo fæ ég pínulítinn hroll.
gömlu hjónin við hliðina á mér eru þau einu sem neita enn að selja. þau eru bundin húsinu tilfinningaböndum og vilja ábyggilega fá að deyja þar. þau hafa ábyggilega ekki heldur lán og yfirdráttarheimildir sem þeim liggur á að losna við. þau eru á öðrum stað í lífinu en ég. þau standa fast á sínu á meðan svikarar eins og ég seljum allt í kringum þau og hundskumst úr húsunum með misfeitar ávísanir í vasanum. ég vona bara að þau þurfi ekki að lifa það að sjá hús lífs síns rifið.

ég sá síðasta vegg bláa hússins detta niður.
í fallinu kramdi hann fatasnúru gömlu konunnar og heila runu af runnunum hennar. hún er of gömul til að rjúka út og rífast. ég er of mikill ræfill.
væri ég hetja ef ég hefði ekki selt? eða selja allir þegar nógu hátt er boðið?

hið ótrúlega hefur gerst. ég sofnaði í vinnunni.
sem betur fer gerðist það í frímínútum og inni á kennarastofunni þannig að það er ekki eins og bekkurinn hafi séð mig, en ég lagðist aðeins í sófann og lagði aftur augun eitt augnablik. vissi ég svo ekki af mér fyrr en skrifstofukonan pikkaði vinsamlegast í mig og spurði mig hvort ég ætlaði ekki í tíma. allir kennararnir sem höfðu verið þarna í kaffi þegar ég lagði mig höfðu þá greinilega læðst út á meðan ég svaf og höfðu ekkert fyrir því að vekja mig og láta mig vita að frímínúturnar væru liðnar.
sem betur fer voru ekki fleiri en 10 mínútur búnar af tímanum og sem betur fer er ég með óskaplega þroskaðan bekk í dag og sem betur fer er ég bara að sitja yfir þeim en ekki að kenna þeim og sem betur fer er ég ekki ennþá sofandi.
á leið minni út í stofu kom ég við í gosdrykkjasjálfsalanum og keypti mér koffín.
nú vona ég bara að ég sé ekki með rauða svefn-krumpu einhverstaðar á andlitinu.
mikið assgoti var nú samt gott að fá smá blund...

ég skelli þreytu-sökinni alfarið á agötu kristí. the crime novelist did it

hin íslenska oprah. lenti óvart í endanum á þættinum hennar. get ekki sagt að ég sé að upplifa sjarmann. ætli það sé ekki að einhverju leyti sökum þess að við virðumst vera á sitthvorum endanum á áhugasviðs- og húmorsskalanum. þekki blessaða konuna svosem ekki neitt og get þar af leiðandi ekki fullyrt nokkurn skapaðan hlut um hana eða hennar tilveru, en þetta er svona kryppa sem ég er með. eða ætti ég kannski frekar að segja tilfinning...
nóg um það.
djöfull er til mikið af hræðilega ógurlega ógeðslega viðbjóðslega lélegum íslenskum auglýsingum. margar góðar líka en aðrar margar hreint út sagt ömurlegar.
útlensku hreinsiefna og dömubindaauglýsingarnar með íslensku tali eru ekki mikið skárri. það er ein always með vængjum karnival í ríó dömubindaauglýsing sem er í gangi núna. vill einhver vinsamlegast segja mér hver réði dansgaurinn í bleiku skyrtunni í þetta hlutverk?

hundskaðist í líkamsræktarsalinn í gær. ég hef ákveðið að láta viðmið sem vind um eyru þjóta og vera bara á sokkunum. mér verður annars svo heitt á tánum að ég missi alla einbeitingu og fer bara að rugla með óráði. nema hvað, ég stóð nokkra meðræktendur að því að horfa á sokkana mína. er þó ekki alveg viss hvort þeir voru að horfa af því að ég var ekki í skóm eða af því að ég var í sitthvorum sokknum. einum bláum og einum svörtum.
nema hvað.
allan daginn í gær var ég haldin óhemjandi syfju og það var alveg sama hvað ég sprautaði mig með koffíni í vökvaformi, ég var þreytt. þetta með að fara í líkamsrækt á öðrum eins þreytudegi var ekkert nema pjúra níska og nirfilsháttur af minni hálfu, en samviska mín var búin að naga á mig gat sökum þess að ég hafði aðeins mætt einu sinni síðan á jólunum. samviskan hafði semsagt mun meiri áhyggjur af peningalegu hliðinni á málinu heldur en því líkamlega, en eins og þeir vita sem vita er ég hreint ekkert í svo slæmu formi. vantar bara aðeins að tappa af vífilfellsafurðinni sem velkist um á milli hnjáa og rasskinna. eða svoleiðis... lóa fattar þennan væntanlega... heh
nema hvað, syfjan mikla gerði það að verkum að ég gat ekki hætt að geispa allan daginn. ég hafði þó ekki tekið eftir því fyrr en ég sat á tóli sem á að þjálfa undirupphandleggsspikið. þegar ég leit upp og sá svipinn á einkaþjálfaranum á næstu græju gerði ég mér grein fyrir að ég sæti þarna eins og slytti, í sitthvorum alltofstórum sokknum, götóttum risastórum joggingbuxum og geispaði í takt við handabeygjurnar.
ég er með hassperur í höfðinu. blogga frekar á morgun...

í dag hef ég af útskýranlegum orsökum borðað tvær samlokur úr svonefndri flugteríu á reykjavíkurflugvelli. hef þó hvorki flogið innanlands né til grænlands. þannig vill semsagt til að ég þekki mann sem þekkir mann sem mann þekkir mann sem vinnur í áðurnefndri teríu og einhverra hluta vegna þegar ég vaknaði í morgun voru nokkrar samlokur nefndar eftir áðurnefndri teríu í ísskápnum mínum. kippti einni með mér í nesti í vinnuna og hóf átið í hádeginu. í lokunni reyndist vera mestmegnis soðinn kjúklingur....bðeeeee ... ég er ekki hrifin af soðnum kjúklingi. eftir að hafa pínt ofaní mig slatta af jukkinu ákvað ég að skafa fjandans kjúllann af. lauk svo hádegisverðinum með eintómu brauði með smá sinnepssósu og einni og einni ræfilslegri tómatsneið.
leið svo dagurinn.
er heim kom var ég að farast úr hungri og eins og hungraðir eiga til að gera rauk ég beinustu leið í ísskápinn þar sem við mér blöstu systur kjúklingasamlokunnar sem hafði reyndar verið langloka.
í hungurvímu hóf ég að lesa á merkimiða pakkninganna og ekki leist mér mikið á innihaldið. af ýmsu slæmu ákvað hungrið í mér að kippa út samloku með rækjusalati. henni tróð ég síðan í mig ásamt glasi af léttmjólk og losnaði samstundis við ónotatilfinninguna sem fylgir hungri. ég hefði þó betur gert það sem ég geri venjulega, en það er að fá mér eina venjulega brauðsneið með osti og gúrku. ég hef þó mér til málsvarnar að það gerist ekki nema einstaka sinnum á áratugi að ég á smurðar sjoppusamlokur í ísskápnum og gamla freistingartröllið í félagsskap hungursins eru ekki klókir kauðar. nema hvað.... síðan ég át rækjusalatssamlokuna eru nú liðnar uþb 4 klukkustundir og mér er enn hálf bumbult. reyni að hugsa sem minnst um mat. er eitthvað ómótt. reyni að dreifa huganum með því að blogga... kannski ekki besta ráðið að blogga um rækjusalatið. get ekki hætt að hugsa um það. gæsahúð, hrollur og kaldur sviti. ég var búin að gleyma hvað majónes er ógeðslegt. og rækjur syndandi í því með harðsoðnum eggjum. majónes. ég hef ekki einu sinni lyst á kvöldmat. agh
best að fara að hugsa um eitthvað annað...
mæli amk ekki með samlokum af reykjavíkurflugvelli, jafnvel þó þær birtist ókeypis í ísskápnum ykkar.

ponta kallast stundum púlt
mikið ræðast roggnir
gjarnan þykir frekar fúlt
er hálsar eru hoggnir

fornaldanna fríska fljóð
maría mun semja
lágkúrulegt lítið ljóð
er örvitarnir emja

æfi ég hér höfuðstaf
stuðla rím og ræðu
játa að mitt jakkalaf
veldur mörgum mæðu

heyrnatólin höfðum á
gólið úr þeim glymur
tattalattar* til og frá
foringinn er fimur

(*tattalattar eru kakkalakkar eins og siggi vinur sonar míns kallaði þá þegar hann var 4 ára og gat ekki sagt k)

(lokaerindi version 1)
hér með lýkur ljóðastund
þar og með ég þagna
spurning um að skreppí sund
því munu margir fagna

(lokaerindi version 2)
hér með lýkur ljóðastund
úr bloggheimum ég bregð mér
nú kannski hefur lést þín lund
og skríllinn jafnvel skemmt sér

(lokaerindi version 3)
hér með lýkur ljóðastund
eigi alltof fyndin
góða mamma útá grund
ég pissa uppí vindinn

nei hættu nú alveg....

arg skruff tsjúk fraff brepp prass pruuump (þetta er ég að halda í mér blóti)
að öllum líkindum hefur færslan sem ég var að enda við að skrifa um fjárans leikjardrusluna sem ég bjó til og mistókst í vinnunni, ekki birst sökum stæla í nettengingu minni.
í stuttu máli hélt ég að ég væri með góða hugmynd og sú hin sama kúkaði í andlitið á mér þegar ég reyndi að framkvæma hana með nemum mínum í morgun.

helvítis internet

ó mæ god hvað ég ætlaði að slá í gegn og vera sniðug í dag. og ó mæ god hvað það misfórst hrikalega.
ég lá, eins og endranær, andvaka í gærkvöldi með vinnuna á heilanum og reyndi að láta mér detta í hug leiðir til að festa tungumálið í höfðum minna ástkæru nema. seint um síðir kviknaði á nokkrum perum og mér datt í hug að vera nú skemmtileg og sniðug og klár, allt í einum pakka, og útbúa spurningakeppni. þemað var að sjálfsögðu kennsluefnið og bekknum yrði skipt í lið og hvert lið yrði að svara spurningum um málfræði, þýðingu orða og beygingar sagna og að launum fyrir rétt svör fengjust stig. restin af bekknum átti að æfa tölustafina með því að telja tímann sem svarliðið fengi hverju sinni á meðan það lið kepptist við að finna lausnina. allt átti þetta að þjálfa fólk í efninu, rifja upp, létta lund og kæta ungar sálir.
í dag fékk ég svo enn eina ferðina að reyna að raunveruleikinn er yfirleitt ekki jafn skemmtilegur og einfaldur og það sem gerist þegar ég er að ímynda mér hlutina. í fyrsta lagi fékkst enginn til að telja tímann upphátt, í öðru lagi voru allir með vesen yfir því hvort tíminn væri of mikill eða of lítill, í þriðja lagi voru allir á fullu að finna leiðir til að snúa á þessar litlu einföldu reglur sem ég hélt að myndu nægja og í fjórða lagi voru allir æpandi og öskrandi yfir allt í einhverjum endemis æsingi og stressi og spennu og látum við að reyna að rakka hina niður.
þar sem ég er ekki átorítetskarakter og ekki týpan í að slá hnefa í borð og fá alla til að þagna samstundis, leið mér eiginlega eins og bjánalegasta bjána norðan alpafjalla með blessaðan leikinn minn. í hita leiksins var mér meira að segja tjáð af einum þeim stressaðasta að þetta væri leiðinlegasti leikur sem hann hefði lent í.

mental note: aldrei að vera með keppni í kennslustund.

