nýjast er það að frétta af fasteignaviðskiptum mínum að eigandi íbúðarinnar hringdi í mig áðan. blessaður drengurinn sagði mér frá því að þau hjónakorn væru að hugsa um að gefast upp á að búa erlendis og vildu helst hætta við að selja íbúðina sína svo að heimkoman verði sem þægilegust og vandræðalausust. hafði kauði hringt í herra slepju til að upplýsa hann um bakþanka þeirra hjóna en þá hótaði hann þeim því að við gætum lögsótt þau fyrir vanefndir á samningnum fyrrnefnda.
nákvæmlega það sama og hann sagði við mig þegar ég vildi bakka.
nú vilja báðir aðilar bara gleyma því að nokkur hafi skrifað undir neitt og halda lífinu áfram, en á milli okkar trónir gráspengdur slepjuþurs sem hótar öllum lögsóknum hægri vinstri.
seljandaljúfmennið var hinn kátasti þegar ég tjáði honum að ég hefði engan vegin í hyggju að kæra hann og sömuleiðis var þungu fargi af mér létt þegar ég fékk sömu fréttir á móti.
eina mögulega vandamálið í stöðunni er fasteignaskrímslið sem hengir sig nú í að hann eigi heimtingu á sölulaunum og væntanlega yrði honum skemmt að sjá seljandann lögsækja mig í þeim tilgangi að láta mig greiða þau fyrir að hafa aulast til að bjóða í kofann.
en nú er alveg eins þeim að kenna að hafa samþykkt tilboðið...ehe...

svei mér þá ef hlandið er ekki að hverfa frá hjartanu mínu.

já einhver er nú lægðin í fingrum mínum þessa dagana. heilastarfsemin er ekki eins virk og hún mætti vera, en hún á það til að grána í þoku hversdagsleikans.

nú sit ég semsagt og sinni starfi yfirsetukonu. starf yfirsetukonu felst í því að sitja yfir. gengt mér eru litlu nemendadvergarnir mínir sem ég er reyndar ekki að kenna þessa dagana því nú er ég spænskukennari og það er ekki sama hvenær hver kennir hverjum hvað. oseisei.

annars er það að frétta að ég skrifaði undir kauptilboð eins og fífl á föstudaginn og vil nú út eftir að eigendafíflin sáu sér ekki fært að neita tilboðinu. út vil ek sökum gífulegra magnaðrar vaxtapressu sem bankabáknið vill skella á herðar mér en ek vil eigi.
eftir að ég tilkynnti löggilta fasteignasalanum með gráa hárið og smeðjulega brosið um aðstæður mínar lét hann mig vita í óspurðum fréttum að þá væri hægt að lögsækja mig.
kemur þá uppúr krafsinu maðkurinn í mysunni eins og skrattinn úr sauðaleggnum í dauðans ofboði. mannandskotinn sleppti því að hafa fyrirvara um fjármögnun í samningnum ,,því að við litum að hans mati út fyrir að vera svo örugg með okkur". og ég eins og fífl og fáviti (sem ég get stundum verið, ekki oft en stundum), las ekki út og inn samningshelvítið vegna þess að ég hef lesið svona samninga svo oft og þeir hafa alltaf verið eins MEÐ FYRIRVARA UM FJÁRMÖGNUN. mér hefur meira að segja verið sagt af fasteignasala að fyrirvarinn atarna sé fastur og óhagganlegur liður í svona samningum. en nei. ekki í þessu tilfelli.
og hér sit ég með hjartað í buxunum, köggulinn í hálsinum, lífið í lúkunum, hland fyrir hjartanu (sem er í buxunum) og tárin í augunum og vonast eftir því að verða ekki lögsótt af slímkenndum smjörlegnum fasteignasala með álímt smeðjubros sem nær engan vegin til augnanna.

ég hef aldrei farið nálægt kárahnjúkum. var að kenna í gærkveld þegar fólk elti ómar niður laugaveginn. samviska mín þjáðist einhverra hluta vegna. einvhernvegin getur mér ekki verið alveg sama þó svo að sökkt verði stað sem ég myndi hvort eð er sennilega aldrei sjá. aldrei að vita þó. héðanaf verður amk lítið úr því að ég fái að sjá hann í framtíðinni. þegar ég verð stór og þroskuð og dugleg að kynnast landinu mínu. stjórnvaldafyrirbærið pirrar mig. af hverju hefur mannskepnan valið þetta samfélagsform yfir sig? getum við ekki breytt því héðanaf? ef eitthvað er rótgróið er það þá staðfesting á því að það sé best og að ekkert annað gáfulegt sé til? hvernig er hægt að breyta þessu ástandi þannig að við andlitslausi fjöldinn getum losað okkur undan duttlungum fárra valdamikilla aðila sem hafa of mikið að segja um líf okkar allra í heiminum?
svona hlutir pirra mig og láta mér líða sem máttvana skræfu. máttleysi, það er orðið.

makinn er sá sem hefur lag á að láta mat smakkast vel á þessu heimili. hann er svo góður í því að ég er eiginlega farin að verða fyrir vonbrigðum á veitingastöðum eftir að fá trekk í trekk mun betri mat heima hjá mér.
eftir 13 ár af eldamennsku fékk hann skyndilega þá flugu í höfuðið að fara í verkfall í eldhúsinu í óákveðinn tíma og afhenti mér þar með lyklavöldin að því herbergi heimilisins sem ég hef hve minnsta þekkingu á. jújú, ég veit sosum hvar allt er og svoleiðis en hef lítið vit þar fyrir utan. svo ekki sé minnst á gífurlega takmarkað matvælalegt hugmyndaflug.
í vinnunni er fólk farið að vorkenna mér og lauma að mér uppskriftum, en það sem mig vantar eiginlega umfram það er tilfinning fyrir matargerð. ég skil ekkert í kryddum og man sjaldnast eftir að nota slíkt og ég hef eins og ég segi ekkert hugmyndaflug. í bónus snýst ég í hringi og reyni að láta mér detta eitthvað nýtt í hug, en gengur lítið.
hér með mæli ég með því að fólk reyni að veita börnum sínum einhvern grunn að matargerðarviti áður en þau leggja af stað út í heiminn. guð má vita að ég hefði haft gott af því að læra að gera fleira en spagettí og kjötbollur.

ég er ástfangin af íbúð.
getur einhver lánað mér 6 milljónir?

bloggdoði dauðans.

hvað er mikið félagslíf eðlilegt félagslíf fyrir fólk með heimili, tvö börn, maka og vinnu? hversu mikið er fólk að gera annað en vinna og vera fjölskylda?
er fólk almennt að heiman tvö til þrjú kveld í viku?

aðeins að reyna að staðsetja mig...

nú sit ég hér og glápi á súpernóva. veit reyndar ekki alveg af hverju. ætli ég hafi ekki bara látið sópast með í múgæsingnum. þó má ég eiga það að ég hef ekki vakað frameftir í eitt einasta skipti vegna þess að ég sé hreinlega ekki tilganginn með því að eyða mínum dýrmæta svefntíma í svona sjónvarpsefni. ég hef fylgst með endursýningunum svona hva... síðustu 3 skipti og viðurkenni alveg að ég hef gaman af. ég byrjaði að sjá þessa þætti auglýsta og sá brot og brot þar sem ég var stödd í mexíkó í sumar, en hafði lítinn áhuga þangað til ég var farin að upplifa mig eins og geimveru á vinnustað þar sem fólk mætir ótrautt til vinnu eftir þriggja tíma svefn sökum áhorfs og kosninga. ætli ég myndi ekki gera það sama væri ég eiginkona, vinkona, frænka, systir, móðir eða dóttir þessa blessaða magna, en þar sem ég er bara gaur úr breiðholti sem hefur aldrei hlustað á síðan skein skítamórall á sál sólarinnar eða hvað hún nú heitir hljómsveitin hans, finn ég fyrir óskaplega litlum tengslum við drenginn. óska honum þó velgengni og allt það... þjóðernis eitthvað...
vonandi verður netið komið í vinnuna á morgun.

svei mér þá ef ég hef ekki nælt mér í anorexíu í síðustu viku þegar ég dröslaðist aftur í litla líkamsræktarsalinn minn. þar steig ég á vigt og fann hvernig himnarnir hrundu yfir mig, sem aftur hjálpaði ekkert til þar sem það er ákveðin þyngd í himnunum. samt er ég ekkert mikið þyngri en ég var í vor. ég er bara aðeins meira biluð en ég var í vor. og nú þjáist ég af geðveilu á háu stigi sem felst í stanslausri löngun til að borða drasl og hreyfa mig til að losna við kílóin atarna og borða hollan mat og liggja eins og klessa, allt á sama tíma. kannast einhver við sindrómið?

nema hvað. nýju nemendurnar mínar eru eintómir snillingar. stórskemmtilegt fólk og ekki skemmir að þau eru drullusniðug upp til hópa. mig er reyndar farið að gruna að nokkur þeirra séu komin í beinan ættlegg af bibbu á brávallagötunni, enda flæða gullmolarnir uppúr þeim eins og þau fái borgað fyrir, sem er ekki.
ein tilkynnti okkur tildæmis um daginn að sessunautur hennar væri hræddur við loft. skömmu síðar kom í ljós að drengurinn var lofthræddur.
ég er farin að stelast til að skrifa hjá mér svona ,,best-of" lista...hér er byrjunin á honum:
tvær óstjórnlausar lestir rákust saman og mikil skelfing tók um sig. smátt saman róaðist þó fólkið en lögreglan talaði við lestarstjórana og svipti af þeim ökuleyfinu.
ég versla áfengið mitt í vínvörubúðinni.
kæru ræðugestir...
vinkona mín var með bólimíu...
stundum getur það hentað sér vel að prufureyna hlutina.
hér er ég með lykil sem ég man ekki hvað gengur að...en ég er búin að einka mér skáp.
nú og þá tók ég bara mál með vexti og reddaði hlutunum.

stundum velti ég fyrir mér hvort ég er eina manneskjan í stofunni sem virkilega tekur eftir þessu... en mikið assgoti langar mig oft til að skella uppúr. hef þó hemla á mér.

snillingar segi ég...eintómir snillingar...

er að hlusta á eddie skoller syngja what did you learn in school today.
eintóm hreinasta snilld, en ég er ekki alveg að átta mig á því hvað varð um indverjann sem sagði no rice and curry, but lots of peanutbutter and jam. eitthvað soleis.

annars er það að frétta að ég þjáist af bloggleti eins og sjá sosum má undanfarið. ég er hreint ekkert að brillera á ritvellinum. er samt almennt ánægð með lífið og tilveruna. þjáist ekki af þunglyndi né nokkru slíku. er frekar þekkt fyrir léttlyndi ef eitthvað er.

mig langar í dansskóla. ég kann að dansa beisik salsa og er fín í merengue en væri alveg til í að læra meiri hristing og djöfulgang.

nema hvað. þarf víst að vinna...

sá löður til sölu í búð í útlandi. langar til að sjá þá aftur til að kanna hvort þetta séu í raun eins skemmtilegir þættir og þeir eru í minningunni. væri líka til í að kíkja á cosby show, en einhverra hluta vegna grunar mig að þeir myndu valda mér vonbrigðum í dag. það sama held ég um húsið á sléttunni.
mig langar að sjá prúðuleikarana aftur því ég missti af þeim hérna um árið þegar þeir voru að mig minnir endursýndir á einhverri ruglaðri stöð. nú og svo væri gaman að sjá derrick og íslensku þættina þarna um fjölskyldurnar í raðhúsinu. man ekki í augnablikinu hvað þeir hétu. ég hef ekki nennt beverly hills og dallas aftur á undanförnum árum og svo varð ég fyrir heiftarlegum vonbrigðum þegar ég sá aftur áfram-mynd sem mig hafði minnt að væru yfirmáta fyndnar og skemmtilegar. slatta árum síðar þóttu mér þetta hálf aumkunarverðar klám- og karlrembubrandaralegar tilraunir til fyndni. benny hill datt ofaní sama pytt. það er sennilega af hræðslu við það sem ég þori ekki að horfa aftur á bleika pardusmyndirnar. svo er það kannski frekar ég en myndirnar sem er gölluð. ónýt eftir að læra mannfræði og verða ,,fullorðin", húmorslaus og gagnrýnin, get ómögulega haft gaman af ljótum körlum hlaupandi á eftir hálf nöktum skrækjandi stúlkum sem gætu verið barnabörn þeirra. óttalega húmorslaus og beisk eitthvað.
ef ég pæli nánar í því þá þarf alltaf meira og meira til þess að ég hlægi. svona almennilegum ha ha ha ha ha hlátri. svona illt í magann eða tár í augun.
nja, jú, ég hlæ alveg. jújú, hvaða vitleysa.... ég er alveg hress...

komin til landsins og byrjuð að vinna. það er súrt að búa í boxum en ég ætti svosem að vera vön, jújú oseisei. mig langar í sýklalyf því ég þarf endalaust að pissa sviða en það er ekki heiglum hent að fá slíkt við slíku, hvað þá að ná í fjandans lækninn sem hefur valdið yfir lyfseðlunum. hvar þarf ég að panta tíma og hversu lengi þarf ég að bíða og svíða? mig vantar lækna express eða apótek sem getur afgreitt mig um það sem ég þarf þegar ég þarf það án milliliða eða margra klukkustunda þjáninga. já ég veit að það þarf að passa svona dót eins og lyf en mér líður illa og heimilislæknirinn minn er upptekinn þangað til á morgun, læknavaktin opnar ekki fyrr en í kvöld og það er hvergi símatími fyrr en eftir klukkutíma. á meðan sit ég með súran svip og líður hreint ekki vel.

nú er verið að undirbúa heimför. kaupa dótarí og svoleis.
verst að andrés, sá sem lenti í öðru sæti í forsetakosningunum er að gera mér erfitt fyrir.
þannig er nefnilega mál með vöxtm að hann er ekki sáttur við útkomuna og segir kosningarnar hafa verið svindl. fylgjendur hans hafa hlýtt kalli karls og hafa sett upp tjaldbúðir hirst og her um helstu stræti borgarinnar þannig að nú er þessi múltimilljónmannaborg í kaos, enginn kemst neitt, metro að sprengja utanaf sér og við erum ef svo mætti kalla, gíslar á heimilinu. eins gott að gísli kom ekki með.
ég sem ætlaði í miðbæinn í innkaupaferð. þar er nú fólk sofandi á götunum og það sem áður hefur tekið okkur 20 mínútur að keyra tekur nú einn til tvo tíma, og þá verður ekki einusinni hægt að leggja nálægt áfangastað. svona virðist ástandið ætla að verða út vikuna.
bölvaðir vitleysingar. margir eru farnir að sjá eftir að hafa kosið hann. ég sæi eftir því hefði ég getað kosið og hefði ég í því tilfelli kosið hann.

nú er ég farin að henda útrunnum lyfjum úr meðalaskúffu tengdapabbans. svona til að hann fari ekki að drepa sig á þessum andskota blessaður karlinn.

