hvaða blábjána datt eiginlega í hug að dagurinn þyrfti að byrja helst ekki mikið seinna en klukkan 8? ég hreinlega skil ekki svona hugsanagang. ég t.d. myndi afkasta mun meiru ef ég fengi í friði að sofa amk. til klukkan 9 eða 10. þá þyrfti ég heldur ekkert að vera svo lengi í vinnunni því ég væri svo hress. vel útsofin og í stuði. í staðin vakna ég klukkan 7 úfin og fúl og slefa svo stjörf langt framundir hádegi. þá loksins fer ég að hjakka í gang og eftir það er ég fín. svo eru kvöldin öll í steik af því að ég er svo syfjuð eftir að hafa vaknað snemma.
assgotans vitleysa.
búðir opna hvort eð er ekki fyrr en 10 eða 11. af hverju þurfa börnin að vera komin í skólann heilum 2-3 tímum fyrr? skil ekki þessa áráttu.

nema hvað. ég er syfjuð. verð að fara í rúmið. þarf að vakna á morgun.

garg.

um daginn sá ég berbrjósta þykkvaxnar aflitaðar miðaldra konur, tvær, spænskar, slást með handklæðum. það var sniðugt.
núna er skólinn að byrja. það er ekki alveg eins sniðugt. en samt fínt.
ég nenni ekki að blogga.
sniðugt.

hana. er nú ekki ég og rassinn á mér á leiðinni í helgarferð til úklands. skyndiákvörðun eins og svo margt sem á sér stað í mínu lífi. ætli þær séu nú ekki bara skít fínar þessar skyndiákvarðanir stundum. án þeirra gerði ég að minnsta kosti mun minna af klikkuðum hlutum og lífið væri síður spennandi.
nema hvað. síðasti séns í langar helgar þar til um jólin, enda er skólaárið í startholunum. skólinn byrjar og málið er dautt. rykið verður dustað af vekjaraklukkunni (sem ég hef sælla minninga ekki notað síðan í lok apríl), og regla kemst vonandi á matmálstíma, svefntíma og annan tíma fjölskyldunnar.
reyndar sér hún nafna mín santa um að viðhalda kaos-elementinu í hinu daglega lífi og það er allt í lagi. það má alveg blanda rútínuna og þynna hana örlítið.
eina þunna rútínu með klaka og sítrónu takk.

nema hvað. sjáumst eftir helgi. góða ferð maja. já takk kærlega.

töff kennitöludagur í dag. töff ólimpíudagur í dag. töff geipræd á morgun. við ætlum að skipta um kyn á starfsfólkinu okkar í tilefni dagsins. engin alvarleg aðgerð. bara yfirborðs. litlu latínóunum mínum varð um og ó þegar hugmyndin kom upp en nú eru allir orðnir voða spenntir og kátir. það getur stundum verið erfitt að snappa útúr kynhlutverkunum.
bráðum byrja svo fundir í vinnunni og hjólin fara að rúlla. mig grunar að þau séu orðin örlítið ryðguð en ég ætti að geta hjakkað af stað.
nema hvað... tengdamóðirin komin. nú er heimili mitt fullt af mexíkönum og þessa dagana er ég eini al-íslendingurinn á svæðinu. nema þegar frumburðurinn smalar heim tugum hálf-unglinga sem skilja skóna sína eftir uppum alla veggi og liggja sjálfir eins og hráviði uppum alla sófa og á gólfinu.
jæja, síðburðurinn búinn í sturtu. best að sinna því...

hæ. afsakaðu að ég hef ekki sinnt þér sem skyldi. það er sko enginn hægðarleikur að vera með börn í sumarfríi, veitingastað á gargandi róli, risavaxið samviskubit yfir undirbúningstrassi fyrir haustið, óvænta afmælisveislu móður í framkvæmd, undirbúning vegna endurkomu tengdamóðurinnar, skemmtanalíf, bókhald, skylduútiveru vegna veðurs og ábyggilega eitthvað fleira á herðunum. þess vegna hefur þú lítið sem ekkert heyrt frá mér.
en nú er svo komið að herðar mínar geta ekki meir. í gær sagði kerfið stopp, búið og bless og í dag er ég lasin. ég er með hor í nefinu, mér er illt í augunum og eyrunum og eiginlega mætti segja að ég væri lítil og aum klessa. og mér líður bölvanlega að geta ekki verið úti í þessu líka fína veðri. (veður-skylduræknistilfinning okkar íslendinga sko).
í staðin fyrir að barma mér yfir öllu því sem ég get ekki gert ætti ég eiginlega að njóta þess að þurfa ekki að gera neitt og geta ekki gert neitt. það er samt erfitt. og ennþá leiðinlegra þegar manni líður eins og risavaxinni hornös.
ekki gefast samt upp á mér....

móðir mín á afmæli í dag. við afkomendurnir skelltum upp óvæntu pikknikki í hallargarðinum með köku, blöðrum, freyðivíni og tilheyrandi. svo komu foreldrarnir og við hlupum útúr runnunum og óskuðum kerlu til hamingju. það var fínt. eftir veisluna löbbuðum við heim, mamma með undarlega kórónu á höfðinu og hópurinn skreyttur blómaregnhlífum með blöðrum. við vorum önnustínu-pride. mjög töff.
í kveld er stefnan sett á innipúkann ásamt starfsfólkinu okkar þar sem við munum berja bestu hljómsveit norðan alpafjalla augum, en hún heitir fm belfast. júhú. annaðkveld er svo garðpartý hjá önnu vinkonu. í öllu þessu sumarstuði er nema von að það sé erfitt að koma sér að verki við að láta eins og kennari? ég bara spyr mig. maja... er það von? og ég svara að vörmu spori. nei, það er ekki von.
ég hef séð svörtu spice girl stelpuna, juliu styles, elvis costello, harvey keitel, gael garcia og einn gaur sem ég man ekki hvað heitir. bara svona meðan ég man...
hvaða útlenska fræga fólk hefur þú séð á förnum vegi?

best að kvarta aðeins meira yfir veðrinu. fjandinn hafiða þetta er alltof heitt. það er í ökkla eða eyra þessi andskoti. og af hverju kvarta ég? jú af því að ég er prinsípp manneskja og ég læt ekki bjóða mér þessa vitleysu. af því tilefni hef ég ákveðið að boða til mótmæla. vér mótmælum þessu útlandaveðri. ekki nóg með að hér séu útlendingar skríðandi uppúr öllum holum heldur þurfti þetta lið að koma með veðrið með sér. það er ekki eins og maður geti ekki farið bara til spánar hafi maður áhuga á þessu rugli. ha! en semsagt, í dag verður mótmælaseta á austurvelli þar sem múgur og margmenni mun hópast saman og setjast í grasið til þess að mótmæla veðrinu. það mæta pottþétt margir því ég veit til þess að góður hluti landsmanna er sammála mér um þetta málefni. getur alþingi ekki sett einhverja fjárans tolla eða sólargjöld á þennan skratta svo að maður losni við hitann? ís-land. ha. ís. hvaða rugl er þetta?

í dag fór ég að hugsa um að haustið nálgast. sem er eiginlega skítt því að mér er farið að finnast ansi langt síðan ég sá sólina og þar af leiðandi líður mér varla eins og ég sé stödd í sumri. er þér sama þótt ég stumri yfir humri að sumri?
bíddu ha? er ekki að fara að koma verslunarmannahelgi? er þetta þá ekki bara búið spil? á ég ekki bara að fara að grafa kuldagallana upp? þeir eru varla orðnir rykfallnir eftir þetta litla prumpusýnishorn af sumri. humri.
nei nú er ég bara að vera neikvæð. einhverstaðar verður maður að vera neikvæð.
tókstu eftir þessu? maður - neikvæð? kynjablöndun hér á ferð. jafnrétti í skrifum. það er ég. öll í jafnréttinu. en ég er sko enginn femínisti. neeei. femínistar eru bara órakaðar jussur sem fá aldrei að r... . nei djók. ég er alveg femínisti. víst. hata karlmenn og svona. og þú ættir bara að sjá á mér lappirnar. minnstu svo ekki á handarkrikana ógrátandi. herra hallormsstaðaskógur góðan daginn.
eða ekki. kannski ekki. sennilega. og þó.
ætli þetta með að sofa á óeðlilegum tímum sé farið að hafa áhrif á andlegt heilbrigði mitt? gæti verið. kannski er mitt raunverulega sjálf bara á leið uppá yfirborðið eftir að hafa legið grafið undir lögum af fölskum eðlilegheitum. gæti verið að ég sé alveg ga ga og allir séu löngu búnir að fatta það nema ég? kannski er það þessvegna sem allir eru svona vinalegir. vorkenna þessari þarna klikkuðu.
nei nú er ég bara að bulla. ha. algjör djókari stelpan í dag. ha.
jedúddamía. ég ætti frekar að vera sofandi en skrifandi. ég er varla skrifandi. hvað þá læs. varla vakandi líka ef útí það er farið. af hverju hætti ég þessu þá ekki? hvað á fólk eftir að halda? með valda?
kannski tek ég bara bakpokann minn og læt mig hverfa til timbúktú eða kuala lumpur. ég er svoddan klumpur. (fyndið hvernig lumpur í kuala lumpur rímar samt ekki við klumpur þó að það virðist ríma þegar það er skrifað. það finnst mér fyndið)
mér finnst líka sumir brandarar fyndir. eins og þessi:
a dyslexic walked into a bra...

í dag er ég með einhverskonar ofnæmi. ofnæmi fyrir heimilishaldi og börnum. og svo fæ ég samviskubit yfir því að nenna engu og engum. ætli það sé veðrið?

æi þegiðu

í dag átti ég mjög sérstaka stund. þegar sólin var að setjast fór ég að fyllast einhverri einkennilegri tilfinningu. núna er klukkan orðin margt og ég er hreinlega að springa.
ég er ekki alveg viss hversvegna.
áðan sat ég ein og horfði í kringum mig. heyrði fallegt lag í fjarska. svo horfði ég á fólk sem var upptekið af því að vera með vinum sínum, fjölskyldu eða mökum. sumir voru að kynnast. aðrir voru á ferðalagi. þau voru öll gestir á litla sæta veitingastaðnum mínum og það gerði mig stolta móður.
og ég fékk kökk í magann. skrýtinn fiðring í brjóstið og langaði mest til að gráta. ég var samt ekki beint döpur. mér fannst allt vera svo fallegt. ég var svo glöð að búa í svona lítill sveitaborg þar sem fólk treystir hvert öðru. mér fannst fólk vera svo falleg fyrirbæri. og þar sem ég sat þarna var ég algerlega að springa úr.... ást.
það er langt síðan mér hefur liðið svona. þegar tilfinningarnar komast varla fyrir í líkamanum og mér líður eins og ég komist ekki fyrir í sjálfri mér.
það sem framkallaði þó tárin var að ég var ein. alein. mig langaði svo mikið að vera elskuð. að einhver kæmi aftanað mér að ástæðulausu og kyssti mig á hálsinn. snéri mér svo við og leyfði mér að kyssa sig og faðma. fá að týnast í einhverjum.
en enginn kom.
og núna er ég með fullan maga af ást sem ég veit ekkert hvað ég á að gera við.

ætli mér líði kannski eins og manninum sem kom að mér á miðjum gatnamótum í gær og bað mig um að búa með sér? ég stóð á eyju á miðri snorrabraut þegar hann stöðvaði mig og sagðist vera stoltur af mér. hann var 65 ára, faðir þriggja dætra og nýbúinn að missa konuna sína. var líka aðeins búinn að fá sér í glas.
hann sagði mér í óspurðum fréttum að hann væri líftryggður fyrir 34 milljónir og ég gæti fengið allan peninginn, hann hefði verið á breiðuvík og að mér væri frjálst að slá mér upp með hverjum sem væri svo lengi sem ég væri bara góð við hann þegar ég kæmi heim. og svo faðmaði hann mig. algerlega ókunnugur maðurinn. ég veit ekki einu sinni hvað hann heitir.
kannski var þetta atvik bara til þess að bæta í tilfinningahnykilinn sem er búinn að vera að safnast í maganum á mér undanfarið.
í hnyklinum leynist samúð, væntumþykja, höfnunartilfinning, ást, þrá, von, þreyta, gleði, dapurleiki, söknuður, reiði, leiði, hamingja og stolt.
en einmitt núna langar mig bara í ást. að gefa hana í sinni hreinustu mynd og fá það sama til baka. algerlega laust við allt hitt. engar flækjur. ekkert vesen.
er von að mig langi til að gráta?

aldeilis hvað tíminn líður. þessi vika flaug beinlínis hjá.
í gær hélt ég frændsystkinapartý á veitingastaðnum mínum og það var aldeilis gaman skal ég segja þér. við átum, drukkum, drukkum og dönsuðum. fór að sofa þegar sólin kom upp. og sönglaði here comes the sun, little darling...
í dag hafa heilasellurnar mínar bara verið í fríi. ég hef tæplegast getað komið heilli setningu óbrenglaðri frá mér og það eina sem ég gat gert í vinnunni var að rúlla hnífapör inní servíettur. ætli það væri ekki bara best og gáfulegast fyrir mig að slaka á næstu dagana og reyna að losna við allt áfengið úr blóðrásinni. og fá svefn.
en semsagt. almennur heiladauði. í sjónvarpinu er verið að sauma klofið á einhverri konu í kaliforníu af því að hún pissar alltaf á sig þegar hún hnerrar. vaginal rejuvenation heitir það víst. magnaður skítur. ekta sjónvarpsefni fyrir fólk eins og mig á degi sem þessum.