ég sit hér við afgreiðsluborðið með kertastjaka á brjóstunum fyrir framan mig. þá á ég við að fyrir framan mig er kertastjaki með ber brjóst. ekki perraleg svona maxim´s brjóst heldur svona leirlistakonustílsbrjóst. skrýtin þriggja hæða brjóst. með holu. skil ekki alveg þennan blessaða leirlistaverkskertastjaka. skiptir svosem ekki máli. ég er líka með bláa svona þunna læknishanska á höndunum. fann fullan kassa af þeim oní skúffu og þar sem ég gat ekki fundið í heila mér rökrétta útskýringu á tilkomu þessara vettlinga, ákvað ég að þeir væru ætlaðir til skrifstofustarfa. og þar með er ég nú að vélrita (á græju sem er samt engin vél) með bláum einnota latex-hönskum.
einhverra hluta vegna horfði klappstýran sem kom hingað inn áðan undarlega á mig. ætli brjóstin á kertastjakanum fari fyrir brjóstið á henni?

pappírssulta sagði raungreinakennarinn. paper jam. svo varð hann skrýtinn á svipinn. ég gerði mér ekki grein fyrir því fyrr en eftirá að ég sýndi nákvæmlega engin viðbrögð við brandaranum. hann hefði sennilega fengið meiri viðbrögð frá mér hefði hann sagt klukkan er að verða tvö. eftir að hafa ígrundað viðbragðaleysi mitt komst ég að þeirri niðurstöðu að mér hefði orðið óglatt af að þykjast hlægja einn eina ferðina að þessu djóki. það er ekki lengur fyndið að segja pappírssulta. pappírssulta er ekki fyndin. það er bréfasulta sem er fyndin. bréfasulta... tíhí

brjóst á kertastjaka. fruff...

systir mín nefndi á vinsælli bloggsíðu sinni að hún hefði verið í heimsókn hjá mér þar sem hún horfði uppá mig klippa vörtu af syni mínum og dóttur mína tyggja ostsneiðar og hrækja þeim í sófann.
leyfist mér að útskýra.
já, ég er með drenginn í vörtuplástrameðferð eftir að hafa borgað fyrir heimsókn til heimilislæknis í þeim tilgangi að láta sprengja draslið af ilinni á barninu. einhvernveginn tókst læknunni að sannfæra mig um að það væri miklu gáfulegra að ég færi í apótekið og keypti vörtuplástra og væri svo með barnið í 12-14 daga meðferð sem í felast fótaböð, húðrasp, kropp, klipp og almenn eituráhrif. í raun og veru var mér aldrei boðið að láta djúpfrysta vörtuskrattann eins og ég hafði hugsað mér að gera í læknisferðinni. um leið og ég settist inn og sagðist vilja láta hana skræla burtu vörtuna á frumburðinum leit hún á hann og sagði ,,nú ætla ég að kenna mömmu þinni að taka sjálf af þér vörtuna", svona eins og til þess að ég hætti að eyða dýrmætum tíma hennar í smámuni og rugl. svo teiknaði hún vörtu á post-it miða með nafni á lyfjafyrirtæki, hripaði niður stikkorð eins og fótabað, skrapa, blaðra, 12-14 dagar. ég stakk miðanum í vasann. búið. næsti.
það rifjaðist upp fyrir mér þarna hvers vegna ég fer yfirleitt ekki til heimilislæknisins míns. ég sem ég hélt að ég yrði betur sett eftir að ég skipti um lækni. ætli ég haldi ekki bara áfram að notast við læknavaktina þegar eitthvað er að í alvöru og apótekakonurnar þegar eitthvað er að sem ég get mögulega læknað sjálf...eins og vörtur.
nema hvað,
síðburðurinn er hrifinn af osti í sneiðum og hún er búin að komast að því nýlega að það getur verið sniðugt að skyrpa, annað hvort til að sjá hvað kemur út eða til að fá viðbrögð frá foreldrum sínum, sem hún svo skemmtir sér konunglega yfir.
hún er nefnilega frekar spes karakter blessunin. svona sambland af hmmm... tjaa... nú veit ég ekki...en hún er allavega rosalega fyndin. frumburðurinn hefur líka sinn húmor en hann er dottinn inní einhverskonar simpson-látbragðsleikara-jim carrey-enskuslettu-ofurhetju-brjálæðishúmor sem er hreint ekki á allra færi að skilja. en hann sjálfur skemmtir sér vel og það er fyrir öllu.
um helgina voru bæði afkvæmin eitthvað slöpp og vorum við því öll heima saman í marga marga marga klukkutíma. í herbergi frumburðarins hljómuðu til skiptis eminem diskurinn og quarashi diskurinn sem hann fékk í jólagjöf frá ömmu minni og lóu frænku. (og já, það var ég sem sagði að hann langaði í þessa diska... skjótið mig). ofaní rappið hljómaði monsters inc. á spænsku sem síðburðurinn var að horfa á með öðru auganum (og já, ég losa mig við börnin mín með sjónvarpi og öðru afþreyingarefni).
nema hvað, ofaní semsagt rappið og spænska disney-döbbið hljómuðu börnin mín um það bil svona: mammamammamamma har ertu? mamma farta pissa? mamma sjáðu... disco stu is on a mission...mamma mamma sjáðu, dúkkan fara lúlla. fattaru þetta... disco stu mission failed... mamma borða melónu... mamma, má ég borða egg? má ég fara í tölvuna?...mamma ég langarí nammi... búna kúka... mamma, veistu að það er búið að finna upp nýtt orð til að segja mother fucker?... núna segja þeir mófó!... mamma ekki taka bleyjuna... meiri melónu.... my name is slim shady...
og hausinn á mér sprakk.
mér er svosem nær að skíra börnin mín eftir yfirlýstum prakkara og íbúa á skarkalagötu.
mikið hlakka ég til að senda alla í stofnanavædda pössun á morgun.... hehehe

ég er yfirhöfuð almennt alltaf í góðu skapi. svo sest ég niður og ætla að blogga.
er ég haldin bloggleiða? og ef svo er, hvað er hægt að gera við því?
ég minni mig svolítið núna á þegar hún systir mín tók sér pásu hér um árið eftir að henni þótti bloggið opinbera hið endalausa tilgangsleysi tilverunnar og hversu ótrúlega ómerkilegir og litlausir dagarnir eru í raun og veru. er skammdegið farið að skríða inn í beinin á mér? er kominn tími á róttækar breytingar? eða kemur kannski málinu við sú staðreynd að ég er á túr...?

veit ekki en mig er alveg að hætta að langa til að skrifa. finn hvergi þennan náttúrulega talent og þessar ósjálfráðu sögur og persónur sem rithöfundar virðast vera úttroðnir af...algerlega ósjálfrátt og endalaust.
neibb...finn það ekki.
hmmm.... meðalmennskukrísa? raunveruleikasjokk?

þetta með líkamsræktarkortið er einhverra hluta vegna ekki alveg að virka. merkilegt nokk en ég þarf alltaf að gera eitthvað annað frekar í staðin á undan og úps komið kvöld og brrr það er svo kalt úti og klukkan er hvort eð er orðin svo margt ég fer bara frekar á morgun. best að byrja af krafti í næstu viku. komin næsta vika, arg, túr, ekki gaman að svitna svoleiðis best að bíða þangað til ég verð búin. og svo framvegis.
hausinn á mér er sjálfkrafa búinn að finna tímasetningu fyrir það þegar ég byrja alveg pottþétt að fara af krafti og jafnframt því er hann búinn að finna afsökun fyrir því að fresta þeirri dagsetningu aðeins.
ég er svo ógeðslega klár að mér tekst alltaf að plata sjálfa mig og ég geri það svo vel að ég trúi mér, sé svo í gegnum mig, verð svekkt á mér og plata mig svo aftur. ég er líka svo ótrúlega vitlaus að ég trúi mér alltaf. svipað gerist þegar ég ætla að hætta að borða alltaf nammi og drekka alltaf gos og borða feitar sósur.
það er ekkert auðvelt við að vera snillingur og bjáni á sama tíma. hvað er til ráða fyrir fólk eins og mig sem hefur ekki þetta drifkraftsgen í sér? okkur sem leyfum huganum að sigra líkamann?
það fer að verða frekar þreytandi að hlusta á sjálfa sig kvöld eftir kvöld hafa áhyggjur af því að styrkja líkamann og halda honum í góðu ásigkomulagi til þess að losna við erfiðleika þegar árin færast yfir og skipta svo beint yfir í réttlætingar á því að gera óholla hluti frekar því ég er ennþá svo ung og ég á þetta og hitt skilið og ég byrja seinna á þessu holla.
úff hvað ég er þreytandi

einhver sagði einhverntíman einhverstaðar eitthvað svona að allt byggðist á eldri hugmyndum...eða svoleiðis. þið grípið um skaftið á mér.
nema hvað, þórdís og fleiri bloggfræðingar hafa tjáð sig undanfarið um nýjasta úrskurð mannanafnanefndar þar sem bambi komst á kortið...muahaha, bambi... þeir banna sataníu en leyfa bamba. hvað næst?
mannanöfn, alveg minn tebolli. eitt af þessum umræðuefnum sem valda mér gæsahúð og fleiri líkamlegum einkennum af spenningi. samstarfsfólk mitt af skrifstofunni getur verið til vitnis um það.
ég væri alveg vís til þess að lesa þjóðskránna eins og hún leggur sig en ég er eiginlega að bíða eftir útgáfu af henni þar sem hægt verður að fá hvert nafn aðeins upp einu sinni. þá á ég við að allar önnurnar og guðrúnarnar og jónarnir og guðmundarnir og það lið birtist ekki hvert eitt og einasta heldur yrði valinn ein forsvarsmanneskja nafnahópsins. í þessari útgáfu þjóðskrár yrði líka hægt að sigta út fólk sem heitir algerlega útlendum nöfnum, enda ekkert fyndið við að heita kim ding dong ef það er í réttu samhengi. hinsvegar væri fyndið að heita guðmundur dong jónsson.
ég viðurkenni að hafa lagt af stað í lestur þjóðskrár. ég hef lesið slatta í henni. sumt fólk hefur bara önnur áhugamál en annað fólk. ég er sum.
eins og ég les yfirleitt kennitölur og finn mynstur (þegar unnið er með mikið magn kennitalna byrja mynstur að koma í ljós), þá þykir mér einnig gaman að finna mynstur í nafnagjöfum landsmanna og kvenna. nafngiftatískustraumar eru tímabilatengdir. svo mikið er víst. nefnum samt engin nöfn... tíhí
ég fann það sjálf þegar ég var með börn í maganum (eitt í einu bara), að mér var mikið í mun að finna rétta nafnið. ég var haldin valkvíða, ég var vansvefta og hálf vangefin á þessu tímabili sökum þess hversu bágt ég átti með að taka ákvörðun um nafn. í bæði skiptin endaði ég svo með nöfn sem flestum finnast fín, að ég held, en þó fékk ég skrýtna svipi frá einstaka þröngsýnu og gamaldags fólki í upphafi, samt nöfn sem allir þekkja og hafa heyrt skrilljón sinnum.
minn höfuðverkur var sá að ég þurfti að finna nöfn sem hægt er að bera fram bæði á íslensku og spænsku. þar með var td. nafn föður míns dottið út þó svo að það hefði að öllum líkindum verið auðveldasti kosturinn, ætti ég íslenskan maka. svo er þó ekki.
en það er ekki það sem ég ætlaði að fjalla um hér og nú heldur störf mannanafnanefndar. hvar sækir maður um að komast í þessa blessaða nefnd? pant ég vera með! mikið væri ég svakalega til í að fá að taka þátt í vali á nýjum og stílfærðum íslenskum nöfnum. algerlega brilljant. ég væri jafnvel til í að fresta forsetaembættinu ef mér byðist sæti í mannanafnanefnd. nema auðvitað ef hægt er að stunda bæði.
Í algerlega óspurðum fréttum er eitt af mínum uppáhalds nafnið kapitola. ég myndi ekki skíra barnið mitt þessu nafni en mér þykir gaman að sjá að það er í notkun. bókin var ansi skemmtileg.
en semsagt... mæli með lestri þjóðskráar.