ég er eitthvað voðalega löt og þreytt á að skrifa. skil samt ekki alveg þreytuna því að það er asnalegt að vera þreytt á einhverju sem ég er ekki að gera hvort eð er. hvaðan kemur þreytan? ég er alveg á nippinu með að hætta að ætla að verða rithöfundur þegar ég verð stór. finn það einhvernvegin ekki gerast...

nema hvað, við erum nýskriðin í hús eftir tæpra tveggja vikna ferð um norður-héruð landsins. komum meðal annars við í kirkjugarði í pínulitlu þorpi sem heitir jiquilpan (lesist híkílpan), þar sem við lagfærðum gröf langalangalangafa barnanna minna, en hann kom hingað frá frakklandi fyrir löngu síðan og settist hér að eftir að flýja stríð í evrópu. í gegnum internetkraftaverkið voru franskir ættingjar þessa manns að komast að afdrifum hans í fyrsta skipti síðan hann gufaði upp á tvítugsaldri. fjölskyldan hélt alltaf að hann hefði verið drepinn en veit semsagt fyrst núna að hann skildi eftir sig risastóran ættlegg í mexíkó. magnaður andskoti.

nú og svo borðuðum við mikið af góðum mat og svei mér þá ef ég hef ekki bætt einhverju utaná mig af öllu þessu áti. ég er að hugsa um að skella sökinni á hann fidel. fidel er sko þjónninn sem afgreiddi okkur alltaf í morgunmatnum á hótelinu í guadalajara. svaka duglegur við að dæla í okkur eggjum og tortillum og ávöxtum og djús og kókómalti og chilaquiles (lesist tsjílakíles), sem eru nokkurskonar nachos í rauðri sósu með sýrðum rjóma og rifnum osti og er oft borðað með eggjum í morgunmat hér á bæ. nema hvað... fyrir utan hvað maðurinn var duglegur við að dæla þá má ég til með að skrásetja tilveru hans hér með vegna þess að hann var ein af þessum ókunnugu mannverum í veröldinni sem vekja hjá mér óútskýranlega væntumþykju, ef ekki hálfgerða móðurtilfinningu. (skítt að ég skuli ekki hafa tekið mynd...)
fidel er semsagt maður, tja...á fimmtugsaldri. lágvaxinn og hokinn með stutt sleikt svart hár og við þau tækifæri sem ég sá hann (semsagt í vinnunni), klæddur í svartar buxur, hvíta skyrtu og svart vesti. fidel er með lítil svört gleraugu sem eru ábyggilega 4 sentimetra þykk, enda sýndist mér hann vera hokinn af því að reyna að sjá. hann er alveg eins og teiknimyndamoldvarpa í framan og er haldinn einhverju óræðu en um leið indælu krónísku brosi. það er ekki stórt bros en það glampar á eitthvað í augunum á honum og hann er allt annað en alvarlegur á svip. svona svolítið eins og kotroskin moldvarpa í vesti. mig langaði hreinlega að knúsa hann, stinga honum í vasann og fara með hann heim sem minjagrip.
en allavega, ef þið eigið einhverntíman leið hjá carlton misión hótelinu í guadalajara í mexíkó skulið þið endilega skreppa í morgunmat og setjast innst í salinn. þá munið þið hljóta þann heiður að kynnast einum af okkar yndislegu sam-jarðarbúum, honum fidel.

nu erum vid buin ad vera ad ferdast um internetlausar lendur og skoda hitt og thetta. i augnablikinu erum vid stodd i guadalajara og erum um thad bil ad fara ad leggja af stad i ferd til baejarins tequila thadan sem drykkurinn kemur (eins og gefur ad skilja). svo mun eg tja mig meira um lifid og tilveruna thegar eg kemst aftur i almennilegt lyklabord.
langadi bara til ad senda kvedju svona rett a medan.
hafid thad gott...

jæja, þá er mín aftur komin til mexíkó og sosum allt gott um það að segja. einhverra hluta vegna hefur þó verið skýjað síðan ég kom, svo virðist sem ég hafi komið með skýin með mér. það er samt hlýtt og gott.
það var líka gott að hitta litlu familíuna mína þó svo að það hafi líka verið gott, holt og nauðsynlegt að fá smá frí. ég var hreinlega búin að gleyma því hvernig er að vera ein án þess að þurfa að hugsa um neitt annað fólk. það ætti að vera í lögum að mæður og makar fái amk viku á ári í orlof einhverstaðar þar sem enginn nær til þeirra. svo kemur fólk endurnært og afslappað tilbaka tilbúið til að takast á við meiri skammt af raunveruleika hversdagsins.
jemm... hananú

ókey, ef það er ennþá einhver þarna úti vil ég vinsamlegast biðja ykkur um álit.
semsagt...ég keypti íbúð. henni fylgdi leigjandi með samning til 1.júlí. hún bað um að fá að vera eins lengi og mögulegt væri og ég bauð henni að vera til 1.ágúst. hún hafði greitt tvo mánuði fyrirfram í tryggingu í upphafi sem ég fékk afhenta og við sömdum um að sá peningur færi uppí leigu fyrir júní og júlí.
þann þrítugasta júní hringdi hún í mig og sagðist vera að flytja út og að hún ætlaði að láta mig hafa lyklana eftir helgi. núnú, gott og vel sagði ég og hugsaði mér gott til glóðarinnar með að flytja dótið mitt inn áður en ég fer aftur út núna á laugardaginn... svo líður og bíður.
í dag hringdi ég í hana til að tékka og þá tilkynnti hún mér að íbúðin væri svotil tóm fyrir utan tvo kassa. svo vildi hún fá að vita með endurgreiðsluna á tryggingunni, en hún hefði nú velt fyrir sér að láta mig ekki hafa lyklana fyrr en ég hefði borgað. (sagði að þetta væri ekkert persónulegt en hún gæti varla treyst fólki sem hún þekkir ekki)
ég er nú einhvernvegin þannig karakter að ég fer alltaf í mínus og segi já við öllu þegar ég lendi í ákveðnum týpum af fólki sem gerir mig stressaða. þessi er ein af þeim.
en svo eftir að hafa skellt á fór ég að hugsa... af hverju þarf ég að borga henni til baka þegar hún fer út án uppsagnarfrests? (mér skilst að munnlegur samningur teljist sem ótímabundinn samningur sem þarf amk 3 mán. uppsagnarfrest). af hverju þarf ég að borga henni til baka fyrir mánuð sem hún hafði samþykkt að leigja en ég hefði getað leigt öðrum þennan mánuð ef ég hefði vitað að hún færi? af hverju drífur hún ekki út þessa tvo fjandans kassa svo ég geti fengið íbúðina strax? (ég er búin að segja henni að ég sé að fara út á laugardaginn og þurfi tíma til að athafna mig). af hverju verð ég alltaf eins og aumingjakleina þegar sumt fólk talar við mig og er ákveðið? hvernig get ég aftur gert lífið einfalt og gleðilegt eins og það var áður en hún hringdi í mig? og hvernig get ég leyst þetta án þess að þurfa að hitta hana og líða illa?
(já og hún var semsagt búin um síðustu mánaðarmót að skrá hita og rafmagn af íbúðinni á mig þó svo að tæknilega séð væri hún enn leigjandi og sá kostnaður var ekki hluti af tryggingunni).

hjálp!

úff, það er mikið að gera að vera heima. fullt af skemmtilegu frændfólki sem kenndi mér að segja kæmpe spa á norsku. og drekka bjór. ég kunni það samt fyrir, þau kenndu mér það eiginlega ekki en þau eru samt góð í því.
ég er orðin blogglöt. ekki samt alveg eins og systir mín.
sumt fólk er leiðinlegt þegar það er drukkið. ekki þetta fólk en sumt annað fólk.
ég held að ég sé allt í lagi. annars veit ég það ekki því ég er alltaf of full til að sjá það sjálf. svona svipað og að reyna að sjá sig sofa. ekki hægt því þú ert sofandi.
ég græt hrikalega auðveldlega þegar ég kveð fólk. sérstaklega skemmtilegt fólk. samt fór ég ekki að gráta í gær þegar ég kvaddi. fékk samt smá kökk í magann. sem er fyndið því ég var bara búin að hitta þau um fimm sinnum á þessari viku sem þau voru. það er bara leiðinlegt að kveðja fólk sem gefur þér góða strauma og gleði.
mér þykir líka skrýtið að kveðja krakka sem útskrifast úr vinnunni minni. ég á voða erfitt með svona breytingar, þó svo að ég sé þekkt fyrir stórar breytingar. ætli ég myndi ekki greina mig með endalokafóbíu eða kveðjukvíða. ég fæ kökk þegar góð tímabil líða undir lok á sjáanlegan hátt. svona eins og útskrift og kveðjustund.
leitt að mér skuli þykja skammarlegt að gráta fyrir framan fólk. leitt að fólki skuli þykja óþægilegt að umgangast grátandi manneskjur. það fara allir einhvernvegin í hnút eins og það sé óeðlilegt. stundum samt ekki. fer eftir aðstæðum svolítið. ég hugsa samt að krökkunum myndi þykja skrýtið að sjá kennara gráta við útskrift. þess vegna mun ég hlaða klósettpappír í töskuna mína og vera dugleg við að telja allt í kringum mig á meðan á athöfninni stendur. þannig höndla ég aðstæður betur.
jemm...það er nú svo og svo er nú það...

mikið er ég löt þessa dagana. er þó að kenna og kenni þar engri um nema mér sjálfri kenni ég mér meins. kenni þeim að leita kennileita.
það er annars blessuð blíðan. skýjað og kalt. ætli það væri mikill bransi í því að flytja inn sól og heita vinda? sum lönd hafa offramleiðslu af slíku og við gætum vel skipt á sól og hita fyrir til dæmis vatn. við eigum vatn.
ég á tvo norska frændur sem eru íslenskir. þeir tala litla íslensku en eru þó skemmtilegir mjög. þeir segja bara jedúddamía og setja puttana upp eins og ítalir. bráðum mun ég eiga norskt frændsystkini sem er rétt tæplega íslenskt í gegnum ömmu sína. svo gæti vel farið í framtíð að ég eignaðist rétt tæplega íslenskt mexíkanskt barnabarn fari svo að afkvæmi mín velji sér þarlenda maka. innst inni við beinið vona ég þó að svo verði ekki. það er sjálfselskan í mér. sú hin sama vildi helst að heimurinn snérist í kringum sjálfa mig, en svo er víst ekki.
ég er með sautján armbönd á handleggjunum. mömmu minni þykir þau ekki sparileg. ég fæ einu sinni á ári skrýtna tilfinningu í úlnliðina og þá tek ég þau af mér í tvo daga. þá finnst mér ég vera berrössuð.
nú langar mig mest til að leggja mig en ég verð víst að halda áfram að taka þátt í samfélaginu aðeins lengur.
svo koma norsku frændurnir með óléttu norsku konuna og íslensku frænkuna sem talar eiginlega bara norsku og norska manninn hennar og dótturina sem er sú eina sem talar eitthvað af viti í íslensku í mat til móður minnar í kveld. þar bý ég í augnablikinu svo ég er að fara í mat líka. það er fínt því mamma er góður kokkur og norska liðið er hinn fínasti félagskapur. gott ef ég get ekki skilið líka hrafl í því sem þau segja á norsku. ef þau tala hægt.

rölti í gær niður á gauk á stöng til þess að horfa á mexíkó keppa við portúgal í fótbolta. þar héldu allir með portúgal nema ég sem æpti og gólaði yfir leiknum og var sú eina sem drakk bjór. hinir drukku kaffi og héldu sig á mottunni.
mexíkó tapaði en komst samt áfram í næstu lotu.
ég er ekki mikil fótboltamanneskja en á svona stundum verð ég spennt. mér þykir líka sérstaklega gaman þegar mér líður eins og ég þekki leikmennina persónulega. sú tilfinning kemur til af því að úti í mexíkó snýst öll tilveran um fótbolta þessa dagana og miklar upplýsingar hafa síast inn í minn annars fótboltasnauða heila.
til dæmis veit ég að kvenfólki í mexíkó þykir rafael marquez vera sætastur þó svo að hann hafi orðið óvinsæll í gær eftir að slá hendinni í boltann og verða þar af leiðandi valdur að víti. nú og svo er fonseca kallaður kinkin og er mjög vinsæll svona eins og stórstjarna og hann spilar með liði sem heitir chivas sem er uppáhalds lið allra í minni tengdafjölskyldu. þjálfarinn er frá argentínu og ekki eru allir sáttir við að hann sé útlendingur, hann reykir mikið og hefur verið gagnrýndur af fjölmiðlum fyrir að blóta og vera dónalegur. svo fylgdist ég með tárin í augunum með fréttum þegar faðir markmannsins osvaldo sanchez lést úr hjartaáfalli tveimur dögum fyrir fyrsta leik mexíkó, osvaldo var flogið heim í jarðaför í skyndi og svo aftur út ásamt fullri flugvél af fjölskyldu rétt fyrir fyrsta leikinn. áður en sá leikur hófst færði markmaður íran honum blómvönd og þá fékk öll mexíkanska þjóðin tár í augun.
þá daga sem landsliðið keppir eru allar götur í mexíkóborg fullar af fólki í grænum landsliðsbolum. fánar standa útum glugga á húsum og bílum og þegar liðinu hefur gengið vel heilsast ókunnugir glaðlega og margir bílar flauta til heiðurs landsliðinu. þá er gaman.
þessa dagana snýst eins og áður sagði allt um fótbolta í mexíkó. kókdósir skarta myndum af leikmönnum, þemað í barnaboxum hamborgarastaða er fótbolti, ef þú kaupir brauð eru límmiðar af fótboltakörlum í pakkanum, í töppum á bjórflöskum gætir þú unnið ferð til þýskalands til að sjá liðið keppa, sjampóbrúsar hafa verið framleiddir með fótboltatappa, ef þú kaupir þvottavél gætir þú unnið ferð út, hin ýmsu fyrirtæki auglýsa þjónustu og vörur sínar með tilvitnunum í heimsmeistarakeppnina, símafyrirtæki gefur þér landsliðsboli ef þú kaupir gemsa og forsetaframbjóðendur keppast við að senda leikmönnum velgengniskveðjur.
semsagt, þessir fáu menn sem skipa liðið þurfa að standa undir miklum væntingum.
ekki vildi ég vera þeir.

hananú. þá er ég komin til íslands. lenti í morgun en hoppaði yfir eina nótt og er því enn stödd í gær. ringlið farið að segja ansi vel til sín. samt er ég komin á vinnustað og reyni að halda gáfulegum svip.
þegar vélin tókst á loft yfir mexíkóborg og ég sá hana undir mér sem endaleysu varð mér hugsað til þess að þarna niðri einhverstaðar væru börnin mín. það er skrýtin tilfinning. þó svo að ég sé nú frjáls sem fuglinn í tvær vikur líður mér hálf tómlega, mig vantar öll lætin sem fylgja fjölskyldumeðlimunum mínum. kannski er það líka þreytan sem gerir mig meyra og væmna að innan, en svo er nú bara það. núna er nótt í mexíkó og þau eru sofandi. mig dauðlangar að hringja en vil ekki vekja neinn. úff.... mig langar aftur út....