í gær keyrði ég semsagt til hólmó og í dag til baka. ég er ennþá svolítið aum í le derrier eftir allt bílstjórastarfið.
hólmavík var kúl. ég sá reyndar mjög lítið annað en tjaldstæðið, sundlaugina og íþróttahúsið en náði þó smá pínu nostalgíugöngutúr uppundir morgun.
á hólmó tjaldaði ég risastóru tjaldi (ein) á blautu tjaldstæði. svo fór ég í sund og eftir það hófst ættarmótið formlega. semsagt afkomendur litlu langömmu minnar og afa en honum kynntist ég reyndar aldrei. langamma mín var voða lítil og trúuð. lítið kjarnakvendi. en semsagt, við fengum mjög fínan mat og hlustuðum á misfínar ræður. við systkinabörnin lékum leikrit sem var nett súrrealískt en mér skilst að lóa frænka og gunna hafi næstum pissað í sig úr hlátri. og við sungum allir krakkar og við göngum svo léttir í lundu.
eftir það var dansað og að lokum enduðum við nokkur frændsystkinin úti í tjaldi að syngja og spila á gítar og drekka aðeins meira. ég á ógeðslega skemmtileg frændsystkini maður. maður lifandi. maður minn. sum þeirra eru svo mikil krútt að mann langar að borða þau. ég var aðeins farin að narta í handleggina á einum sem er óheilsusamlega mikil dúlla. þegar fór að sjást í beinin og hann var eitthvað farið að svíða í sárið varð ég að hætta. ómögulegt að fólk sé að koma allt lemstrað og plástrað heim af ættarmóti. svo var annar sem mig langaði til að bíta í rassinn en hann var á svo miklum hlaupum allan tímann að ég náði honum ekki. bleyjan hefði hvort eð er sennilega þvælst fyrir mér. svo hann slapp.
já og svo er alveg magnað hvað margir eru fríðir og föngulegir í þessum ættlegg. og alþjóðlegir og klárir og sniðugir. ekki það að ég sé eitthvað að monta mig en hjónin á skriðinsenni hafa greinilega haft góð gen til að bera.
nema hvað. bekk tú læf.

ég er ekki vön að blogga undir áhrifum. geri það samt núna. ég er illilega furlur.
það er ógeðslega fyndið að vera svona einn í heiminum. snappa útúr karakter. vera bara ég. það er gaman. sleppa öllum umhverfisáhrifum. allri rútínunni. öllu vjeseninu. í dag vann ég eins og moððer og svo drakk ég bjór. og svo fór ég á tónleika og svo fór ég á bari og svo söng ég í karókí og svo fór ég á fleiri bari og það var rosalega gaman. ég hitti sigga breik sem ég var skotin í þegar ég var 9 ára og ég sagði honum það. svo sagði ég honum líka að ég hefði kysst hann á arnarhóli þegar ég var 17 ára. ég mundi ekkert eftir því og hann ekki heldur, en ég las það í dagbókinni minni sem lýgur aldrei. hann spurði hvar ég hefði haldið mig og sagðist hafa fettish fyrir skökkum tönnum. það er sko ég. og svo fékk ég koss á kinnina frá gamla átrúnaðargoðinu mínu. það var næs. og ég söng la bamba í karokí. það var líka gaman. systir mín er skemmtilegur fugl. það er stærðfræðikennarinn líka. þó að hann fáist ekki til að lesa draumalandið. og nú er klukkan margt og ég þarf að vakna til að fara í ród trippið mitt til hólmavíkur. mig grunar að sá fjandi endi í fylleríi líka. bölvað endemis fyllerí erðetta.
en það er amk rosalega gaman og gott og indælt að vita að maður veki áhuga fólks þrátt fyrir allt og allt. bætir hressir kætir.
og ég er full núna. einmitt núna. jibbilí dúdæ........

úff púff og pelamál. gleymdi mér alveg þarna í smá stund. það er eitthvað við sumarið.
annars er það að frétta að í dag er ég ein í bænum. afkvæmin farin á ættarmót á hólmavík, þangað sem ég skrepp á morgun, og makinn farinn til síns heimalands að éta. og hanga með vinum sínum. og ná í mömmu sína. og kaupa drasl. og hvíla sig á mér. og mig á honum. slíkt er hverju pari hollt og nauðsynlegt í lífsins ólgusjó. ójá.
það er samt hálf undarleg tilfinning að vera svona ein og sjálfri mér nóg. ég veit varla hvað ég á að gera. ætli ég neyðist ekki bara til að drekka bjór og smakka eitthvað af þessum margarítum sem ég er alltaf að blanda og sjá svo til hvað gerist. jú svei mér. það hljómar ekki illa. og svo ætla ég að horfa á fm belfast í nakta apanum á eftir. það verður gaman. ú je.
einhver sem vill hanga? áhugasamir hringið núna. hehe...

heyrðu hahahahaha..... allt í einu rifjaðist upp fyrir mér hvað mig dreymdi í nótt... hahahahahahaha..... ég var með axlapúða sem ég hafði gleymt að taka af mér þegar þeir hættu að vera í tísku....hahaaaha.... og svo var ég að dansa við hann guðna sem vinnur með mér og ég prumpaði óvart framaní hann hahahaha.... og svo hlógum við ógeðslega mikið og ég með axlapúða eins og fáviti í stuttermabol. ..hahaha...... ja hérna hér... gaman að muna svona nætur. það hlaut eitthvað að vera, ég er búin að vera í svo góðu skapi í dag.

skruppum að heimsækja foreldrana og afkvæmin í sumarbústað í gær. komum aftur áðan. sumarbústaður var kósí. grilluðum sykurpúða og okkur sjálf. í dag keyrðum við í sundlaugina í reykholti. þegar við mæðgur vorum að baða okkur og fara í sundfötin kom lítil stúlka inn ásamt móður sinni. eitthvað fór ég að sniffa út í loftið því að lyktin í sturtuklefanum var skyndilega skrýtin. svo horfði ég á sundbol stúlkunnar og velti litasamsetningunni fyrir mér en hún var hálf hippaleg eitthvað. svona bleikur með dökkum ósamræmdum röndum. svo sá ég kúkabita á gólfinu og það var ekki fyrr en þá sem ég kveikti á perunni. skrýtin lykt. skrýtinn brúnn sundbolur. kúkur á gólfinu.... hmmm.... og svo fórum við út og pössuðum okkur á að fara ekki í litla grugguga heitapottinn (ég var sko enn með kveikt á perunni). svo fórum við mæðgur bara að svamla og leika okkur. það var ekki fyrr en eftir svolitla stund að ég fór að svipast um eftir makanum sem er yfirleitt langt á undan okkur í svona málum. ekkert bólaði þó á honum fyrr en eftir dúk og disk.
hann var á undan okkur. var bara aðeins of snöggur að skella sér í pottinn. það var ekki fyrr en of seint að einhver viðstaddra lét hann vita að hann væri að baða sig í niðurgangi. og litli herra hreinlátur fór þrisvar sinnum í sturtu áður en hann kom aftur út. og hann er ennþá með hroll....tíhíhí....

nema hvað. við ákváðum að fara seint af stað í bæinn. hanga með familíunni áður en við lögðum af stað. svo fórum við úr brekkuskógi og keyrðum í átt að höfuðborginni. þegar við komum niður að beygjunni þar sem þú velur selfoss til vinstri og reykjavík til hægri sáum við að við vorum lent í miðri bílaröð þúsunda hestamótsgesta og annarra vitleysinga sem ætluðu greinilega allir í bæinn á sama tíma. í staðin fyrir að hanga í 6 klukkutíma í röð snérum við við og skutumst tilbaka og í gegnum þingvelli. sem betur fer voru greinilega fáir sem höfðu fengið þá sömu snilldarhugmynd og við vorum komin heim á mettíma. brennd, hrein og þreytt.
og svo verð ég semsagt grasekkja frá því á fimmtudaginn næsta og út mánuðinn. hvusslagseiginlega....

ég er alveg pass þessa dagana. opna síðuna og loka henni svo bara aftur.
enginn friður hér á söntu. ég veit ekki hvaðan allt þetta fólk kom. það er ekki einu sinni friður til að blogga hvað þá meira.
arg.

heyrðu já, ég er semsagt hjá sjúkraþjálfara sem lætur eins og ég sé kúluplast. hann togar hálsinn á mér í kjánalegustu stellingar og kippir svo þannig að ég bí bí og braka. svo ýtir hann hryggnum mínum ofaní magann á mér og ég braka. hann ýtir líka stundum höfðinu á mér ofaní bringu þannig að ennið og hakan mætast. þá langar mig alltaf að hlæja en ég get það ekki því að andlitið á mér er allt krumpað saman. svona svolítið eins og tannlaus gamall karl.
mér myndi þykja þetta hrikalega óþægileg staða ef ég hefði í huga að tæla þjálfarann. en þar sem ég er ekki að því er þetta bara fyndið og skemmtilegt.
nema hvað. ég þarf að fara að blanda í margarítuvélina.
hasta la pasta

hana. þar dró fyrir sólu.
ég var að horfa á dálítið áhugaverða heimildamynd. zeitgeist heitir hún. vantrúaður stærðfræðikennari nokkur sem ég þekkti var búinn að segja mér að horfa á hana fyrir löngu. ég hlýddi ekki fyrr en í gær. ég er hlýðin þó ég sé stundum seinhlýðin. hann lofaði mér í staðin að lesa draumalandið. ég vona að hann hlýði því einhverntíman.
ég horfði á aðra áhugaverða heimildamynd um daginn. 11th hour heitir hún. um náttúruna og svona. í henni kom margt áhugavert fram en það var þó ein lítil smá staðreynd sem settist í mig og situr enn í mér. þetta var eiginlega bara áminning frekar en nýjar upplýsingar. ég vissi þetta allan tímann. hafði bara ekki alveg hugsað málið almennilega. ekkert velt mér uppúr því. en þar sem ég lá og glápti á imbann kviknaði á einhverjum löngu sprungnum perum og ég hef varla getað hætt að hugsa síðan.
það sem rifjaðist svona eftirminnilega upp fyrir mér yfir bíómyndinni var staðreyndin að ég er dýr. þú ert líka dýr. en við erum sennilega ónáttúrulegasta dýrategundin af því að við erum svo mörg búin að múra okkur útúr náttúrunni, eða eiginlega frekar múra yfir hana og við erum búin að telja okkur trú um að við séum eitthvað annað. sumum finnst meira að segja ógnvænleg eða ógeðsleg tilhugsunin um að sofa úti í náttúrunni.
ekki myndi ég lifa af ein í skógi með ekkert annað en sjálfa mig berrassaða eins og dýrið sem ég er. ég er háð fylgihlutum og ó-náttúru. annars dey ég bara.
það mætti eiginlega segja að við værum dýr sem væru svo vitlaus að hafa lokað sig sjálf inni í dýragörðum og búið svo hnútana um að við getum ekkert lifað utan hans.
svo má ekki gleyma siðareglunum. það er ekkert lítið af þeim í gangi. og við hlýðum stillt og góð. þeir sem hætta að hlýða reglunum, skráðu og óskráðu, eru skrýtnir, hættulegir eða varla í húsum hæfir. restin af okkur er rosalega vel tamin.
ekkert dýrslegt í gangi. ekkert villt. ekkert verið að stelast út fyrir dýragarðinn. stelast til að brjóta reglurnar, vera dýr eins og dýr eiga að vera. þeir sem stelast út fyrir reglurnar lenda bara í vandræðum, eru jafnvel lokaðir inni af okkur hinum.
auðvitað er margt gott samt en ef ég ætla að fara lengra með það sem er að velkjast um í skallakorninu á mér myndi ég halda áfram aaaallt of lengi.
þannig að....
búið.

komst að því í dag að ég er víst eitthvað slæm í c-5-inu og þar í kring. komst líka að því að c-5 er eitthvað í sambandi við hálsliðina. ég fór nefnilega til sjúkraþjálfara til að reyna að losna við króníska hálsríginn sem ég hef verið haldin síðan ég fékk yarisinn í rassinn. indæli sjúkraþjálfaradrengurinn lofaði að gera sitt besta til að hjálpa mér og sagði mér svo að ég væri langt frá því versta tilfellið sem hann hefði séð. sem er gott. það væri sennilega ekki gott ef ég væri týpan sem fær kikk útúr því að eiga bágt og safna sem lengstri sjúkrasögu.

sem minnir mig á það. einu sinni þegar ég var um 7 ára plataði ég augnlækni til þess að skrifa uppá gleraugu fyrir mig. greta vinkona mín var nefnilega með gleraugu og mér þótti það ansi svalt svo að mig langaði líka í svoleiðis. ég man nú ekki alveg hvernig ég fór að því að kría út ferð til læknisins en gleraugun fékk ég. gott ef það voru ekki gömlu glerin hennar gretu í nýjum umgjörðum. ætli ég hafi nokkuð notað þau, man amk ekki eftir því.
ég fékk svo aftur gleraugu þegar ég var í háskólanum og var alltaf að fá hausverk. gleraugun atarna liggja ansi lítið notuð inni í skáp og mig er farið að gruna að hausverkurinn hafi frekar stafað af þreytu og lestri þunglamalegra texta. og jafnvel stressi. ég sé nefnilega alveg skítvel.

meiri helgin sem þetta hefur nú verið. meiri helgin. svei mér þá.
byrjum á byrjuninni...
á föstudaginn gerði ég ekki neitt sérstakt. hann er þar með úr leik.
en í gær hinsvegar. í gær já. förum nánar útí það.
ég var semsagt vakin snemma af síðburði sem heimtaði að fara til vinkonu sinnar, vegna þess að vinkonur eru í dag algerlega málið. nú nú svo ég rölti auðvitað með barnið, því hver vill ekki fá frí frá börnunum sínum? frumburðurinn svaf vel framundir hádegi og bróðursyni makans, þessum 19 ára, var ruslað af stað í vinnu. bretti mín þá upp ermar og skálmar og hófst handa við að ráðast á ruslahaug þann sem heimilið var orðið sökum vanrækslu og almenns aulaskapar.
og svo þreif ég mig til blóðs. ég endurinnréttaði eldhúsið mitt, færði húsgögn fram og tilbaka og breytti hlutverkum þeirra. nú og svo henti ég drasli og rusli í tonnatali og setti svo punktinn yfir i-ið með því að skúra. í fyrsta sinn síðan við fluttum hingað. ekki segja nokkrum manni frá þessu.
þar sem við eigum engar skúringagræjur fóru skúringarnar þannig fram að ég skellti sápubleyttu handklæði á gólfið (ónýtu handklæði semsagt), og svo skellti ég mér úr sokkunum og skautaði á handklæðinu um öll skúmaskot heimilisins. ljúfur ilmur hefur leikið um vit mín alla tíð síðan.
þegar ég var búin að gera alveg skúffufínt heima hjá mér var ég komin með illa svíðandi sár á löngutöng hægri. og úr henni vætlaði blóð. og mig svíður ennþá. svo að það má semsagt segja að ég hafi þrifið mig til blóðs.
nema hvað. líður nú og bíður og ekkert kemst yfir mig nema fuglinn fljúgandi.
svo kom kveld og ég og bergur vinkona mín ákváðum í tilefni dagsins að fara á fyllerí. ekki út að djamma eða út á lífið eða á pöbbarölt eða í bæinn. nei. á fyllerí. gamalt og gott orð sem má ekki detta úr notkun.
við skulum alveg sleppa hlutanum um hvað við penu húsmæðurnar köllum fyllerí, en sá skratti er varla uppí nös á hamstri. en við þóttumst samt vera voðalegar töffurur.
nema hvað. við semsagt fórum í mannfræði-vettvangsrannsókn á dubliners á meðan við vorum að bíða eftir að uppáhalds hljómsveitin mín, fm belfast, stigi á svið á organ. þegar tónleikastundin loksins rann upp var fyllerísfélagi minn sprunginn á limminu og tiplaði heim. þar sem ég er harðnagli hélt ég áfram og fór og hoppaði og dansaði og skrækti á meðan systir vor kær söng og slammaði sem væri hún vitfirrt. mikið assgoti var gaman.
núnú... eftir tónleikana röltum við systur heim til mín þar sem ég helti rúmlega hálfri hvítvínsflösku í eitt glas (galdraglas), fyrir þá litlu og fékk mér sjálf öl. svo sátum við bara og spjölluðum eins og systrum einum er lagið og er það ekki í frásögur færandi svosem. kemur þá ekki makinn heim eftir skemmtistaðaferð með félögum sínum, rýkur inn á bað og heyrist svo ekki sagan meir. mig grunaði að hann væri að gubba. sagðirðu gubb?.....
en við nánari athugun kom í ljós að kauði hafði á einhvern óskiljanlegan hátt endað í miðjum hópslagsmálum og svo veit hann ekki neitt meir nema það að vinir hans segja að þar sem hann var að reyna að aðskilja einhverja tvo gaura hafi sá þriðji komið aftanað honum og kýlt hann niður og svo hafi einhver dundað við að sparka í hann.
hann er með brotið bein í höndinni, krambúleraðan olnboga, sár á skallanum og nefinu, og svo fáum við að vita eftir 10 daga þegar bólgan er hjöðnuð hvort hann sé með brotið nef.
ég er rosalega fegin að hann var ekki að gubba. hann hefði alveg rústað hreingerningarsítrónuilminum!