hananú.
komin ný vika.
komið nýtt ár.
komin vinna.
hananú.
þar fór tíminn
líður eins og óð fluga
þetta er eiginlega óvart orðið ljóð.

við systur vorum eða erum í hugmyndaleysi gagnvart blogginu. þannig hljómum við allaveganna þegar við tölum saman. þó er tæpast að finna hugmyndaleysi þegar kemur að bloggsíðu dömunnar atarna enda rúllast teljarinn hennar upp og stendur á mörgum þúsundum á meðan minn er í tæpt ár að rúllast upp um hundraðið, og þá er meðtalið allt sem ég geri sjálf. (þessi skrif voru í boði innbyrgðrar afbrýðisemi)
nema hvað, daman atarna er líka stundum kölluð lóa. hún vill þó helst láta kalla sig hlín. hér með er því komið á framfæri.
hlín er semsagt litla systir mín og er þar mjög merkileg vera á ferð. hún fékk ekki þessi stóísku róargen sem ég erfði frá föður okkar og þar af leiðandi á hún auðveldara en ég með að valsa upp og niður tilfinningaskalann. ég hef hana þó reyndar grunaða um að hafa gaman af klikkinu í sjálfri sér og líka af því að kvarta yfir ástandinu í lífi sínu. mikið kvart gerir reyndar það að verkum að hún er alltaf yfir sig ánægð og upptjúnnuð þegar allt gengur vel og góðir hlutir gerast. að sama skapi tekur kvartið við aftur þegar ekkert hefur gerst spennandi í uþb 2 daga. sem leiðir okkur að öðru þema en það er tími og tímaskyn. hlín býr ein. hún á samt svo marga vini og kunningja að ég fæ stundum á tilfinninguna að hún sé mun uppteknari en ég, tveggjabarnamóðirin. ætli það að vera upptekinn sé ekki afstætt hugtak...
nema hvað, hún gerir eitthvað á hverri helgi og yfirleitt lendir hún í mun fleiri en einni uppákomu. hún lendir í allskonar mis-furðulegum samkomum og á samneyti við mis-furðulegt fólk. hún vinnur á frekar líflegum vinnustað og á frekar lífleg systrabörn sem henni er velkomið að passa hvenær sem hún vill. sérstaklega ef hún vaskar alltaf upp þegar hún fær að passa...hehehe...
en semsagt ef það líða margir dagar þannig að allt sé á fullu hjá hlín verður hún þreytt og vill helst liggja heima í náttfötum og lesa og teikna. fái hún hinsvegar meira en tvo daga til þess að njóta sjálfrar sín og einverunnar leggst hún í þunglyndi yfir því að ekkert sé að gerast í lífinu, hún komin á þennan aldur og allir í kringum hana með börn og maka. fyrir hönd okkar sem eigum börn og maka vil ég að komi fram að við værum stundum alveg til í að skipta um hlutverk og vera ein.
nema hvað, þetta eru semsagt hugrenningar mínar um systur mína. hún sagði mér sjálf að blogga um sig þannig að ég er ekki hér í óþökk neins.
niðurstaðan er sú að hún er sæt og fín (með nett brenglaða sjálfsmynd), fyndin og skemmtileg (nema þegar hún er í fýlu) og það er alltaf spennandi að fylgjast með því hvað verður krísa au´jour.
muahahaha

kæru matvöruverslunareigendur.
hér með óska ég eftir því að ljósmynd af sjálfri mér verði hengd upp við öll afgreiðsluborð allra verslana ykkar og starfsfólkið verði látið vita að ef það lendir í að afgreiða mig megi það undir engum kringumstæðum samþykkja að selja mér kexpakka, súkkulaðirúsínur, hraunbita eða súkkulaði í neinni mynd. að auki yrði þeim bannað að selja mér gosdrykki sem innihalda sykur, smákökur, stórkökur eða vörur með miklum rjóma eða háu fituinnihaldi.
ég er vopnuð debetkorti og stórhættuleg sjálfri mér.

með fyrirfram þakklæti fyrir hjálpina,
hryssa hjálmtýs

ha, hvað? var einhver að tala við mig? ó, já, gleðilegt ár og allt það. ég er með hausinn fullan af stýrum eða stírum (ætli það séu ekki stírur) eftir fríið sem lauk semsagt í dag. fattaði mér til mikillar furðu að fullt af fólki var greinilega að vinna á milli jóla og nýárs (tíhí) og þar af leiðandi var inboxið mitt stútfullt af allskonar dótaríi, aðallega þó einhverjum plönum um samkomur, saumaklúbba og hádegisverði. sennilega er óþarft að nefna að ég er búin að missa af öllu draslinu sökum veraldarvefsleysis. sosum í lagi enda er ég búin að vera ansi upptekin við að lesa, horfa, vaka frameftir og sofa úteftir. frekar kósí. svo er ég líka komin á fjórðu bók í fimmtán bóka tungumálasjálfsnámi en ég er semsagt einhverra hluta vegna að rembast við að læra mexíkanskt indíánamál sem nefnist nahuatl. ekki spyrja mig hvers vegna en það er samt rosa gaman að geta lesið setningar sem líta einhvernvegin svona út: tlachaskjtlkjr efje jflskjfoeijrljlsjf og geta fattað að þær þýða td. þú ert ekki ormur, afarnir eru dádýr. fallegu konurnar sofa.
ansi skemmtilegt hreint. þá er bara eftir að finna einhvern til að æfa mig í samræðum. anyone?
svei mér þá ef mér finnst ekki skemmtilegast í heimi að stútfylla höfuðleðrið af upplýsingum og vitneskju sem ég hef lítið sem ekkert við að gera. það hefur amk hingað til reynst auðveldara og skemmtilegra en að læra allt draslið sem ég verð og þarf að læra. merkilegt nokk.
nema hvað. fékk lífið aftur í andlitið í dag. neyddist til að stilla vekjaraklukku í fyrsta sinn í rúmar 2 vikur, rífa mig undan heitu jólasænginni fyrir allar aldir (og fyrir hádegi!), og fara út í skítakulda, rok og skafl að skafa snjó af gaddfreðnum bílnum. fussumsvei.
eyddi deginum í að halda mér við efnið fyrir framan hóp af þunnum og svefndrukknum ungmennum sem mér sýnast varla hafa snefil af áhuga á að læra spænsku.
er ekki farið að styttast í páska?

ég horfi og horfi á fréttir. fæ iðulega tár í augun og kökk í hálsinn. svissa á milli sky, cnn og bbc. velti fyrir mér hugsunarhætti míns eigins og ábyggilega margra fleiri. fox news sýndi í gærkvöldi frétt um eitthvað efnahags eitthvað, svo frétt um nokkra aðila sem lifðu sjóinn af fyrir kraftaverk á sunnudaginn og svo frétt um íþrótta eitthvað. fékk á tilfinninguna að þeir væru að reyna að láta mér líða betur yfir ástandinu, draga fram nokkra heppna til að ég felli gleðitár í staðin fyrir vanmáttartár. sænski glókollurinn sýndur trekk í trekk í trekk, hann bjargaðist fyrir kraftaverk. it was a miracle sagði ameríska parið sem bjargaði honum. ég sé bara móðurleysi í þessari frétt. kannski er ég of neikvæð. er hægt að vera of neikvæður? ég sé draslið sem á eftir að ryðja burt, ég sé börn án foreldra, foreldra án barna, fjölskyldur án heimila og án lifibrauðs, án brauðs, með vatn upp að hnjám en þó vatnslaus. ég pirra mig á því hvernig fréttamennskan gerir einhverstaðar í undirmeðvitundinni ráð fyrir þessari tilfinningu að það sé verra að svíar deyi heldur en tælendingar. að ellefu íslendingar séu verðmætari en tuttuguþúsund sri lanka búar eða indverjar. ég þoli þessa hugsun ekki en hún er hérna samt, líka í mér.
hringdi í 907-2020 til að friða samviskuna. vona að kristján jóhannsson hirði ekki peninginn...

jamm og jæja. eftir að hafa lesið alla þessa jólagjafalista á bloggsíðum samlanda minna ætla ég að slást í hópinn og skrifa niður það sem ég fékk. það mun sennilega líka hjálpa mér við að muna síðar hvaðan dótið mitt kom.
semsagt:
ógeðslega góða sæng
gallabuxur
bókina fólkið í kjallaranum (var að klára hana)
bókina sakleysingjarnir
bók með calvin og hobbes (búin með hana en mun lesa hana aftur og aftur)
ljósmyndabókina eftir rax
kertastjaka og leirmuni (eftir afkvæmin)
sængurver
geisladisk með slowblow
rauðvínsflösku
geisladisk með kk (sem var í pakka til makans en ég hef eignað mér líka)
ostakörfu með rauðvíni
barn með hita og hósta

greinilega kominn tími til að fara að drekka rauðvín...
en ég er semsagt hin ánægðasta. fékk meira að segja ein 6 eða 7 jólakort. er að hugsa um að taka mark á bloggsíðu tótu pönk og vera með í jólakortaflóðinu á næsta ári. ég er engan vegin nógu dugleg að rækta svona hefðir.
restin af jólunum mínum fóru í að sinna veika barninu. nei, jú, ég fór í hið árlega jóladagsboð til ömmu og át á mig enn eitt gatið. ég er orðin ansi götótt eftir allt þetta át. eins gott að ég á kort í líkamsrækt...heheheheheh.... sniff...

aðfangadagskvöld og.... hér sit ég. reyndar ekki dapurlegt þar sem ég er rétt að stelast í tölvuna á meðan við bíðum eftir frænkum sem eru orðnar of seinar í matinn... assgotans vesen... ég er prúðbúin og fín í mínu pússi og langaði bara rétt si svona að góla gleðileg jól.
þær eru komnar. bon apetit.

í dag er einn af þessum dögum (svo ég þýði beint úr anglósaxneskunni). ég svaf betur en margar undanfarnar nætur þar sem makinn sá um næturbrölt síðburans. svo skrapp ég í líkamsdýrkunarsalinn og spriklaði aðeins svona til að halda hjarta-og æðakerfinu opnu, og loksins er ég farin að geta það hassperulaust. gott ef ég er ekki orðin sterkari..hehe... nú svo fór ég í bónus á laugavegi og ríkið niðrí bæ og fékk bílastæði beint við innganginn í báðum tilfellum. mjöög sjaldgæft í mínu lífi og þar af leiðandi mjög skapbætandi. á ferðum mínum um bæinn lenti ég bara á grænum ljósum sem er heldur ekki skapverrandi og að auki fékk ég algerlega óvæntan jólabónus frá nýja vinnuveitandanum. ekkert nema gleðivaldandi uppákomur og uppgötvanir.
heima hjá mér eru einstaka jólagaurar komnir upp í hillur, þó alls ekki yfirþyrmandi margir, ég er búin að taka til í risastóra hlussuskápnum sem pappírar og drasl flæddu útúr ekki alls fyrir löngu. ég er búin að taka til í skúffunum og baðherbergisskápnum og fataskápum fjölskyldumeðlima. svona hlutir sem ég á til að fresta í ein 3-4 ár en fann skyndilega einhvern fáránlega dulinn viljastyrk til að klára. ég er búin að senda vinum og vandamönnum jólatölvupóst (því ég er svo náttúruvæn stúlka), og ég er búin að kaupa allar jólagjafir sem keyptar verða í ár. hananú og halelúja.
ég er meira að segja búin að redda jólatré sem stendur niðri og bíður eftir skrauti.
sem minnir mig á það...ég á ekkert skraut...
en allavega eru bjór í ísskápnum, pakkar í fataskápnum, skipulagning í draslskápnum og þá er bara eftir að klára yfirborðstiltektina, innpökkun á gjafadóti og skreyting á tré.
ég er samt ekki í jólaskapi.
góður dagur þrátt fyrir það...