í öðrum óspurðum fréttum langar mig að nefna hvursu gaman ég hef af því að bíða í löngum röðum í loftlausum sal eftir því að komast í vegabréfaskoðun á joð eff ká flugvelli. þegar ég lenti í gærmorgun var eins og ein vél frá hverju einasta heimshorni hefði lent á sama tíma og þarna stóð ég og svitnaði innanum hin ótrúlegustu sýnishorn af fólki í svona eins og einn klukkutíma. þarna var að sjálfsögðu samferðafólk mitt frá mexíkó, hellingur af gyðingum með lítil pottlok eða stóra hatta og tvær krullur, góður slatti af kínverjum, nokkur sólbrennd evrópuungmenni með dredda og bakpoka, arabískar fjölskyldur með huldar konur, indverskar konur í sari með gimsteina á enninu, afrískar konur í svakalega skrautlegum og miklum kjólum og með höfuðvafning í stíl og börn hangandi í slæðum á bakinu, einhverjir ítalskir gígolóar með opið niðrá bringu og gullkeðju í hárunum og svo auðvitað hún ég.
einhverra hluta vegna tók ég mér það hlutverk að benda öllum fjölskyldum með ungabörn á að láta flugvallarstarfsfólk vita af sér til að sleppa við röðina og svo fylgdist ég stolt með þar sem þau stungu sér framfyrir himinlifandi og fegin. fékk ég svo tilbaka falleg þakklætisbros frá viðkomandi. marokkósku konunni sem stóð fyrir aftan mig í röðinni þótti ég samt ekki skemmtileg og sá ég hvar brún hennar þyngdist í minn garð í hvert sinn sem einhver fór framfyrir okkur öll. en ég var samt stolt. sveitt en stolt.

gleðilegan stelpudag.

um daginn fórum við í verslanaklasa og ég stakk mér inn að kaupa flugmiða. á meðan væflaðist makinn með afkvæmin fyrir utan. mér seinkaði aðeins. þegar ég kom út héldu afkvæmin á plastpokum. í þeim voru tveir litlir fiskar og tvær litlar skjaldbökur. andskotans vitleysa.
fiskarnir voru skírðir kinkin og tómas en skjaldbökurnar taketsi og patricia. guð má vita hvaðan afkvæmin fengu þessi nöfn en svo var nú það.
í gærkveldi fundum við patriciu uppi í litla plastbonzaitrénu sem er í búrinu. makinn tók hana niður en hrökk við þar sem hún hreyfðist ekkert og lá sem dauð. makinn úrræðagóður skutlaði henni í klósettið og sturtaði niður. þar sem vatnið sogaði hana nær gatinu sá hann að .... hún hreyfðist víst!
nú er patricia ein einhverstaðar úti í sjó og við með samviskuna í molum.

í fyrramálið legg ég ein af stað heim í smá frí frá fríinu.

herra r og lýtalæknaða konan

kona mannsins sem við vorum hjá um síðustu helgi er tuttugu og fimm ára. hann er tuttugu árum eldri. hann á skrjálæðislega mikinn pening eftir að hafa verið spillt og háttsett lögga við landamærin þar sem eiturlyfjum er smyglað til kanans.
nema hvað, hann á villu í acapulco (við hliðina á luis miguel sem er uppáhalds söngvarinn hans elfars), penthouse íbúð í höfuðborginni og risastóran búgarð í queretaro þar sem við eyddum einmitt helginni eins og áður hefur komið fram.
hann (við skulum bara kalla hann herra r.)er lágvaxinn, mjög mörgum kílóum of þungur og á engan hátt aðlaðandi í útliti. gott ef hann var ekki smámæltur í ofanálag.
hún er með litað ljóst hár, gerfineglur, uppskorið nef, uppskorin brjóst, uppskorinn rass (hér þykir nefnilega flottara að hafa stóran og lögulegan rass) og grænar linsur. karlmönnum þykir hún yndisfögur og þeim er nett sama hvort útlitið er náttúrulegt eður ei. hið sama get ég ekki sagt, en hún má eiga það að hún er besta skinn. fordómar mínir höfðu stimplað hana fyrirfram sem gálu og vitleysing, en í eftir allt urðum við hinir mestu mátar eða réttar sagt hinar mestu mætur.
nema hvað, á búgarðinum eru ræktaðar paprikur í öllum litum, risastórar og safaríkar, þar eru líka tré í stórum garði. þangað fórum við að tína ferskjur, plómur, epli, perur, appelsínur, mandarínur og lime. unaðurinn einsamall.
svona garð langar mig í.
núnú, á sunnudaginn keyrðum við svo heim en enduðum á miðri leið í metepec þar sem elsti mágurinn býr í óskaplega vinalegu smáhverfi, eða frekar en hverfi eru þetta 13 hús lokuð af með garði og opnu sameiginlegu svæði. nema hvað, mexíkó átti að keppa við íran í heimsmeistarakeppninni og af því tilefni var kastað upp risatjaldi í garðinum, stórt sjónvarp sett upp, allir fengu landsliðsboli og svo var öskrað og gólað í tvisvar sinnum fjörutíu og fimm mínútur á meðan liðið sigraði 3-1.
eftir leikinn var vippað upp grilli og bjór flæddi uppúr kæliboxum. ansi skemmtileg stemming, enda mikill fótboltaáhugi hér á bæ.
í dag heimsóttum við tengdaafann. makinn minn fann hjá honum gamalt fallegt málverk sem afinn málaði þegar móðir hans dó og hengdi í grafhýsinu hennar. tæpum fimmtíu árum síðar fór hann í kirkjugarðinn og sá að allt hafði verið brotið og mörgu stolið og þá tók hann litla málverkið af maríu mey aftur með sér heim.
nú er málverkið í minni vörslu og mun koma til íslands innan skamms þar sem það mun hljóta sérstakan sess í málverkasafni litlu fjölskyldunnar.

ps. læt fylgja með mynd úr tjaldinu í metepec þegar mexíkó komst yfir 2-1.

ég var að enda við að skrifa langan póst um helgina, búgarðinn með ávaxtatrjánum, ríka svindlarann og lýtalæknuðu konuna hans, fótboltann og fótboltaáhuga landsmanna, en svo gerði ég eitthvað vitlaust og hann dó.
nú ér ég í fýlu.

heyri ég bergmál?

þetta er hljómsveitin sem lék undir á nautaatinu (þar sem ekkert naut var drepið eða meitt).

þessi með hattinn er leobardo. blindur á hægra auga. góður knapi og góð sál.

þetta er sólarpýramídinn í teotihuacan, borg hinna dauðu.

við fórum semsagt í fullorðinsferð til huamantla, tlaxcala um helgina. börnin urðu eftir hjá ömmu og afa. tíu pör fóru af stað á föstudagsmorgunn. keyrðum með leiðsögumann á milli gamalla búgarða þar sem við fengum að skoða hvar naut til ata eru alin, við sáum gamla hestvagna frá 18. öld og gengum um herbergi með gömlum málverkum af fyrrum eigendum sem horfðu niður á okkur á frekar draugalegan hátt. draugalegheitin mögnuðust svo með braki í gólffjölum og marri í dyrum. litla myrkfælna ég átti bágt, en ég hélt mér dauðahaldi í makann alla leið.
eftir að heimsækja búgarðana fórum við til huamantla þar sem við gistum á búgarði sem hefur verið breytt í hótel. þar var fyllerí og karókí frameftir nóttu.
á laugardaginn eftir morgunmat var farið í útreiðatúr, sem var stjórnað af leo og hinum knöpunum á efstu myndinni. eftir útreiðatúrinn fórum við í lítinn nautaatshring þar sem hljómsveitin á neðstu myndinni spilaði undir, við drukkum bjór og átum meðlæti og allir sem vildu fengu að spreyta sig sem nautabanar (án þess þó að bana neinum). nautið var lítið en þó nóg til að fá hjartað mitt litla hlustaðu á til að reyna að brjótast útúr brjóstinu þegar ég fór niður í hringinn og horfði í augu á nautinu.
nú og svo fór nautið bara heim og við fórum að borða. svo var fyllerí og ruglumbull framundir sunnudagsmorgun. og í gær komum við aftur heim þreytt og ánægð.
ole!!!!

þetta er mynd sem ég tók í kirkjubúð.
vantar þig krossfestan krist í fullri stærð fyrir altarið þitt? ef svo er ertu komin á réttan stað...

annars fórum við að skoða pýramída í dag. klifruðum uppá sólarpýramídann. mætti svíum á leiðinni niður. ég sagði ekki hejsan, en ég hugsaði það.
ég hefði verið til í að fá lánaða tímavél í smá stund á meðan ég var þarna. það hefði verið gaman að fá að sjá staðinn eins og hann var upprunalega. aztekar og mannfórnir og gull sem glóir. örugglega eitthvað gott að borða líka.
tengdaafinn sagði mér áðan frá því að fólk á þessum tíma (fyrir komu spánverjana), hafi ekki borðað kjöt nema þá helst af sköllóttu hundunum sínum. þeir höfðu engin dýr til að éta, hesta, beljur, svín eða kindur, þannig að þeir voru mestmegnis ef ekki alveg ávaxta og grænmetisætur.
mexíkanar í dag borða mikið mikið mikið kjöt. svín eru borðuð upp til agna og úr húðinni af þeim er framleitt snakk í poka. svona svolítið eins og kindin á íslandi, en reyndar er hún ekki alveg orðin snakk ennþá, hún er bara lopapeysa og ullarsokkar.

annars er veðrið bara fínt. mun betra en á íslandi samkvæmt mbl.is. mengunin alveg í rólegheitunum og lífið gengur sinn vanagang.
bless á meðan

nú er ferðin búin og hún var svona:
keyrðum í ixtapan de la sal sem er vatnsrennibrautagarður. þar runnum við í vatni frameftir degi og keyrðum svo áfram til taxco. það er bær sem er byggður í fjöllum en húsunum hefur verið klambrað upp á lygilegan hátt. göturnar eru þröngar og liggja upp og niður á milli húsa sem virðast rétt hanga utaní hlíðunum.
þar gistum við.
daginn eftir var förinni heitið til playa ventura sem er pínulítið strandþorp. þar eru ekki hótel eða stórar byggingar heldur bara stráþök sem er tjaldað undir og lítil frekar fátækleg hús. íbúarnir liggja heilu dagana í hengirúmunum sínum og tildæmis nennti maðurinn sem leygði okkur stráþakið sitt ekki að elda ofaní okkur á veitingastaðnum sínum, heldur benti hann okkur á að banka uppá hjá nágrannanum sem fór heim að ná í konuna sína sem svo kom og gaf okkur að borða á meðan maðurinn skokkaði út í búð til að kaupa gosdrykki (þetta var sko veitingastaður).
hugmyndin um að tjalda á ströndinni hljómaði rómantísk og skemmtileg á leiðinni þangað.
þegar við lágum öll fjögur klístruð af salti, sandi og svita inni í tjaldi að reyna að sofna í 35 stiga hita og raka, hætti hugmyndin að virka. svo fór að rigna og allt varð blautara en það var fyrir.
daginn eftir pökkuðum við saman og keyrðum til acapulco.
þar biðum við í einn dag eftir stórfjölskyldunni, en ásamt þeim eyddum við því sem eftir lifði vikunnar við sundlaugarbakka með drykk í hönd, á góðum veitingastöðum og á hótelherbergjum með baðherbergi og loftræstingu.
á kveldin fórum við stóra fólkið út að fá okkur bjór og soleis og á aðfaranótt sunnudags fórum við á risastórt diskótek þar sem við reyndumst aldursforsetarnir.