við lalli jóns erum orðin mestu mátar. ég er alltaf að rekast á kauða út um allan bæ og alltaf heilsumst við. enda næstum nágrannar.
í dag sagði hann mér að lesa stjörnuspána sína. hann er meyja. börnin mín líka.

annars er ég búin að vera óvenjulega lítið klaufaleg undanfarið. hef alveg farið í fötin á réttunni og fátt misst útúr höndunum. svo hef ég lítið sem ekkert rekið mig í. sem er óvenjulegt. ætli ég sé eitthvað að þroskast?
vonandi ekki.

kannski er ég með athyglisbrest.
ég rek veitingastað, vinn á honum, er að undirbúa kennslu fyrir haustið, er með 5 manna heimili þessa dagana og var að fá tilboð um aukakennslu næsta vetur.
samt langar mig í smá krydd í tilveruna...

þessa dagana dreymir mig og dreymir. mig dreymir bæði á daginn og á næturnar. það er langt síðan mig hefur dreymt eitthvað að ráði, en núna er eins og það hafi verið kveikt á einhverjum draumafrumum sem voru steinsofandi (afsakið pönnið).
þetta er svosem allt í fínu, þetta eru engar martraðir, ósköp ljúfir og fínir draumar. en mig er alltaf að dreyma það sama. sama fólkið.
eini gallinn er að ég virðist enga stjórn hafa á þessu.

tók mig til og las hverja einu og einustu færslu sem ég hef ritað í bloggið mitt frá fyrsta degi. hef aldrei gert það áður. það var svolítið eins og að lesa skrif eftir einhvern annan þar sem ég mundi fátt eftir flestu.en mér fannst eiginlega 22. júní2004 vera bestur.
skrýtið samt að mér fannst voða gaman að lesa þetta og ýmislegt rifjaðist upp en þegar nær dró deginum í dag, þeas því sem ég man eftir að hafa skrifað, því minna spennandi þótti mér lesturinn. sennilega lógískt.
eitthvað hef ég nú verið að endurtaka mig í gegnum tíðina. það er á hreinu. og mikið hef ég kvartað yfir því að vita ekki hvað ég á að skrifa um, hvað líf mitt er óspennandi eða öðrum asnalegum hlutum. samt hef ég einhvernvegin alltaf haldið áfram. mér sýnist ég þó hafa verið duglegri þegar ég var að vinna á skrifstofunni. sem segir kannski eitthvað um mig og skrifstofustörf.
en ef ég tek þessi ár saman eru þau í grófum dráttum svona:
ég hef keypt slatta af húsnæði.
ég hef skipt slatta um vinnu.
börnin mín hafa verið slatta oft veik.
mér hefur verið slatta oft illt í bakinu.
jaxlinn minn hefur slatta mikið verið að stríða mér.
mér hefur leiðst slatta oft.
ég hef samt gert slatta margt skemmtilegt líka.

en á morgun kemur semsagt bróðursonur makans sem er 19 ára til þess að vera hjá okkur í rúma tvo mánuði. ég drakk áfengi í gærkveld og er þar af leiðandi löt og þreytt en samviska mín leyfir mér ekki að sitja lengur aðgerðarlaus. ég hreinlega verð að taka til. verð. djöfuls rugl. eins og 19 ára strákum sé ekki sama hvort það er drasl í kringum þá eða ekki. en samt. ég var alin upp við að taka aldrei á móti fólki í annað en tandurhrein hús. og að fara í bað á þorláksmessu.

sem minnir mig á það. frumburðurinn er þessa dagana yfir sig hissa, undrandi og smeykur. hann var nefnilega að komast að því að allir, og þá meina ég allir, fá á endanum hár í rassinn. ekki á rassinn heldur í rassinn. þetta þykir kauða hrikalega óhugnaleg tilfinning og hann á bágt með að trúa að fallegar konur fái í alvörunni hár á milli rasskinnanna.
hah! segi ég nú bara. rassahár verða mjög líklega það síðasta sem þú hefur áhyggjur af þegar þú verður kominn með þau.

hvað segið þið annars gott?

þetta var nú aldeilis fín vika. hún var svona:

dagur 1 - keyrt að laugarvatni og farið í sund. keyrt að geysi og tjaldað. grillað og bjór. skordýr veidd í glös og sleppt aftur nokkru síðar. flest lifðu af.
dagur 2 - tjaldið tekið saman og lítill kofi leigður af hótel geysi. siglt niður hvítá í fyndnum göllum. hoppað í ána sem var köld. etið og slappað af. leikið við bull dog nágranna okkar með krumpuð andlit.
dagur 3 - hestaferð inn í haukadalinn. er enn sár í rassi og þreytt í baki. keyrt í reykholt og legið í sundi. labbað í kringum hveri og inní skóg. álfar heimsóttir. grillað og bjór. leikið við hundana.
nótt 3 - lítið sofið vegna fluguskratta sem vildi endilega suða nálægt eyranu á mér. var of þreytt til að standa upp og buffa hana. hún lifði af. ég varla.
dagur 4 - morgunmatur etinn í sól og blíðu, pakkað niður, leikið við hundana og keyrt heim.

og nú lítur mín út eins og leðurjakki í framan vegna ofnotkunar á sól. þannig að ég er eiginlega rasssár leðurjakki í dag. en þetta var rosa gaman. útlönd hvað?
já og svo er ég víst að fara að útskrifast á morgun. var eiginlega búin að gleyma því þar sem skólanum lauk í desember. en jæja, alltaf gaman að útskrifast.

mér sýnist við vera að fara í litla óundirbúna útilegu á morgun. stundum er allt eitthvað svo óundirbúið heima hjá mér. það er annað en hún litla ég. alltaf svo undirbúin.
en þá er bara að hafa það gaman. pakka niður einnota grillinu sem ég er búin að eiga...hmmm... í 4 ár og skella sundfötum og snjógalla í skottið á bláa bílnum sem var búinn til í mexíkó. honum er ennþá kalt enda vanur um 30 gráðum blessaður.

einhver sagði að suðurland væri málið þessa vikuna. en ef ég keyri í suður enda ég í sjónum. haaa... nú er ég áttavillt. er ég þá ekki að fara að keyra í austur? eða til hægri? miðað við landakortið er ég að fara til hægri.

sjáumst þá þegar ég kem aftur til vinstri.

djöfull lenti ég í ógeðslegum árekstri áðan....
nei djók.

djöfull var ég næstum því drukknuð í sundi áðan....
nei djók.

djöfull flaug fugl innum gluggann hjá mér áðan og ætlaði aldrei að rata út....
nei djók.

djöfull missti ég heilan bakka af kaffi yfir kerlingu í pels áðan og núna er hún skaðbrennd á slysó....
nei djók.

mikið er dagurinn í dag viðburðalítill...

heima hjá mér er parkett. svosem ekki í frásögur færandi ef ekki væri fyrir það að parkettið er einhverra hluta vegna orðið að skautasvelli.
þá á ég ekki við að það sé frosið eða að við séum á skautum heima. ekki aldeilis. ó nei. held nú síður.
af óskiljanlegum ástæðum gerðist eitthvað í fyrradag og nú er gólfið heima hjá mér orðið svo sleipt að ég er oftar en ekki við það að renna á rassinn þegar ég til dæmis á leið á klósettið eða hvert sem er annað.
við vorum ekki að skúra með nýju bónefni. við vorum ekki að olíubera viðinn eða neitt. þetta varð bara svona. ég er alveg bit og pass.
góðu hliðarnar eru þær að ég er svakalega fljót til dyra og svo er ég að verða ansi góð í þrefaldri skrúfu með hælkrók og axlabeygju. ég er að hugsa um að fara að splæsa í glimmerbryddaðan spandexbúning með litlu pilsi.

það er til fólk sem er með ljótar hárgreiðslur.
það er til fólk sem er með of stóra eyrnasnepla.
það er til fólk sem þyrfti að nota hárnæringu.
það er til fólk sem talar of mikið.
það er til fólk sem drepur mann úr leiðindum.
en það er fólk þrátt fyrir það.

sjitt hvað það var gaman.

ég er of þreytt fyrir löngu útgáfuna núna. tek bara þá stuttu:
bjór, hlátur, bjór, rútuferðir, bjór, hommabarir, bjór, sendiráð, bjór, lítill svefn, bjór og gaman. já og smá bjór.
ekki minnti mig að ég hefði þetta svakalega úthald í svona mikla vöku og bjórdrykkju.
en sjitt hvað það var gaman.
ef einhver slysast hingað inn af þeim sem voru memm þá þakka ég bara kærlega fyrir samveruna og sendi stórt knús.

einhver sumarbloggleti komin í mína.
nema hvað... í dag sendi makinn mig í kínverskt nudd á skólavörðustíg. þangað mætti ég galvösk og klæddi mig úr að ofan. þegar ég var lögst kom inn ungur kínverskur maður sem ég þekki nú svosem ekki meiri deili á. nema hvað... vippar kauði sér ekki uppá bekkinn og byrjar að nudda á mér bakið með fótunum. mikill fjári hvað ég var nálægt því að fá hláturskast. ég glotti allavega svakalega ofaní gatið á bekknum þar sem ég lá sem skata.
þetta var semsagt skemmtilegt nudd. ég er nú svosem ekki mikið betri, enda stíf eftir kerlu atarna sem krumpaði jarisinn á stuðaranum mínum. en það hlýtur að lagast einhverntíman einhvernvegin.
nema hvað.... eftir nokkra klukkutíma flýgur mín til berlínar. það verður fyrsta helgarferðin mín, fyrsta vinnuferðin mín og fyrsta ferðin mín til berlínar.
ekkert smá fyrst ferð. og ég er að hlakka til. spurning hvort ég nái að sofa eitthvað.
nema hvað... bless á meðan. er skroppin til útlands.

nú er ég aldeilis lifandi bit. ég var að fá bréf frá intrum justitia þar sem stendur ,,nú er málið orðið alvarlegt. lokaaðvörun!" meira að segja er upphrópunarmerki. í bréfinu er mér hótað lögfræðiinnheimtu og leiðindum frá og með tuttugasta og áttunda þessa mánaðar. forsagan er sú að sonur minn æfði fótbolta fyrir langa löngu en ákvað að hætta og fara að æfa körfubolta. við létum bara vita af því og allt í góðu. svo fórum við til útlands eins og glöggir muna. eftir að við komum heim fékk ég rukkunarbréf fyrir æfingagjöldum í knattspyrnudeildinni. ég lét vita að þetta væri misskilningur vegna þess að rúmt ár var liðið síðan drengurinn hætti að æfa.
líður nú og bíður og fyrir nokkru fékk ég aftur harðort bréf frá rukkunarfyrirtækinu. ég hringdi enn og aftur og bað um að losna við skrattann atarna. og svo andaði ég rólega. þangað til í dag. nú er ég alveg að verða komin með intrum uppí kok. ég hringdi aftur í knattspyrnudeildarfjandann og bölsótaðist á afar kurteislegan hátt, enda ekki vön því að ráðast munnlega á fólk. ekki líkamlega heldur ef útí það er farið...
og svo skrifaði ég tölvupóst. mikið vona ég innilega að þeir troði blessaðri skuldinni þangað sem sólin eigi skín enda þykja mér svona hlutir með endemum ergjandi og viðurstyggilegir.
svo er það bara júrópartí á morgun.