í gær rölti ég um með síðburann lokaðan inni í bleikri feitri úlpu og bundinn niður í gamla bónuskerru. ekki svona kerru eins og fólk setur matvörur í við innkaup heldur svona kerru sem fékkst ódýrt fyrir einhverjum árum í bónus. eða var það rúmfatalagerinn? allaveganna...
við mæðgur röltum í hægðum okkar um hundraðogeinn og skoðuðum jólasveina í búðargluggum, seríur á trjám og fleiri skrautlega hluti sem líta vel út í myrkri. það lá við að ég kæmist í jólasköpin en samt...ég er enn í leit að herslumuninum. á einhver afgangs herslumun því mig vantar eitt stykki...?
þegar ég beygði út af laugaveginum og stefndi í áttina heim (sem er annars svosem ekkert svo langt frá téðum vegi), sá ég mann. ég er ansi vön því að sjá menn, og konur líka ef út í það er farið, en þessi maður var merkilegur að því leyti að hann var að koma útúr bílnum sínum. það hljómar svosem ekki spennandi en spennan í sögunni felst í því að maðurinn var hálfpartinn fastur. af hverju var hann fastur?, kynni einhver að spyrja sig. og þá kynni ég að svara því að hann hafi verið fastur sökum fitu. ég hef sveimér aldrei nokkurntíman séð annað eins. þarna sat hann og hélt í bílhurðina sem hann notaði til þess að toga sig út. vömbin á honum skiptist í þrjá hluta. hlutann yfir stýrinu, hlutan undir stýrinu og hlutann á bakinu. hann leit eiginlega út eins og tja... eyrnatappi í eyra, ofþaninn loftpúði, vatnsblaðra í ógöngum eða kennaratyggjó í nös. eða eitthvað,... þið grípið um skaftið á mér.
þetta var svona uppákoma sem mig hefði mikið langað til að staldra við og fylgjast með til þess að sjá hvernig maðurinn fór að þessu og hvort honum tækist að lokum að losa sig. en þá hefði ég sennilega verið að leggja manninn í einelti eða eitthvað svoleiðis. eins gott að vera ekki kennd við þessháttar sjúkdóma.
ég væri líka til í að hitta gaurinn sem tókst að sannfæra þetta flykki um að kaupa sér yaris!

ég þekki mann sem kallar konuna sína alltaf vinuna. sæl vinan, segir hann þegar hann hringir í hana úr vinnunni. sæll vinur, segir hann við son sinn sem er í dag menntaskólakrakki en hefur verið ávarpaður á sama máta alveg frá fæðingu. þessi sami maður kallar samstarfskonur sínar líka vinurnar, algerlega óháð aldri þeirra, en hann kallar þó ekki þær konur sem sitja í stjórn og eru þar af leiðandi hærr-settar honum, vinan. konan sem hellir uppá kaffið og er jafnaldra hans er þó vinan. ég er vinan. bróðir hans sem er talsvert yngri en þó kominn langleiðina að fimmtugsaldrinum er vinur. karlarnir í vinnunni sem eru bæði yngri og jafn gamlir en eru kollegar eru ekki ,,vinur". golffélagarnir og laxveiðifélagarnir eru ekki ávarpaðir sem ,,vinur". sennilega ekki eiginkonur þeirra heldur og svo sannarlega ekki synir þeirra og tengdasynir, sérstaklega þeir sem hafa lagt eða leggja stund á viðskipta-, hag- eða lögfræði. dætur þeirra eru þó kallaðar vinan, óháð náms eða starfsvali.
notkun orðanna vinan og vinur er helber stéttskipting í þessu tilfelli og innan þeirrar stéttskiptingar er kynskiptingin skýrari en andskotinn. aldursskiptingin er nokkur en stétt- og kyn- er sterkast.

ég kalla engann vinan eða vinur. ég kalla börnin mín elskurnar og rassa og kjánaprik og rugludalla og svo kalla ég systur mína stundum líka rassa en aldrei vinan.

ég er haldin fordómum. svo sannarlega.

sjáðu hér er glingur
já það sé ég
ég set það á þinn fingur
já það vel ég
ertu nú alveg hissa
já það er ég
eða ertu eftilvill að gubbá mig

mikið grét ég yfir minningargreinunum áðan. svei mér ef ég er ekki ennþá bólgin í augunum. hvað er málið með alla þessa ungu krakka (aðallega stráka)? hvur assgotinn gengur eiginlega á?
eftir allar hrakfalla eldsvoða vesenisfréttirnar undanfarið fór mín útaf örkinni (ég bý nefnilega í örk) og keypti sér enn einn reykskynjarann. nú er ég með þrjá. fattaði mér til gæsahrolls í gær að sá sem er frammi á gangi var ekki með batterí. sú staðreynd kenndi mér það að það á aldrei að treysta orðum nágrannans fyrir því að hann sé sjálfur nýbúinn að tékka á skynjaranum og að hann sé í lagi. þetta gæti verið morðóður djöfull í lambadulbúningi. mikið er ég annars þakklát sjóvái fyrir að senda mér nýtt batterí í pósti. þá gat ég eins og skot komið skynjaranum í gagnið og þar af leiðandi sofið rólegri. ég bý nefnilega í timburhúsi og nýju nágrannarnir á neðri hæðinni eru ansi hrifnir af kertum og jólaseríum þannig að ég tek enga áhættu.
svo er ég líka þakklát fyrri íbúum fyrir að hafa skilið eftir eldvarnarteppið í eldhúsinu og hengitröppurnar í fataskápnum þannig að ég gæti klifrað út um gluggann með familíuna ef útgangurinn stæði í ljósum og logum.
og mætti nú hver og einn halda að ég væri haldin paranoju. tja...það gæti sosum alveg verið en einhverra hluta vegna þykir mér þægilegri tilhugsun að sýna fyrirhyggju, svona ,,better safe than sorry" eða ,,más vale prevenir que lamentar" hugsunarháttur.
elsku fólk ... viljiði gera svo vel að vera svo væn að gera mér þann greiða að tékka á reykskynjurunum ykkar, fara varlega með eld og rafmagn, keyra rólega, nota öryggisbelti og forðast ólæti á öldurhúsum. ég hreinlega get ekki fleiri minningargreinar....

jassú, nú er ég komin í ammælisveislu til föðurins, hann á nebbla afmæli í dag blessaður. við afkvæmin splæstum í skyrtu og peysu í tilefni dagsins en ég var send útaf örkinni til að velja pakkann, enda líklega sú sem líkist honum hve mest genetískt og gæti mögulega átt auðveldara með að setja mig inn í hugsunarhátt kauða og smekk. hugsunarháttur hlýtur að vera genetískur að einhverju leyti. nema þá ef annað foreldrið hefur ómeðvitað meiri áhrif á mótun hugsunarháttar annars afkvæmis síns en ekki endilega hins. hmmm.... ég finn þef af félagsvísindakenningu í þróun...
mér þætti gaman að rannsaka rætur þeirra ólíkinda sem eru á okkur systrum. við erum nefnilega líkar en samt ekki. ólíkar en samt ekki. ástæðan fyrir því að ég hef ekki og mun að öllum ólíkindum rannsaka muninn atarna er sú að ég fékk stóra skerfinn af letigenunum.

...sem minnir mig á það... maður lifandi! mitt helsta prinsípp hefur verið brotið/rofið/vanvirt/hrakið og fleira. ég hef fyrir því áræðanlegar heimildir að það hafi sést til mín í líkamsræktarsal einum innan höfuðborgarsvæðisins. það hlýtur að vera ástæðan fyrir því að ég er með þessar hassperur í upphandleggjum-syðri. ég var að hugsa um að vera með lambúshettu til að forðast allan kennslaáburð en ákvað að hætta við eftir að ég komst að því hversu óþægilegt það getur verið að svitna með andlitið í lopalambúsi.
hverf hvort eð er ágætlega inní fjöldann, amk. miðað við að vera í götóttum gömlum og víðum adidasjoggingbuxum, bol með mynd af mexíkanska grímu-glímukappanum huracan rodriguez og rauðum slitnum leðurstrigaskóm.
og nú ætla ég að útskýra farir mínar sléttar. þannig er nefnilega mál með vöxtum að makinn fjárfesti í korti í þennan fjanda sem endist að því er virðist endalaust, eða allavega nógu ógeðslega lengi. blessaður guttinn kemst svo eftir alltsamant ekki yfir allt sem hann þarf að gera þannig að kortið lá þarna eitt og yfirgefið og reikingurinn fyrir því hélt samt áfram að koma samkvæmt undirrituðum samningi um hver mánaðarmót. klæjaði mig þá mikið í nánösina og gerðist kláðinn svo illræmdur að ég sá mig knúna til að leita þeirrar einu lækningar er ég sá mögulega, en hún var að nota fjárans kortið.
ergo- ég og harðsperrur.
hasspera= hausinn á kannabisneytanda.

alveg spurning um að gera ítarlega úttekt á gaurunum sem eru alltaf og þá meina ég alltaf í líkamsræktinni, þessum sem eru svolítið eins og snoðklippt brauðform, þessum sem eiga þrönga hlýraboli sem á stendur skyr.is, þessum sem eru með hálsinn jafn breiðan og hausinn, þessum sem eru með kálfa jafn breiða og lærin, þessum sem raka á sér bringuna og fara í ljós, þessum sem eru með 0% fitumagn, þessum sem geta ekki geta ekki klemmt olnbogana að mittinu, þessum sem fá kikk útúr því að vera spurðir aulaspurninga um tækin af linu kjedlingunni í ræktar-átfittinu frá helvíti (mér).

spurning...

einu sinni var ég að vinna á stað þar sem mér þótti starf mitt ekki eftirsóknarvert mjög. þó hafði það sína kosti. einn kostanna var sá að ég hafði nægan tíma til að þumbast um á netinu og lesa blogg og nægilega margar hugmyndir til að geta bloggað.
nú er svo komið að ég er í starfi þar sem mér finnst gaman en það hefur þann galla að ég er í fyrsta lagi ekki hangandi fyrir framan tölvu allan daginn, í öðru lagi hef ég engan tíma til að gera annað en það sem ég þarf bráðnauðsynlega að gera og í þriðja lagi hef ég um svo margt að hugsa að ég á ósköp fáar hugsanir eftir eftir vinnu. hér með er komin skýringin á orsökum míns eigins minnimáttarkenndar gagnvart gífurlega upplífgandi, hressilegum, skáldlegum og skemmtilegum textum hinna ýmsu bloggara í samanburði við að því er virðist eilífa ritstíflu hérnamegin alpafjallanna. en maður hefur sosum lent íðí verra.