ég man ekki betur en að við vinkonurnar höfum dansað ansi venjulega þegar við vorum þetta 17-20 ára. núna sá ég ekki eina einustu stelpu dansa öðruvísi en sexí, með mjaðmirnar útum allt og hreyfingar sem myndu sóma sér vel á klámbúllu.
hvað er það?

nema hvað, við komum í stórborgina aftur í gærkveldi og núna erum við að ná okkur.
makinn nældi sér í hálsbólgu, tengdamamman datt framúr rúminu og meiddi sig í hnénu og ég sofnaði í bílnum á heimleiðinni til þess eins að fá hnykk á hálsinn við að keyra í holu og nú er ég óskaplega fín með risastóran hvítan kraga um hálsinn.
svona fór um sjóferð þá...

við erum ekki enn farin á ströndina. höfum verið á dinglumdangli hingað og þangað um bæinn en erum semsagt búin að pakka niður og munum leggja af stað á morgun á rúntinn. gistum heima hjá stærsta bróður í nótt eftir að drekka áfenga vökva, en það er um eins og hálfs til tveggja tíma keyrsla á milli heimila sem þó tilheyra bæði norðurhluta höfuðborgarsvæðisins.
í dag þar sem við keyrðum og keyrðum og keyrðum heimleiðis komst ég ekki hjá því að hugsa hversu svakalega þessi borg er komin langt frá náttúrunni sem hún eitt sinn var. jújú, það er sosum ágætis slatti af trjám hingað og þangað, en þessi tré eru samt eiginlega meira skraut en náttúrufyrirbæri. þau standa ofaní gangstéttum sem eru svo margar orðnar skakkar eftir tilraunir rótanna til að komast upp á yfirborðið.
í flestum hverfum má sjá eitthvað af trjám. í fátækustu hverfunum eru þau fæst og grámyglulegust. þar eru húsin svipuð og flest í zamora michoacan, gráir múrsteinakassar sem hefur verið klambrað upp á ótrúlegasta hátt, eða jafnvel bárujárn og pappakassar þar sem ástandið er allra allra verst.
gömlu hverfin skiptast í tvennt. þeim sem er vel viðhaldið og þau sem hafa fengið að grotna niður í tímans rás. ég bý í einu sem er því miður svolítið að grotna.
í þessum gömlu hverfum eru húsin rosalega falleg, með miklu skrauti í kringum glugga og dyr og fallega rimla fyrir (hér eru nefnilega rimlar fyrir öllum opum þar sem einhver gæti mögulega smeygt sér inn). húsin í miðbænum og þau sem eru frá tímum spánverjanna eru mörg hver ótrúlega flott, með ljónshausa og styttur í kringum glugga og hvaðeina.
þegar ég sé svona falleg hús sem eru að mygla klæjar mig í fingurna af tilhugsuninni um að fá að gera það upp, laga og færa í fyrra horf. úff hvað ég væri til í að stunda slíkt.
nema hvað, gömlu ríkustu hverfin eru gróðursælust. þar er hvert hús virki og lóðirnar stórar. þegar keyrt er um má sjá glitta í mjög fallegar villur á bak við ókleyfa múra og eftirlitsmyndavélar. þar er öllu haldið vel við.
í nýju ríku hverfunum er að finna háhýsi. allt voða bling bling eins og einhver myndi segja. stál og speglar. íbúðirnar eru fyrsta flokks og í bestu byggingunum má finna sundlaug, líkamsræktarsal, skrifstofur, hárgreiðslustofu, snyrtistofu, matvörubúð, veislusal, barnagæslu og ekki má gleyma gífurlegu eftirlits- og öryggiskerfi. margir kalla þetta gullbúrin, en þangað leitar nú fleira og fleira fólk af efri millistétt. svona eitthvað eins og ungt fólk á uppleið sem smalast saman í grafarholtinu.
ef ég hugsa nánar útí það þá er ég stödd í hverfi sem var einu sinni eitt af fínustu hverfunum í borginni. þegar tengdaafinn byggði það bjuggu hér í nágrenninu leikarar og frægt fólk. í næstu götu bjó meira að segja sjálfur fidel castro þegar hann var í útlegð að skipuleggja kúbönsku byltinguna.
hverfið inniheldur slatta af ósmekklegum nýlegri húsum og ég hef tekið eftir því að viðhald eldri húsanna er á uppleið. reyndar má finna góðan helling af húsum sem má laga, en ég hef þó séð það mikið mikið verra. í þessu hverfi er mikið um skakkar gangstéttar.

jamm og jæja.... svo skrifa ég bara meira þegar ég flækist í neti.

indíánakona að selja skart í coyoacán í mexíkóborg (sem er hverfið þar sem frida kahlo og diego rivera bjuggu)

á leið til zamora michoacan.

keyrðum í gær í rúma 4 tíma til zamora í michoacan héraði. þurrt landsvæði á leiðinni og góður slatti af múrsteinakumböldum sem fólk býr í. sáum mikið af fólki bogra yfir jarðaberjauppskeru og horaðar kýr í skuggum af gráleitum trjám eða risastórum kaktusum.
í norðri ganga karlmenn um með kúrekahatta í kúrekastígvélum og kúrekaskyrtum. konurnar eru með sítt hár.
við eyddum deginum á hóteli undir sólinni í volgri sundlaug. fínt hótel og ágætis miðbær í zamora þrátt fyrir ýmislegt óspennandi.
keyrðum aftur í stórborgina í dag. er að bíða eftir að fá dómínós-pítsu á mótorhjóli. hann hefur 4 mínútur, annars verður hún ókeypis.

hér er voða mikið í gangi vegna forsetakosninganna sem verða 2. júlí næstkomandi. ein kona er í framboði en hún er ekki á meðal þriggja efstu samkvæmt könnunum. einn hinna efstu er andrés manuel lopez obrador, borgarstjóri höfuðborgarinnar. hans slagorð er hinir fátæku fyrst, í allra hag. hann er á vinstri kantinum. efri millistétt og efri stéttir eru ekki hrifnar af honum. mér þykir þó rökrétt hugsun að eyða glæpum og bæta þjóðfélagið með því að veita fátækum menntun og tækifæri. þá verða vonandi færri sem sjá sér hag í að ræna, skemma og meiða. hinir ríku eru hræddir um að peningarnir þeirra fari í subbulýðinn sem hefur ekkert gert til að eiga þá skilið.
um þetta má sosum deila fram og tilbaka og það er einmitt það sem fólk gerir hér þessa dagana.
annars gengur lífið sinn vanagang.
gaurarnir sem hafa verið hér úti á horni síðustu 20 ár að selja góða hirðisdót eru enn á sínum stað, gamli rakarinn á gömlu rakarastofunni í gömlu ljósbláu stuttermaskyrtunni sinni er þar sem hann á að vera, skósmíðahjónin er enn að laga skó og kjöt-, kjúklinga-, grænmetis- og ávaxtasalarnir eru allir á básunum sínum þar sem þeir hafa verið síðan ég kom hingað fyrst fyrir einum 13 árum síðan.
tengdaafi minn hefur ekkert elst síðan ég kynntist honum, hann er að verða 90 ára en hætti nýlega að nota staf. hann keyrir enn, reyndar svolítið eins og mister magú, en hann keyrir samt. sá gamli kemur hingað til tengdamóðurinnar í mat tvisvar í viku. þegar hann kemur segir hann okkur sögur frá því að hann var ungur drengur á árum mexíkönsku byltingarinnar. þegar hann reið um búgarðinn sem frændi hans sá um og hjálpaði indíánunum sem unnu við uppskeruna. hann segir okkur frá foreldrum sínum sem fengu ekki að giftast vegna þess að hún var af sígaunaættum og ekki talin samboðin barnsföður sínum sem var af fínum spænskum ættum. hann lýsir fyrir okkur frændanum á búgarðinum sem var stór og brúnn með mikið yfirvaraskegg, stóra sylgju á beltinu sínu, stóran hatt, stór stígvél og byssu í slíðri.
mér þykir gaman að fá að ferðast aftur í tímann með honum afa. magnað að hugsa til þess að á sama tíma voru ömmur mínar og afar á íslandi að alast upp við gersamlega ólíkar aðstæður.
hérna var þetta meira svona eins og kryddlegin hjörtu. fyrir þremur kynslóðum bróderuðu konur samfaralökin sín fyrir brúðkaupið, karlar komust upp með að taka sér konur í bókstaflegri merkingu og konur eyddu mánuðum og jafvel árum svartklæddar og meira og minna innilokaðar í sorg þegar einhver mikilvægur fjölskyldumeðlimur lést.
mmm.... gott ef ég sé ekki eitthvað sameiginlegt við gamla frostið á fróni.

soddan lúxus að vera í fríi. alltaf hægt að vera að gera eitthvað nýtt. eyddum miðvikudeginum í metepec þar sem elsti bróðirinn býr. borð og stólar úti í garði, mikill matur og mikið um drykki. ósköp kósí og fínt. brann reyndar óvart á öxlunum, veit ekki alveg hvernig því ég reyndi að vera í skugga allan daginn.
í gær ætluðum við með börnin og bróðurson makans í skemmtigarðinn six flags (sem hét áður reino aventura þar sem ég gerðist svo fræg að hitta keikó á meðan hann bjó þar árið 1994). nema hvað, í fréttum var okkur tilkynnt um hrikalegar mótmælagöngur út um allar trissur sem myndu loka öllum helstu götum allan daginn í gær þannig að við ákváðum að fara bara gangandi í næsta almenningsgarð og leyfa krökkunum að sprikla þar.
í dag ætluðum við svo í fánana sex en þá eyddi síðburðurinn nóttinni í hefnd moctezuma þannig að makinn fór einn með frændurna tvo og ég er hér heima með tengdamóður og síðburði á náttfötunum.
hefnd moctezuma er semsagt niðurgangurinn sem aztecakonungurinn sendir ljóshærðum ferðalöngum sem eiga leið um lönd hans, en hann er að hefna sín fyrir yfirtöku spánverjana á konunsdæmi sínu á sínum tíma.
það hefur farið framhjá honum að þó svo að dóttirin sé ljós yfirlitum er hún samt ein af samlöndum hans og á rætur að rekja í eina áttina til indíána.
annars er gaman að því að börnin mín geta rakið ættir sínar til vestfjarða, danmerkur, lækjargötu, gyðinga, spánverja, sígauna, frakka og indíána.
nema hvað, á morgun er ég að fara í kvennamorgunmat heim til láru frænku, á sunnudaginn ætlum við að reyna að fara að skoða uppstoppuðu fólks sýninguna þarna frá þýskalandi (hún er semsagt staðsett hér í augnablikinu), á mánudaginn förum við norður til guanajuato með hector mági, komum heim á miðvikudag, og förum svo til acapulco 24. maí.
ójá. margt að gera í fríinu.

vaknaði í morgun með bólgna ökkla, hné, úlnliði, eyru, augnlok, neðra bak, hendur, tær og olnboga. svo er kláði í öllu draslinu bara svona rétt til að toppa ástandið.
í dag er mæðradagurinn hér úti og voða veisluhöld. og ég svona eins og uppblásinn grís.
mér skildist á lækninum sem skoðaði mig áðan að ég sé eiginlega bara of fín fyrir umhverfið. daman vön tæru lofti, unaðslegu vatni, ómengaðri fæðu og hreinu umhverfi.
andskotans stælar í líkamanum mínum....

lenti í barnaafmæli í gær. jedúddamía. einhver arturo sem varð 7 ára og amma hans er vinkona ömmu minna barna þannig að okkur var boðið þó svo að hvorki ég né dóttir mín höfum séð hann fyrr. fór með síðburðinn, en frumburðurinn er of þroskaður að eigin mati fyrir svona lagað.
veislan var í leigðum sal. veggirnir voru málaðir með ýmsum disney fígúrum og það voru rennibrautir, kastali, gryfja með svömpum til að hoppa ofanaf kastalanum, lítil borð og stólar fyrir foreldra. í einu horninu var vifta sem náði þó ekki að Þurrka svitann af mér, en ég hef aldrei áður eytt heilum degi með blautar rasskinnar (plastsetan á stólunum hjálpaði heldur ekki til).
nú og þarna hlupu sveittir krakkar upp um allt og mín þar á meðal. tónlistin dunaði og yfirgnæfði næstumþví krakkaskarann. ætli það hafi ekki verið um 100 eða 150 manns á svæðinu.
allir fengu að éta tacos og fótboltavallarköku eftir að trúðarnir komu í heimsókn og tvær pinjötur voru slegnar í klessu. eftir 4 klukkustunda hamagang og læti vorum við leystar út með pokum fullum af nammi.
nú situr innkaupapoki með nammi uppi í skáp og ég er alveg að losna við suðið úr eyrunum.

má ég þá frekar biðja um kökur og meððí í rólegheitunum heima svona eins og ég geri á íslandi.

þá er litla familían semsagt komin aðeins hærra en hvannadalshnjúkur. krakkarnir eru hin ánægðustu og við líka. litlar tæplega 4 ára frænkur hafa verið óaðskiljanlegar síðan við lentum í gærkveld, önnur talar spænsku og hin svarar á íslensku en einhvernvegin skilja þær hver aðra fullkomlega. (reyndar virðist vera að byrja að hrikta í stoðunum einmitt núna...)

annars langar mig mest til að segja ykkur frá honum claudio.
hann heitir claudio torres velazquez og fæddist í mars 1982 í 300 húsa þorpinu tlapitzalapan. hann er með svart burstaklippt hár, brúna húð, frekar grannur og lágvaxinn og fyrir ofan munninn er hann með hár og hár á stangli sem eru að reyna að líkjast yfirvaraskeggi. indíánum vex lítið líkamshár, en á móti verða þeir ekki sköllóttir.
hann sat fyrir framan okkur í flugvélinni frá new york til mexíkó. á einhverjum tímapunkti flugferðarinnar kom hann til okkar og bað okkur um að hjálpa sér við að fylla út eyðublöð fyrir tollinn vegna þess að hann kann hvorki að lesa né skrifa, enda hefur hann alltaf þurft að vinna og hefur ekki verið í skóla. það er hvort eð er ansi lítið af menntun að fá í þorpinu þó svo að frambjóðendur lofi bæjarbúum alltaf gulli og grænum skógum rétt fyrir kosningar.
hann sagðist hafa verið rúm 2 ár í bandaríkjunum, en þangað fór hann til að vinna fyrir sér og freista gæfunnar. hann hafði aldrei flogið áður, en hann hafði borgað einhverjum gaur 1800 dollara fyrir að hjálpa sér yfir landamærin. hann gekk í 22 klukkustundir frá mexíkó til texas. endaði svo sem aðstoðarmaður á veitingastað í new york.
hann var stressaður yfir því að komast í gegnum vegabréfaskoðun vegna þess að hann á ekkert vegabréf. hann var með snjáð fæðingarvottorð og fölsuð persónuskilríki. hann var á leiðinni heim af því að pabbi hans lést og nú verður hann að taka við af honum og vinna fyrir móður sinni heima í tlapitzalapan. hann sér ekki fram á að fara aftur úr landi.
það eina sem er hægt að gera í þorpinu hans er að rækta kaffi, appelsínur, mangó eða aðra ávexti og grænmeti. það skiptir víst ekki miklu máli hvaða tegundir hann ræktar, þær eru allar illa borgaðar. mikil vinna fyrir sama og engan pening. ástæðan fyrir því að hann fór í burtu til að byrja með.
nema hvað, við fórum samferða claudio í gegnum flugvöllinn, leiðbeindum honum og biðum eftir því að hann kæmist í gegnum vegabréfaskoðunina. hann komst í gegn.
eftir að við lentum átti hann eftir að koma sér á rútubílastöð og sitja svo í rútu í 7 klukkutíma.
á leiðinni út af flugvellinum rétti makinn minn honum nafnspjald með tölvupóstfanginu sínu. á íslensku benti ég honum á að maðurinn kynni ekki að lesa, en claudio brosti bara og sagðist hvort eð er ekki vita hvað tölvupóstur væri.