það er svo gaman að vera best í einhverju. það er líka svo gott að fá að vita að eitthvað sé gert vel og rétt. kvikindið í mér fær gasalegt kikk útúr því að vera borin saman við einhvern annan sem kemur verr út úr samanburðinum.
mér finnst gasalegt vera gasalega skemmtilegt orð. þegar ég nota það fæ ég einhverra hluta vegna einhverskonar miðaldratilfinningu. gasalegt lætur mér finnast ég vera kerling í augnablik. lekkert virkar eins. gasalega lekkert er algjör bomba. kerlingabomba.

nema hvað... ég er greinilega að fara að kenna áfram í emmká. ðett is kúl men.
og ég er góð í sumu.

sumir dagar eru leiðinlegri en aðrir.

sem minnir mig á það... ég biðst afsökunar á því hversu langan tíma tekur að laga skólavörðustíginn. ég er búin að fatta af hverju þetta gengur svona hægt. karlarnir eru að reyna að vera þarna lengur að vinna eftir að þeir föttuðu að ég þvælist alltaf um íbúðina á nærbuxunum á morgnanna.
smekk-menn.

hana. komin vika síðan síðast. gírinn er eitthvað að stríða mér. nú þætti mér líklegt að margir hefðu spurt sig hvað hún hefur verið að gera svona merkilegt síðustu viku sem gæti útskýrt blorgþögnina. en væri ég spurð gæti ég fáu svarað. sæi ég mér mögulegt að skrifa eitthvað hefði ég gert það. hefðu hugmyndir komið upp í kolli mínum eða atburðir átt sér stað sæti ég ekki á honum stóra mínum. þætti mér hinsvegar dagar mínir drifnir óspennandi mætti ég þá heldur halda tranti mínum á mottu stórri. dytti ykkur í hug að mér væri unnt að skrifa heila færslu í uuu...viðtengingarhætti eða skildagatíð eða hvur fjárinn þetta heitir, stæði mér ekki á sama um málið. reyndist ritstíllinn mér þungur í vöfum hætti ég eins og skot.
skot.

og þú þarna guðni.... hvað ert þú að gera hér?

nú var að fara héðan af söntu maríu einstaklingur sem lyktaði svo illa að við urðum því miður vinsamlegast að biðja hann um að fara. ég hef sjaldan eða aldrei fundið svona mikla og sterka lykt af manneskju.
ég fann einu sinni lykt af dauðum hundi sem hafði legið í sólinni í viku, hann var uppblásinn og lyktaði hrottalega illa. þessi manneskja sem var hérna áðan lyktaði ekki svo illa. hún lyktaði heldur ekki jafn illa og svínið sem líffræðikennarinn fyrrverandi samstarfsmaður minn lét nemendur sína kryfja og var svo stungið í geymslu yfir helgina.
en illa lyktaði hún samt.
svakalegt þegar fólk endar svona.

ætli frumburðinum hafi ekki tekist að leiga eina lélegustu kvikmynd allra tíma í dag. hún er es ví spík í gangi fyrir framan rauðhlaupin augu mín og mér er hreint ekki farið að standa á sama. meistaraverkið heitir bottoms up og skartar fröken parís hilton á kápunni. ég man varla eftir að hafa liðið svona illa yfir kvikmynd síðan við systur leigðum amy´s orgasm.
mig grunar einhvernvegin að mér myndi líða svipað yfir police academy í dag. get ekki ímyndað mér að þær hafi elst vel.
þegar ég var lítil var ég mikill aðdáandi áfram-myndanna sem hétu carry on hitt og þetta á frummálinu. einhverntíman mörgum árum síðar sá ég atriði úr einni þeirra og gerði mér þá grein fyrir karlrembu-rassa-brjósta-klípa-ríða húmornum sem gegnsýrði þær allar. svakalega ekki fyndið. má ég þá frekar biðja um peter sellers myndirnar.

nema hvað. er annars eitthvað að frétta af menningarnæturhugmyndunum mínum?

eitthvað var ég óvenju fersk í morgun þar sem ég vippaði mér í sokkabuxur og kjól. vappaði svo létt í spori úr húsi og í bíl og úr bíl í hús. vipp, vapp og vupp.
hér á vinnustaðnum flaksaðist kjólfaldurinn þar sem ég spígsporaði um langa ganga og mér þótti ég svaka sumarleg og fín.
það var samt alltaf eitthvað að naga mig. ég gat engan veginn áttað mig á hvað það var en það var eitthvað.... einhver óskýranlegur ferskleiki. frelsi. ég var eitthvað svo náttúruleg.
þangað til ég fattaði hvað það var. ég gleymdi brjóstahaldaranum á rúminu heima. það hlaut eitthvað að vera. og nú er ég svo hrikalega meðvituð að ég þori varla að hreyfa mig.
kannski væri bara hollt að venja sig af þessu. vera stundum au natural. og vera skít sama. sumum er sama. ekki mér. bölvaðri menningunni hefur tekist að troða brjóstaþvingunartólum sínum uppá mig og ég er hreint ekki eins frjáls og ég þykist vera.
svo hlógu dönskukennararnir að mér... ég tala nefnilega stundum of mikið og það sem hefði getað verið algerlega ósýnilegt er nú á allra vitorði. ég er nefnilega gaurinn sem kemur inná kennarastofu og segir ,,vitiði hvað kom fyrir mig?..."

eitthvað er skammtímaminnið farið að stríða mér. um daginn hringdi ég í systur mína til að segja henni eitthvað sem mig hafði langað að spjalla við hana um en loksins þegar ég náði í hana gat ég ekki fyrir mitt litla líf munað hvað það var sem ég ætlaði að segja. og núna rétt áðan opnaði ég blorgsíðuna mína til að segja frá einhverju gasalega skemmtilegu, svo ákvað ég fyrst að klára að semja prófið sem ég var að gera. og núna man ég engan veginn hvað var svona merkilegt.
reynum að rifja upp... það var örugglega ekki um að tvo daga í röð höfum við mæðgur þurft að veiða risavaxnar randaflugur í stofunni okkar og skutla þeim út um gluggann. það var ekki heldur um að ég er alveg að verða komin í sumarfrí. ekki ætlaði ég að skrifa um konuna sem fór á veitingastaðinn um daginn og þakkaði makanum fyrir að opna þennan stað þar sem hann hefði sál og að hún sjálf sæi lengra en annað fólk. hvað sem það þýðir nú. ég þykist alveg viss um að ég ætlaði ekkert að rausa um viljastyrksleysi mitt sem gerir mér lífsins ómögulegt að hætta að sulla í nammi og gosi þó að skynsemi mín segi mér að stunda heilsusamlegt líferni. ég hefði kannski ætlað að nefna að amma mín átti afmæli í gær, en það var samt ekki aðalmálið.
a jú, nú man ég það. það var brunalyktin...
semsagt... í morgun, eldsnemma, svo snemma að barnatíminn var ekki einu sinni byrjaður, vakti dóttir mín mig. þar sem ég staulaðist úfin og óskýr fram fann ég ógeðslega kúkalega brunalykt sem lá yfir öllu. ég opnaði glugga í stað þess að verða stressuð, hlaupa út og vekja alla. sem er sennilega það sem skynsamt fólk veit að það á að gera þegar það finnur megna brunalykt.
nema hvað... svo fór ég bara aftur að sofa enda ansi úfin og óskýr.
einhverju síðar þegar ég vaknaði fyrir alvöru fann ég að lyktin lá enn yfir öllu og opnu gluggarnir höfðu ekki skipt miklu máli. fjúff sagði ég og opnaði svaladyrnar.
svo fórum við bara í sund og höfðum það fínt.
nokkru löngu síðar komum við heim og viti menn. þarna var súra brunafýlan og í stigaganginum var hún sérstaklega slæm. og við bönkuðum á dyr sem engar opnuðust.
þá datt okkur í hug að bjalla í hundraðogtólf til að fá að vita hvað væri best að gera í stöðunni.
núnú, stuttu síðar birtist lögreglan sem bankaði uppá hjá undarlega einfaranum á neðri hæðinni. hann opnaði og þegar hann var spurður hvort hann vissi um upptök fýlunnar viðurkenndi hann kæruleysislega að hafa brennt hafragrautinn sinn.
jedúddamía segi ég. hvusslags eiginlega hafragrautur. hvusslags eiginlega bruni hvusslags eiginlega tími til að vera að sjóða hafragraut fyrir klukkan sjö á sunnudagsmorgni. hvusslags eiginlega vitleysisgangur erðetta?

hugmyndir að menningarnæturviðburði á sólpalli söntu maríu óskast.

í gær skrifaði ég langan pistil og þann pólitískasta sem ég hef nokkurntíman gert. svo strokaðist hann óvart út. í pistlinum atarna sagðist ég vera algerlega á móti því að nemendur hafi aðgang að internetinu á meðan þau eru í kennslustundum. þeir sem eru ósammála mér segja að netið gagnist við verkefnavinnu og að unglingar hafi alltaf verið latir og utanviðsig hvort eð er. ég get alveg kvittað undir það að einhverju leyti en mér er samt skít sama. ég held að núna fari ástandið bara versnandi og margir sem annars hefðu hlustað og amk gert eitthvað í kennslustundum eru núna fastir á myspace, msn, facebook og í tölvuleikjum. ég hef horft uppá heilan bekk þar sem ein manneskja var að hlusta á kennsluna og hinir voru staddir í öðrum heimsálfum - andlega. ég hef horft uppá krakka falla í fögum og úr skóla af því að þeir áttu einfaldlega ekkert í aðdráttarafl netheima þar sem allir eru geggt kúl og ógsla spennó. ég hef horft uppá krakka verða brjálæðislega fúla yfir að mega ekki vera á netinu í kennslustundum þegar engin þörf var fyrir netið í tengslum við efni tímans. ég hef horft uppá kennara eyða ómældum tíma í að berjast við að allir loki tölvunum í tímum hjá þeim. ég hef horft uppá krakkana nota netið til að redda sér í gegnum fög án þess að læra eða skilja hvað þeir eru að gera (sbr. þýðingarvélar þar sem öllu er skutlað inn á ensku og svo er útkomunni skilað og hún er oftar en ekki tóm steypa). ég hef horft uppá ritgerðir sem eru stolnar í heilu og hálfu lagi og verkefni þar sem ekkert er gert nema koppí peista.
ég veit að svindl í skóla hefur verið til áður og verður alltaf til. ég er bara að segja að það virðist hafa aukist.
semsagt. á þeim fjórum vetrum sem ég hef kennt í framhaldsskóla hef ég komist að þeirri niðurstöðu að krakkarnir ættu ekki að hafa netaðgang í kennslustundum. fyrirgefðu stína en þetta finnst mér bara. framtíðin minn rass. hormónahlaðnir áttavillingar hafa ekki sjálfsaga í að nota þetta rétt og netið er að mínu mati bara að skemma námsárangurinn fyrir of mörgum.
og hananú.

vinnueftirlitið, ráðningarsamningar, skattkort, lífeyrissjóðsgreiðslur, staðgreiðsla skatta, rekstrarleyfi, dvalar- og atvinnuleyfi, virðisaukaskattur og launaseðlar.
þetta var skemmtilestur dagsins.

annars er bara allt í gúddí. skólaárið brátt á enda og tilheyrandi próf, verkefnaskil og gætirðu reddað mér fyrir horn - gráturinn, í fullu fjöri. sumarið nálgast og ég farin að þora að hætta mér út úr húsi meira að segja stundum á peysunni. ekki þó einni fata, en úlpulaus og trefilslaus og húfulaus og vettlingalaus. stundum jafnvel vitlaus. ekkert er fegurra en vorkvöld í reykjavík.
svífur ýmislegt yfir esjunni og gott ef akrafjall og skarðsheiðin eru ekki eins og fjólubláir draumar.
svei mér þá.

hana. nú dettur mér ekkert fleira í hug. ég sem ætlaði að slá um mig með hnyttnum frásögnum, einstakri orðheppni og fádæma skemmtilegheitum. en varð svo bara alveg pass. einn tveir þrír fjórir fimm dimmalimm. hollí hú. bimbamm bimbamm bimbirimbirimbamm. vínk vínk. eitur í flösku. sto. yfir. eina króna. brennó. stórfiskaleikur. teigjó. snúsnú. löggu og bófa. sannleikann eða kontor.
eigum við að koma út að leika?

ég skal nú bara segja ykkur það. þjóðernunum fjölgar eins og óð fluga á söntu maríu. í dag eru þarna fyrir utan brasilísku systurnar, kólumbíumanninn, mexíkanann, litháensku stelpuna og þá bandarísku, spænsk stúlka, ítalskur strákur, pólsk stelpa, ein frá uganda sem er að prófa í dag og annar frá guatemala sem ætlar að prófa eftir helgi. nú og svo auðvitað hún ég. einn kúbanskur vann í smá tíma, gekk reyndar ekki alveg upp, og tyrkneska konan treysti sér ekki í hamaganginn í eldhúsinu frekar en sú sænska í vinnutímann.
ég er búin að koma mér upp svona einkabrandara sem ég stunda þarna á staðnum. hann er sko þannig að ég hleyp inn eða niður í eldhús alvarleg á svip og helst með roð í kinnum og öskra: útlendingaeftirlitið, löggan er að koma! svo hlæ ég alveg ógurlega og slæ mér á lær þar sem ég fylgist með liðinu hlaupa og fela sig undir borðum og inní skápum. svo segi ég: djók men, æm djöst djóking....hahahaha.... good on you gæjs...hahaha...jú þot ðe pólís vos komming end jor feis vos só fönní ......... hahahaha.......... æm prótekting jú fromm ðe pólís es long es jú pei mí ðe próteksjon monní. nó vörrís men.
og þá róast liðið og svo hlæja þau með mér því þau vita hvað ég er mikill djókari.
rosa gaman að þessum útlendingum maður.

stundum þegar ég hitti sumar gerðir af fólki fæ ég á tilfinninguna að ég sé að gera eitthvað vitlaust. þá finnst mér ég fara alltof sjaldan á hárgreiðslustofu (fer að meðaltali einu sinni á ári), eiga alltof gömul föt (á t.d. blússu sem lillý frænka gaf mér þegar ég var 12 ára) og fara alltof sjaldan í utanlandsferðir með vinnunni eða í skvísu-verslunarferðir (hef reyndar farið í hvorugt). mér finnst ég líka lifa alltof óheilbrigðu lífi, borða of mikið og of óhollt og í þokkabót finnst mér ég vera algjör eymingi og letingi. í ofanálag upplifi ég mig sem kærulausa móður, lúða í heimilishaldi og matargerð og algjöran fávita þegar kemur að innanhúshönnun. já og svo held ég að heimilið mitt sé kaotískur ruslahaugur. ekki má gleyma að ég veit voða lítið hverjir eru hverjir sem voru hvar og fer afar sjaldan á skemmtistaði bæjarins.
í panikkkasti eftir smá sjálfsálitshrap um daginn rauk ég á hárgreiðslustofu á föstudaginn og lét sparsla í gráu hárin og gera mig aðeins gellulegri um hausinn. í gær tók ég til heima hjá mér og í dag rölti ég svo um kringluna og gerðist svo djörf að splæsa í rauða skó og eitthvað annað smotterí. keypti reyndar eins og alltaf föt sem bera vinstrisinnun mína utaná sér, held ég. ég myndi amk sennilega ekki fá vinnu í fjárfestingafyrirtæki svona klædd. ekki það að ég sé nokkuð að leita að vinnu í fjárfestingafyrirtæki...
nema hvað.... það er fokdýrt að vera að bera sig svona saman við rangan hóp.