nema hvað. lítill þröstur úti í garði hætti í augnablik að kroppa í brauðsneiðina sem ég henti út um baðherbergisgluggann í þeim tilgangi að hvísla að mér. hann lét mig vita að það væru að koma jól. mér skilst að samkvæmt einhverju siðavenjuhefðaalmanaki sé kominn þriðji í aðventu og allt að verða vitlaust.
ég er búin að fara á tvö jólahlaðborð (sem betur fer var ekki síld á hinu síðara, enda stútfullt af ólögráða matvendingum), en ekki komu þau mér í jólaskap. ég er óvart búin að hengja fullt af litlum ljósaperum í bandi út í glugga bara svona til að gaurarnir á neðri hæðinni líti ekki út fyrir að vera eina hressa fólkið í húsinu, en ekki kom það mér í jólaskap. ég sótti jóladraslkassana upp á loft en varð ekkert spennt yfir að kíkja ofaní þá, enda ekkert sem myndi seljast í kolaportinu þar á ferð. meira að segja hafa nokkara kúlur náð að brotna síðan í fyrra.
ég er farin að þurfa að dreifa út upplýsingum um þarfir og langanir barnanna minna í sambandi við jólagjafainnkaup stórfjölskyldunnar, en ekki kemur það mér í jólaskap. ég fékk meira að segja jólakort í gær. ekkert.
í dag stakk makinn uppá því að við færum að kaupa jólagjafir handa familíunni. mér tókst að sannfæra hann um að það væri betri hugmynd að ráfa á milli mismunandi skítafýlu í blautum fötum vegna þess að það var ókeypis aðgangur að húsdýragarðinum í dag. sú litla skemmti sér reyndar vel þangað til helvítis kalkúnninn fór að æsa sig. það er sko ekkert krúttlegt við kalkúna. hreindýrin voru svo merkileg með sig að þau litu ekki einu sinni við þegar við örguðum og góluðum á þau í aumri tilraun til að lokka þau til okkar. beljurnar kúkuðu á gólfið fyrir framan okkur og nautið guttorm hef ég aldrei séð öðruvísi en liggjandi og hálf vankaðan. svínin eru lítt skárri. reyndar voru nokkrir sætir grislingar í stíu sem eiginlega redduðu deginum fyrir mér þangað til ég fór að sjá eftir grísahakkinu sem við keyptum á tilboði í bónus um síðustu helgi. nú svo flúðum við rigninguna inn í kinda/geita/hesthúsið en sú flúun var skammvinn þar sem við ákváðum án orða á innan við 10 sekúndum að flýja aftur út í bleytuna. hvílík endemis viðbjóðs heilarýrandi nasamerjandi skítafýla. hef ég lent í ýmsu um ævina en sjaldan ef nokkurn tíman öðru eins. má ég þá frekar biðja um sköllótta kalkúnann með sinn óaðlaðandi bleika dela sem hann hreyfir út í loftið yfir goggnum.
ég er alvarlega að hugsa um að gerast grænmetisæta...
en nú sýnist mér fröken fix vera komin aðeins útfyrir efnið.
ég er semsagt ekki í jólaskapi og færist enn fjær því í hvert sinn sem ég hrekst inn í úttroðna verslunarmiðstöð með risavöxnu jólaskrauti, tónlistar,,stjörnum" sem ég hef aldrei á ævinni séð að árita diska, fólki algerlega uppi í rassgatinu á mér vegna troðnings og asa og þessa ólukkans jólatónlist sem ég enda alltaf með á heilanum í þrjá mánuði á eftir. pant ekki vera með.

mitt jólaskap er frekar að finna í hlýjum fötum í svölu veðri undir stjörnubjörtum himni eða jafnvel þunglamalegri snjókomu einhverstaðar þar sem enginn bíll keyrir, enginn sími hringir, ekkert fólk blaðrar og enginn syngur múkk.
þá leggst ég á bakið í frostglampandi grasið eða mjúkan snjóinn, horfi til himins og óska ykkur öllum gleðilegra jóla í huganum.

en þangað til það gerist sit ég bara hér með helvítis seríuna flækta í gardínunum, jólaskrautið meira og minna brotið í kassanum og slökkt á útvarpinu.

helgin komin ég farin allir úti um víðan völl djöfuls stress alltaf

ég veit ekki hver það var sem stakk uppá því að síld væri góð á bragðið, og þaðanaf síður hver það var sem ákvað að apa það upp eftir honum og eta þennan fjára. það sama má segja um fólkið sem asnaðist til að sannfæra aðra um að borða eftirrétti með sjerrí, túnfisksalat, ólívur, soðinn kjúkling, sardínur, þorramat, kæsta skötu, rjúpur, soðnar gulrætur, grásleppu, blóðmör, lifur, selkjöt eða hross.
ætli það hafi ekki verið sömu fíflin og sannfærðu skrílinn um að kaffi og rauðvín væru góð

herra blogger eitthvað að stríða okkur þessa dagana. jasso.
mín bara hérnamegin alltaf í boltanum úber hress og svona. ekki málið félagi. bara að chilla í kribbinu og ekkert nema eintóm snilld. nottla pjúra elegans og almenn skrílslæti. gjallir í stuði? bleeeessar mar alve róller haaa.

rannsóknir hafa sýnt að einstaklingar sem fara yfir fleiri en tíu ritgerðir á sólarhring eiga á hættu að verða fyrir tímabundnum heilatruflunum og athyglisbresti. sömu rannsóknir sýndu að of mikil neysla á jógúrt eftir klukkan 22:00 getur valdið uppþembu í maga og óþægindum sem gætu orðið til að trufla svefn.

djöfull er rauðhærði maðurinn í csi miami alveg að fara í taugarnar á mér og ég sem er ekki einusinni að horfa á þáttinn. ég er að fara yfir ritgerðir...

bleeeesar

ég vona svo sannarlega að allir heimilismeðlimir komist heilir á húfi í gegnum daginn og enginn þurfi á læknishjálp að halda, enda er makinn þrítugur í dag. ég vona að þetta með óheppilegu stórafmælisdagana sé frekar undantekning en regla, en því munum við ekki komast að fyrr en þessi dagur er á enda runninn.
á næsta ári munum við svo halda uppá einstugsafmæli. er það stórafmæli eða smáafmæli?

í morgun sungum við mæðgin þrjú með kerti í fanginu fyrir ammlisbarnið bæði á spænsku og íslensku og við gáfum honum pakka.
aulabárðurinn ég keypti á hann skó sem reyndust of litlir. alveg gæti ég barið sjálfa mig í andlitið fyrir að vera svona mikill afmælispúper en þar sem mér þykir ósköp vænt um andlitið mitt mun ég samt sem áður sleppa barningnum. samt svekkt.

á spænsku er hægt að syngja þetta venjulega afmælislag sem allir virðast syngja amk í vestræna heiminum og flestir virðast syngja falskt. en á spænsku er líka hægt að syngja annað afmælislag sem mér finnst miklu fallegra og skemmtilegra og þar sem ég er í svo miklum hátíðarsköpum í dag ætla ég að láta það fylgja með í beinni þýðingu míns sjálfs. (hátíðarsköpin koma líka til af því að ég hef eytt morgninum í að jólaofskreyta þennan risastóra geymi sem starfsstaðurinn minn er og það er búið að vera voða gaman.
lag:
þetta eru litlu morgnarnir sem davíð kóngur söng
fyrir sætu stelpurnar/strákana (fer eftir afmælisbarni) syngjum við svona
vaknaðu mín kæra/kæri vaknaðu sjáðu það er kominn dagur
og litlu fuglarnir syngja, tunglið hefur falið sig

eða eitthvað svoleiðis...

tók saumana úr sjálf í gær. það var ekkert vont en mér líður samt einhvernvegin eins og puttinn á mér sé á of stuttu skinni. mætti td nemanda á ganginum í morgun sem tilkynnti mér að hann væri búinn með ritgerðina og ég ætlaði að svara honum með svona ,,thumbs up" merki en þumalfingurinn minn stíflaðist á miðri leið og þetta varð eitt það fáránlegasta og aumasta merki sem ég hef á ævinni séð.
best að reyna að nota bara hægri þumalinn héreftir. fuss.

ég kemst bráðum í frí. þessi vika eftir, próf í næstu, allt að róast og þá einset ég mér að blogga betur

í gærkvöldi bauð sú einhenta gömlu grunnskólavinkonunum heim í síðbúið afmæliskaffi. notaði að sjálfsögðu fingurinn sem afsökun fyrir að vera ekki búin að skera niður voða lekkerar parmaskinku-pestó-miðjarðarhafssnittur einhverjar, baka stórkökur og smákökur og blanda exótískan sólardrykk með asísku ívafi (það er nefnilega ákveðin pressa að falla ekki í skuggann með veitingar eftir allar gestgjafa-meistaraverkaveislurnar sem herjað hafa á allt þetta merka þrítugs-ár). ég rölti semsagt í búðina með gula rangeygða svíninu og keypti brownies, rjóma, jarðarber, súkkulaðirúsínur, hraunbita, æðibita, gosdrykki og snakk. þessu hrúgaði ég svo á borðið óskaplega pent (fatta reyndar núna að ég gleymdi servíettum) og dömurnar sýndust mér alveg sáttar þrátt fyrir skort á fágun, hollustu og listrænum metnaði í veitingavali.
nema hvað, umræður kvöldsins voru á léttu nótunum, börn, slys á börnum (mig grunar að ég hafi átt þátt í að koma þeim þræði af stað), vinnustaðir og heimilisstörf. algeng umræðuefni og allskostar ópólitísk.
ekki get ég munað skýrt hvernig talið barst að skoðanaskiptum fólks á netinu, spjallþráðum og öllum þessum litlu og ekki eins litlu samfélögum sem hafa myndast innan þessa ó-raunveruleika sem internetið er.
vinkvennahópurinn var greinilega mestallur ókunnugur þessum skika tilverunnar og áhugalaus í ofanálag. gott ef ég skynjaði ekki vott af fordómum gagnvart þeim sem eyða tíma sínum, orku og vitsmunum í að taka þátt í og taka mark á öllum þeim samskiptum sem fram fara hérnamegin veruleikans.
(ég hélt mig inni í bloggaraskápnum eins og ég geri yfirleitt þegar átt er við jarðbundna).
svo fór ég að spegúlera... sú eina innan hópsins sem ráfar hér um víðan völl, kíkir á bloggsíður, veltir fyrir sér umræðuþráðum og skiptir sér af er einmitt sú eina sem ég umgengst umfram skyldumætingu í saumaklúbba, enda er hún sú eina sem ég get á ýmsan hátt samsamað mig við (gáfuð, smekkleg, vel lesin, góðhjörtuð, fríð, hugmyndarík, þroskuð og uppfull af manngæsku). og svo hefur hún líka heilbrigt sjálfstraust eins og ég.
nema hvað, hinar dömurnar eru á öðrum skala hvað hugmyndafræði tilverunnar varðar og nú velti ég því fyrir mér hvort það séu bara/aðallega ákveðnar týpur fólks sem taka þátt í internetmenningunni...eða telur sér trú um að það sé til fyrirbæri sem mætti kalla internetmenning... eða hefur þörf fyrir að tilheyra einhverskonar internetmenningu... eða eitthvað...

maría paría katívatívaría katívatí vingin tingin taría.
í gær var fjölskylduvænn sunnudagur. mín vaknaði í svaka stuði, pakkaði liðinu inn, náði í græjur í kjallarann til mor og far og brunaði svo með all liðið í ártúnsbrekkuna. þar lærði frumburðurinn að komast standandi niður smá halla á skíðum og ég þrusaðist upp og niður með síðburðinn á snjóþotu. fínt fjör og gott átak fyrir rassvöðvana allt þetta brekkuklifur.
svo fórum við í bónus (fjölskylduvænt mjög) og keyptum rjóma og allar græjur þar sem ég hafði í huga að baka pönnsur (aldrei þessu vant) og gera svaka kósí kaffitíma fyrir allt útitekna útivistarfólkið.
þegar við komum heim og pönnsudeigið var að verða tilbúið ákvað ég að skella nokkrum svona "pan au chocolat" í ofninn þar sem ég átti þau í frysti. nema hvað, þar sem ég er að hamast við að losa þessi frosnu brauð í sundur (með hníf) rann ég eitthvað til og bjó til vasa á þumalfingurinn minn, alveg neðst við rótina.
svo sá ég stjörnur í smá stund, greip dömubindi í lófann og brunaði upp á slysó. þar saumaði friðrik 5 spor í fingurinn og ég fékk öðruvísi umbúðir en dömubindið góða sem þó hafði sinnt sínu hlutverki af kostgæfni.
pönnukökurnar urðu engar í þetta skiptið en deigið er ennþá til heima.
mér er bara of illt í puttanum til að klára í bili.

ætli óhappavikan sé að verða búin?