á morgun leggjum við land undir fót og leggjum af stað til le mexique.
þegar þangað verður komið ætla ég að reyna að vera dugleg að komast í netið til að skrásetja ferðir mínar sléttar og jafnvel dæla inn einhverjum ljósmyndum.

úff, nú er ég komin með fiðring í maga og stressræpu.

horfði á tvo tíma af samsæriskenningum um ellefta september í gær. samsæriskenningasmiðir virka yfirleitt frekar klikkaðir, svona svipað og ofsatrúarfólk, að mínu mati.
ég er samt svo meðvirk að lendi ég í ágætlega vel rökfærðum samsæriskenningum gæti ég alveg fallið fyrir þeim. skipti svo um skoðun um leið og ég heyri góð rök gegn kenningunni. og snúa sér í hring.

hvernig er hægt að hætta að vera meðvirkur? eða er nauðsynlegt að hafa meðvirkt fólk í heiminum og á ég bara að vera áfram svona?

What type of Fae are you?

enn styttist í brottför og ég er búin að velja efnisminnstu fötin mín ofaní ferðatösku sem liggur bara og bíður. við erum öll orðin spennt, enda langt síðan börnin hittu hina fjölskylduna sína og það verður víst ýmislegt á dagskrá við komu okkar út. meðal annars er nánasta fjölskyldan (tengdaforeldrar, 3 stk. mágar, 3 stk. svilkonur og 4 stk. börn) á leið ásamt okkur í vikuferð til acapulco. going loco down in acapulco. skildi reyndar aldrei hvernig þeim tókst að láta þetta ríma, en hvað um það... þetta verður ansi fínt, flott hótel og piña colada og soleis.
merkilegur andskoti hvað þessi vika virðist annars ætla að vera lengi að líða...

annars er munnlegt próf á dagskrá í dag. merkilegt nokk þá er ég farin að skilja hvað þau segja og þau virðast meira að segja vera farin að skilja mig og umræðuefnin eru komin á mun hærra plan en þau voru í upphafi. og allt þetta á aðeins 4 mánuðum. gjöri aðrir betur.
blessaðir snillingarnir.

í gær bloggaði ég eins og ég ætti lífið að leysa. svo fékk ég villumeldingu og allar mínar hugsanir hurfu eins og dögg fyrir sólu. það tók mig þónokkra stund að ná heilli hugsun aftur inn í höfuðið á mér.
já ég veit að ég hefði átt að gera þetta í word fyrst. fyrr má nú um kenna en af læra segi ég nú bara.
hér í vinnunni er allt að verða vitlaust, nema auðvitað nemendurnir sem verða gáfaðri með degi hverjum. við hömumst við að fylla þau af fróðleik ýmiskonar og þau hamast við að kvarta yfir því hvað er mikið að gera. hnuss segi ég nú bara. þetta á að heita undirbúningur undir háskóla þar sem hver og einn fær að hanga í lausu lofti algerlega á eigin forsendum og hluti þjálfunar þeirrar sem ég þykist vera að veita felst í því að brúa bilið á milli grunnskóla og háskóla. fólk þarf að kunna að bera sig eftir björginni.
ólafur reið með björgum fram.

rétt rúm vika í brottför. sjiiiiiiiiit hvað ég hlakka til.

bloggerinn eitthvað að stríða mér í dag...

hvað felst í því að gifta sig?
á hvaða tímapunkti ,,á" að gifta sig?
breytist eitthvað?
verður allt í sambandi við giftinguna að vera óhemju rómantískt?

arg!

það er eitthvað við prump og kúk.... átta mig ekki almennilega á hvað það er sem gerir fyrirbærin svona óendanlega fyndin. það væri nú sennilega hið skemmtilegasta mál að rannsaka rætur rassaboruhúmors. eða kannski ekki. ætli það myndi ekki bara drepa fyndnina niður. tjah... maður spyr sig...
ég var sko að lesa kúkasögu eftir nýjasta meðlim tenglalistans míns sem heitir hugi og ég neita því ekki að tár runnu niður kinnar mínar tvær (andlitskinnarnar).

annars er ég að dunda mér við að lesa draumalandið, sjálfshjálparbók handa hræddri þjóð.
ansi skemmtilegar pælingar og röksemdafærslan er alveg að virka fyrir mig. ætli allir séu sammála?

mín komin aftur á vinnustað. já og ég skrifa viljandi allt með lágstöfum, það er sko stíll. svona halldórslaxnesstælarnir mínir.
nema hvað... styttist í langa sumarið og mér hlakkar svog til að komast úr landi eins og eitt ögnarblik. það eru víst einar þrjátíu gráður á áfangastað. áætlað er að keyra um landið, líklega niður til guatemala, en mér skilst að í chiapas héraði sé hitinn um og yfir fjörutíu gráðurnar.
púff segi ég og svitna í handarkrikunum.

frímínútur búnar. farin að vinna.

nú er litla gula húsið ekki lengur mitt. búin að afhenda lykla og alles. þar fór það.
litla familían flutt inná innlendu foreldrana. það er alltaf ákveðið rask þrátt fyrir að í þessu tilfelli séu foreldrarnir hreint ágætis eintök. það er bara alltaf eitthvað við að flytja inná aðra....þið vitið hvað ég á við.
en jæja, ferðatöskuástandið á sosum ekki eftir að vara lengi, ekki nema fram í ágúst (upphrópunarmerki).
djöfull á ég eftir að vera orðin þreytt á að eiga ekki fastan samastað. en þó er ekki svo illu aflokið að ekki fáist eitthvað eigi svo alslæmt, en við munum semsagt eyða sumrinu í föðurlandi föður barna minna og föðurfjölskyldu þeirra og þar verður nú engin þörf á föðurlandi enda hitinn þetta í kringum þrjátíu stigin (gef og tak).
nema hvað. nú er ég á leið í bíó.
góðar stundir.

eigið góð páskaegg, góða frídaga og gleðilega páska.

fór í fyrsta skipti í jógatíma um daginn. komst að því að ég er stirð, þunglamaleg og hef mjög takmarkað jafnvægi. fékk svo harðsperrur af öllu draslinu.
tíminn sjálfur var reyndar ósköp fínn. enginn svona hamagangur eins og sá sem verður alltaf til þess að ég forðast líkamsræktartíma. svo var líka skemmtilegt að heyra konuna í fremstu röð prumpa með reglulegu millibili.
varð reyndar sjálf að halda aftur af mér á köflum, enda ýmiskonar óvenjulegt álag í gangi þegar legið er á bakinu með hnén á enninu og hendurnar undir rassinum.
er að hugsa um að skreppa í nokkra tíma í viðbót, en ef ég finn engan mun á stirðleika, þunglamalegheitum og jafnvægi eftir....skulum við segja....mánuð, þá er ég hætt.

kynskiptingar eru meiri konur en konur. (sem kemur málinu sosum ekkert við en ég er bara að hugsa....)

hann fór í veiðiferð í gær, hann wolfgang bóndi
hann skildi húsið eftir autt og okkur hér
við erum glöð á góðri stund og syngjum saman
vísuna sem (lala) kenndi mér.
köttur klukka hreindýr svín og endur
fyrir löngu
hófu saman búskap hér og sjaaaaaá
jorolorolúhúhú, jorolorolúhúhú, mjá mjá mjá mjá ahaha
-ll-


ég er með vöðvabólgu og ætla í nudd.
skyldi vöðvabólgan vera tengd niðurstöðum færslunnar hér á undan?
ég spyr

það eru til ýmsar gerðir af fólki.
sumir eru alltaf í vörn og upplifa stanslaust að verið sé að traðka á rétti þeirra. það fólk rífst oft og á til að blokkerast á röksemdir og sjónarhorn annarra. vill líka helst tala um sitt og sína frekar en að hlusta á aðra.
önnur gerð fólks reynir að vera ósýnileg. það er fólk sem brosir oft litlu svona ,,allt er fínt, ekki taka eftir mér" brosi. fær fjólubláa flekki um allan líkamann sé athygli beint að þeim en hefur oftar en ekki fjandi gáfulega hluti fram að færa og semur dúndurgóð ljóð.
ein týpan er þessi svali sem höndlar athyglina vel, sækist eftir henni, er alltaf kaldur sem klaki og er haldinn óbugandi vissu um eigið ágæti og góðar gáfur. þessi týpa á oft til hnyttin tilsvör við öllum fjandanum en á til að rugla orðatiltækjum og málsháttum a'la bibba á brávallagötunni. gæti verið lélegur í stafsetningu
grúskarinn er týpa sem á í ástarsambandi við bækur og upplýsingabrunna ýmiskonar. hann veit margt um fáránlegustu hluti og er mjög vinsæll í spurningalið. hann er góður spjallari þegar rætt er um hans áhugasvið, en kann oft á tíðum betur við sig í fortíðinni en nútíðinni.
enn önnur gerð fólks er þessi sem er alltaf að reyna að þóknast öðrum. þessi týpa segir yfirleitt aldrei nei við neinu og fer stundum útí hinar undarlegustu aðgerðir í þeim tilgangi að hjálpa, geðjast og redda öðrum. þessi týpa er heldur ekki góð í að sækjast eftir hjálp og henni þykir óþægilegt að láta hafa fyrir sér. fólki í þessum flokki þykir erfitt að lenda í deilum og hún er vís með að láta vaða yfir sig til þess að forðast vandræði og vesen. hún fær líka sting í hjartað þegar hún upplifir eða hana grunar að einhverjum líki ekki við hana og þann sting getur verið erfitt að losna við.
hún þarf að læra að brynja sig og hleypa ekki hvaða rugli sem er inná sig.
einhverra hluta vegna held ég að ég tilheyri þessari síðastnefndu týpu. hreint út sagt ekki auðveld staða.

einhverntíman væri gaman að skoða viðbrögð fólks ef að ég klóraði mér í rassinum (innanundir buxunum) og þefaði svo vel og vandlega af fingrinum á mér á meðan verið er að tala við mig.
hehehe... eða kannski fyrir framan hóp af fólki.
svo væri hægt að þurrka puttann í peysuna og stinga honum beint upp í nefið og tengja slummuna beint niður í munn (og horfa rangeygð niður á meðan). þurrka afganginn af horinu í ermina og klóra sér svo lengi og vel í eyranu áður en ég skoða hvað ég fann þar og hreinsa svo undan nöglinni með framtönnunum. smjatta svo aðeins og brosa.

góða helgi

það er yndislegt að eiga fólk í heiminum sem alltaf er hægt að tala við eins og ekkert hafi í skorist, jafnvel þó að einhver ár líði á milli endurfunda eða spjallrásaspjalla (þegar einhver er í útlandi).
það er góð tilfinning að þykja vænt um fólk og vita að einhverjir muna alltaf eftir þér og hugsa til þín endrum og sinnum og vilja þér allt hið besta.
það er gott að eiga fjölskyldur hingað og þangað.
ég hef kynnst helling af fólki á mínum rétt rúmu 30 árum, en það fólk sem hefur á einhverjum tímapunkti verið hluti af lífi mínu er mjög margt horfið úr því. þeir sem taka ekki lengur pláss í daglega lífinu en taka ennþá pláss í hjartanu og í góðu minningunum er fólkið sem skiptir máli í minni tilveru. og að sjálfsögðu líka fólkið sem tekur plássið í daglega lífinu, en það er sér kapítuli útafyrir sig.

nú er ég að kafna úr væntumþykju...

nú lítur út fyrir að við hin fjögur fræknu munum eignast húsnæði handan við götuhornið eða niðri á klapparstíg.
það eina sem ég tengi við klapparstíg er rakarastofa, en nú hýsir hann víst trendí fyrirbæri eins og dauðabúðina, grænmetismatarbúllu og sirkus. sem minnir mig á það... einu sinni fyrir langa langa löngu var ég beðin um að kyssa dauðahönnuðinn, af mjög auðútskýranlegum ástæðum sem ég mun hinsvegar ekki útskýra einmitt núna en þeir sem muna umræður aftur í tímann gætu skilið.
nema hvað, ég neitaði að kyssa manngreyið, ólíkt öðrum stúlkum í sömu sporum, þannig að ég fékk séns á því að þykjast bara kyssa hann og henda svo nærbuxum í gólfið.
ég efast einhvernvegin um að ég gæti leikið í ástarsenu án þess að fá kaldan svita, aulahroll helvítis og skjálfta í ískalda útlimina. það yrði þá senuhelvítið...

nema hvað, hefst ný lota á morgun og er það vel. það er óhollur andskoti að hafa of mikinn tíma til að vera í líkamsræktarsölum. þá staðreynd verð ég stöðugt sannfærðari um, en eins og staðan er í dag geng ég um sem væri ég spastísk og tel mig heppna ef ég dett ekki niður tröppurnar heima hjá mér (sem ég þjáist við að fara upp og niður oft á dag). ástandið má rekja til lærvöðvaþjálfunar sem fór úr böndunum.
annars gaman að segja frá því að á föstudaginn var ég næstumþví búin að hrynja niður helling af tröppum og beint í flasið á sveittum bubba morthens. þá var ég semsagt nýbúin að gera fjárans fótaæfingarnar, klöngraðist svo upp í herbergi til að gera magaæfingar, en þar sem ég stóð aftur upp til að koma mér í sturtu mætti segja að fyrrnefndar æfingar hafi sparkað inn (svo ég þýði beint úr engilsaxnesku).
núnú, ég lagði auðvitað af stað niður tröppurnar óafvitandi um dauða lærvöðvanna, en þegar ég byrjaði að labba niður fann ég hvernig lærin á mér fóru í verkfall og ég varð eftir í lausu lofti fótalaus. þá komu handleggsvöðvarnir sér vel, en mér tókst að grípa í handriðin og brölta niður eins og lömuð manneskja sem er að reyna að byrja aftur að ganga. þetta gerði ég á eins óáberandi hátt og mér var mögulegt, en ég vonaði þá og vona enn að viðstaddir hafi frekar tekið eftir feita karlinum í rauða bolnum sem missti af hlaupabrettinu og skaust á ógnarhraða afturfyrir sig og klesstist á spegilinn.
hehehehehe.... hann var fyndinn.