drífur nú ýmislegt á drifhvíta daga mína. dreif ég mig heim úr vinnu í gær og hugðist drífa upp brekku þá er leiðir ökufólk af kópavogsbraut uppá bústaðaveg. dreifði þá eitthvað athygli minni eitt stundarkorn þar til gerði ég mér grein fyrir þeim ósköpum að bifreið sú er fyrir framan mig var reyndist kyrrstæð fyrir aftan bilaðan bíl sem var verið að laga en hún gerði á engan hátt grein fyrir stöðu sinni sem slík. ég sá ekki merkingar bilaða bílsins vegna þess að hinn var fyrir. dreif ég mig þá að hemla og náði því í tæka tíð áður en framendi bifreiðar minnar rækist á afturenda kyrrstæðu konunnar. vildi þó ekki betur en svo en konan er að baki mér ók reyndist síður hröð í hemlunarhreifingum sínum og krumpaðist þá litli yarisinn saman á afturendanum á mexíkönsku hondunni minni. sá bíll hefur greinilega verið smíðaður til að þola álag. annað en hálsliðirnir á mér sem eru hálf krambúleraðir eftir höggið.
fylgja má sögunni að kyrrstæða konan hvarf á braut í skyndi er hún sá slysið og sýndist mér hún hálf flóttaleg til augnanna. sú er á afturenda minn rakst reyndist aka um á bílaleigubíl sem hún var einmitt á leiðinni að skila er hún krumpaði hann saman á mexíkönsku hondunni.
svona fór nú um bílferð þá.
ég spyr: hver er hin seka? sú sem var á kyrrstæða bílnum á miðri kópavogsbraut? ég sem kom á ferð og stoppaði skyndilega? eða sú sem náði ekki að stoppa og klessti á?
einhverra hluta vegna veldur þessi spurning mér vissu hugarangri...

jasso. er ekki hún svilkona að beina fólki hingað inn. hananú.
eitthvað grunar gvend að þeir fáu sem rambi hingað inn af síðunni hennar eigi eftir að verða fyrir vonbrigðum eftir lofið og prísið hinumegin. en hvað um það....
kannski er hugmynd að byrja að koma athugasemdakerfinu á flug með því að fjalla um femínisma á jákvæðum nótum, kannski efnahagsástandið, nú eða bubba morthens. en æi, mí nó nenn itt. ég er of sjálfhverf fyrir þjóðfélagsumfjallanir.
sem minnir mig á það... í litla raðhúsahverfinu þar sem við familían bjuggum í le mexique er nú allt í volli ala sápuópera. ákveðinn aðili elti semsagt ákveðinn aðila (sem tengist eldri frásögnum mínum um púsluspil), í laumi á mótel þar sem ákveðinn aðili mætti líka og svo fóru þau saman upp á herbergi. ákveðinn aðili hringdi þá í ákveðinn aðila sem laug því að hann væri í innkaupaferð áður en ákveðinn aðili sagðist vita að símasvarandinn væri á móteli að gera ósiðsamlega hluti með ákveðnum aðila (sem tengist eldri frásögnum mínum um púsluspil í gegnum eiginkonu sína). endaði málið með því að ákveðinn aðili lamdi hinn aðilann, eiginkona hins barða lamdi púslarann og fylginautinn og fyrstnefndi ákveðni aðilinn lamdi bíla ákveðins aðila í spað með hafnarboltakylfu. það voru audi og hummer sem lentu í spaðinu á barðinu.
eins og gefur að skilja eru ákveðnir aðilar að skilja og ákveðnir aðilar skilja ekki hvað ákveðnum aðilum gekk til með framhjáhaldinu. sérstaklega af því að allt voru þetta miklir og góðir vinir fram að þessum degi.
já, og femínistar eru kúl.

ég held að við séum búin að fatta trikkið. ástæðan fyrir trikkleitinni var sú að við virtumst ekki ráða við fullan veitingastað. eldhúsið er svo lítið að það fór allt í steik (afsakið pönnið) þegar staðurinn fylltist. og sumir þurftu að bíða lengi. og sumir fóru í fýlu af því að þeir þurftu að bíða lengi. og ég verð svakalega stressuð þegar fólk verður fúlt. var farin að fela mig á bakvið barinn og þykjast vera að raða í ísskápana niðri við gólf.
á laugardaginn prófuðum við að fækka borðum. hafa bara slatta færra fólk, láta þá sem komu vita sirka hversu lengi þyrfti að bíða eftir mat og svoleis og þetta gekk bara svona þrusuvel. í lokin var annar þjónninn farinn að spila á gítar og gestirnir að syngja og stemmingin skrambi fín. og allir brostu.
þannig að.... þetta er allt að koma krakkar mínir. allt að koma....

tengdamóðirin farin. leitt er það og ógagnlegt. nú verður enginn búinn að búa um rúmið mitt og þvo þvottinn og ryksuga þegar ég kem heim....hehe... mikið hljóma ég dekruð þarna. auðvitað hefur nærvera hennar verið okkur öllum mikill yndisauki og gleði og ekkert smá hjálpleg líka. fjarvera hennar sparkar þó rassinum á mér heim í meira magni að sinna börnum og buru í stað þess að hanga eins og rotta á veitingahúsinu. mér þykir erfitt að slíta mig þaðan, enda skemmtilegur staður. fyrir utan hvað nískuna í mér svíður yfir því að vera ekki að vinna sjálf til að spara launakostnað. laun eru dýr. dýri sé laun. í maí reddast þetta þegar ég tek morgunvaktirnar sjálf eftir að framhaldskólakennarasumarfríið skellur á. þá verður sko sparað.
já og svo er ég alveg sammála bróður mínum honum louie. áfram vörubílstjórar. við eigum að gera miklu meira af þessu. rífum okkur upp á rassgatinu og kvörtum. það má alveg vera leiðinlegi gaurinn sem setur útá hluti. ég er kannski ekki best til þess að segja þetta enda mjög léleg í að kvarta, en ég þarf að þjálfa mig í því. og það þurfa fleiri að gera. ég væri til dæmis alveg til í allsherjar bojkött á okrara. prentum út okursíðuna hans dr. gunna og bojköttum. verum reið. það er víst hollt.
allir á santa maría. þar er sko ekki okrað....hehe....

sem minnir mig á það. mér sýnist hraðbrautarpósturinn minn vera látinn. sem er skítt. þannig að ég er núna emm há att emm ká punktur is. eða gamli hottmeilinn minn. ef einhver hefur áhuga.....

fyrsti útborgunardagurinn minn sem vinnuveitandi. það er hausverkur. og svo er ég að verða orðin góð í litháensku. laba diena. keip du giveni. seisei...
hurrðu já og svo allt í sápuóperu í mexíkó maður. tengdamóðirin hér að fara heim á fimmtudaginn grunlaus um allt það havarí sem þar hefur gengið á. havaríið atarna felur í sér tvo hjónaskilnaði, framhjáhald, brotna bíla, vatnslaus hús og vinaslit.
eins gott að ég bý ekki þar lengur.

loksins er mín orðin fræg. komin í fréttablaðið og allt. mér sýnist margir lesa það blað vegna þess að það hefur varla verið auður stóll á veitingastaðnum síðan greinin birtist. sem er gott og gaman. við urðum reyndar örlítið ringluð við að fá allt þetta fólk og misstum aðeins tökin en mér sýndust þó flestir fara sáttir út. við hættum allavega ekki að brosa og reyna.
á morgun verður lokað. vegna matarskorts og úrvindu.
svo brettum við upp ermarnar og hananú...
sem minnir mig á það. gekk upp laugaveginn í dag og þar sáum við tengdamóðirin forsetahjónin á leið inná sólon. rauk þá ekki tengdamóðirin á eftir þeim og bað um að fá að taka mynd af sér með þeim. á spænsku. þau spurðu hvaðan hún væri og hún sagðist vera frá mexíkó, sem hún er, og það þótti þeim greinilega gleðitíðindi. greip þá frú forsetafrú myndavélina mína og smellti af mynd af tengdamóðurinni og forsetanum. það hefði nú ekki verið verra að hafa hana með á myndinni. síðast þegar hún kom fékk hún klinton til að skrifa nafnið sitt á peysuna hennar. hún er öll í forsetunum.
en jæja, núna er klukkan að verða þrjú um nótt, kókkoffínið á leið úr blóðrásinni og ég er orðin stjörf af þreytu. vona bara að fæturnir beri mig alla leið í rúmið...

ég hef verið útlendingur, ég bý með útlendingi, ég hef fætt útlendinga og í fjölskyldunni minni er hellingur af útlendingum. og þegar ég segi útlendingar miða ég við að fólk sé ekki af íslenskum ættum og hvorki fætt né uppalið hér á landi. nú og þegar ég segist hafa verið útlendingur á ég við að hafa verið þar sem ég var hvorki fædd né uppalin. segir sig sjálft...
allt þetta útlendingafjas stefnir að einu marki. því að segja að það að vera fáviti tengist ekki uppruna fólks. fávitar og brjálæðingar eru til allstaðar í sennilega svipað miklu magni. sumir þeirra eru kannski bestu skinn sem einstaklingar en verða snar klikk þegar þeir breytast í hóp. gerist líka á íslandi.
hér á landi er nú lítill hópur sem er snar klikk. hann hefur meðal annars ráðist á lögregluþjóna sem voru við skyldustörf og lamið þá í spað. ég veit ekki í hvaða klikkhausaflokk þeir falla en þeir eru hluti af þessum minnihlutahópi meðal útlendinga sem er alveg snar og ólíklega eitthvað frekar í húsum hæfir í heimalandi sínu en hér.
nema hvað...þeir segjast vera mafía. þeir hringdu í saklausan samlanda sinn til að stæra sig af því að hafa lamið löggur. svo sögðust þeir fyrir dómi ekki hafa gert neitt af sér. og voru sýknaðir. einn þeirra fór svo heim til fyrrverandi kærustu sinnar og lamdi hana og móður hennar áður en hann braut og bramlaði allt sem hönd á festi í íbúðinni. svo sendir hann henni af og til dauðahótanir í sms. sérstaklega þegar hún neitar að gefa honum þrjúhundruðþúsundkall uppúr þurru. hann var víst indæll þessi gaur. þangað til hann breyttist í hóp.
nema hvað... hann veit hvar frændi fyrrverandi kærustunnar býr. í gærkveld datt honum og sam-ákærðum vinum hans frá löggubardaganum í hug að rukka frændann um þrjúhundruðþúsundkallinn. hann sagði nei og þá tóku þeir veskið hans, debet- og kreditkort og sjónvarpið. svo rifbeinsbrutu þeir hann svona rétt áður en þeir kvöddu. frændinn hefur líka fengið dauðahótanir.
mér skilst að löggan hafi sagt fyrrverandi kærustunni að hafa samband ef hann er með eitthvað vesen þessi tappi.
hann sagði henni að hann myndi drepa hana ef hún hringir í lögregluna. og hún er hrædd.
þetta voru fréttir dagsins.....

jahérnajæja. mér er farið að líða eins og ég vinni í alþjóðahúsinu. sem er bara gott og gaman. ég er minnihlutahópur í vinnunni minni, enda eini íslendingurinn. ég er með mexíkanann minn, að sjálfsögðu, og tengdamömmuna. svo er hér stúlka frá litháen, önnur frá bandaríkjunum, tvær frá brasilíu, strákur frá kólumbíu (sem leikur by the way þjóninn manolo í leikritinu sumarferðir þessa dagana), og svo eru tvær að fara að koma til reynslu, önnur frá líbanon og hin frá tyrklandi. þannig að ég verð bráðum sirka bát búin að ná yfir allan heiminn. nú og svo erum við auðvitað á hóteli þannig að alþjóðlegi litli hópurinn minn er að þjóna norðmönnum, dönum, svíum, þjóðverjum, hollendingum og allra þjóða liði. sem er líka bara gaman.

núna er til dæmis drukkin bandarísk kona hér að reyna við mann frá hollandi hér við barinn. hún er búin að segja okkur oftar en fimm sinnum að hún sé 49 ára, um það bil að fara að giftast 60 ára manni sem hún hefur búið með í 8 ár, hún á engin börn en maðurinn hennar tilvonandi á tvo stráka. hún á samt risastóran snáser hund sem hún elskar mikið. núna er hún að segja hollenska manninum frá því í þriðja sinn. já og hún býr á rhode island.
semsagt, gaman í litla alþjóðahúsinu.

arg farg og helv&#&%$/&#( .... nú var ég búin að skrifa um hvað allt gengi vel, börnin frísk og veitingahúsið gengur vel og þakka fyrir alla sem hafa komið og láta vita að við lokum á föstudaginn og sunnudaginn til að anda og borða súkkulaði og svo ýtti ég á publish og þá hvarf allt. andsk#&($/&(/$##YT%#.....
gleðilega páska samt.

nú er hitinn loksins á undanhaldi meðal afkvæma minna og svo virðist sem þau geti snúið til eðlilegs lífernis hvað úr hverju. frumburðinum liggur meira á en síðburðinum að hitta vinina, enda hjörðin mikilvæg á þessum aldri. hann er sko 12 en alveg næstum því 13 að eigin sögn.
núna sit ég með slæðu á höfðinu, bleika kórónu yfir slæðunni, silfurlitaðar tátiljur danglandi framanaf fótunum og röndótta hanska, sem gera mér erfitt fyrir að skrifa. þetta allt til þess að hafa ofanaf fyrir þeirri litlu sem er að verða leið á heimilinu sínu.
og nú er ég líka með pínulítil bleik sólgleraugu.
ætli ég verði ekki að fara að sinna þessari elsku....

lífið gengur sinn vanagang. sem minnir mig á það... í dag þar sem ég keyrði í ikea til að kaupa kerti (miklu ódýrari en allstaðar sem ég hef leitað), var ég að hlusta á útvarpið. nema hvað, einhver var að flytja íþróttafréttir og var að tala um kvennalandsliðið í fótbolta. þær unnu víst einhvern leik og svona gaman. nema hvað, daman sem flutti fréttirnar sagði glöð frá því að einhver stúlka í liðinu hefði skorað mörg mörk og væri þar með markakóngur mótsins. um leið hugsaði ég, ókey, það er víst hægt að færa rök fyrir því að herra þýði sá sem ræður og þar af leiðandi sé hægt að láta það eiga við um bæði konur og karla. en ég hef aldrei vitað af konu sem er kóngur. eru þær ekki drottningar? er asnalegt að vera markadrottning? ef kóngur er fyrir bæði kyn er elísabet þá ekki englandskóngur?
nú bara spyr ég...