ég er nefnilega að kenna félagsfræði þessa dagana skal ég segja ykkur. það er vandþræddur stígur á þessum síðustu og verstu tímum. ég er nottla hlutlaus vísindakona sem reynir að halda skoðunum míns eigins í skefjum og ræða hluti á málefnalegan hátt. það gengur sosum fínt. ég er tel mig vera búin að sigta út helstu áhættuhópana og nú er ég farin að vara mig á flest öllu sem gæti mögulega tæknilega komið illa við einhvern. án þess þó að hætta að tala. það sem gæti líka komið illa við einhvern tala ég alveg um samt en þá á þann hátt að áhættuhópameðlimir geti jafnvel brosað og gagnrýnt á uppbyggjandi hátt eigin aðstæður og hegðun.
fólk er vandmeðfarið.
ég er farin að hallast að því að eitt sterkasta vopn mitt við allflestar aðstæður og ekki síst í kennslunni sé húmor. lengi lifi hann.

eins og sjá má er skáldagyðjan á lágu plani í dag enda enda endalok á tilfinningaþrunginni langri og þreytandi viku. (sjá eldri afmælisvonbrigða og slysafærslu)

ég er samt að skríða og skreppa saman og allt fram streymir endalaust, ár og dagar líða. nú er horfið norðurland nú á ég hvergi heima.
eða ?

hér með auglýsi ég eftir upplífgandi hressilegum degi sem kemur á óvart.

það er eitthvað svo fáránlega fáránlegt hvað dagarnir eru fljótir að líða á þessum síðustu og verstu tímum. sérstaklega eftir að ég komst í svona vinnu þar sem varla er tími til að hangsa á netinu og dútla. alveg magnað hvað vinnudagurinn flýgur og svo þegar ég er á leið heim man ég allt í einu eftir því að ég náði ekkert að blogga. heima er ég svo ekki með tengingu þannig að ég bora blogginu inn í lengstu frímínúturnar bara svona til að stirðna ekki alveg. spurning um að koma tengingunni heim aftur áður en jólafríið byrjar. við sem kennum fáum nefnilega jólafrí sko... muahaha...

nema hvað, ég átti semsagt þrítugsafmæli á mánudaginn. fékk kökur og kórónu í vinnunni í hádeginu og var alveg að upplifa daginn minn. (ég er afmælissjúklingur og fæ gífurlegt kikk útúr þessum eina degi ársins sem er minn, minn, minn...) nema hvað, eftir vinnu fór ég aðeins í bæinn og labbaði um með andlegt afmælisskilti og vonaðist til þess að fólk myndi biðja mig um kennitöluna mína, sem reyndar enginn gerði og þó svo að einhver hefði gert það hefði sú manneskja að öllum líkindum ekki kveikt á perunni og fattað að óska mér til hamingju. hlutur sem ég geri alltaf enda er ég að hugsa og hlusta þegar fólk segir mér kennitölurnar, ég veiti jafnvel hamingjuóskir nokkra daga fram eða aftur í tímann... en nema hvað... mér semsagt tókst ekki að kreista hamingjuóskir útúr grunlausum samlöndum mínum en ég var samt voða ánægð með mig. eftir smá rúnt fór ég og sótti síðburðinn í leikskólann og ætlaði að hvíla okkur heima í smá tíma áður en allt liðið yrði pússað upp og farið með fríðu föruneyti út að borða.
á leiðinni inn um dyrnar heima hjá okkur gleymdi ég hlutverki mínu sem grípari eitt augnablik, barnið rann í tröppunni og datt á andlitið á gangstéttina þar sem hún náði sér í vænan heilahristing.
afgangurinn af afmælisdeginum fór í sneiðmyndatöku, bið, lækna, hjúkrunarfræðinga og hræðslu.
kom heim í ískalt hús rétt um klukkan 23, en þá höfðu ofnar verið kaldir allan daginn sökum lagnaframkvæmda í götunni og ég hefði allt eins getað tjaldað úti í garði, slíkur var kuldinn.

í gær fékk ég svo spennufall þar sem stressið vegna barnsins með heilahristinginn og glóðuraugað kom fram auk vonbrigðanna yfir ónýta afmælisdeginum sem ég hafði beðið svo lengi.

og ég grét

hún á afmælí dag
hún á afmælí dag
hún á afmælún maja
hún á afmælí dag
húrra fyrir mér

nú kemur í ljós hvort krísan hafði eitthvað uppá sig.

frumburðurinn minn var einu sinni uþb 4 ára. eitthvert skiptið sat hann lengi hugsi. að lokum hóf hann upp raust sína.
,,mamma"
,,já"
,,pabbi er frá mexíkó og þar er heitt"
,,já"
,,þá er hann heitur"
,,jamm"
,,þú ert frá íslandi"
,,passar"
,,þar er kalt"
,,yfirleitt já"
,,þá ert þú köld"
,,peh"
,,ég er frá íslandi og mexíkó á sama tíma"
,,já einmitt"
...,,ég held að ég sé volgur"...

þar sem arafat var hvort eð er að deyja þessa dagana get ég ekki sagt annað en að ég er honum óendanlega þakklát fyrir að velja ákkúrat þá tímasetningu sem hann valdi. dauðdagi hans bjargaði heilum degi í mínu lífi og því mun ég seint gleyma. hver sá sem bjargar degi í mínu lífi á ást mína og vináttu að launum um ókomna framtíð. þar af leiðandi mun ég nú setja ljósmyndina af arafat og manninum mínum á meira áberandi stað í íbúðinni. (já þeir hittust nefnilega og já namedropping er gegnsætt en kúl).
semsagt hækkaði karlinn í tign hjá mér í dag, án þess að ég hafi svosem úthlutað honum einhverri meðvitaðri tign áður... hvað er annars tign? mikið er þetta asnalegt orð..tign..tign..tign...tignin í pontunni...tignarponta...tignin hrygnir þegar rignir eins og vignir og þá erum við illa svignir... hehe...
nema hvað, ég er líka þakklát föður mínum fyrir að hafa fundið hjá sér þörf fyrir að hringja í mig klukkan hálf níu í morgun til að láta mig vita að arafat væri allur. allur hvað? allur dauður? hehe... sniff... mikið er ég hnyttin í dag. hnyttin tign. hnyttin hátign með hatt og svepp. láttu útlending bera þetta rétt fram og verði þér að góðu.
nema hvað, pabbi karlinn hringdi semsagt í mig klukkan hálf níu í morgun til að segja frá dauða palestínuleiðtogans. og ég er svo óskaplega fegin því að hann hafi dáið á réttum tíma þannig að hann náði morgunfréttum útvarpsins sem pabbi hlustar á yfir kaffibolla og brauðsneið með kæfu eða osti, vegna þess að ef hann hefði dáið síðar og ekki hefði verið sagt frá því fyrr en í hádegisfréttum hefði pabbi aldrei hringt í mig svona snemma og þá hefði ég sofið enn lengur yfir mig og þá væri skal ég segja þér engan veginn uppi á mér tippið í dag.
semsagt, arafat og pabbi, takk fyrir að vekja mig.
shukran og aleikum asalam.

sumt fólk...ha...jesús minn...alveg hreint...haa... hvers vegna tala sumir við útlendinga, börn og aðra furðufugla eins og þeir séu heimskir? (þetta með furðufuglana var sko vísvitandi)
fólk hægir á talandanum, segir öll orð ó-s-k-a-p-l-e-g-a skýrt og talar helst líka með höndunum svo að setningarnar komist örugglega til skila. svo er munnurinn hreyfður örlítið meira en venjulega í þeim tilgangi að málfatlaðir geti kannski mögulega líka lesið varir, svona in keis ef táknmálið og skýrleikinn eru ekki að virka ein og sér. tóntegundin er oftar en ekki svolítið ,,stundarinnar okkar" - kennd sem er aðeins meira retarded í ofanálag. þetta tungumál er oft talað við útlendinga, sama hversu vel þeir svara fyrir sig á íslensku, lítil börn, blinda, lamaða og fatlaða. og örugglega fleiri sem ég kann ekki að nefna.
ég er svosem haldin mínum eigins fordómum gagnvart ákveðnum hópum (lesist öfga-hægrisinnuðum-trúarofstækis-bandaríkjamönnum-og-þeim-sem-halda-álíka-skoðunum-á-lofti). en ég tala ekki við neinn eins og hann sé fáviti. vonandi.
svo að ég sé algerlega hreinskilin tók ég eftir votti af eigin fordómum og almennri heimsku hér fyrir svosem eins og korteri síðan. þá kom hingað inn lágvaxin kona af asískum uppruna. konan sú talaði alveg íslensku en þó með mjög sterkum hreim sem gerði íslenskuna örlítið óskýra í framburði.
nema hvað, ég var alveg á nippinu með að hrökkva í hægtalandi og s-k-ý-r-a gírinn en stóð mig að verki áður en ég opnaði munnin og tók þá frekar þann pólinn í hæðina að tala við hana eins og ef væri hún frá tálknafirði. það gekk hreint út sagt eins og í smurðri sögu og ég tel mig nokkuð vissa um að engins einskis misskilnings hafi gætt.
fordómarnir sem ég stóð mig þarna að fólust í því að ég var næstum því farin að tala við hana eins og hún kynni ekki almennilega íslensku án þess að þekkja hvorki haus né sporð á henni og hafa í raun ekki hugmynd um hvort það væri fótur fyrir þeim dómi mínum. þarna for-dæmdi ég konu sem gerði ekkert annað en að hafa asískt andlit.
ég tók samt eftir því og kveikti á meðvitundinni. af því er ég stoltari en hinu.

holleratsihíaholleratsihí holleratsihíahú
hvað er upp með gaurinn sem gengur um í rauðum kappakstursmannajakka sem stendur á ferrari og er rauður og stuttur í mittið með rosalegum axlarpúðum? hann gengur um eins og hann sé rosa svalt karlmenni. ég er einhvernvegin ekki alveg að kaupa þennan jakka. ætli það séu axlarpúðarnir?

eitt sem mig langar að vita.... hvað er fegurð?

(stórt spurt...ég veit)

ég er með stöð tvö og fjölvarpið. ekki vegna þess að ég er svo rík heldur vegna þess að ég þarf ekki að borga það sjálf... löng saga... nema hvað, í fyrradag þótti mér ansi margar stöðvar vera dottnar út og þar sem ég er góðu vön vil ég að sjálfsögðu hafa allar stöðvarnar inni, þó svo að ég horfi svosem aldrei á neitt af þessu. það er bara svo pirrandi að hafa ekki eitthvað sem maður tekur sem gefnum hlut sem svo bara hverfur án þess að spyrja kóng eða prest. nema hvað, ég hringdi í þjónustuver stöðvar tvö og spurðist fyrir um afdrif stöðvanna sem ég semsagt hef aldrei horft á en vil samt hafa áfram af prinsíp-ástæðum. (annars er sko verið að svindla á aðilanum sem borgar brúsann þó svo að hann hefði hvort eð er aldrei horft á þetta sjálfur heldur). nú er ég sko í prinsípp-buxunum.
nema hvað... símsvarastúlkan tjáði mér að nú þyrfti ég að drífa mig uppeftir að skila gamla afruglaranum og fá nýju digital-ísland-græjuna. bölvað tæknifuður alltafhreint. svo eyddi hún einhverjum smá tíma í að útskýra örlítið fyrir mér hvernig þetta virkaði alltsaman. að lokum spurði hún mig hvort ég ætti nú ekki eiginmann eða einhvern karlmann í kringum mig sem gæti séð um að tengja og stilla græjuna.
- say no more -

það eru aldeilis blessuð heimsmálin í dag maður... vúha! fór í góða hirðinn áðan og var að dandalast eitthvað á milli heillegra og hálf-ónýtra húsgagna, keypti meðal annars þríhjól á 500 kall fyrir síðburðinn (til að angra nýju nágrannana) og 4 nýjar gamlar bækur í agötu kristí safnið mitt.
nema hvað, ungur maður með bólu á kinn í neon grænni flíspeysu merktri hirðinum vatt sér upp að mér og spurði hvernig mér litist á niðurstöður kosninganna í vestra. honum lá þetta greinilega svo þungt á hjarta að hann hreinlega varð að fá að ræða málið, og þar sem ég er þessi týpa sem fólk af einhverjum ástæðum hefur samræður við uppúr þurru, varð ég fyrir valinu. sem er svosem gott og blessað. ekkert nema gaman að fá að ræða við fólk á förnum vegi, enda er ég mjög fylgjandi slíkum samskiptum.