talandi um fyndið... verð að stela brandaranum hans þórðar því hann er svo góður. en hann er semsagt svona:

a dyslexic man walked in to a bra...

einu sinni ekki alls fyrir slöngu vann ég á skrifstofu. það var reyndar aldrei alveg minn tebolli en ég lærði þó ýmislegt á veru minni þar...sem er reyndar önnur saga.
en semsagt þegar ég var að vinna þarna lék ég mér stundum að því að lesa nöfn í þjóðskránni, enda mikil áhugamanneskja um nöfn og agötu christie bækur, en það er önnur saga.
áðan fann ég miðana þar sem ég hafði dundað mér við að skrifa niður nokkur þeirra nafna sem mér þóttu merkileg, skrýtin, furðuleg, fyndin eða bara gaman að segja þau oft.
hér með mun ég skrá á spjöld alheimsvefjarins þau nöfn sem ég skrifaði hér um árið á litla post-it miða:
sturlaugur, ína, engilbjört, engill, engiljón, engilbertína, engilráð, enóla, sívar, dagmann, karel, albína, guðgeir, kristbergur, ásólfur, gógó, metta, hjálmdís, húni, kallý, gunnrún, sumarrós, rósant, rósanna, rósar, rósberg, rósbjörg, rósfríð, rósi, rósinkar, rósinberg, rósíka, róslín, róslind, rósný, runný, helma, valþór, friðný, styrr, ríkey, jónheiður, bjarnþrúður, randíður, sölvey, hugborg, víoletta, jósavin, danival, þórvör, mörk, eyðfríð, ástmar, fura ösp, æska, æsgerður, lofthildur, loftveig, logey, þorbera, ædís, álfdís, friðbert, magný, hallfreður, dagbjartur, ótta, uni, njála, íren, líneyk, arngunnur, bergrós, ljósbrá, júníus, ölvir, metúsalem, kúld, hrollaugur, bertil, dúfa, sigurhjörtur, bjarmi, jóel, ýrar, bersi, alvar, marmundur, hörn, elínbergur, reynar, jarl, márus, abelína, aðalrós, njóla, nýbjörg, odda, októ, salmanía, ölveig, öndís, þiðrandi og ögmundína.

og hananú

fékk þetta í tölvupósti áðan. hringdi heim til nöfnu minnar til að ganga úr skugga um sannleikann í málinu. hann er algjör og skipið leggur af stað á sunnudaginn næstkomandi. skipið heitir hringur og liggur við grandagarð nálægt vélsmiðjunni gjörva (var mér sagt).
hér kemur svo bréfið sem ég fékk:

Kæru vinir og félagar, þannig er að það er að fara skip á vegum fjölskyldu
minnar til Namibíu eftir ca. viku.

Þar er mikil fátækt og atvinnuleysi. Kristján sonur minn er búin að vera
þar í tæpt ár núna, vinnur ásamt pabba sínum og bróðir að útgerð.

Þeir eru feðgar að sigla skipi þangað um helgina, eins og áður sagði. Eftir
að hafa gengið um þetta stóra skip galtómt, hvort við hérna heima gætum ekki
nýtt þetta tækifæri og sent eitthvað með þessu skipi.

Að höfðu samráði við feðgana, þá er það helst eitthvað TENGT BÖRNUM OG KONUM
SEM KÆMI SÉR BEST. ÞAÐ ERU NOKKRAR KONUR ÞARNA AÐ REYNA AÐ KOMA AF STAÐ
LEIKSKÓLA FYRIR BÖRN. þÆR HAFA FENGIÐ HÚSNÆÐI, EN ALLT ANNAÐ VANTAR.

NÚ SENDI ÉG YKKUR SEM ÉG ER MEÐ Á PÓSTLISTA HJÁ MÉR, ÞENNAN TÖLVUPÓST, MEÐ
VON UM GÓÐ VIÐBRÖGÐ.

ÞIÐ LEIKSKÓLAKENNARAR SITJIÐ KANNSKI UPP MEÐ EITTHVAÐ Í GEYMSLUNUM Í
LEIKSKÓLANUM OG/EÐA VITIÐ UM EITTHVAÐ SEM HÆGT VÆRI AÐ NÝTA.

PAPPÍR, LITIR OG Þ.H. VÆRI LÍKA VEL ÞEGIÐ.

SAUMAVÉLAR, ER ÞAÐ SEM KONURNAR DREYMIR HELST UM OG EITTHVAÐ HANNYRÐA TENGT.

ÁGÆTU VINIR, LÁTIÐ NÚ ÞESSI BOÐ GANGA ÁFRAM FYRIR MIG Í VIKUNNI OG SÖFNUM Í
SKIPIÐ.

SKIPIÐ LIGGUR Í REYKJAVÍKURHÖFN, FYRIR ÞÁ SEM HAFA TÖK Á AÐ KOMA HLUTUM
ÞANGAÐ.

EÐA HAFIÐ SAMBAND VIÐ MIG OG ÉG GET NÁLGAST HLUTI HJÁ YKKUR.

HAFIÐ SAMBAND, BESTU KVEÐJUR, MAJA KRISTJÁNS. SÍMI: 664-5845 OG
HEIMASÍMI: 555-3487

nú bið ég um álit ykkar merkisfólks og svör við eftirfarandi spurningum er spyr ég mig þessa dagana.

hversu alvarlegt mál er ritstuldur?
er hann léttvægari ef stolið er af netinu?
er meira í lagi að taka efni af einum síðum en öðrum?
er hann í lagi á einhverjum sviðum samfélagsins, s.s. í grunnskóla og framhaldskóla?
hvenær er ritstuldur ekki ritstuldur?

eru til ritstultur eða ritsultur?

lokapróf á morgun. svo hægist um hjá mér næstu tvær vikurnar og þá get ég einbeitt mér að húsaskoðun.
fjölskyldan mín öll (og þá á ég við minn eigin afleggjara, foreldra mína, systur og mág), er að fara að flytja í apríl og maí. það verður nú meiri endemis vitleysan get ég sagt ykkur, enda skyldmenni mín ekki þekkt fyrir að henda dóti.
systir mín á meðal annars hið ótrúlegasta smádót og furðulegheit sem hún hefur sankað að sér síðan hún var...tja... tveggja ára, og það er sjaldgæft að hún hendi. reyndar gerðist það hér um árið að hún hélt garðsölu ásamt geðóðum handrukkara í garðinum á bakvið hjall nokkurn sem ég bjó í, en í þeirri sölu seldi hún hina ýmsu muni úr æskusafni sínu. nokkra þeirra á ég sjálf reyndar í dag því ég tímdi ekki að hún myndi selja þá...en það er önnur saga. ég leyfi mér þó að efast um að hún eigi eitthvað minna dót í dag en hún átti fyrir garðsöluna atarna.
núnú og foreldrar mínir eru annað keis útafyrir sig. þar sem þau hafa reynt að flytja sem minnst síðustu tuttuguogsex árin, hefur dótið eins gefur að skilja hrannast upp, enda nóg af geymsluplássi á þeim bænum.
móðir mín á tildæmis hið ótrúlegasta safn sænskra bóka um líkamsmeðvitund og allskyns skandinavískrasjúkraþjálfaraheimspeki, en hún bliknar þó við hlið föðurins sem fær taugakippi í andlitið ef minnst er á að henda einhverju af því sem finnst í skúmaskotum heimilisins (þó svo að hann hafi verið búinn að steingleyma tilveru hlutanna þangað til spurt er hvort megi henda).
það er þessvegna sem enn má finna uppi á lofti mao tse tung complete works, stalin complete works, karl marx og frederic engels complete works, húa kúa feng complete works (eða ekki), serki frá marokkó, ýmis dreifirit ungra kommúnista frá sjöunda áratugnum, röndóttar skyrtur og fleira og fleira. já og svo má ekki gleyma sjóreknu netakúlunum sem systirin hirti fyrir einhverjum áratug síðan til að nota í listaverk sem varð aldrei til og eru enn inni í skáp hjá foreldrunum rétt hjá kassanum með fötunum sem mér þóttu flott þegar ég var með duran duran plaggöt í herberginu mínu.

sökum einhverrar andlegrar vanstillingar hef ég skuldbundið mig til að hjálpa til við yfirvofandi flutninga umfram mína eigin.... það verður hægara sagt en gert.

skoðaði húsnæði í gærkveld. mér líður enn eins og ég sé skítug eftir að hafa verið þar inni. dvergskrattinn sem tók á móti okkur hafði ekki einusinni haft fyrir því að sturta niður kúkahlussunni sem flaut í klósettinu áður en hann sýndi okkur heimili sitt (ef heimili skal kalla). þegar ég hugsa um baðherbergið atarna fæ ég svona óhreinsandrúmsloftstilfinningu niður í háls og lungu. bleh, ðach, fjúff, ullabjakk...
ótrúlegt hvað sumt fólk getur verið mikill viðbjóður.

nema hvað... fór með síðburðinn í þriggjaoghálfsársskoðun í morgun. hún er stór og gáfuð og fín eins og mamma sín...hehe... frumburðurinn er lagður af stað í langa tannréttingaför sem mun kosta blóð, svita, tár og mikla peninga.
um daginn borgaði ég tæpar níuþúsundkrónur fyrir að láta segja mér að við þyrftum að koma aftur og láta taka ný mót. þá sveið mig í olnbogann (eins og þeir segja í heimalandi makans).
nú og svo er sá stutti að fara að fá einhverja svaðalega græju sérsmíðaða í hollandi til þess að toga fram á honum neðri kjálkann svo að það verði eitthvað samræmi í þeim, en drengurinn bítur beint upp í góminn á sér án nokkurrar fyrirstöðu, sem er eins og gefur að skilja slæmt og ansi óþægilegt.
nema hvað... þar sem ekki er verið að troða spöngum uppí barnið er hann víst ekki hæfur til endurgreiðslu frá tryggingastofnun. hollensk activator-græja eru ekki spangir og þá get ég bara etið það sem úti frýs.
eitthvað þykist ég vita um að lýtalækningar fáist niðurgreiddar af ríkinu séu þær skilgreindar sem nauðsynlegar aðgerðir en fegrunaraðgerðir fá ekki endurgreiðslu.
þessi skilgreining er ekki til staðar í tannréttingum þannig að fái manneskja sér spangir bara til þess að vera aðeins sætari er það endurgreitt að einhverju leyti. barn sem á eftir að vera í vandræðum með skoltinn á sér alla ævi verði hann ekki lagaður, en fær eitthvað annað en spangir skal bara vera svo heppið að eiga efnaða foreldra takk fyrir kaffið.

asni, kúkur, fáviti, piss.

gúglaði hvaða fræga fólk á sama afmælisdag og ég.
listinn er eftirfarandi:
zena grey
frida lyngstad (dökkhærða konan úr abba)
sam waterston
petula clark
ed asner
bill "c.w.mccall" fries
judge joseph wapner
georgia o´keeffe
og siggi stærðfræðikennari (fann hann reyndar ekki á gúglinu).

hvaða lið er þetta eiginlega spyr ég nú bara...?

og hér kemur sjálfhverfa dagsins:

Fernt sem ég hef unnið við:
1. þjónn og glasabarn á glaumbar
2. hitt og þetta í þvottahúsi (og líka að skúra helvítis þvottahúsið)
3. passa miðbæjarbörn á tjarnarborg og kenna leiklist í grunnskóla
4. enskukennari í mexíkó

Fjórar bíómyndir sem ég get/gat horft á aftur og aftur:
1. princess bride (my name is inigo montoya, you killed my father, prepare to die)
2. myndirnar með meg ryan og tom hanks (já já...ég veit...)
3. matando cabos (eintóm snilld)
4. dogma

Fjórir sjónvarpsþættir sem mér finnast skemmtilegir:
1. los simpsons
2. ed (því miður búnir)
3. staupasteinn
4. stelpurnar

Fjórar bækur sem ég gæti lesið aftur og aftur:
1. hobbit
2. kapítóla
3. why do people hate america?
4. frú pigalopp og jólapósturinn

Fjórir staðir sem ég hef búið á:
1. þrastarhólum og dúfnahólum
2. rue de paris 64
3. huasteca 311
4. hraunteigi, njálsgötu, laufásvegi, freyjugötu, nönnugötu, laugavegi, hverfisgötu og vonandi bráðum lindargötu

Fjögur lönd sem ég hef heimsótt:
1. stór hluti vestur evrópu
2. mexíkó
3. puerto rico
4. nokkrir staðir í júessei

Fjórar síður sem ég fer inn á daglega:
1. kbbanki.is
2. hradbraut.is
3. bloggsíður hinar og þessar
4. tja...mbl.is?

Fernt matarkyns sem ég held upp á:
1. pizzur
2. tacos
3. ís
4. flest allt sem mamma og makinn gera

Fjórir staðir sem ég vildi vera á núna:
1. í mexíkó
2. í heimsreisu
3. í bíó
4. undir sæng

guten helgen

hahahahaha....þessir nemendur eru svo vitlausir....hahahaha.... einu sinni var nemandi sem var svo vitlaus að hann mætti í náttfötunum í skólann....hahaha.... og einu sinni var nemandi sem var svo vitlaus að hann sofnaði í tíma og hraut ....hahahahaha.... og einu sinni var nemandi sem var svo vitlaus að hann hélt að frímínúturnar væru ekki búnar þegar þær voru löngu búnar og fékk punkt ....hahahaha....sniff....haha.. og einu sinni var nemandi sem var svo vitlaus að hann mætti í vitlausa skólastofu og fattaði ekki að hann var ekki einu sinni í réttum bekk eða réttu fagi....muahahahaha... og einu sinni var nemandi sem var svo vitlaus að hann kunni ekki að skrifa nafnið sitt....hahaha.... hvað þarf marga nemendur til að skipta um ljósaperu?.... þúsund... einn til að halda perunni og 999 til að snúa húsinu....hahahaha..... hvað þarf marga nemendur til að skipta um ljósaperu? bara einn, en þeir geta það ekki því þeir eru of uppteknir við að læra....hahahahaha...... hvernig kemur þú hundrað nemendum í eina bjöllu?..... kastar inn svörunum við lokaprófinu.....hahahahaha........
sniff...
eins gott að það eru engir nemendur að lesa þessa síðu....hahahaha......