hana. þá kom fyrsti óánægði viðskiptavinurinn. ungur maður sem pantaði enchiladas verdes en þegar til kastanna kom leist honum bara ekkert á matinn og eftir einn bita ákvað hann að þetta væri vont. svona er nú smekkur fólks misjafn. en jæja, svosem ekkert við því að gera.
mér finnst hann samt skrýtinn...hehe

nú er mín bara í 200% vinnu. kennsla á morgnanna og santa á kveldin. ef tengdamóðirin myndi ekki vippa fötum í þvottavélina og leirtaui í uppþvottavélina á morgnanna áður en hún hlekkjar sig við eldavélina, væri heimili mitt í algjörri upplausn. en það hefur haldist ótrúlega frambærilegt þrátt fyrir daglegt brjálæði.
afkvæmin örlítið útundan hjá foreldrunum um þessar mundir, en þau fá því meiri athygli ammnanna og afans. ammanna. ömmanna. ömmnanna.
ég hef þó litlar áhyggjur af því að vera að skadda þau með nokkra vikna hamagangi. fólk hefur lifað af annað eins.

en mikið assgoti er orðið erfitt að vakna á morgnanna...

alveg er ég hissa en nafna mín hún santa hefur varla staðið auð síðan við opnuðum dyrnar. í gær urðum við meira að segja að loka fyrr en áætlað var af því að maturinn kláraðist. auðvitað hefðum við mátt panta meira en við vildum byrja á öruggu nótunum og það fór nú svo.
posakerfið komið í lag og næsti kafli í ævintýrum ís-mex fjölskyldunnar rétt að hefjast. alltaf gaman að ævintýrum.
svo er bara að fá systurina heim að vinna...

hæ hæ hæ og takk fyrir kveðjur og góðar óskir. þetta var svaka gaman, margt fólk og mikil gleði. mér sýndist fólk fara kátt heim nema leðurhanskinn sem einhver gleymdi.
allir nema nokkrir sem komu of seint fengu að smakka mat (fyrirgefið jessen-systur) og almennt sull í bjór og vínum átti sér stað. meiraðsegja var spilað á gítar og sungið áður en yfir lauk. við fengum rosalega mikið af fallegum blómum og nú lítur bæði santa maría og heimilið okkar út einsog blómabúðir. ef við lendum í vandræðum seljum við bara blómin og verðum rík.
þetta hefur annars gengið stórslysalaust fyrir sig. við opnuðum óvart á föstudaginn og um leið byrjaði að koma fólk. litlir hnökrar urðu á starfseminni, t.d. erum við ekki enn komin með adsl tengingu á posatækið þannig að það er allt í seðlum þangað til á morgun. eins gott að það er hraðbanki í skífunni. svo þarf ég að muna á morgun að kaupa rjóma, banana, jarðarber, súkkulaði og köku fyrir sykurháða.
nema hvað...ætli við verðum ekki í séðu og heyrðu á næstunni.... hehehe....loksins náði ég toppnum!

það er allt að verða vitlaust í stressinu. vöðvabólga hrjáir suma, gyllinæð aðra.
salurinn orðinn sætur og fínn. eldhúsið klárt í slaginn. þá eru bara um þúsund hlutir eftir að gera.
opnun áætluð á föstudag. opnunarpartý á laugardag.
grá hár í dag.

tengdamamman komin og byrjuð að vinna. frábært að flytja svona inn ódýrt vinnuafl. mæli með mexíkönum í svoleiðis....híhí...
nema hvað, kaffi/veitingahúsið er að taka á sig mynd eins og óð fluga og mikið um að vera. í dag átti reyndar að vera rosalega afkastamikill dagur, en þá datt síðburðinum í hug að næla sér í gubbuna svo að það varð minna úr en ella. verður sennilega líka minna úr morgundeginum en átti að verða þar sem foreldrar mínir eru ónothæfir sökum óvissuferðar.
þá er bara að draga andann djúpt og láta sig hafa það. svoleiðis gerum við sem æsum okkur ekki. svo blótum við bara í laumi. og fáum hausverk.

góða helgi.

smá öppdeit. tengdamóðirin ekki enn komin í hús en mæ ó mæ hvað mér er farið að líða illa yfir þessum cheaters þætti. sú sem grunar tilvonandi eiginmann um græsku er þybbin stúlka sem býr í hjólhýsi í hjólhýsahverfi og gott ef hún er ekki á barmi þroskaheftu blessunin. sömuleiðis atvinnu- og tannlausi kærastinn var tekinn upp á myndband þar sem hann gamnar sér með álíka illa hærðri stúlku sem er ekki ólétt eins og hin kærastan en í staðin er hún í hjólastól.
þáttastjórnandinn er litlu skárri þar sem hann drafar klisjur dularfullur á svipinn eins og til að búa til spennu og sannfæra áhorfendur um eigin svalheit.
ég er hálfpartinn með samviskubit yfir að vera að horfa á þetta. samviskubit gagnvart sjálfri mér, samviskubit gagnvart því að veita þessu fólki af tíma mínum og samviskubit yfir öllu draslinu sem virðist vera til í heiminum.
svo er ég líka þreytt. á barmi svefngalsa.
hvar er systir mín þegar ég þarfnast hennar?

aðfararnótt þriðjudags. klukkan er hálf tvö. ég á að minnsta kosti eftir að vaka í tvo tíma í viðbót. tengdamóðirin er á leiðinni í hús. lendir eftir klukkutíma. ég kann ekki við að liggja bara og hrjóta þegar blessuð kerlingin kemur eftir að hafa komið sér ein og óstudd yfir hálfan hnöttinn. fyrir fólk frá mexíkó er hægara sagt en gert að fljúga í gegnum júessei því þau þurfa vegabréfsáritun til þess að svo mikið sem stíga fæti í landið. til þess að fá vegabréfsáritun þarf að panta tíma í sendiráði kanans sem tekur nokkurn tíma að fá. eftir það tekur í kringum mánuð að fá vegabréfsáritunina, það er að segja ef þú færð hana á annað borð. för hennar hingað var ákveðin með minni fyrirvara en tveimur mánuðum svo að hún neyddist til að fljúga fyrst til evrópu og svo hingað. það er töluvert lengra flug. einhverja klukkutíma hefði hún sparað sér með því að fljúga til london. hún treysti sér þó ekki þangað þar sem hún talar ekki ensku svo að við sendum hana til barcelona. þaðan kemur hún svo núna. einum og hálfum sólarhring eftir að hún lagði af stað að heiman, en hún er að ferðast ein í fyrsta sinn. og hún hefur hvergi fengið heila nótt. mikið tímarugl. ætli hún verði ekki gangandi brunarúst þegar hún kemur hingað með báðar þrjátíuogtveggjakílóaferðatöskurnar sem hún er með með sér.
það minnsta sem ég get gert er að halda mér vakandi í tilefni dagsins. í virðingar- og væntumþykjuskyni.
eitthvað er sjónvarpsdagskráin farin að verða dapurleg á þessum tíma sólarhrings. ætli ég skelli mér ekki bara á þátt af cheaters. hápunktur lágmenningarinnar. það er ég.
ú ú og svo fæ ég bráðum allar nýjustu kjaftasögurnar að sunnan. jibbí!

föstudagurinn fór í veitingahúsaundirbúningssnatt. laugardagurinn fór í fjölskylduhreyfingarsnatt. dagurinn í dag fór í undirbúningstiltektfyrirkomutengdamóðursnatt. magnað hvað ryk er fljótt að verða til. hver stendur fyrir þessum andskota?
í gærkveld röltum við hjónaleysin á nálæga knæpu hvar við splæstum á okkur sitthvorum bjórnum. fengum bara lalla jóns til að kíkja eftir krökkunum á meðan. hann var allur boðinn og búinn þessi elska. þegar við komum heim klukkutíma seinna var hann búinn að svæfa krakkana og sat sjálfur hrjótandi í sófanum. við leyfðum honum bara að sofa úr sér. núna er hann að skúra baðherbergið.

það hafa greinilega fleiri pirrað sig á þessu en ég...

tékklistinn fyrir veitingastaðinn/kaffihúsið er langur. einhver sagði mér að það sem við hefðum í huga kallaðist bístró. ég þekki orðið bístró voða illa svo að ég hef enn ekki getað tamið mér það, en það er nú bara svo...
nú þarf að ákveða opnunardaginn. mig langaði í 29. feb. eða 1. mars, en svo virðist vera að rosalega margir hafi ákveðið að gera merkilega hluti þá helgina. ég vil fá boðsgesti til mín svo að okkur langar að reyna að flýta okkur um heila viku. hvort það svo tekst er önnur ella.
tengdamóðirin er á leiðinni til landsins til að hjálpa okkur, enda hjálpsöm mjög. við erum samt að hugsa um að hleypa henni ekki í skreytingarnar, enda var það hún, einsog glöggir muna kannski eftir, sem var nærri búin að skreyta eldhúsið okkar í mexíkó með beljuþema. það er ekki alveg það sem við erum að leita að. tengdamóðirin er mjög fín og skemmtileg og góð en einhverra hluta vegna hefur henni aldrei tekist að fatta mig. hún gefur mér næstum því alltaf hluti sem ég nota ekki og enda í kössum hingað og þangað. núna á ég t.d. um 7 veski frá henni sem ég hef og mun aldrei nota. smekksatriði sko. þetta er ósköp leiðinlegt, en þegar fólk kaupir gjafir í mexíkó og gefur fólki á íslandi getur þetta með að skipta og fá nýtt orðið flókið.
ég hélt að ég væri ekki erfið í gjöfum en það er bara eitthvað sambandsleysi þarna...
já, og bístróið á að heita chilango. takk fyrir það.
(chilango er slanguryrði sem notað er yfir þá sem koma frá mexíkóborg)

í gær fór ég á árshátíð fyrrverandi vinnunnar minnar. það var gaman að vera boðið með. svo gaman að ég kom heim með ananas og blóm í hárinu.
í dag fór ég í hófefli með barefli....hehe.... ég meina í hópefli með bekk frumburðarins og það var aldeilis gaman. svo gaman að ég rúllaði mér bókstaflega yfir alla viðstadda. ég skrapp líka í júróprís í dag með familíunni og fann lyktina af ammóníaki beint uppúr flöskunni. það var ekki gaman. svo ekki gaman að mig svíður enn í nefið þegar ég hugsa til þess. mig hefur bara alltaf langað til að finna ammóníaklykt eftir að ég heyrði halla og laddalagið þar sem þeir segja ,,þetter ekki lyktin sem er alltaf af þér. nei þessi nýja alveg fyrirtak. hvað er hún kölluð? ammoníak."

í öðrum fréttum er það helst að makinn er að fara að opna veitingastað/kaffihús/morgunverðarstað. hann verður væntanlega opnaður um næstu mánaðarmót að laugavegi 22a, en það er við hliðina á barnum áður þekktum sem tuttuguogtveir. fyrir utan almenn drykkjarföng og dótarí verður semsagt hægt að fá sér alminnilegan mexíkanskan mat. ekki tex mex burrito svoleiðis heldur svona alvöru.

sem minnir mig á það... ef þið eigið leið niður skólavörðustíginn í kveld sökum vetrarhátíðar og sjáið óperusöngkonu syngja á svölum. þá eru það svalirnar mínar.

global warming hvað?

vegna þess að við erum fólk sem hættir ekki að líta í kringum sig, litum við í kringum okkur í gær. í því fólst að fara og skoða lítið einbýlishús við njálsgötuna, enda aldrei leiðinlegt að eignast heil hús.
núnú, við hittum rímaxparið fyrir utan kumbaldann. eigandinn hafði verið upptekinn við að sópa frosnum hundaskít uppúr snjónum við húsið en þegar hann ýtti glansandi skítugu hárinu frá andlitinu og sá okkur var okkur boðið inn í skoðunarferð. makinn minn fór fyrstur af stað. um leið og hann kom inn þóttist hann þurfa eitthvað að skoða í garðinum en notaði tækifærið þegar hann smeygði sér framhjá mér til að segja mér á spænsku að það væri ekki hægt að fara þarna inn. fyrst datt mér í hug að hann væri pjattrófa og aumingi (þessir útlendingar!). en þegar ég sá grænu slikjuna í andlitum rímaxfólksins vissi ég að það að fara inn í húsið væri meira en að segja það. í kurteisis og forvitnisskyni beit ég á alla jaxla og dýfði mér inn. þvílíkan kattarhlands, hundaskíts, svita, reykingasubbufnyk hef ég aldrei á ævi minni fundið. húsið var í einu orði sagt viðbjóður. og þarna inni í fáránlegum rýmum og ógeðslegum hálf-herbergjum bjó hárglansi ásamt hellingi af gæludýrum og þremur unglingum. mér sýndust gæludýrin hafa það ágætt. hinsvegar þegar ég sá dapurleg andlit unglinganna innanum allt ógeðið leið mér eins og ég hefði fundið fólk sem hefði verið tekið í gíslingu og verið látið þjást allt sitt líf. undarleg upplifun sem situr í mér.
þegar út var komið hvíslaði rímaxgaurinn að hann þyrfti alltaf að taka ofnæmispillur áður en hann sýndi þetta hús. ég kinkaði kolli um leið og ég reyndi að snýta kattahlandsfýluna úr nösunum. ég fékk hroll af og til út kvöldið og finn ennþá netta ógleðitilfinningu þegar ég rifja heimsókina upp.
ég óskaði rímaxparinu bara góðs gengis með söluna. ég segi allavega pass.