nema hvað, verð víst að sleppa tölvunni í bili.
sjáumst vonandi á morgun

hananú. hlutabréfin sem ég var svo mikill snilli að láta pranga inn á mig í þeirri von að verða skyndi-rík hafa fallið í verði. nú þarf ég á peningunum að halda á föstudaginn en er tæpum 400 þúsund krónum fátækari. geri aðrir betur. er semsagt með hnút í maganum og kökk í hálsinum yfir viðskiptafréttunum og skoða nýjustu tölur frá kauphöll íslands frekar en að lesa blogg... fyrr má nú rota en dauðrota. ég veit ekki hvurn andskotann ég var að láta draga mig inní þessa heima þar sem ég tilheyri hvort eð er ekki í mínu gula og brúna röndótta prjónavesti og gallabuxum, as opposed to grá buxnadragt.
sem litla gunna og litli jón má ég að sjálfsögðu ekki við slíku tapi og sef því illa og er almennt óróleg þar sem ég hengi mig í hina veiku von um að karlarnir þarna uppi drífi sig í að gefa út frétt um að þeir séu að kaupa banka í bretlandi. helst ekki seinna en á miðvikudaginn.
svo ætla ég aldrei aldrei aldrei aftur að kaupa hlutabréf.

en mig vantar semsagt peninginn því ég er að fara að kaupa mér hús. já hús. ekki íbúð heldur hús. og garð. og rólu. og rifsberjarunna.
en ég er 400.000 krónum stutt (bein þýðing úr ensku).
hvað gera bændur þá?

vúha. tappar í rössum og ræpur flæða ei meir í mínum húsum.
í gær-morgun hóf ég störf klukkan níu og lauk aftur augum mínum og bókum klukkan fimm í dag-morgun. þess á milli fór ég yfir verkefni og ritgerðir og samdi próf og gaf einkunnir og umsagnir. helvítis hellings haugur og helvítis hellings endaleysur af svörum, stafsetningarvillum og djöfulgangi. og ég er syfjuð. en er ekki illt í maganum.sem er gott.
í morgun framdi ég svo mitt fyrsta próf sem kennslukonan mikla. mér sýndust néméndur ágætlega sáttir, nema þeir sem ég veit að lærðu ekki neitt hvort eð er. þeir áttu ekkert að verða sáttir.
svei mér þá ef ég er ekki að ná tökum á þessum skratta... en það skal enginn segja mér að kennarar vinni ekki mikið. assgotinn sjálfur. hjúff.
og nú loksins þegar ég er búin að skila af mér fjalli ritgerða og spurninga og verkefna fékk ég í hendurnar fjall útfylltra prófa. einkunnin skal tilbúin á sunnudag. vessgú og góða helgi með það.
ég er farin í verkfall... eða kannski bara frekar að fá mér blund áður en ég dýfi mér ofaní prófabunkann.

skemmtilegt....en.....ekki framtíðarstarfið mitt. alveg á hreinu.

thessi vika er her med tileinkud raepunni sem hrjair 3/4 fjolskyldu minnar. alla nema mig. 7-9-13
mikid vonast eg til ad losna undan drullunni sem fyrst.
sjaumst vonandi a fostudaginn.
prump

í gærkvöldi horfði ég á americas next top model og svo horfði ég á extreme makeover. gerði það nú ekki meira fyrir sál mína en svo að ég fór að plokka á mér augabrúnirnar. ég hef áður plokkað eitt og eitt hár sem hafa stungið mjög í stúf en hef aldrei látið vaða í stóraðgerðir. í gær tók ég mig hinsvegar til og bjó til lögun á herlegheitin. ekki datt mér í hug að ég væri svona loðin yfir augunum. hárin hrundu í hrönnum og ég tók meira að segja í burtu einhvern helling sem hafði stundað það að vaxa á milli augnanna. eftir aðgerðina og þegar mér leist svo á að ég hefði plokkað nóg en ekki of mikið fór ég skælbrosandi fram og stillti mér upp fyrir framan makann.
hann horfði á mig í smá stund.
svo sagði hann ,,hvað"?
og ég brosti breiðar og sagði ,,haus"
hann horfði lengur og var orðinn á svipin eins og þegar hann grunar mig um að hafa snappað og orðið geðveik.
,,fyrir ofan nef" sagði ég...
,,varstu að klippa á þér toppinn?"
,,neibb"
,,varstu að mála þig?"
,,neibb" (spennt bros og geiflur)
,,af hverju ertu svona bólgin í kringum augabrúnirnar?"
,,ha? er ég bólgin?"...
svo stökk ég inn á bað og leit í spegilinn. rauðar og þrútnar augabrúnir blöstu við. ehe.... eins gott að gera þetta ekki aftur. bölvaður andskoti.
en er ég samt ekki fín?

Plútó – appelsínugulur hundur?
Hverskonar erfðafræðilegt glundur er Guffi (Fettmúli)?
Ef Plútó er hundur, hvað er Guffi þá?
Af hverju talar Mikki mús eins og manneskja en Andrés önd eins og hann hafi lent í illa heppnaðri raddbandaaðgerð?
Hvar í fjandanum eru foreldrar Ripp, Rapp og Rupp?
Af hverju eru allar fígúrurnar í þessum teiknimyndum í hvítum hönskum?
Hvernig heldur páfagaukurinn Tweety jafnvægi með svona hrikalega stóran haus?
Hvað endist sléttuúlfur lengi án þess að borða? Af hverju eyðir hann svona miklu í ACME vörur til að veiða Roadrunner en fer ekki frekar og kaupir sér mat?
Af hverju hleypur Fred Flintstone alltaf endalaust framhjá sama húsinu ?
Ætli hann sé ekki kominn með ansi lélega fætur eftir þennan bíl sinn?
Hvaða lyfjum eru dvergarnir sjö á til þess að geta unnið í 20 tíma í námu og komið samt heim syngjandi?
Af hverju þurfti Rauðhetta að fá svona mörg hint til þess að fatta að amma hennar var í raun úlfur?, var hún á lyfjum eða er hún bara fáviti?
Hefur Rauðhetta eitthvað að gera með femínisma eða kommúnisma?
Af hverju rifna alltaf öll fötin utanaf Hulk nema gallabuxurnar? Eru þær úr teygjuefni?
Hverskonar pervertismi er eiginlega í prúðuleikurunum þar sem svín er alltaf að reyna við frosk?

hmmm...

Dear friends,
The reason I write to you in english is that I wish for this letter to reach as many countries as possible and there would probably be few able to read it if it were in icelandic.
I am working on a video-project and for the results to be of any value I will require help from people living all over the planet. Therefore I am sending this to you hoping that you read it and then send it to people you know in as many countries you find possible, and they forward it again and so on and so forth, until it has reached as many places it can.
I sincerely hope that chain-reaction will eventually result in at least one person in every part of the world writing back to me willing to help me by donating a couple of hours of their time and one video-casette for this humble project.
My request is explained in the following letter:

My name is María Hjálmtýsdóttir and I come from Iceland. I have a BA degree in anthropology and am currently teaching sociology as well as using my unpaid time for working on a video-project I have dreamt of making into reality for a long time.
At first I dreamed of travelling all over the planet to be able to ask people from every country my questions, but since that venture would probably leave my whole family in ruins I must reach out to my fellow earthlings to be able to execute my idea.
I will not explain in every detail what I have in mind in this letter, but I will most certainly explain it to those of you who wish to help me so generously.
To prevent any misunderstandings I will tell you that this is nothing bad, dirty or weird. It is a peaceful exploring of our common ideas, values and experiences. What I have in mind is making a video where a couple of people from different walks of life in as many countries possible, are asked the same questions about life and one special topic. Those will be explained in detail to those who participate.
This ofcourse will take a couple of hours of your time and you would have to send the un-edited video back to me for it to become a part of my project. Then your name will be put in the credit-list of the video. Since I am but a poor teacher-mother-of-two, I have nothing else to offer you exept my eternal gratitude and friendship. That is why I must rely on your good will and help.
If you are not interested or not able to help me, I sincerely hope that you will be so generous as to forwarding this letter to someone who might. Or perhaps you could be so kind as to help me get in contact by other means with people who live where internet-access is not available but might be willing to participate.
If you are interested and able to do me this inmense favour, please write to me at the following adress: maria151174@hotmail.com before jan. 2005. You may also write to me in spanish or french if that is easier for you.

Thank you for your time and best wishes from Iceland.
Sincerely,
María Hjálmtýsdóttir

Ps. Ofcourse I will send the finished product to those of you who participate in my project.

mikið er mikið meira mest gaman gamanara gamanast að kenna kennara kennarast fullorðnu fullorðnara fullorðnustu fólki. þau þauri þaurist sem eru orðin orðnari orðnust tuttuguogfjögurra tuttuguogfjögurrari tuttuguogfjögurust eru lang langari langst skemmtilegust skemmtilegustri skemmtilegustust. það er sko fólk fólkara fólkast sem hægt hægtara hægtast er að tala talara talarast við af einhverju einhverjari einhverjustu viti. ekki alltaf alltafara alltafast verið að reyna reynara reynast að skjóta skjótara skjótarast fólk í kaf kafara kafarast.

best bestara bestast er að eiga eigara eigast við fólk fólkara fólkast sem hefur hefurri hefurst náð einhverju einhverjari einhverjust þroskastigi þroskastigari þroskastigst.

hananú hananúari hananúast.

hreint út sagt óþolandi. alltaf þegar ég er nýkomin úr baði þá gerist hvað? jú, þá þarf ég að kúka. alltaf þegar ég er nýlögst í rúmið þá gerist hvað? jú, þá þarf ég að pissa. svo virðist allur taugatrekkingur fara beint í iðrin á mér og ég fæ illt í magann. einu sinni í mánuði fæ ég líka bumbu og bólur og þá fer sjálfsálitið alveg niður úr öllum hellum. mikið er ég eitthvað félagsmótuð.
líkamsstarfsemin hefur gríðarleg áhrif á sálartetrið og væs versa. eins og tildæmis áðan þegar ég komst að því að kaup á einbýlishúsinu jafngiltu því að smeygja stórri feitri skuldasnöru um hálsinn á mér og ég ákvað að leggja ekki útí slíkar raunir. eftir ákvörðunartöku og símtöl fékk ég svo heiftarlega í magann að ég held hreinlega að ég hafi svitnað köldu.
kannski eru þessi líkamlegu einkenni ventillinn fyrir fólk eins og mig sem er haldið krónískri stóískri ró. sumir tappa af með því að öskra og reiðast. aðrir tappa af í einrúmi inni á klósetti.
það er flókið að vera tilfinningaleg lífvera. nú efast ég um að ánamaðkar fái ræpu af stressi eða leggist í þunglyndi þegar fer að hausta. reyndar gruna ég þá um að vera suicidal vegna þeirrar áráttu að skríða upp á gangstéttir þegar bleytan leyfir og verða svo fyrir ofþurrki og fótgangendum og hjólum og bifreiðum og svo framvegis.
ég gef þeim þó hagnað efans (benefit of a doubt) og vona að þeir séu bara of vitlausir til að vita betur. hver veit nema ánamaðkar í sjálfsmorðshugleiðingum hugsi mér þegjandi þörfina þegar risastóra ég plokka þá upp með priki og skutla út í gras.
hver veit...

djöfull er ég að fá ógeð á hversdagsleikanum. helvítis fastir liðir eins og venjulega daglega reglulega alltaf alltaf eins og klukka. svo les ég fréttablaðið til að sjá hvað er í sjónvarpinu, eða réttara sagt til að vera alveg viss um að ég kunni dagskránna örugglega utanað. kaupa mjólk og brauð og drasl í bónus með jöfnu millibili og allir komnir í rúmið á réttum tíma svo að ég geti einbeitt mér að sjónvarpinu þar sem allir eiga svo ógeðslega merkileg líf. oj hvað það er kominn tími til að hrista upp í öllu draslinu. við fjölskyldan höfum svosem verið þekkt fyrir að hrista með jöfnu millibili, enda haldin stöðnunarfóbíu mikilli. ég vil bara ekki trúa því að lífið geti runnið í gegn í fyrsta gír án þess að maður taki eftir því eða noti tímann. ég er nú við það að ljúka tæplega 1/3 hluta þess (miðað við hvað ég ætla að verða rosalega gömul) og það veldur mér áhyggjum. má ekki sofna og sökkva upp að hálsi í sleni. ég vil gera eitthvað skemmtilegt og magnað sem hristir upp í hverjum degi þannig að enginn verði eins. þá get ég notað fréttablaðið sem hvíld frá hamaganginum frekar en sem skemmtiatriði í sleninu.
eða kannski er þetta bara svefnleysið ....
eða kannski er þetta bara öfund í garð ykkar þarna sem eruð í útlöndum því hversdagslífið í útlöndum hljómar alltaf meira spennandi...