ég veit ekki hvað það er en ég fæ alltaf dúndrandi aulahroll þegar ég sé börn í grímubúningum syngja fyrir framan afgreiðslufólk.
mikið djöfulli er ég fegin að vera ekki að vinna á svona nammidreifingarstað í dag.
hvað varð annars um öskupokana? ekki reyna að segja mér að sá siður hafi lagst af einfaldlega vegna þess að það var hætt að selja beygjanlega títuprjóna. það væri þá lásí og ódýr siður ef hann hefur dáið af svona lélegum ástæðum.
þessi sönglandi sníkjudýr sem ráfa frosin um bæinn í dag hafa ábyggilega ekki einu sinni séð öskupoka, nema þá kannski á þjóðminjasafninu...
er ekki að verða málið að færa bara allt þetta grímubúningavesen yfir á halloween og klára alveg að taka kanann á draslið?
ekki það að mér þykir sosum vænt um öskudaginn, það er bara fjárans aulahrollurinn sem setur mig úr sambandi.
ég skal hætta að nöldra

jamm...þið segið það....
nú er ég nett að panikka á því að eiga hvergi heima. ég á sko alveg heima en tíminn líður svo hratt að bráðum veit ég ekki hvar ég á heima. þá verð ég flækingur og börnin mín götubörn og búslóðin mín mun skemmast úti í rigningunni og ljósmyndirnar mínar munu verða bleikar og gular og krullast upp á meðan andlit minninganna gufa upp og hverfa út í íslenska vor-vetrar-veðráttu. ég mun faðma börnin mín að mér undir stóru úlpunni minni til að veita þeim hlýju og falska öryggiskennd, en glöggir munu geta séð hvar einmana tár rennur niður blauta og veðurbarða kinn mína þar sem ég horfi stolt og staðföst upp í himnana á meðan þeir hrynja yfir mig.
eða kannski fæ ég frekar bara að gista hjá mömmu í nokkra daga...

saltkjöt og baunir... túkall.

ég segi nú bara jedúddamía. hvaðan kom allt þetta fólk inná mína litlu hógværu og ómerkilegu síðu? já og hæ sóley, gaman að sjá þig hér, langur tími engin sjá!

nema hvað... ef þú ert nemandi í spænsku hjá mér og situr núna í kennslustund og ert einhverra hluta vegna að lesa þessa síðu þá ertu vinsamlegast beðin/n um að fylgjast með í tíma og hætta að hanga á netinu. (andskotans óhlýðni alltafhreint, ég sem geri ekki annað en að rífast og skammast, andsk..djöh..skramb...helv...)

ykkur hinum sem eruð ekki upptekin við að læra þáliðna tíð get ég sagt frá því að það er ósköp fátt að frétta.
fór á árshátíð með samstarfsfólkinu á laugardaginn. át góðan mat og dansaði polka. fólk þarf ekki að vera gamalt til að hafa gaman af að dansa polka. ég er allavega ekki gömul (ef þú ert nemandi hjá mér og glottir þegar þú lest þetta þá ertu fallin/n í spænsku!), og mér finnst gaman að dansa polka og hananú.
svo get ég víst ekki sagt neinar krassandi sögur af árshátíðinni hér á þessum vettvangi þar sem virðist hafa verið gerð innrás af fólki sem hefur ekkert gott af því að vita hvað ég og mitt samstarfsfólk gerum á árshátíðum. og hananú.
muahahaha....

núnú og svo leið helgin bara eins og helgar líða ansi oft. nammi, gos, vídeóspólur og útivera með afkvæmunum.
í dag er svo kominn mánudagur. eina ferðina enn. ótrúlegt hvað það koma oft mánudagar. reyndar kemur oftar kvöld, alveg magnað hvað það kemur oft kvöld. en ég er líka orðin hálf ringluð á þessu með mánudagana. í raun væri ekkert svo vitlaust að stokka svolítið upp þannig að það kæmi sumar jafn oft og það kemur kvöld, kvöld jafn oft og það kemur mánudagur og mánudagur jafn oft og það koma jól. nú og svo mættu jólin koma jafn oft og ættarmót ennisættarinnar sem er mín ætt sko.
legg þessar breytingar hér með til.

og farðu svo að læra krakkaskratti!

nú er ég að verða uppiskroppa með ferskar hugmyndir.
vinsamlegast aðstoðið uppiskroppa kroppa sem vilja ekki floppa eða stoppa á miðri leið.
hver er besta leiðin til að troða nýju tungumáli inn í höfuðið á fólki?
er það að láta þau hlusta, tala, lesa, skrifa eða læra reglur utanbókar? ég veit að allt skiptir þetta máli, en hvað er það sem skilur mest eftir sig fyrir utan auðvitað að flytja til útlanda?

nú þurfum við víst að rýma húsið fyrir 15.apríl. úff hvað ég nenni ekki að flytja aftur. það góða er að með stanslausum flutningum safnast síður fyrir endalaust drasl sem enginn notar og þannig líður mér aðeins meira eins og búddista. svona feng shui eitthvað...án þess að ég hafi stúderað þau fræði. reyndar skil ég ósköp lítið í þessari greinilega vinsælu pælingu og mér virðist ganga ágætlega án þess að hafa fjólublátt eitthvað gegnt innganginum og spegla í einhverjar ákveðnar áttir og svoleiðis. ætli það sé ekki bara óvart svona feng shuilegt heima hjá mér...eða eitthvað.
nema hvað, nú er tilboð í gangi. okkur langar að kaupa lítinn grænan kofa sem foreldrum mínum líst víst ansi lítið á. við höfum verið þekkt fyrir að kaupa áásjáleg hýbýli sem einhverra hluta vegna enda með því að vera hálfgerðar gullnámur. það er vonandi að happadísirnar séu enn með okkur í liði því þetta hús er vissulega ekki mikið fyrir augað.
spennandi þó. það er eitthvað spennandi við að kaupa heimili þar sem þarf að henda öllu út og raða inn aftur eftir eigin höfði. ég er eiginlega hrifnari af eigin höfði en margra annarra. svo virðist ég ekki finna neitt sem mér líkar sem hefur verið byggt eftir árið 1910. ætli ég sé ekki bara svona gömul húsasál. svo er líka svo kósí að búa í húsum sem brakar í og þar sem boltar rúlla af stað ef þeir eru lagðir á gólfið (sökum ójafns gólfs, ekki draugagangs).
úy, sem minnir mig á það. hvað þarf fólk að verða gamalt til að hætta að vera myrkfælið? ég er enn að bíða eftir að losna við bölvaða myrkfælnina.

allaveganna... ég bíð spennt eftir svari við tilboði frá kofaeigandanum því ég er í stuði til að rífa niður veggfóður, tæta upp teppi, brjóta niður veggi og púsla.

djöfull. ætlaði að setja inn mynd en fékk bara rugl svo ég hætti við. mér er nefnileg illt í hausnum og beinunum og mér er heitt á bakvið augun og mér er kalt og heitt.
hvað í andskotanum er ég eiginlega að gera í vinnunni?...

hér er önnur mynd. ég keypti mér nefnilega litla stafræna myndavél síðasta daginn úti og gekk nett af göflunum.
hefði þó viljað hafa myndavél alla dagana til að hafa fleiri gafla til að ganga af, en það verður sennilega ekki á allt kosið aftur í tímann.

annars gaman að segja frá því að ef mig misminnir ekki þá var dagur forseti nemendaráðs í árbæjarskóla á sama tíma og gísli marteinn var forseti nemendaráðs í hólabrekkuskóla og ákveðinn rígur var á milli skólanna um hvor væri betri. svo fór sá fyrrnefndi í mr og hinn í versló og þar þarf ég varla að nefna ríginn.
nú og svo eru þeir í dag þar sem þeir eru í dag.
samsæriskenningar einhver?

hey, ég held að ég sé loksins búin að fatta (ehemm)hvernig á að setja myndir hérna inn. ef það hefur tekist þá á hér semsagt að birtast mynd sem ég tók semsagt úti í mexíkó og hún er semsagt af tveimur konum sem mér þóttu semsagt svo skemmtilega útlítandi þar sem þær sátu semsagt við litlu sölustandana sína og voru semsagt að kjafta saman.
ef vel tekst til og mínir kæru lesendur verða hrifnir af myndinni mun ég án efa verða duglegri við að notfæra mér þessa nýfundnu tækni og leyfa ykkur að sjá sýnishorn af því sem fyrir augu mín ber og hefur borið. semsagt.
voilá

jæja, mín komin í hús. brann aðeins einn dag en ber þess engin merki lengur. og nú er málið að snúa sólarhringnum aftur framávið. það er hægara sagt en gert skal ég segja ykkur.
nema hvað, það var gaman að koma aftur til mexíkóborgar. hún hefur fátt annað gert en að stækka blessunin og þegar flogið er yfir hana má sjá hús eins langt og augað eygir í allar áttir, enda heimili einhverra tuttugu milljóna.
við vorum heima hjá tengdó á næturnar en eyddum dögunum í að þvælast á mörkuðum, í miðbænum og í heimsóknum hjá vinum og vandamönnum. keyptum slatta af skrani og bíómyndum á spænsku sem er gott að eiga fyrir afkvæmin til að láta þau hlusta.
á sunnudaginn síðasta skelltum við okkur á tónleika með sjálfum luis miguel. þeir sem þekkja til kappans munu öfunda mig, en það verða sennilega fáir á íslandi..ehe.. áhugasömum bendi ég á síðuna http://www.luismiguelsite.com/ þar sem má sjá hvernig tónleikarnir sem ég fór á hófust með honum hoppandi inná sviðið. þess má geta að ég fór á tónleika nr. 15 af tuttuguogeitthvað sem haldnir eru í borginni og hverjir einustu eru stútfullir og uppseldir í risastórri tónleikahöll. ójá.

í raun er magnað hvað mexíkó og ísland eru ólíkir staðir og ég þykist rík af því að eiga fólk og heimili á báðum stöðum. (ég á ekki hús í mexíkó en eins og þeir segja, su casa es mi casa).

og nú þarf ég að fara að vinna með mauk á milli eyrnanna sökum svefnruglings.

aetli eg skrifi ekki minna en mig langar vegna thess ad mer skilst ad folki thyki ekki gaman ad lesa svona utlandaskrift...jæja nú er ég búin að laga það og gott mál en þá þarf ég víst að rjúka.
skrifa síðar.

ps allt gott að frétta, sól og mengun og mikið gaman...

sit hér sveitt við einkunnaskil og prófaundirbúning. allt þarf að vera tilbúið fyrir brottför á þriðjudaginn. kona lifandi hvað ég er með mörg fiðrildi í maganum, enda langt síðan ég fór til útlanda síðast (á minn mælikvarða). það á sennilega eftir að líða yfir mig þegar ég stíg inná keflavíkurflugvöll með flugmiða í sveittri lúkunni.
liðið úti er víst voða mikið að plana partý og læti næstu helgi til að fagna veru okkar í bænum. alltaf gaman að vera ástæðan fyrir partýum.
nú get ég ekki lengur sofnað á kveldin því heilinn á mér snýst í hringi þar sem ég ligg og hugsa um allt sem mig langar til að gera og alla staðina sem mig langar að fara á í þessa fáu daga sem við verðum úti. ég reyni samt að róa mig með því að rifja upp hvernig mér hefur einhvernvegin aldrei tekist að gera allt það sem ég ætla að gera þegar ég er í mexíkó... en slatta mun ég samt gera í þetta sinn, enda barnlaus og frjáls.
ég hef varla svo mikið sem prumpað barnlaus síðustu rúmu tíu árin, nema kannski í einhverja staka sólarhringa þegar ég hef fengið næturpössun til að drekka áfengi og éta af hlaðborðum og svoleiðis... sannarlega kominn tími til að snúa sólarhringnum í hringi eins og barnlausa fólkið í fríi getur gert. jahú!
djöfull á ég annars eftir að vera þreytt þegar ég kem heim. kannski væri gáfulegast og viturlegast og forsjálast og ábyrgast af mér að slappa bara af og reyna frekar að hvíla mig í fríinu. eða ekki. hvíla mig minn rass. minn rass þarf ekkert á hvíld að halda, ég er alveg að verða í níu daga frjáls eins og fuglinn er frjáls og ég skemmti mér éééég er frjáls....
ekki það að ég á svosem eftir að sakna þessara litlu skratta. en ekkert og ég endurtek ekkert getur fengið mig til þess að fá samviskubit yfir því að skilja þau eftir í öruggum höndum fólksins sem tókst að búa til jafn frábæran aðila og ég sjálf er....og systur aðilans sem er ansi hreint frábær líka. aðeins öðruvísi en ég, en frábær samt. hehe.
á morgun þarf ég að láta nemana í próf, fara yfir prófin, skila einkunnum, fara í bankann, koma öllum græjum heim til foreldranna ásamt lista yfir tómstundir frumburðarins, fara með þann hinn sama í sinn fyrsta tannréttingatíma, hringja á nokkra staði og pakka niður.
er von að ég sé hætt að sofa?

mátunarklefar fataverslana eru grimmir illgjarnir vondir og hættulegir. ég get ekki skilið hvaða sálfræði er að baki þeirri hönnun sem virðist vera allsráðandi í þessum skúmaskotum, en það hlýtur að vera einhver þar sem búðir eiga víst allar að vera úthugsaðar og spögulíseraðar með þeim tilgangi að fá grunlausa vegfarendur til að kaupa sem mest og sem dýrast.
mér þætti gaman að fá að heyra frá þeim sem datt í hug að útbúa mátunarklefa allra fatabúða landsins þannig að fólk fái sjokk við að sjá sjálft sig fölt á litinn, með bauga undir augum, hrukkur í andlitinu og appelsínuhúð hreinlega allstaðar. eins og það sé á það bætandi eftir að litla útlitsdýrkandi sálin kemst að því að buxurnar í venjulegu stærðinni passa engan veginn.
það er ekki hollt fyrir viðkvæm sálartetur að sjá líkamann sinn eins og illa vafða rúllupylsu í of þröngum gallabuxum og illa hönnuðum toppi sem kreistir upphandleggina í allar áttir, og hvað þá í þessari djöfulsins tannlæknabirtu sem lætur allt líta út fyrir að vera enn ljótara en það er í eðlilegu ljósi.
það hefur komið fyrir mig oftar en einu sinni og oftar en tvisvar að ég fer óð og uppvæg inn í fataverslanir, finn föt sem mér þykja falleg og á viðráðanlegu verði, storma inn í mátunarklefann með fínan bunka af dóti en enda á því að passa ekki í neitt af því sem ég tók með mér og með stórt stórt sár í hjartanu eftir að hafa séð sjálfa mig á nærbuxunum í mátunarklefanum. svo hef ég farið út döpur, sár og leið og fengið mér að borða eitthvað sem er alls ekki á listanum hjá heilbrigðisfanatíkusum.
þegar einhver opnar búð þar sem fötin eru það vel hönnuð að ég passi í mínar stærðir, er ekki of dýr og mátunarklefarnir bjóða uppá dimmer, þá skal ég verða fastur viðskiptavinur þar. amk á útsölum (kaupi nefnilega eiginlega bara föt á útsölum...ehe)

You scored as Peter Pan. Your alter ego is Peter Pan. You are a child at heart. Anything you believe is possible, and you never want to grow up.