á morgun fer frumburðurinn í körfuboltakeppnisferð til stykkishólms, seyðisfjarðar, skagastrandar, sauðárkróks eða stokkhólms. einhvert útí rassgat sem byrjar á ess. einhverra hluta vegna er mér lífsins ómögulegt að muna nafnið. það segir kannski ýmislegt um landsbyggðarheimsku mína. ef það er ekki hólmavík, keflavík eða hveragerði er ég pass. ætli ég gæti sosum ekki reddað mér á selfoss ef ég er í stuði en þó gæti ég villst á leiðinni. eiginlega er aðal vandinn að rata réttu megin útúr reykjavík. þegar mér tekst það redda ég mér á vegaskiltunum. annars er gaman að segja frá því að ég er orðin mjög góð í að keyra í mk og smáralind. allt annað í kópavogi, garðabæ eða hafnarfirði sem er ekki leiðin til keflavíkur er mér hulið. ekki get ég sagt að ég sé skárri í sveitaþorpum einsog grafarvogi, grafarholti, árbæ eða vatnsendahverfinu. auðvitað er ég góð í breiðholti,en það er líka geirvarta alheimsins.
nema hvað, í tilefni tilvonandi ferðar frumburðarins pakkaði litla fjölskyldan sér inní úlpur, húfur, vettlinga, sokkabuxur, trefla, þykkar peysur og kuldaskó og rölti í átt að heimili ömmu minnar þar sem svefnpoki heimilisins var grafinn inni í bílskúr. á leiðinni upp laugaveginn sáum við tvo ólukkans menn (ábyggilega vini lalla jóns), koma öskrandi og æpandi útaf eðalstaðnum mónakó og svo fóru þeir að slást. við gripum fyrir augu barnanna og flýttum okkur áfram. mér var þó ekki alveg sama þegar ég sá annan slagsmálahundinn strunsa inní bíl og keyra af stað eins og bavíani. (reyndar viðurkenni ég að vera ekki alveg með á hreinu hvernig bavíanar aka, en ég ímynda mér að það sé ekki falleg sjón). það fyrsta sem mér datt í hug voru skólabörn á rölti um hverfið og um leið vissi ég hvað ég yrði að gera, samviskunnar vegna. reif ekki hinn samviskusami borgari sem ég er upp gemsann, hringdi í 112 og tilkynnti þeim að grár bens merktur kp678 væri á leið niður á hverfisgötu og að mér litist hreint ekki á bílstjórann. hvað gerðist svo veit ég ekki nema það að við fengum vöfflur og heitt súkkulaði með rjóma hjá henni ömmu minni.
vonandi náðist kauði. frumburðinum þótti ég samt ekki kúl að klagann. mér er slétt sama.

á laugardaginn síðasta vaknaði ég klukkan sjö til þess að vekja frumburðinn og skutla honum á leiðinlega tímasetta körfuboltaæfingu. þegar ég vaknaði heyrði ég háværa tónlist sem hljómaði úr íbúðinni á neðri hæðinni. ég fann fyrir svolitlum pirringi þar sem ég ráfaði svefndrukkin á nærbuxunum um íbúðina, en eftir að ég vaknaði betur róaðist pirringurinn og ég fyrirgaf nágrannanum partýið. líður nú og bíður og enn hljómar tónlistin. við skruppum á snjóþotu á arnarhóli uppúr hádegi og röltum svo í bakaríið áður en við fórum heim, en þá var kominn eftirmiðdagur. þegar heim var komið heyrði ég að karlfjandinn sem býr þarna einn fyrir neðan okkur var ekkert á þeim buxunum að fara að skrúfa niður í skrambans tónlistinni og þá var ég orðin pirruð. ekki síst vegna þess að hann var sá sem sendi mér miða um daginn þegar ég ruglaðist aðeins á klukkuni og þvoði eina þvottavél uppúr klukkan 23. makinn rauk niður þegar við vorum búin að fá nóg og sagði manninum að troða tónlistinni einhvert þangað sem sólin eigi skín. og síðan þá hefur verið þögn.
þangað til í morgun. þar sem ég dundaði mér við að snúsa á milli vekjaraklukkuhringinga heyrði ég hávær högg, svona eins og einhver hefði sparkað af öllu afli í vegginn eða jafnvel uppí gólfið hjá mér. og dynkirnir héldu áfram þangað til ég gafst upp á svefni og drattaðist af stað að koma fjölskyldunni í gírinn. um klukkan hálf tíu leiddumst við mæðgur fram á gang tilbúnar í tuskið, á leið í leikskólann og framhaldsskólann. (sem minnir mig á það, ég er opinberlega komin með leyfi til að kalla mig kennara, takk fyrir það). nema hvað... þegar við beygjum niður stigann til að fara framhjá hurð karlfjandans opnast dyrnar og út kemur enginn annar en..... taddaraaaaa..... lalli jóns, hinn eini sanni landsþekkti dópisti, fyllibytta, rugludallur og glæpamaður, kengfullur og ógeðslegur. með hvítt þurrt slím í munnvikunum hóf hann kurteisishjal sem var að miklu leyti beint að dóttur minni og hann sagði okkur eitthvað um að löggan hefði verið á eftir sér. sannarlega ekki alveg það sem mann langar í svona rétt eftir að klára að bursta tennurnar.
ég er alveg að spegúlera hvort ég ætti að flytja einu sinni enn.....

í gær var ég að vinna. það er ekki í frásögur færandi. ég var að vinna fyrir framan hóp af krökkum sem sátu öll og horfðu framaní mig og reyndu að skilja hvað ég var að tala um. öll voru þau óvenju brosmild og kát, en ég hugsaði sem svo að þau væru að gleðjast yfir því að vera loksins farin að botna í spænskunni. gaman í tíma þegar fólk fattar hvað er í gangi. og ég kenndi og kenndi.
ánægð með mig og árangurinn kvaddi ég svo bekkinn, læsti stofunni og ákvað að koma við á klósettinu áður en ég legði af stað heim.
á klósettinu leit ég í spegil og það var þá sem ég skildi ástæðu gleði nemenda minna.
ástæðan var rúsínan sem var föst á milli framtanna minna eftir brauðsúpuna sem ég fékk í hádeginu.

litlu kúkalabbar...

jahú! loksins getum við farið í sturtu. hasta la vista laugardalslaug...

gaman að þessu með borgarstjórana. leitt þetta með skákgaurinn og unga leikarann sem dó í dag. magnað þetta með lyktina af þorramat. gott þetta með kolaportið. fúlt þetta með veðrið. glatað þetta með bensínverðið. flott þetta með kennsluréttindin mín. spennandi þetta með lengri daga. æði þetta með góða skapið. dapurt þetta með bloggið.

ef ég væri karlkyns eða lesbísk grunar mig að ég væri skotin í gwen stefani. veit ekki hvað það er. kannski litirnir. kannski fótósjoppið. kannski er ég bara hvorugt ofantalið en er skotin í henni samt. gæti verið.
ég hef líka alltaf verið svolítið skotin í deppinum og placido domingo og gaurnum sem lék í myndinni þarna....æi, hvað hét hún aftur? stella eitthvað, þó ekki í orlofi eða framboði. hún var á ensku. gott ef hann hét ekki winston. með breiðan munn. svo er eitthvað við gaurinn úr the notebook. kannski rómantíkin. það er eitthvað við rómantíkina sem gerir fólk fallegra. ú, og svo horfði ég einu sinni á mynd sem heitir the white masai, minnir mig. varð skotin í frumbyggjanum. karlremba og allt. hann var bara svo mikið eitthvað...

annars er allt gott að frétta. ég er búin að kynnast manninum sem skrifaði félagsfræðikennslubókina og hitta konuna sem þýddi mæling heimsins. svo er ég þess heiðurs aðnjótandi fjórum sinnum í viku að fá að vinna í sérdeildinni á samt því góða fólki sem er þar á bæ. fyrst var ég smeyk og óörugg. nú hlakka ég til að fá að sleppa úr almennunni yfir í litlu veröldina sem leynist innan veggja deildarinnar þar sem fólk er það sjálft og ekkert annað. með kostum og göllum. mæli hérmeð með sérdeildum.

ú, gael garcía er líka sætur...ef hann væri ekki bara svona fjári lítill...

skólaárið drattast hægt og rólega af stað. ég líka.

árið. árans vandræði þarna um árið en nú árar vel árdegis þar sem ég hef komið ár minni mun betur fyrir borð.
skammt er skammanna á milli í skammdeginu, skemmst er frá því að segja að ég skammast mín skammt yfir skömmtum þeim sem mér eru skammtaðir í hádeginu.
oseisei.

það gerðist eitthvað þessa daga sem ég var blaðakona á dé vaff. eitthvað slökknaði í mér og ég get varla fengið mig til þess að skrifa. hvað þá að ég viti hvað skal skrifa um. eigum við ekki bara að segja þetta gott í bili? í boði mannsins með hattinn.

kannski kemst ég í stuð aftur þegar ég byrja að kenna... kannski finn ég essið mitt og fer í það. kannski byrja spennandi hlutir að gerast og aðrir síður spennandi sem gaman er þó að skrifa um. kannski.

en þangað til ætla ég ekkert að vera að eyða tíma ykkar... þínum.

jasso. eftir mikla barninga málninga snúninga og bygginga erum við flutt. nú búum við opinberlega við skólavörðustíginn. þá fallegu götu. dagana fyrir jólin sungu kórar reglulega jólalög fyrir neðan gluggann okkar og þar var líka fólk að gefa kakó og mandarínur svo að við höfum ákveðið að halda okkur bara þarna. ég efast um að finnist jólalegri staður á landinu. fyrir utan að við getum horft inní jólabúðina allt árið.
en nú er semsagt næstum allt komið. vantar bara sturtu og efri hluta eldhúsinnréttingar og gardínur og höldur á skápa og vegg fyrir klósettið og vask á baðið og að setja innréttinguna á sinn stað þar og setja saman hjónarúmið og setja saman síðasta fataskápinn og kaupa mublu undir útiföt og mottu fyrir innganginn og ná í sófann. en það er ekki neitt miðað við allt sem við erum búin að gera nú þegar.
jólin eru búin að vera kósí. ég át á mig gat í gær og aftur í kaffi hjá ömmu áðan og sé framá að gera slíkt hið sama enn eina ferðina í hangiketi í sumarbústaðnum hjá lillý frænku á morgun. árlegur viðburður og ómissandi hefð.
svo ætla ég líka að eta góðan slatta á gamlárs en eftir það mun ég reyna að komast aftur á rétt ról.

ég er að bíða eftir sjónvarpskallinum sem ætlar að hleypa okkur í sjónvarpsgláp (reyndar hefur verið ósköp kósí að hafa ekki sjónvarp yfir jólin) og internet og símakallinum sem ætlar að leysa úr bölvuðu flækjunni sem leigjendurnir hérna á undan skildu eftir sig. þá loksins fæ ég net og kemst í alminnilegt samband við umheiminn.
en þangað til ætla ég að borða.

gleðileg jól.

hana. þá er sex daga ferli mínum sem blaðakona lokið. ég fékk smá innsýn í veröld sem er nokkuð ólík því sem ég hafði gert mér í hugarlund, en samt lógísk ef ég hugsa málið nánar. það er allavega ekki það sama að skrifa fréttir og það sem ég hélt að væri að skrifa fréttir.
en ég ákvað semsagt eftir mikil heilabrot og vangaveltur að setja fjölskylduna í fyrsta sætið og valdi starfið sem býður hentugri vinnutíma, minna álag og fleiri frí. svo losna ég líka við litla kalla með hatta sem yfirmenn.
ég hef komist að þeirri niðurstöðu að þó svo að það sé ákveðið egókikk í því að birta texta undir nafni á opinberum vettvangi finnst mér skemmtilegra að kynnast fólki, vinna með því og eiga samskipti önnur en þau að reyna að kreista upplýsingar útúr fólki sem vill ekkert endilega tjá sig um ófarir sínar.
nema hvað. þetta var semsagt ákvörðun dagsins og ein af ákvörðunum lífsins.
í tilefni af henni ætla ég að eyða dögunum fram að jólum við að gera fínt í nýju íbúðinni og drífa mig svo hið fyrsta í að tengja internetið þangað svo að ég geti haldið áfram að skrifa. en þá ætla ég líka bara að skrifa það sem ég vil. gleðifréttir.
sem minnir mig á það. helsta fréttin í gær, að mínu mati, er sú að sem betur fer var ekkert að gerast á lögreglustöðvum landsins. Ég fékk bara ekki að birta það.
Heimurinn er ekkert eins slæmur og hann hljómar þegar allt það sem birtist er um erfiðleika og ósætti.

segjum að ég hefði úr tveimur störfum að velja.... segjum að þau séu mjög ólík.... segjum að launin séu mjöööög svipuð.... segjum að ég þurfi að velja helst strax...

eftir hverju á ég þá að fara þegar ég vel?

það er svooo mikið að gera við að laga nýju íbúðina og fylgjast með fréttunum að ég var næstum því búin að gleyma síðunni minni blessaðri. hún á bráðum fjögurra ára afmæli. mikið líður tíminn hratt og það er eiginlega svolítið fyndið að lesa afturábak og skoða hvað margt hefur gengið á. ég hef búið víðsvegar og unnið hingað og þangað og þetta fer greinilega upp og niður. aðallega upp samt sem betur fer.
núna líður mér eiginlega frekar út og suður.... þetta ætti þó allt að skýrast eftir áramótin.

obbosí. bjó óvart til nýtt orð...held ég. var sko að tala um að geta ekki notað hendurnar og þá, eftir langa umhugsun sagði ég að ég væri alveg handvana......og nú get ég varla hætt að hlæja.

nafnið mitt er ekki komið inn, en ég er að pikka inn fréttir á dv.is hehe.... ótrúlegt en satt...
ætla að sjá til hvað ég endist.
það er amk mikið að gera.

hananú. þá er skólinn bara búinn. einn tveir og bingó. ég tók nú lokasprettinn ekki með neinu trompi. eyddi sunnudeginum, semsagt gærdeginum, uppí skóla við lestur og spjall um lesefnið en á heimleiðinni fann ég hvernig að ég varð klessukenndari með hverju skrefinu. þegar ég loksins kom heim fékk ég kulda og hita og verk í augun og hausinn og verstan í hálsinn. og svo las ég bara ekki meir.
í morgun krumpaðist ég í gegnum prófið, sem var sem betur fer sanngjarnt mjög og fór svo bara heim þar sem ég skreið uppí sófa og sofnaði. ég sem ætlaði svo mikið að halda uppá að vera búin... en nú þarf ég á öllum mínum kröftum að halda þar sem nýja vinnan bíður mín í fyrramálið og ekki smart að byrja ferilinn á því að hringja sig inn veika. ónei. ekki minn stíll.

til þess að fagna því að ég get hætt að lesa um heimspekinga og uppeldisfræðinga er ég að hugsa um að verða mér úti um síðustu harry potter bókina. þessa sem systir mín á. djöfull ætla ég að lesa hana í klessu... þegar ég verð orðin hress.

er búin að fá vinnuna ligga ligga lái! lái mér hver sem vill fyrir að vera montin. lá lengi í rúminu í morgun. lá vel á mér eftir gærdaginn.