ég á tveggja ára barn. tveggja ára börn eru svakalegur þjóðflokkur. það nýjasta er að hún vaknar uþb 15 sinnum á nóttu til að vesenast yfir því að bangsinn sé ekki á réttum stað, hún heimtar að komast í mitt rúm (sem hún fær ekki eins og staðan er), hún vill láta breyta sænginni og bara almennt rugl. við makinn höfum reynt að sofa þetta af okkur með eyrnatöppum en hún hefur dottið niður á tækni í raddbeitingu sem smýgur í gegnum hvaða eyrnatappa sem er og beina leið inn í merg og bein. það á ekki af okkur að ganga. svo vaknar maður drullupirraður og fúll og þreyttur og ringlaður og vill helst henda einhverjum út um gluggann. íbúðarskipan og fólksfjöldi heimilisins býður ekki uppá aðskilin herbergi eins og staðan er og því deilum við herbergi með nátttruflaranum. henni hefur tekist að valda þreytu með tilheyrandi taugatitringi, vondu skapi, baugum og drullumalli. ekki gott mál.
um klukkan 8, þegar við viljum helst fá að sofa áfram eftir hamagang næturinnar vaknar hún svo að fullu og þá hefst leikurinn á ný. piss og kúkur, svengd og djöfulgangur. hún í rosa góðu skapi og leikur á alls oddi þar sem hún potar legókubbum í augun á manni, danglar dúkkum út um allt og notar mig svo fyrir hest til að hossa sér á.
spurning hvort ekki væri hægt að setja barnarúmið í tjald úti í garði...?

í gær var stærsta fréttin mín um möguleg kaup á einbýlishúsi og var ég að vonum glöð með það (og er enn). en áður en deginum lauk fékk ég nýjar fréttir, alls ótengdar, sem mér þykja skyggja all verulega á einbýlishússhamingjuna.
það hvíslaði að mér lítill fugl að maður hefur sagt manni sem sagði konu sem sagði konu að heimilisástandið hjá mér væri allt í steik. til þess að útskýra nánar leyfi ég mér að taka fram að eins og sumir vita er maðurinn minn ljósmyndari og hann er líka útlendingur. einhverstaðar meðal kollega hans kom til umræðu að hann byði óvenjulega lág verð og eitthvað bla bla um hvort það væri nú viturlegt. útfrá umræðunni um útlenska ljósmyndarann með lágu verðin tók einhver innan hópsins sig til og upplýsti liðið um að það þyrfti nú svosem litlar áhyggjur að hafa af kauða, enda væri hann á leið úr landi fljótlega vegna þess að hann væri búinn að koma sér í svo mikil vandræði. vandræðin felast víst í því að hann er orðinn mjög óvinsæll eftir að hafa lamið konuna sína (mig) svo svakalega og oft að foreldrar mínir hefðu verið kallaðir til að skakka leikinn. og af þeim sökum er brjálaði konuberjarinn á leið úr landi.
ég get ómögulega ímyndað mér hvaðan svona saga kemur og hver hefur nægilega frjótt ímyndunarafl eða nógu mikið hatur á makanum mínum til að láta sér detta svona saga í hug og hefja dreifingu á henni. það er mér gersamlega algerlega og fullkomlega óskiljanlegt.
til að byrja með fékk ég hláturskast þegar ég heyrði þetta og fannst það svo fáránlegt og útúr öllum heilögum kúm að ég gat ekki annað en hlegið. svo síaðist alvarleikinn þó inn og ég varð sár.
mér er að því leyti sama að ég veit að það er enginn einasti fótur fyrir sögunni en það sem mér þykir þó sárast er það að við svona ásakanir verður til lítill og ljótur efi. ég finn þörf fyrir að réttlæta eitthvað sem er ekki til og finn að það er sama hvað ég segi...efinn er til staðar. hvað ef hún er svo kúguð að hún þorir ekki að segja neitt? hvað ef hún er bara að ljúga því að hún sé ekki lamin?
mannorð okkar hjónaleysu getur skaddast all svaðalega og það er ljótur leikur.
makinn minn fær á sig orð sem brjálæðingur og skíthæll og fólk sem við þekkjum og þekkjum ekki hugsar sitt óháð öllum yfirlýsingum sem við gætum gefið.
ég finn að ég er sár, reið og stressuð. einmitt þegar mér fannst lífið vera orðið of gott til að vera satt....þá var það svoleiðis eftir alltsaman.
tíminn drepur svosem niður kjaftasögurnar en litli ljóti efinn um að maðurinn minn lemji mig sundur og saman á bak við lokaðar dyr verður ábyggilega þrautseigari.
hverjum dettur svona lagað í hug?
það skal viðurkennast að makinn minn kemur úr upptrekktri menningu þar sem karlmenn leysa stundum deilumál með því að gefa hvor öðrum á snúðinn og hann hefur svosem gefið einstaka snúða hér áður fyrr, en skýrt skal tekið fram að þessháttar hefur aldrei komið fyrir nema þegar langt hefur verið farið útfyrir öll velsæmismörk í hegðun gagnvart honum. og er það hvort eð er algerlega ótengt, enda maðurinn sallarólegur að dunda sér við að stofna lítið fyrirtæki í tilraun til að losna við að vera uppvaskari eða fiskflakari og geta unnið við það sem hann hefur menntun til.

nema hvað. frímínúturnar eru búnar. best að setja upp kennarasvipinn og vona að enginn af nemendunum mínum hafi heyrt hvíslað að kennarinn þeirra sé lamin eins og harðfiskur þegar hún kemur heim úr vinnunni.

góða helgi.

nú er ég að fara með frumburðinn í tannréttingar og svo er ég að öllum líkindum að fara að eignast einbýlishús. hversu rík hljóma ég eiginlega? þetta er svosem hálfgert frauð því tannréttingarnar eru bara ódýrasta form af teygju til að mjaka kanínutönnunum aðeins afturábak og einbýlishúsið er engin villa á álftanesinu. en það er samt hús og verður vonandi mitt og þá á ég hús og garð og rifsberjarunna og rólu. þá vantar mig bara lítið bleikt grindverk og blómabala á tröppurnar. úff þetta er svo sætt. mér hlakkar svo til segir sá þágufallssjúki og ég tek undir það.

þegar ég var unglingsstúlka tíðkaðist að vera í bolum og peysum sem náðu niður í buxur og buxum sem náðu upp yfir nærbuxurnar. að þeirri tísku bý ég enn þann dag í dag þar sem ég er vön að vera amk í einni flík sem ég get girt ofaní eða utanyfir hina þannig að mér verði ekki kalt á millibilinu. svo hefur mér alltaf verið mjög illa við að nærbuxurnar mínar komi á einhvern hátt fram þegar ég er utan við veggi heimilisins.
þessi tíska hefur breyst og það mikið.
mér verður alltaf kalt þegar ég sé öll þessi millibil á þvælingi uppúr buxum sem rétt ná uppfyrir þríhyrninginn og niðurúr bolum sem varla hylja naflann. ekki truflar það mig síður þegar að vita í hvernig nærbuxum allir eru í kringum mig.
kann enginn að girða sig lengur?

bölvað hvað þær eru stuttar þessar frímínútur, ég næ hreinlega ekki að setjast niður í rólegheitum og blogga frá mér allt vit, frústrasjónir og ruglumbull. engin grið.
mikið er mikið meira gaman að kenna sumu fólki en öðru, en er það ekki bara eins og gengur skóþvengur? ojújú og sei sei.
og þá eru mínúturnar búnar.
sussumsvei.

mig langar á hjólaskauta

rém tsnnif namag ða afirks kabárutfa go akíl ða asel kabárutfa. ðikim anov gé ða rukky ikyþ ðaþ akíl namag.
ðaþ ref likimlieh anniv í ða areg atteþ ná sseþ ða aldnivs go aton ajrevhnie adlevðua ðiel. ne anovs re gé mudnuts frevhnie, mmaj go ajæj.
gim ragnal í ujglybatih í niðats riryf ðavlöb ðikor.
rænevh rumek igleh?

ramul nnigne á snie go munie aðimgulf lit adnaltú mes nnah lliv asælps á ultil gim?
únanah.

komin í betra skap í dag. það er gott.
einn var einn og hér var hinn hinn daginn fyrir daginn minn. dagurinn með magann og maginn um daginn allt í haginn. hringurinn um fingurinn var þvingaður á þinginu með þursabit á þöngulhaus.
gúmmulaði í súkkulaði sagði sá glaði með hraði en daði sagði ekki neitt enda var honum heitt eða ekki neitt. svo kom kona sem var að vona að svona yrði þetta ekki lengur enda enginn góður fengur ef frá er talinn lítill drengur sem enginn átti enda mátti ekki fara yfir strikið. pálína með prikið.
á íslandi er hvíslandi lækur sprækur en ekkert fjör. gjör þú svo vel að hanga heima með langa manga og horfa á sjónvarpið sem kostar meira en margir ostar en styrkir ekki bein og tennur. tvennur og þrennur, fínar þegar spila á kana og hana-nú.

best að fara að kenna eitthvað af viti

Jæja, hér kem ég úr örpásu. einhverra hluta vegna hefur ekki gefist tími til að krota blogg. en nema hvað... endurnærð er ég ekki en er þó tekin til við að skrá hugrenningar mínars eigins á ný.

mikið er erfitt að vera gaurinn sem reynir alltaf að halda öllum ánægðum, reynir að láta öllum líða vel og vill helst að allir séu vinir. það er heilmikil vinna og álag skal ég nú bara segja ykkur. og það besta er að fæstir fatta hvað það er mikið á sig leggjandi til að lífið renni tiltölulega mjúkt í gegn fyrir viðfangsefni þess sem er á kafi í að senda út jákvæðu bylgjurnar.
þessi gaur er sko ég. fékk netta bráðnun (melt-down) í gær og var í skít-drullu-prumpu vondu skapi. slíkt er mjög sjaldgæft hjá mér þó ekki sé meira sagt. rétt áður en ég tók til við að henda fjölskyldumeðlimum út um gluggann dreif ég mig í úlpu og skó og settist út í garð. þar varð ég ansi blaut á rassinum en lét mig hafa það enda ekki í skapi til að hafa húmor fyrir blautum derriere.
nema hvað, eftir stutta sjálfsanalísu fattaði ég að fyrir utan það að vera gersamlega ósofin eftir yfirgang síðburðarins á næturna, spennt og stressuð yfir því að standa mig í nýju vinnunni fyrir framan kröfuhörðu nemana sem vilja helst að ég troði efninu ofaní kokið á þeim svo þau þurfi bara að kyngja, pirruð yfir því að heimilið lítur alltaf út eins og eftir kjarnorkuárás á kvöldin eftir verkfallsbörnin sem ganga sjálfala, og meðvirk í áhyggjum yfir því hvort fyrirtæki makans muni nú ekki örugglega ganga vel.... já og svo þarf ég að muna að sjá um alla pappírsvinnu heimilisins, fjárhag og almennt utanumhald.
sennilega var ein lítil fýla alveg réttmæt.

kannski er eins gott að ég kann ekki að elda...