Which Disney Character is your Alter Ego?
created with QuizFarm.com

jamm...mánudagur og ákveðinn skortur á heilastarfsemi hér á ferð.
rétt rúm vika í brottför. jahú.
drasl heima hjá mér. maður að fara að koma að skoða. hann talar ensku.
þriggja ára barn sparkar í mig á næturnar. laumast uppí þegar ég er meðvitundarlaus og misnotar aðstöðuna. á hverri nóttu. vakna iðulega með hæl á milli rifbeina, fíngerðan hárlubba í andlitinu og utanaðkomandi handleggi yfir mér. illa sofin.
verð að kenna spænsku. man ekki muninn á beinu og óbeinu andlagi og gæti ekki svarað ef einhver spyr. lásí kennari. langar að sofa.
ég skil ekki hvaða lúða datt í hug að líkja mér við pétur pan...huh... mér líður frekar eins og hringjaranum í notre dame um áttrætt.

barf

þar sem við hjónaleysur stóðum með sitthvorn tannburstan í skoltunum fyrir framan baðherbergisspegilinn í morgun kom síðburður okkar galandi niður stigann til þess að tilkynna okkur að það væri einhver úti.
við hváðum á frekar tannkremsfullan hátt án þess að taka mikið mark á ábendingunni þar sem ekkert hafði heyrst í stórfenglegu ljónadyrabjöllunni.
sú stutta hætti ekki að tönlast á gestinum þar til ég stakk höfðinu upp á efri hæðina og sá þá í gegnum útidyrahurðarglerið móta fyrir hávaxinni mannveru sem stóð þar grafkyrr. mitt fjölhæfa ímyndunarafl fór á fullt og ég greip til gömlu góðu myrkfælninnar sem hefur fylgt mér alla mína hunds og kattartíð. og þorði ekki til dyra.
þá kom matsjóinn minn upp til að ganga úr skugga um þetta furðufyrirbæri og gott ef ég sá ekki örla á smá smeykelsi í augum hans líka þar sem hann óð til dyra.
fyrir utan stóð hávaxinn grannur maður í svartri hempu. hann reyndist vera argentískur kaþólskur trúboðaprestur sem við reyndar þekkjum bæði og hann hafði semsagt bara staðið þarna þolinmóður eftir að hafa togað í tunguna á ljóninu sem greinilega er eitthvað að gefa sig. (dyrabjallan sko)
nema hvað, hann var semsagt boðinn velkominn eftir að tannkreminu hafði verið spýtt í nærliggjandi vask og honum boðið uppá kaffisopa.
tilgang heimsóknarinnar skildi ég ekki þá og skil ekki enn, en þarna fór morgunn okkar sem átti að verða svo próduktívur í að hlusta á manninn útskýra fyrir okkur heimspekileg rök fyrir tilvist guðs og ójarðnesk röksemdafærsla fyrir því að við hreinlega verðum að gifta okkur og láta skíra börnin okkar.
það er víst ekkert vinsælt í himnaríki að búa í svona syndabæli eins og við virðumst gera.
þegar hann fór útí útskýringarnar á því af hverju kaþólska kirkjan er í raun og veru mjög kvenvænleg fór ég eiginlega bara að glotta. en raunin virðist vera sú að það hafi verið djöfullinn sem vildi spilla fyrir fullkominni og heilagri sköpun guðs með því að hvísla því að konum að konur og menn ættu að vera eins og jöfn að öllu leyti en þá skapast víst einhver órói sem kemur upp á milli karla og kvenna og veldur hjónaskilnuðum, svona svipað og hann gerði í eden, enda eva og allar konur auðtældar.

má bjóða einhverjum morgunprest?

hananú, þá er tækið komið í samband og farið að virka aftur. magnað hvað við erum flest orðin háð þessari uppfinningu, rafmagninu. nú og hvað þá tölvunni. og þá skulum við ekki einusinni minnast á bílinn. eða símann.
nú er jafnvel svo komið að fólk er farið að rústa sumarbústaðarferðum (sem samkvæmt mínum skilningi voru upprunalega hugsaðar til að fá hvíld frá amstrinu), með því að fylla þá af rafmagnsgræjum, sjónvörpum, dvd spilurum, playstation og svo eru auðvitað allir með símann á sér, einn í hverjum buxnavasa eða veski.
þegar ég hugsa útí það þá þykir mér ástandið eiginlega hreint út sagt hrikalegt. mætti ekki flokka þetta undir hástig firringarinnar? við erum algerlega búin að týna úr hversdagsleikanum allri tilfinningu fyrir upprunanum, náttúrunni, landinu sem er undir húsunum og malbikinu sem við skelltum ofaná það alveg sjálf. við megum svosem eiga það að við hér á skerinu erum mörg hver dugleg við að rækta náttúruunnandann í okkur með því að skapa okkur náttúrutengd áhugamál. stundum reyndar bara í straujaðri golfvallanáttúru, en náttúru þó.
það að náttúran sé áhugamál er samt gott merki um að við búum ekki í henni. við förum útí hana við sérstök tækifæri. við leitum hana uppi. hún býr ekki hér.
magnaður andskoti.
segi ég og skrifa á fartölvuna mína þar sem ég sit í upplýstri og upphitaðri skólastofu í steyptu húsnæði ofaná þeim kafla malbiksins sem gárungar kusu að nefna faxafen í höfuðið á dýri og náttúrufyrirbæri.

jæja, þar fór batteríið, ég sem ætlaði að blogga...

hryssan mun ríða úr landi hinn síðasta dag núverandi mánaðar og mun hún eyða heilum 9 dögum í landinu þar sem menn ganga um með yfirvaraskegg, stóra hatta og tequilaflöskur. ég get ekki sagt að ég sé vön svona stuttum ferðalögum svona langt, en skyldan kallar blóðið til skyldunnar eða eitthvað. svo á ég eiginlega bara skilið líka að skreppa þar sem ég hef nú eytt tveimur og hálfu ári á þessari eyju án þess að svo mikið sem dýfa tá útfyrir landsteinana. hef ekki einusinni vaðið í sjónum í nauthólsvík. sem minnir mig á það...hvað varð um heita lækinn?
en semsagt... nú skal haldið af landi brott. afkvæmin verða geymd hjá náriðlinum honum bróður mínum (þetta hljómaði hálf ógeðslega), og foreldrum okkar til skiptis og er það vel. þau munu hafa það gott og hef ég ekki áhyggjur af því.
ég hef hinsvegar meiri áhyggjur af því að þar sem ég er orðin svona ferðalagaryðguð finn ég einhverstaðar innra með mér fyrir ákveðinni hræðslu við að fljúga. eins og ég var köld, svöl og yfirveguð hér á mínum yngri árum er eins og hafi færst yfir mig einhver hamfaraáhyggjuslikja sem ég hika ekki við að tengja aldrinum og elliglöpum mínum eigins.
nema hvað, miðarnir hafa verið keyptir og ég fer samt samt samt.
og hananú.

fór í partý á laugardaginn. svosem ekki í frásögur færandi ef ekki væri fyrir þá staðreynd að þetta var partý með arabísku þema. liðið mætti skemmtilega uppstrílað og svei mér þá ef ekki hefði verið fyrir ljósu húðina og bláu augun hefði stór hluti gesta hreinlega getað verið frá einhverju arabalandanna.
núnú, við fengum að sjálfsögðu arabískan mat eldaðan af manni frá sýrlandi sem er víst að opna veitingastað þar sem heitir í dag kaffi puccini við hliðina á núðluhúsinu niðri í bæ, rooosalega góður matur og gaman að sitja á gólfinu við lág borð og eta með brauði og guðsgöfflunum. eini gallinn er sá að makinn minn sem ekki fór með hefur varla getað nálgast mig síðan sökum hvítlauskfnyks... en það var samt alveg þess virði því þetta var svo góður matur.
og svo kom magadansmær mjúk og fögur sem hristi sig fyrir okkur og kenndi okkur smá hristing. voða gaman.
nú og svo var sungið, drukkið, dansað og fleira sem er engan veginn í frásögur færandi.
það sem ég ætla að færa í frásögur er heimferðin. gerði ég það að gamni mínu að rölta ein heim um klukkan þrjú á aðfaranótt sunnudags. rölti ég niður rúmlega hálfan laugaveg klædd í serk frá marokkó með palestínuslæðu bundna á mjög arabískan hátt um höfuðið þannig að hann huldi hár mitt til heiðurs allah og ég var eiginlega bara öll voða arabísk í útliti, svartmáluð augu og svona. til að gera venjulega sögu aðeins styttri lenti ég semsagt tvisvar í því á þessari stuttu leið að yrt var á mig eingöngu sökum þess að ég leit út fyrir að vera arabi. í fyrra skiptið vatt sér að mér pissufullur ljóshærður gaur og með nef sitt of nálægt mínu nefi drafaði hann ,,salam aleikum". ,,aleikum asalam" svaraði ég og hélt mína leið með brennivínsfýluna af gaurnum fasta í nösunum og persónulegt rými mitt brákað.
þar sem ég var komin neðar á laugaveg gekk ég framhjá öðrum ljóshærðum slána sem horfði voða skítalabbaglottslega á mig og um leið og ég kom framhjá honum og vini hans heyrði ég hann segja hátt og skýrt ,,sjáiði, þarna er múslimi" (í tóntegund sem var allt annað en vingjarnleg).
mér var hreinlega hætt að standa á sama, og leyfist mér að taka fram að það var tiltölulega fátt fólk á ferðinni á þessari leið sem ég fór en samt tókst mér að lenda í tveimur án þess að horfa eða yrða sjálf á neinn.
hvað er málið?

allt í einu eitthvað svo mikið að gera. samt svo rólegt eitthvað. það er aðallega þetta með að vakna á morgnanna. góður vinnutími hjá mér reyndar. það hjálpar.

í gær var ég að leyfa nemunum mínum að horfa á spænska bíómynd, svona til að hressa uppá hlustunina og menningarlega þáttinn hjá þeim. varð fyrir valinu nýjasta mynd leikstjórans pedro almodovar en hún heitir la mala educacion, eða bad education á ensku eða slæma menntunin á ilhíra. (djók)
sátum við börnin saman í kennslustofunni áhugasöm og ánægð yfir myndinni þar sem hún rúllaði í gegn fyrir framan nef okkar.
þangað til klæðskiptingurinn settist ofaná beinstífan sofandi æskuvininn og fullnægði sjálfum sér á hinum stífa.
ég er ekki frá því að ég hafi farið hjá mér og ég er ekki frá því að ég hafi séð stór augu og ýmiskonar glott hér og þar um stofuna í svolítinn tíma á eftir. ég er ekki heldur frá því að einhver glottandi hafi hvíslað ,,það er aldeilis, mín bara með hommaklám í tíma..." hinumegin í stofunni.
sem betur fer eru þau öll orðin sextán.

lexía dagsins... aldrei sýna krökkum bíómyndir sem þú hefur ekki horft á í langan tíma og manst ekki almennilega innihaldið.

mjögsvo gleðilegt ár til ykkar allra.
gaman að segja ykkur frá því að það var gaman í gær.
eyddum áramótunum svo að segja í tveimur heimsálfum, fyrst íslensku heimsálfunni í faðmi blómálfadeildar, kaldhæðnisdeildar og fullu ameríkubrandaradeildar fjölskyldunnar og svo skruppum við yfir til sólarlanda þar sem var dansað og rössum dillað. íslenski maðurinn sem villtist inní það partý sagðist aldrei hafa lent í öðru eins en svo tímdi hann ekki að fara því það var svo gaman.
þar vorum við til rúmlega sex. vaknaði hálf þrjú. djöfull þarf ég að drífa mig í að snúa sólarhringnum réttsælis aftur.
nema hvað, ég svaf í einum rykk, enda síðburðurinn hjá ömmu sinni og afa, öllu stabílla fólki þegar kemur að háttatíma, og þegar ég fæ að sofa í heilum rykkjum dreymir mig oft og mikið.
í nótt dreymdi mig að ég var eitthvað voða mikið að þurrka af borðum og eitthvað rugl þegar ég hitti allar gömlu vinkonurnar mínar, þessar sko sem vita varla hvað blogg er. nema hvað, þær voru allar á leiðinni í einhverri voðalegri eftirvæntingu á námskeið í kjallaranum fyrir ofan þar sem ég var að þurrka af. og svo var þarna maður sem var einhverskonar námskeiðisstjóri og þar sem hann sá mig áhugasama bauð hann mér að taka þátt. ég þyrfti að fylla út eitthvað eyðublað á netinu og svara nokkrum spurningum (aðalspurningin var hvort ég hefði einhverntíman hitt kalla bjarna....(ædolstjörnu sko) hahahahahaha....) og ég ætti möguleika á að vinna einhver verðlaun sem fólu meðal annars í sér að hitta téðan kalla bjarna.
nema hvað, svo þegar ég spurði hann um hvað námskeiðið snérist annars svaraði hann mér voða íbúðarfullur, ábyrgðarfullur, íb...ha... (drap greinilega of margar heilasellur í nótt)... íbygginn...nei....ábúðarmikill...arg!, allavega var hann voða merkilegur á svipinn þegar hann svaraði mér að námskeiðið væri um fyrirbæri sem héti web-log. nú, er þetta bara blogg? spurði ég. mm..hmm...nja...eee... ja það má svosem kalla það það, svona gælunafni, svaraði hann (til að reyna að halda formlegheitunum). ooóóó... þetta er bara blogg, sagði ég. já þekkir þú það? spurði hann. já ég er meistarinn, svaraði ég.
og með því svari vaknaði ég inní nýtt ár....hahahahaha......
magnaður andskoti.