þá er það bara prófið.
og svo byltingin...mér sýnist ég verða ein um hana...

ég fór í atvinnuviðtal í dag. það var nokkuð spennandi verð ég að segja, en sökum lúðagangs og vantrausts á eigin getu þykist ég ekkert sérstaklega viss um að fá starfið. en það kemur bara í ljós á næstunni. spennandi samt.

mig langar samt alveg aftur í gömlu vinnuna mína. er ekki alveg komin yfir fráhvarfseinkennin og söknuðinn.

en fyrir utan það er allt spennandi. bráðum fáum við afhenta íbúðina okkar á skólavörðustíg sem er næstum því með útsýni yfir kirkju hallgríms. það er á spennandilistanum aldeilis. makinn á afmæli á morgun, líka spennandi. algjör atvinnuóvissa, spennandi nokk. jól og áramót, alltaf spennandi. próf á mánudaginn og þar með lok fjarnámsins, svaka spennandi.
allt að gerast. spennandilistinn langur.

ég er líka að hugsa um að hefja byltingu. það þarf alveg að taka til í samfélaginu og heiminum almennt. og þar sem enginn virðist hafa tök á að breyta hlutunum til betri vegar er ég að hugsa um að taka það bara að mér sjálf. það gerist aldrei neitt nema kona geri það sjálf. fyrst þarf ég bara að skipuleggja hvar ég ætla að byrja. svo þarf ég að gera plan yfir aðferðir sem þarf til að gera það sem þarf að gera. eftir það fara hlutirnir að breytast og batna.
ég er að hugsa um að byrja á því að þjálfa samlanda mína í að láta ekki vaða yfir okkur og vera samtaka í að mótmæla og kvarta og bojkötta. svo þegar þeim hluta lýkur lækka verðin sjálfkrafa, laugavegurinn verður ekki rifinn og gerður að verslanamiðstöð og heilbrigðiskerfið verður ekki einkavætt. svo verður líka hætt að virkja og umönnunar- og uppeldisstarfsfólk verður svaka vel launað.

einhver með í uppreisnarherinn? áhugasamir skrái sig í athugasemdakerfið og byltingarnefndin mun hafa samband eftir próf.

sem minnir mig á það.... margt spennandi að skoða á www.freedocumentaries.org

og nú er það próflestur.
ég skil reyndar ekki hvað það er við próflestur, en alveg síðan ég man eftir mér við slíka iðju hefur sami kvillinn hrjáð mig. ég verð syfjuð. því meira sem ég einbeiti mér við lesturinn, því syfjaðri verð ég og oftar en ekki ranka ég svo við mér með kramda kinn á útslefaðri bók.
bókasöfn eru verstu staðirnir fyrir próflestur þar sem í þögninni leggst syfjan enn kröftuglegar yfir mig en ella. en ef efnið er óspennandi sef ég hreinlega hvar sem er.
núna er ég að reyna að lesa fyrir próf um sögu menntunar. mér tekst ómögulega að komast í gegnum fyrsta kaflann, hvað þá alla hina, og ég er á mörkunum að örvænta. ég keypti helling af kóki (kaffi er vont), til að reyna að vinna gegn syfjunni, en allt kemur fyrir ekkert.
þegar ég les hinsvegar annarskonar efni, eða jafnvel þetta sama efni, án þess að tilgangur lestursins sé próf, get ég vakað og vakað og vakað og vakað sleflaust.

í heiladoða mínum eftir heilan dag við ferilmöppugerð og ritgerðarskrif fór ég á klósettið. sem er svosem ekki í frásögur færandi.
nema hvað... þar sem ég sat þarna með dofið augnaráð, hárið úfið og buxurnar á hælunum datt mér í hug glænýtt orð. ég vona svo sannarlega að það nái fótfestu í orðaforða íslendinga og komist að í orðabókum, enda fallegt orð.
það gerðist þannig að ég byrjaði að undirbúa mig undir skeiningu og greip í endann á neðsta blaði klósettrúllunnar. en það rifnaði af. ég greip í næsta blað, en það rifnaði af líka. og svona hélt þetta áfram, pappírinn rifnaði bleðil fyrir bleðil og ég náði bara litlum bunka í staðin fyrir upprúllu eins og ég er vön. og þá sló það mig. klósettpappírinn var rifnæmur. rifnæmur...finnst ykkur það ekki fallegt orð? ég sé ekki hvað nýyrðanefnd gæti mögulega sett útá það. og svo getur fólk farið að venjast notkun þess. til dæmis næst þegar þið farið út í búð að kaupa klósettpappír getið þið sagt stundarhátt ,,ég ætla sko ekki að kaupa þennan rifnæma pappír. láttu mig heldur fá þennan sterka og þykka" og þannig mun orðið breiðast út þar til allir nota það.
úff hvað ég er hrifnæm í dag.

það var einu sinni ritgerð og hún hét pálína pálínanana pála pála pálína
það eina sem hún átti var bull og vitleysa vitleysasasa vittavittavitleysa.

en ég er alveg alveg næstumþví að verða búin að gera allt sem ég þarf að gera til að geta titlað mig kennara. loksins þegar ég er hætt að kenna. ekki seinna vænna.

mig langar voða mikið að skrifa allskonar nöldur og pælingar. tildæmis um stöðu kennara og einkavæðingu alls og nauðganir og okurverð í búðum og svefntíma krakka og náttúruvernd og tískusnobb og allskonar fleiri hluti. ég er bara með heilastíflu.

vinna fyrir mig...anyone???

í gær fór ég í æfingakennslu og íha eins og kúrekarnir myndu segja. það var svitavaldandi reynsla. ég hafði verið voða dugleg að útbúa kennsluáætlun uppfulla af fjölbreyttum kennsluaðferðum í samræmi við fjölgreindakenningu gardners og fleira svona fansí pansí dót. til að gera langa sögu stutta get ég sagt að ég hefði alveg eins bara punktað hjá mér tveggja tíma bardagaplan. skóli án aðgreiningar er ekkert grín. ég var í mestu vandræðum með að velja hvort ég ætti að eyða kröftum mínum í stelpurnar og þá fáu stráka sem voru að vinna og vantaði hjálp eða í hina strákana sem voru hlaupandi út og inn, hoppandi upp og niður og látandi hreinlega eins og bavíanar. ég reyndi svosem að dreifa orkunni á báða hópa en það er sannarlega hægara sagt en gert. sem veldur áhyggjum mínum af stöðu rosalega kláru krakkanna sem þegja og gera það sem þau eiga að gera.
ég var mjög þreytt þegar ég kom heim eftir tveggja tíma törn í gær. ég dáist eftir gærdaginn að grunnskólakennurum sem eru á vígvellinum alla daga fyrir skít og kanel.
pant ekki vera ein af þeim.

ég á afmæli í dag og er í nýjum kjól og kjólar eru frábær föt og það er gleðilegt að eiga afmæli og það er hægt að lesa aldurinn minn afturábak og áfram í fyrsta sinn síðan ég var tuttuguogtveggja og það væri kannski ekkert vitlaust að skreppa í bæinn og kaupa mér bjór og mér er alveg sama að bjór sé ekki til í bónus því það er hollt að labba þó að ég eigi núna bíl sem sigldi yfir sjóinn og er kominn með íslenskan ríkisborgararétt sem er ekkert líkur hamborgararéttum þó að hamborgarar séu stundum góðir er pizzan á eldsmiðjunni samt best en ég ætla samt ekki að fara þangað að borða í kvöld þó að ég eigi afmæli því ég ætla bara að fara eitthvað annað í staðin til að halda uppá daginn minn sem er skemmtilegasti dagur ársins fyrir utan alla hina bara af því að ég á hann sjálf eins og hinir sem eiga afmæli sama dag og ég en hann er samt oggulítið meira minn finnst mér svona eins og nafnið mitt en þó að ég eigi margar nöfnur grunar mig að ég sé eina alnafna mín í heiminum þó að ég eigi frænkur sem heiti svipað en það skiptir heldur ekki máli því þær eiga ekki afmæli í dag eins og ég.
ligga ligga lái.

yndislegur rauðhærður nágranni leyfði mér að tengjast internetinu sínu.
fyrir það verð ég honum ævinlega þakklát.

þetta er allt að koma. dótið okkar á leið í hús og engin kvörtun enn komin frá tollinum um bílinn. okkur vantar bara internet...

ég er búin að átta mig á því að til þess að fá góða og fljótlega þjónustu á opinberum skrifstofum og svona bjúrókrasíu og því, er best að hafa nokkur atriði í huga áður en farið er af stað. það getur t.d. verið gagnlegt að leitast við að verða afgreiddur af karlmönnum (að því gefnu að ég sé kvenkyns auðvitað). mikilvægt er að hætta ekki að brosa á meðan sést til þín. smá klaufaskapur og stór undrunaraugu hjálpa til við að fá extra góða afgreiðslu. svo þegar hlutirnir eru alveg að verða tilbúnir og vantar bara lokahnykkinn skemmir ekki að fá örlítinn daðurglampa í augun, bara svona til þess að menn leggi sig alla fram við að gera þig glaða.
kvenkynsafgreiðslufólk afgreiði ég með öðrum hætti. brosið breytist ekki, en í stað klaufans/daðrarans set ég upp vinkonuna sem skilur svo vel hvað hún er að ganga í gegnum við að standa í þessu öllu saman. gvuð, já...alveg magnað hvað þessi tollur gerir manni erfitt fyrir...haaa....kannast viððetta vinkona....
ef konurnar eru þessi þurra týpa sem finnst maður ekkert krúttlegur er best að vera bara hreinn og beinn, ekkert of mikið að reyna að vera fyndin en lauma þó inn stöku brosi þegar hún lítur upp og segir eitthvað gagnlegt. mikið þakklæti mýkir oft upp samskiptin.
þegar fara þarf með bílinn í skoðun mæli ég með kvenlega klaufadaðraranum. ef bíllinn flýgur ekki í gegnum skoðunina er amk hægt þannig að fá bestu mögulegar upplýsingar um ódýrustu og einföldustu leiðina til að redda málunum. einn bauð mér meira að segja heim til sín þar sem hann lagaði bremsuljósin fyrir skít og kanil.

jamm... ég er að verða ansi góð í fólki...

nú fara dagarnir í að strunsa á milli tvg-zimsen, tollstjóra, tollafgreiðslu og umferðarstofu. einn sendir mig á hinn og hinn sendir mit enn annað áður en ég er send aftur á upphafsstað. en allt strunsið hefur að lokum leitt til þess að ég fékk nýtt bílnúmer í sms skeyti frá umferðarstjóra og hlutirnir eru loksins komnir á hreyfingu. mér datt í hug að fá mér bílnúmerið efibfm sem væri skammstöfun fyrir ekki flytja inn bíl frá mexíkó, en svo hætti ég við af því að svo fáir, eða bara ég og eiríkur hjá umferðarstofu myndum skilja djókið. svo er einkanúmer dýrara en hitt. nóg þarf þó að borga fyrir hamaganginn.
en þetta er að gerast. sem betur fer. þökk sé góðhjörtuðu fólki á hinum ýmsu skrifstofum bæjarins.
en við búum núna í lítilli leiguíbúð þar sem internetið er ekkert og ég neyðist til að laumast heim til foreldra minna til að geta fylgst með umheiminum. af þeim sökum verð ég hálf gloppótt þessa dagana. en það mun lagast.

bless á meðan.

áðan langaði mig í malt. af þeim sökum ákvað ég að rölta uppí dreka og splæsa á mig einni slíkri. sem er svosem ekki í frásögur færandi...
inni í drekanum voru tveir ungir menn að borga, tveir ungir menn að afgreiða og ein ung stúlka, tja...um 15-16 ára myndi ég giska á, sem sat á háum stól við hátt borð. sú var að ræða í símann og var greinilega annt um að viðmælandi hennar heyrði skýrt og greinilega það sem hún hafði að segja. amk heyrðum við sem í sjoppunni vorum það mjög vel. núnú, ég snéri mér bara að kælinum og fór að skima eftir maltinu en þar sem ég get ekki að forvitni minni gert stundum þegar fólk talar af ákafa í símann, sperrti ég eyrun og einbeitti mér við að hlusta á þá freknóttu.
,,ég veit að þú verður ekkert ánægð með það sem ég er að segja þér"
,,ég verð samt að segja þér það"
,,já, nei, sko...bíddu"
,,bebbi (náði nafninu ekki alveg, enda var það óskýrt borið fram), hann sagðist aldrei hafa riðið ástu"
,,nei, sko, hann var alveg bara, þú veist, sagði það bara við strákana alveg bara, ég reið henni ekkert"
,,já pældíðí, hann sagði eitthvað svona æi hérna, það er bara bullshit, en svo vitum við auðvitað að það er ekkert satt"
,,hann reið henni alveg, hún segir það"
,,ok bæ"

annar ungi maðurinn, sá er nær stóð mér í röðinni leit á mig og ég sá það alveg í augunum á honum. hann vissi nákvæmlega hvað ég var að hugsa. og ég sömuleiðis. svo kímdum við bæði.
nú og ég borgaði auðvitað fyrir maltið, kímin, og fauk svo heim, kímin.
jafnvel glottandi.

nú vérð ég áð skrífá méð kómmúm tíl áð háldá úppá áð ég ér búín áð fá kómmúrnár mínár áftúr. mágnáð hváð ég héf sáknáð þéssárá lítlú skráttá. óg hváð þær skíptá míklú málí. gótt éf ég ér ékkí bárá fárín áð lésá þéttá méð rússnéskúm hréím...hé hé hé...
áf hvérjú géríst þáð áð ég vákná méð núll prósént þólínmæðí gágnvárt börnúm þégár ég sófná úm éftírmíðdágínn? kánníst þíð víð þéttá vándámál? ég vákná úrrándí óg bítándí óg nénní éngán végínn áð éígá sámskíptí víð úngvíðíð. ófsálégá pírrúð mámmá.
mákínn kémúr á láúgárdágsmórgúnínn.
mámmá mín prúmpáðí rétt í þéssú óg svó fór hún áð hlæjá.

áðán dóttáðí ég í míðjúm sámræðúm víð són mínn. míg býrjáðí áð dréýmá éítthváð óg svó fór ég áð svárá hónúm í sámræmí víð dráúmínn én þáð vár ékkért téngt því sém hánn vár áð tálá úm. svó hrökk ég úpp óg hló vóðá míkíð, éndá fýndíð áð svárá bárá éíntómú búllí.

búllúmrúgl.